Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

Κοινωνική αυτοχειρίαση

Δεν υπάρχει ισχυρότερο μέσο καταπίεσης των περιθωριοποιημένων ατόμων και νοσηρής κοινωνικοποίησης από το φατσοβιβλίο. Ούτε κάτι πιο πρόσφορο στο να αναδείξει τις μικροαστικές αξίες και να διχάσει ταξικά τον κόσμο. Όπως και ούτε άλλο καλύτερο εργαλείο εθελούσιας υποταγής και επιβοήθησης του ελέγχου προσωπικών δεδομένων μέσω ενός ψυχαναγκασμού "αναφοράς" και επίδειξης. Εξηγούμαι.

Ξεκινώντας από τα άτομα που  ζουν μια ζωή στη σιωπή και στο περιθώριο, λόγω κοινωνικής και οικονομικής ανικανότητας να σταθούν σαν "ίσοι συμπολίτες" στον στίβο του σπίτι-δουλειά- οικογένεια-αυτοκίνητο-κουτσούβελα παρατηρούμε ότι με αυτές τις προϋποθέσεις να ελλείπουν, καταδικάζεται ο πολίτης να παρακολουθεί εικόνες της ζωής των άλλων και το λιγότερο αυτοπαροξύνεται. Αυτή η ταξική διαφορά του από τους υπόλοιπους δεν τον οδηγεί στη δυναμική χειραφέτηση και στη διεκδίκηση ΄του σεβασμού. Επειδή ακριβώς στις συμβάσεις του μέσου οι προϋποθέσεις αυτές είναι αυτό καθ'αυτό το ζητούμενο, κινδυνεύει να βιώσει "τη μούχλα του περιθωρίου" και επιδίδεται στην ύψιστη αυτιστική τακτική των σέλφι, του ποζαρίσματος στο κενό, στην αποθανάτιση της ανάγκης για αποδέκτη, για πρόσωπο. Στήνονται προσωπεία, κοινοποιούνται ευφυολογήματα, ειδήσεις, επιχειρείται μια απεγνωσμένη προσπάθεια, ανάκτησης αξίας μέσα από τη συναλλαγματική ισοτιμία αξιών των υπολοίπων. Η μοναξιά κόβει σαν μαχαίρι, και το καμουφλάρισμά της οδηγεί σε ψυχοπαθολογικές καταστάσεις που οδηγούν τον άνθρωπο στην αλλοτρίωση, με την κυριολεκτική σημασία του όρου.

Από την άλλη βλέπουμε ένα είδος προσωπικού μάρκετιγκ, πλασαρίσματος του εαυτού,  με την προβολή των υλικών αγαθών, των ακριβών διακοπών, των τέκνων, των σκύλων, των φίλων και των γνωστών και με τις φωτογραφίες οικογενειακών, κοινωνικών, ακόμα και επαγγελματικών συνευρέσεων να λειτουργούν σε ένα συμβολικό επίπεδο αυτοεπιβεβαίωσης και αυτοκαθορισμού.  Είναι τα άτομα που θα στείλουν σε τυχαία ΄΄αγνωστα άτομα αιτήματα φιλίας με τον αριθμό των φίλων να λειτουργεί ψυχοκαβλωτικά και ντοπαριστικά. Ηδονίζονται σε κάθε like και επιδίδονται στη χρήση υποκοριστικών και κομπλιμέντων που είναι επενδύσεις αβροτήτων με την ελπίδα να λάβουν το αντίτιμο και να τιμηθούν παρομοίως κερδίζοντας την εκτίμηση ενός αόρατου, πανταχού παρόντος συστήματος παρακολούθησης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στο παιχίδι αυτό μπήκαν και πολιτικοί και πλήθος άλλων ατόμων που το επάγγελμά τους, επιβάλλει να πληρούν τα κριτήρια αποδοχής του συνόλου. Καταντούν όλοι ένα πλήθος αρρωστάκια σ'ενα απέραντο στρουμφοχωριό, συνασπιζόμενα απέναντι στον Δρακουμελ της απομόνωσης.

Δεν πρέπει να μην μας απασχολήσουν και οι συνέπεις που έχει αυτή η ανάγκη παροχής προσωπικών δεδομένων, έστω για κοινωνική κατανάλωση, σε πολιτικό επίπεδο. Ηλεκτρονικές εφημερίδες με κοινοποιήσεις άρθρων, συγκεντρώνουν στα σχόλια καταθέσεις πολιτών περί παντός επιστητού, μια ατέλειωτη σχολιογραφία , δίνουν την εντύπωση της διάνοιξης της δημοκρατίας και της επικοινωνίας στο έπακρο. Το ερώτημα όμως είναι: σε ένα μέσο χωρίς πολιτειακή θεσμική ισχύ, χωρίς συλλογικότητα και ομαδικότητα και ξεκαθαρισμένες προθέσεις, χωρίς ιδεολογική γραμμή και στόχευση, πως μπορεί να δίνει το βήμα στον πολίτη, με τον τελευταίο να διαμορφώνει τις εξελίξεις;; Αυτό που παρατηρούμε είναι μια εκτόνωση, μια κραυγή στο πηγάδι και μια φαινομενική καταγραφή των απόψεων και των θέσεων από κάτι αόρατο που τείνει να υποκαταστήσει τις δομές εξουσίας ενός κράτους, σαν ένας Λεβιάθαν που καταπίνει ανθρώπους κλείνοντας τον αντίλαλό τους , με καμιά ελπίδα αυτή να βγουν στη στεριά και να διεκδικήσουν το οτιδήποτε. Αντίθετα, τη θέση της κοινωνικής πολεμικής, παίρνει μια καρναβαλίστική παρέλαση, το δρομολόγιο της οποίος χαράσσεται και προκαθορίζεται, και τα όποια συνθήματα, κάποια στιγμή να κοπάζουν γιατί οι καρναβαλιστές είτε θα κανιβαλίσει ο ένας τον άλλο, είτε θα μετατρέψει τον εαυτό του σε είδωλο.
Η σωστή λέξη λοιπόν για όλο αυτό το σύστημα δεν είναι κοινωνική δικτύωση, αλλά μαλακία. Κυριολεκτικά. Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω.
 

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου