Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Κουβέντες του ραδίου

Είναι κάποιες εκπομπές στο ραδιόφωνο που επιτρέπουν ανοιχτή τηλεφωνική επικοινωνία: άλλες είναι του χαβαλέ, παναϊρκα και  μαλακιούλες, κάποιες άλλες έχουν βάλει στόχο να αλλάξουν την κοινωνία και να λύσουν το Κυπριακό. Ακούς σοβαροφανείς αναλύσεις από ακροατές, μερικοί από τους οποίους τα έχουν και γραμμένα πριν τα πουν και κάνουν και λάθη στις παύσεις. Μ'αρέσει αυτή η Εκκλησία του Δήμου, το ομολογώ,  και πάντα προσπαθούσα να φανταστώ πως να είναι η καθεμιά ή ο καθένας που τηλεφωνούν στο ράδιο. Τους φανταζόμουν πάντα όλους να κάθονται προσηλωμένοι σε έναν καναπέ και να ακούουν, ή να οδηγούν και να συγκεντρώνονται στο ράδιο για να περάσει η ώρα και να φτάσουν στον προορισμό τους. Πέρασε ωστόσο η εποχή της ραδιοφωνικής κουλτούρας με το ραδιόφωνο να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο σπίτι, στην κουζίνα, στο σαλόνι, στη βεράντα. Τη σκυτάλη πήρε προ πολλού η τηλεόραση και όλες οι συσκευές που βγάζουν στο διαδίκτυο. Σπάνια θα δεις τρανζιστοράκια,  κι αυτά σε χώρους εργασίας, όπου τηλεόραση και διαδίκτυο, είναι απαγορευτικά αφού η εργασία απαιτεί οπτική επαφή με το αντικείμενο, τον πελάτη, τη δουλειά.

Κάποιοι περισπούδαστοι ακροατές που μιλούν στο ραδιόφωνο  σου δημιουργούν  ωστόσο την ψευδαίσθηση, από τον τρόπο που μιλούν, οτι είναι αφυπηρετήσαντες εκπαιδευτικοί, δικηγόροι, γιατροί, με το άσπρο το γιακαδάκι να βγαίνει από το βυσινί το βίκαρε να μιλούν όρθιοι χειρονομώντας, διορθώνοντας παράλληλα την πνιγμένη γραβάτα τους. Τους φαντάζομαι την ώρα που  μιλούν ,  να βαδίζουν νευρικά πάνω κάτω , ακούγοντας τις απόψεις των υπόλοιπων ακροατών, κρατώντας , σκυφτοί,  με περίσκεψη το πηγούνι τους. Μερικές άλλες, να αυτοπαροξύνονται φωνάζοντας στο ακουστικό για να παν ύστερα να βγάλουν τα ρούχα από το πλυντήριο. Δεν αποκλείεται δίπλα από αυτούς να κάθεται  η αλλοδαπή οικιακή τους βοηθός, που κανόνισαν οι οικείοι τους να έχουν κοντά τους, μετά τα πρώτα δείγματα άνοιας. Βλέπω πολλές φορές υπερήλικες ή ανθρώπους με πολλαπλά εγκεφαλικά, να συνοδεύονται από οικιακές βοηθούς στις οποίες μιλούν όπως θα μιλούσαν στη γειτόνισσα, ασχέτως αν η κοπέλα δεν καταλαβαίνει γρι, αλλά αρκείται στο να χαμογελά. Είναι τραγικό, να βλέπεις έναν άνθρωπο, μοναχικό, εγκαταλελειμμένο, να αρνείται την παρούσα κατάστασή του και με ζώσα μέσα του την ανάγκη για επικοινωνία να τηλεφωνά στο ραδιόφωνο, ή να γράφει καλη ώρα στο διαδίκτυο και να κατανέμει ρόλους συνομιλητή σε άτομα που δεν μπορούν να τους υποδυθούν, ούτε να αντικαταστήσουν τους απόντες.    Η οικειότητα, η επιθετικότητα,  είναι δύο καταστάσεις εξίσου αφύσικες, όταν ο δέκτης, σου είναι άγνωστος..

Υπάρχουν και οι χωρκοήρηδες, οι τακτικοί των ραδιοφώνων που τους καταλαβαίνεις από τη φωνή  το όνομα και παρεμβαίνουν σε διαφορες εκπομπές, διαφόρων σταθμών.  Θα τους ακούσεις  να σχολιάζουν θέματα, από το κυπριακό μέχρι και τη  μάστιγα των κουνουπιών.  Έναν τέτοιο είχα την τύχη να εντοπίσω τυχαία, πριν από λίγο καιρό.  Όπως κοίταζα τα ράφια σε ένα πολυκατάστημα και ακουγα μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες μια εκπομπή, ξαφνικά το ράδιο  κλείνει  εντελώς και κάποιος  ξεκίνησε φωνάζει σε ένα σωρό (αθέατους) άλλους : "Μα θέλετε τωρά  να μας πείτε ότι....μα εχάσαμεν την αντροπή σε τούντον τόπο;" Αμέσως προσπάθησα να δω διακριτικά τον καυγά....  Είδα έναν κύριο, ντυμένο σπορ, να κάθεται σε ένα χαμηλό σκαμνάκι, μπροστά από μια σόμπα, με  σταυρωμένα τα χέρια,  με τους αγκώνες στα γόνατα, και το τηλέφωνο  στο αυτί. Κρύφτηκα να μην με δεί. Μόλις είπε ότι είχε να πει, ξαναδυνάμωσε την ένταση και ακούσαμε να του απαντούν στον ίδιο τόνο. Παράλληλα ακουγόταν και ένα πι-πι. Ο ακροατής είχε σηκωθεί και είχε ξεκινήσει να εξυπηρετεί στο ταμείο, περνώντας από το πιστολάκι  με τις πράσινες  φωτεινές ρίγες τα προϊόντα που είχαν μαζευτεί μπροστά του. Ήρεμος, ενημέρωνε και την πελάτισσα για τις προσφορές. Έφυγα προτού με δει,  έφυγα προτού με δώ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου