Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Πενταδάκτυλος

Ο Πενταδάκτυλος δεν είναι βουνό, είναι η σκιά σου
είν'΄ενα σύννεφο απ΄το παρελθόν που στοιχειώνει
ένας δαμόκλειος μαύρος σουγιάς που ματώνει
την παλαια και  τωρινή τη γενιά σου.

Μια ανοιχτή  και γιγάντια ροζιασμένη παλάμη
που έμεινε να εξέχει όταν το σώμα το θάψαν
είναι κραυγή, είναι γροθιά λυτή, πεθαμένη
που αρνείται τη σήψη στο χώμα αφημένη.

Ειν'η σκιά της ποδιάς μιας γιαγιάς
η βράκα αιωνόβιου γέρου παππού
με την Κερύνεια μικρό, ξεχασμένο παιδάκι
να παίζει στα πόδια τους και ν'αποκοιμιέται...

Ένα φτερό αετού που πετρώθηκε κάποτε
όταν το ράμφος το στήθος του τρύπησε
κάθε του΄βράχος της μνήμης σκαρφάλωμα
κάθε του κάστρο κρυφή υπενθύμιση.

Μια παραμάνα που τα παιδιά της την άφησαν
κι άλλα παιδιά μεγαλώνει βουβά
πάνω σε στήθος κουρσεμένο κι ανάπηρο
μέσα σε κρύα μα μεγάλη αγκαλιά..


Ειν'η γιαγιά η εγκλωβισμένη κι αμίλητη
που σβήνει το ραδιόφωνο και αρχινά να κεντάει
στην Αγία Τριάδα μεσπιλιά που κι αν γέρασε
απο το φράχτη τεντώνεται και  μας κρυφοκοιτάει..





 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου