Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Αξιοπρέπεια και ηθική.

"Να έχεις αξιοπρέπεια. Να έχεις αυτοσεβασμό. Να έχεις στόχους και να παλεύεις να τους πετύχεις και να μην σε νοιάζει τίποτα. " Και ο κατάλογος συνεχίζεται.
Η άποψή μου είναι πως ο  τρόπος με τον οποίο καταλαβαίνουμε αυτές τις προτροπές οδηγεί συχνά σε έναν εκμηδενισμό της ηθικής, της ευασθησίας, του αλτρουισμού..
Και εξηγούμαι:
Κατ'αρχάς η έννοια αξιοπρέπεια είναι άμεσα συνυφασμένη με την σχετική αξιολογικά αντίληψη περί αποδεκτού της κοινωνίας στην οποία κάθε φορά αυτή εφαρμόζεται.  Αν η κοινωνία επιτάσσει να είσαι ένας "καθωσπρέπει", ανέκφραστος αστός με μηδενικά επίπεδα παρορμητισμού, ακτιβισμού, αντίδρασης και συμπάθειας, τότε επιλέγεις να σωπαίνεις όταν βλέπεις  να ασκείται βία, να γίνονται αδικίες, να υπάρχει διαφθορά...Προκειμένου να μην βγεις εκτός εαυτού, εκτός σπιτιού, εκτός του ασφαλούς πλαισίου της "κοσμιότητας", γίνεσαι ένα αόρατο πλάσμα, που λανθάνει, σαν ένας υπολογιστής που κάνει  hibernate και εξοικονομείς την ενέργειά σου για καθαρά ατομικούς σκοπούς.
Ο αυτοσεβασμός ερμηνεύεται κι αυτός πολλές φορές με διεστραμμένο τρόπο, καθώς περιορίζεις τον εαυτό σου από το να εκφράσει τα συναισθήματά του, να ταπεινωθεί, να γίνει ανθρώπινος, για να προφυλάξεις μια δημόσια εικόνα η οποία πρέπει να ακκορντάρει με την μαυρόάσπρη πληκτική εικόνα ενός ατσαλάκωτου αστού. Οι παρερμηνείες οδηγούν πολλές φορές σε αντικοινωνικές συμπεριφορές, σε αυτοκαταπίεση, σε απωθημένα και όλα αυτά "για να μην σε πιάσει κανείς στο στόμα του".
Η ευόδωση στόχων με τους οποίους το σύμπαν "συνωμοτεί", ούτε καν "συμπράττει", ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμά της και η λογική του "πατώ επι πτωμάτων" μεσουρανεί.
Ας μην απορούμε λοιπόν για την κατάντια της κοινωνίας μας. Για όλα φταίνε οι κακώς νοούμενοι αφορισμοί και τα συνθηματάκια της νέας εποχής που δεν επιτρέπουν στον άνθρωπο να είναι άνθρωπος και εννοείται αποτρέπουν την συστράτευση σε κοινούς στόχους, ανθρωπιστικούς, απελευθερωτικούς, κοινωνικούς. Όλοι κρύβονται και πλάθουν σενάρια αυτοπραγμάτωσης που τους καταδικάζουν σε ατομικά, αυτιστικά όνειρα.
Και μετά πεθαίνουμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου