Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Όλα τα επόμενα τραγούδια...

Στο τσακ να πάρω τηλέφωνο σε μεταμεσονύχτια εκπομπή απόψε. Ήθελα κι εγώ να αφιερώσω "όλα τα επόμενα τραγούδια", όχι βέβαια στην οικογένειά μου, ούτε στα εγγόνια μου, ούτε στη Μαρικκού που τα Λεύκαρα, ούτε στην Τταλλού που την Αρκάκα, αλλά:

(α) σε όσες και όσους βρίσκονται σε ένα φουσκωτό στριμωγμένοι με δεκάδες άλλους, μέσα στη θάλασσα και προσπαθούν να ξεφύγουν από το θάνατο βρίσκοντας καταφύγιο στο μίσος, σε αφιλόξενες ακτές και υποκριτές ανθρώπους. Πόσο θα ήθελα να ξεμπαρκάρουν Μύκονο  να κατέβει ο νους και η ευαισθησία μερικών....

(β) σε όσες και όσους βρίσκονται στη φυλακή, σε κρατητήρια, ξυλοκοπούνται άγρια  και  τρέμουν στο άνοιγμα της πόρτας.

(γ) σε όσες και όσους σφαδάζουν από πόνους σε ένα κρεββάτι νοσοκομείου και δεν τους πιάνουν τα  αναλγητικά...σε όσους ξέρουν ότι ΄δεν θα γίνουν ποτέ καλά όπως πριν και μετανιώνουν για τη σημασία που έδωσαν στη ζωή τους σε ανθρώπους σκάρτους που τους ρούφηξαν το μεδούλι..

(δ) σε  όσες και όσους καταπιέζονται και δυστυχούν , αλλά δεν παραιτούνται  για να μην χάσουν ένα κομμάτι ψωμί..σε όσους βούλιαξαν στον αγώνα για επιβίωση και δεν έζησαν ποτέ

(ε) σε  όσες και όσους βρίσκουν κλειστές πόρτες και ντρέπονται να επιστρέψουν στο σπίτι χωρίς ένα μπουκάλι γάλα για τα μωρά τους.

(στ) σε όσες και όσους αφήνονται στην ελεημοσύνη της γειτονιάς καθώς τα φούμαρα περι εγγυημένου εισοδήματος, ήταν καπνοί από παρλαπίπες και ο κρατικός κορβανάς, έπρεπε να εξοικονομήσει εκατομμύρια για αναδρομικές συντάξεις πολυσυνταξιούχων ( με μακριά λίστα από αξιώματα ένεκα κόμματος) δεκατους τρίτους και εφάπαξ δημοσίων υπαλλήλων.

(ζ) σε  όσες και όσους υπηρέτησαν δύο χρόνια θητεία πριν την εισβολή και δύο χρόνια μετά και τώρα ζητιανεύουν ένα κομμάτι ψωμί, βλέποντας τις καφετέριες γεμάτες φυγόστρατα, ανέμελα νιάτα.

(θ) σε  όσες και όσους έκλεισαν τον διακόπτη των ονείρων και έπαψε από καιρό να τους επισκέπτεται κι αυτός ακόμα ο ύπνος.

(ι) σε  όσους, αλλά κυρίως όσες, αγάπησαν χωρίς ανταπόκριση  ή προδόθηκαν οικτρά

(κ) σε  όσες όσους είχαν πολλά ακόμα να δώσουν, πολλά να πουν, αλλά τους φίμωσε η ζωή.

(λ) σε όσες και όσους υφίστανται διακρίσεις, γίνονται δέκτες ειρωνειών, κοροϊδίας και πέφτουν θύματα μπούληδων, με όλους να τους αποφεύγουν για να μην "στιγματιστούν" κι αυτοί.

(μ) σε όσους γονείς είναι ανήμποροι να βοηθήσουν τα παιδιά τους που πάσχουν από ασθένειες, ή είναι πληγωμένα και αδικημένα.

(ν) σε όλα τα μοναχικά, απηυδισμένα πλάσματα αυτού του πλανήτη που ψάχνουν τη γιατρειά από την ατιμία των γύρω τους σε ψυχοφάρμακα και μέμφονται τον εαυτό τους που δεν έγιναν αναίσθητα, σαδιστικά γαϊδούρια, ώστε να μην χρειάζονται ψυχίατρο.

(ξ) σε όσες και όσους εγκαταλείφθηκαν από φίλες και φίλους την πιο δύσκολη στιγμή.

(ο) σε όσες και όσους γίνονται μια ζωή θυσία και το ευχαριστώ είναι ένα ξεκοίλιασμα, μια άγρια επίθεση..

(π) σε όσες και όσους κακοποιήθηκαν σεξουαλικά και δεν μίλησαν ποτέ.

(ρ) σε  όσες και όσους παλεύουν ενάντια σε εξαρτήσεις αλλά δεν πείθουν κανένα και τους απορρίπτουν όλοι.

(τ) σε όσες και όσους είδαν ανθρώπους που τους έκαναν τη ζωή κόλαση, να νηστεύουν για να κοινωνήσουν.

(υ) σε όσες και όσους παλεύουν να καταφέρουν κάτι με την αξία τους και πέφτουν με δύναμη σε τοίχη, υψηλά, χωρίς κρότο κτιστών ή ήχο.

(φ) σε όσες και όσους βλέπουν  μέτρια ανθρωπάκια που τα ξέρουν κι απ την καλή κι απ την ανάποδη, να πουλάνε μούρη.

(χ) σε όσες και όσους είναι θύματα κατάχρησης εξουσίας, λεκτικής και ψυχολογικής βία

(ψ) σε όσες και όσους περιτρυγυρίζονται από γλύφτες, επίτήδειους, καιροσκόπους, σφογγοκολάριους που τους κολλούν ετικέτες και ονόματα γιατί δεν είναι σαν κι αυτούς.

(ω) σε όσες και όσους μιλούν, αντιδρούν, καταγγέλλουν.

Αυτά για απόψε. Τις καλημέρες μου....


 

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου