Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Αξιοπρέπεια και ηθική.

"Να έχεις αξιοπρέπεια. Να έχεις αυτοσεβασμό. Να έχεις στόχους και να παλεύεις να τους πετύχεις και να μην σε νοιάζει τίποτα. " Και ο κατάλογος συνεχίζεται.
Η άποψή μου είναι πως ο  τρόπος με τον οποίο καταλαβαίνουμε αυτές τις προτροπές οδηγεί συχνά σε έναν εκμηδενισμό της ηθικής, της ευασθησίας, του αλτρουισμού..
Και εξηγούμαι:
Κατ'αρχάς η έννοια αξιοπρέπεια είναι άμεσα συνυφασμένη με την σχετική αξιολογικά αντίληψη περί αποδεκτού της κοινωνίας στην οποία κάθε φορά αυτή εφαρμόζεται.  Αν η κοινωνία επιτάσσει να είσαι ένας "καθωσπρέπει", ανέκφραστος αστός με μηδενικά επίπεδα παρορμητισμού, ακτιβισμού, αντίδρασης και συμπάθειας, τότε επιλέγεις να σωπαίνεις όταν βλέπεις  να ασκείται βία, να γίνονται αδικίες, να υπάρχει διαφθορά...Προκειμένου να μην βγεις εκτός εαυτού, εκτός σπιτιού, εκτός του ασφαλούς πλαισίου της "κοσμιότητας", γίνεσαι ένα αόρατο πλάσμα, που λανθάνει, σαν ένας υπολογιστής που κάνει  hibernate και εξοικονομείς την ενέργειά σου για καθαρά ατομικούς σκοπούς.
Ο αυτοσεβασμός ερμηνεύεται κι αυτός πολλές φορές με διεστραμμένο τρόπο, καθώς περιορίζεις τον εαυτό σου από το να εκφράσει τα συναισθήματά του, να ταπεινωθεί, να γίνει ανθρώπινος, για να προφυλάξεις μια δημόσια εικόνα η οποία πρέπει να ακκορντάρει με την μαυρόάσπρη πληκτική εικόνα ενός ατσαλάκωτου αστού. Οι παρερμηνείες οδηγούν πολλές φορές σε αντικοινωνικές συμπεριφορές, σε αυτοκαταπίεση, σε απωθημένα και όλα αυτά "για να μην σε πιάσει κανείς στο στόμα του".
Η ευόδωση στόχων με τους οποίους το σύμπαν "συνωμοτεί", ούτε καν "συμπράττει", ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμά της και η λογική του "πατώ επι πτωμάτων" μεσουρανεί.
Ας μην απορούμε λοιπόν για την κατάντια της κοινωνίας μας. Για όλα φταίνε οι κακώς νοούμενοι αφορισμοί και τα συνθηματάκια της νέας εποχής που δεν επιτρέπουν στον άνθρωπο να είναι άνθρωπος και εννοείται αποτρέπουν την συστράτευση σε κοινούς στόχους, ανθρωπιστικούς, απελευθερωτικούς, κοινωνικούς. Όλοι κρύβονται και πλάθουν σενάρια αυτοπραγμάτωσης που τους καταδικάζουν σε ατομικά, αυτιστικά όνειρα.
Και μετά πεθαίνουμε.

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

ανθελπισία

Όπως όταν σε όνειρο βρίσκεσαι σε ένα υπογειο δωμάτιο χωρίς πορτες και παράθυρα , και το μόνο που έχεις μπροστά σου είναι φυλλάδια σε μια άγνωστη γλώσσα και αριθμούς,
Όπως ένα σκυλί παρατημένο χρόνια σε κλουβί καταφυγίου σταμάτησε πια να περιμένει να έρθει ποτέ κανείς και κουρνιάζει δίπλα από τα περιττώματά του,
Όπως μια αρχαία κανάτα που θέλει να βρεθεί σε τραπέζια συμποσίων αλλά βρίσκεται πίσω από βιτρίνες και φώτα σε ένα μουσείο,
Όπως έναν τρελό που απομακρύνεται γιατί ξέρει πως αν και τον αγαπούν δεν θέλουν να τους δουν άλλοι μαζί του,
Όπως ένα πουλί με κομμένα τα φτερά που καλείται να εκτιμήσει το περπάτημα,
Όπως ένα αρχαίο ψηφιδωτό που δεν προλαβαίνει να δει ξανά το φως και  του ρίχνουν συνωμοτικά χώματα και το θάβουν κάτω από σωλήνες αποχέτευσης,
όπως έναν κατάδικο που οδηγείται την αυγή στο εκτελεστικό απόσπασμα με δεμένα τα μάτια και τον βάζουν πρώτα να περάσει από ένα ανθισμένο κήπο,


έτσι με κάνεις να νιώθω

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Δώκετε παμόν με τα ποκεμόν....

Το πόκεμον, το πόκεμον, ο Ράουφμαν, τζι ο Ράουφμαν..και το πιο τραγικό είναι που όποιος επιχειρεί να σου εξηγήσει τι στο καλό είναι το νέο φρούτο,  ξεκινά με τη φράση "θυμάσαι τα πόκεμον παλιά.."...όχι δεν τα θυμούμαι..γιατί έπρεπε να ξέρω τι είναι;; Διαβάζω σε ενημερωτικό άρθρο ότι όσοι παρακολουθούσαν πόκεμον το 1998, σήμερα τζιυνηούν τα. 1998. 1998...στην αχλύ του χρόνου ας πούμε..Δηλαδή, πάει το 1988, ετέλειωσε;;; η νοσταλγία αφορά το 1998 τζιαι τζιεί;;
 Εμείς το 1988, εσυνάαμεν αυτοκόλλητα με παίχτες και τα εκολλούσαμε σε τετράδια. Να υποθέσω ότι θα υπάρξει αναβίωση των ποδοσφαιρικών αυτών λευκωμάτων;;;Θα ξεκινήσουμε να γυρεύκουμε τους παίχτες του τότε, μέσα στη Λήδρας και στην Ονασαγόρου;;; Θα τους θωρούμε να κάθουνται στις καφετέριες, να τρώσιν γύρο και θα τους παίζουμε με την μαππούα και θα τους αιχμαλωτίζουμε; Εχει το ίδιο πρόβλημα η γενιά του 1998, που είχαμε κι εμείς με τα διπλά αυτοκόλλητα;; Πόσα νεύρα με τζείνον τον Ξιούρουππα που τον είχα 3 φορές, και ήθελα μόνον ένα παίχτη του Πεζοπορικού για να κλείσω το αλμπουμ.. Αχ, εξεκίνησα να γέρνω στην άλλη πλευρά του χάσματος γενεών....τραγικό..... Εκτός κι αν έπρεπε να θωρώ μίκι μάους όταν ήμουν 20 χρονών.
 Με άλλα λόγια τούτοι οι παθιασμένοι όλοι είναι είτε η γενιά των πάουερ ρέηντζερς και των πόκεμον, οι ροκόλοι που εμεγάλωσαν, είτε συνομήλικοι μας που εθωρούσαν κρυφά μίκυ μάους.Η γενιά του 1998 εμεγάλωσε... Μικρότερα από εμένα άτομα μια δεκαετία και βάλε, έχουν γένια, είναι κκέληες και κυνηγάνε πόκεμον.......βλέπω και κάτι νοσταλγικά αφιερώματα στο φέησμπουκ, του στυλ " όποιος γεννήθηκε μετά το 1995 δεν έζησε πραγματική παιδική ηλικία"...Ιshτέ! Εννα φυρτώ...
Αλλά ας σοβαρευτούμε λίγο. Εξάλλου είμαστεν οι ροκόλοι του 1980, είμαστεν γέροι και σοβαροί. Στον αγώνα για διαιώνιση του είδους και  του ξεπληρώματος δανείων. Σοβαρευόμαστε λέω. Δηλαδή για να καταλάβω: Εν αναρωτήθηκε κανένας ποιος έσπειρε τον πλανήτη με κινέζινα  πουλουκκούθκια που μιλούν απταίστως τη σολομονική ( γιατί εγώ, η κοτζιάκαρη που εμεγάλωσεν το 1980, έτσι θωρώ την κινέζικη διάλεκτο των μίκυ μάους τους); Δηλαδή ένας ιθύνων νους, ξέρει κάθε σοκάκι του Καϊμακλιού και της Φασούλας και έβαλεν 2 ποκεμονάκια δίπλα που τον παττιχάρην, ας πούμε, που κάθεται ανυποψίαστος με την τελαντωτή του την άσπρη στην αναπαυτική και απολαμβάνει τη θέα της πατούσας του που την έχει απλωμένη πάνω στο ταγκούι το μπλε;; Τζιαι για να καταλάβω, έναν πίκατσου (;;) πιάννει παραπάνω πόντους που τον παττιχάρη;; Ο παττιχάρης, εν πρέπει να αιχμαλωτιστεί και να μπει στη συλλογή;; Θα μπορούσε να αντεπιτεθεί με έναν καρπούζι ας πούμε. Ποια είναι η εικόνα τελοσπάντων στο σμαρτφόουν;; Μπορεί να κάθουμαι εγώ στη στάση του λεωφορείου και δίπλα μου έναν πόκεμον; Λαλείς γι'αυτόν τελευταία θωρούν με άλλωσπως;;;περιβάλλομαι από πόκεμον;; μάλιστα. Πάντως παρά μπεκάτσες, καλύτερα να πυροβολάτε πίκατσου. Το μόνον καλόν της υπόθεσης.Εκτός κι αν εθιστείτε να ρίχνετε και να αιχμαλωτίζετε και μείνει σας αϊπιν...
Όπως είδα, επίσης, ο χάρτης της Κύπρου με τα πόκεμον, εν γνωρίζει σύνορα, όπως είδα στο ιντερνετ. Το τζι ππι ες, λαλεί σου όταν πλησιάζεις σε οδόφραγμα;;; έχεις έτοιμο το διαβατήριό σου; επλήρωσες ασφάλεια του Τούρκου για το αυτοκίνητο;; μα πρέπει να τα έχεις όλα έτοιμα. Μεν νομίζεις ότι η χώρα μας εν σαν τις άλλες.  Γιατί;;;Εσείς η γενιά του 1998, εν λλίο δύσκολο να καταλάβετε, βεβαια, μπορεί να βγει άλλο παιχνίδι που να σας εξηγεί τι γίνεται. Προς το παρόν, μην αποπροσανατολίζεστε.
Πάντως μπορώ να καταλάβω τη μανία των παραπάνω για κάθε πελλάρα που φκαίνει. Εγόρασα το έναν κάρο λίρες ( αχ αυτή η παιδική μου ηλικία, πάλε βραχυχυκλώνει με...ευρώ ήθελα να πω) το κινητό, θα του φκάλω τον κώλο του. Να φκάλει τα ριάλλια του καλέ. Εφόσον μπορεί να παίξει πόκεμον (που το παλιό το κινητό μου δεν μπορεί), πρέπει να το εκμεταλλευτώ. Πως δηλαδή έπιασεν με η μανία με τις σέλφι, γιατί το κινητό διαθέτει κάμερα;;;κάπως , έτσι...
Η γιαγιά σας η Δοκησίσοφη, σας εύχεται περαστικά. Επίσης να σας ενημερώσω πως εκείνοι οι δύο κίτρινοι τύποι δίπλα μου, είναι τα καναρίνια μου. Κάμετε καμιάν στραβή και θα τηλεφωνήσω της μάνας σας , να σας κάμει μαύρους. Κωλόπαιδα.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

έπεα πτερόεντα

 Εξεκίνησα το μπλόκιν μετά απο παρότρυνση ενός φίλου που εβαρέθηκε να διαβαζει την ιστορία της ζωής μου σε αποσπάσματα που του έγραφα στα τσατ. Ήταν όπως τον ψυχίατρο που σε πέμπει στο ψυχολόγο γιατί εβαρέθηκε το μπλα μπλα, ή όπως το δημόσιο υπάλληλο που σε στέλλει στη διπλανή πόρτα. Για πάνω κάτω τους ίδιους λόγους, εξανάνοιξα το μαραφέτι πόψε.  Γιατί εβαρεθήκαν με ξανα ούλλοι. Βασικά τζι εγώ εβαρέθηκα να ψάχνω μέσα σε γνωστούς την σπίθα που υπάρχει σε μια ειλικρινή εξομολόγηση. Μιλούμεν, λέμεν τα τυπικά, ποστάρουμε φωτογραφίες μες τα φατσοβιβλία, βάλλουμε φατσούες και λάικς σε ειδήσεις τραγικές, και πλήττουμε. Καπως έτσι εξέφτισεν και το μπλόκιν. Στις δια ζώσης συνομιλίες μας τα ίδια. Φίλοι που  μαζίν τους επικοινωνούσαμεν, επερνούσαμεν καλά, υπήρχαμεν μες τα μμάθκια τους πέρασαν στην άλλη όχθη και περιμένουμε και εμείς συστημένο γράμμα που το χάρο όταν έρτει η σειρά μας Εμείναν ανοιχτοι οι λουαρκασμοί τους στο φεησμπου, τα εσεμες τους μες τα κινητά μας, τζιαι εμείς βιδωμένοι τζιαμαί. Να εθελοτυφλούμε.  Γιατί, ενιξέρω αν το ξέρετε, αλλά εννα πεθάνουμεν. Ούλλοι μας. Εγώ, εσύ, ούλλοι.  Δαμέ επέθανεν ο Έκο, πελλάρες να λαλούμε;; απέραντες βιβλιοθήκες στα δώματα των μοναστηρκών που μας εκλείσαν, των φυλακών με τα κουμπούθκια τζιαι τες οθόνες. Γράμματα, ψηφία ότι πιον κάμνουμε. Τα ρόδα ανθίσαν τζιαι αντί να τα μυριστούμε, φωτογραφίζουμεν τα. Επεα πτερόεντα οι κατζίες, οι φιλοφρονήσεις, οι καφκάες, οι αγάπες, σκιες, ονείρων απατηλότερα. Λόγια που εν είπαμε, αισθήματα που εκρύψαμε, έρωτες που τους εστραγγαλίσαμεν να μεν ακουστούν, ούλλα εννα τα πάρει το κενό που εννα μας καταπιεί ούλλους. Ενι ξέρω ποιον εν το σωστό, να μιλάς ή όι. Η ψυχική αναστάτωση και το ρεζίλεμα που μας τρομάζουν, οι ειρωνείες, οι διασυρμοί, ή το καθωσπρέπει κουστούμι του αμίλητου αστού. Τίποτε, φαντάζουμε. Ετσι όπως συντυχάννουμε, τρώμε, γελούμε, μαλλώνουμε, γύρνουμεν τζιαι πεθανίσκουμε. Απώλεια στην απώλεια συνειδητοποιάς ότι έτσι εννα φύεις κάποτε και η ΄ζωή εννα συνεχίζεται. Δίχα σου. Οπως τζιαι η ζωή σου.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου