Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Πενταδάκτυλος

Ο Πενταδάκτυλος δεν είναι βουνό, είναι η σκιά σου
είν'΄ενα σύννεφο απ΄το παρελθόν που στοιχειώνει
ένας δαμόκλειος μαύρος σουγιάς που ματώνει
την παλαια και  τωρινή τη γενιά σου.

Μια ανοιχτή  και γιγάντια ροζιασμένη παλάμη
που έμεινε να εξέχει όταν το σώμα το θάψαν
είναι κραυγή, είναι γροθιά λυτή, πεθαμένη
που αρνείται τη σήψη στο χώμα αφημένη.

Ειν'η σκιά της ποδιάς μιας γιαγιάς
η βράκα αιωνόβιου γέρου παππού
με την Κερύνεια μικρό, ξεχασμένο παιδάκι
να παίζει στα πόδια τους και ν'αποκοιμιέται...

Ένα φτερό αετού που πετρώθηκε κάποτε
όταν το ράμφος το στήθος του τρύπησε
κάθε του΄βράχος της μνήμης σκαρφάλωμα
κάθε του κάστρο κρυφή υπενθύμιση.

Μια παραμάνα που τα παιδιά της την άφησαν
κι άλλα παιδιά μεγαλώνει βουβά
πάνω σε στήθος κουρσεμένο κι ανάπηρο
μέσα σε κρύα μα μεγάλη αγκαλιά..


Ειν'η γιαγιά η εγκλωβισμένη κι αμίλητη
που σβήνει το ραδιόφωνο και αρχινά να κεντάει
στην Αγία Τριάδα μεσπιλιά που κι αν γέρασε
απο το φράχτη τεντώνεται και  μας κρυφοκοιτάει..





 

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Όλα τα επόμενα τραγούδια...

Στο τσακ να πάρω τηλέφωνο σε μεταμεσονύχτια εκπομπή απόψε. Ήθελα κι εγώ να αφιερώσω "όλα τα επόμενα τραγούδια", όχι βέβαια στην οικογένειά μου, ούτε στα εγγόνια μου, ούτε στη Μαρικκού που τα Λεύκαρα, ούτε στην Τταλλού που την Αρκάκα, αλλά:

(α) σε όσες και όσους βρίσκονται σε ένα φουσκωτό στριμωγμένοι με δεκάδες άλλους, μέσα στη θάλασσα και προσπαθούν να ξεφύγουν από το θάνατο βρίσκοντας καταφύγιο στο μίσος, σε αφιλόξενες ακτές και υποκριτές ανθρώπους. Πόσο θα ήθελα να ξεμπαρκάρουν Μύκονο  να κατέβει ο νους και η ευαισθησία μερικών....

(β) σε όσες και όσους βρίσκονται στη φυλακή, σε κρατητήρια, ξυλοκοπούνται άγρια  και  τρέμουν στο άνοιγμα της πόρτας.

(γ) σε όσες και όσους σφαδάζουν από πόνους σε ένα κρεββάτι νοσοκομείου και δεν τους πιάνουν τα  αναλγητικά...σε όσους ξέρουν ότι ΄δεν θα γίνουν ποτέ καλά όπως πριν και μετανιώνουν για τη σημασία που έδωσαν στη ζωή τους σε ανθρώπους σκάρτους που τους ρούφηξαν το μεδούλι..

(δ) σε  όσες και όσους καταπιέζονται και δυστυχούν , αλλά δεν παραιτούνται  για να μην χάσουν ένα κομμάτι ψωμί..σε όσους βούλιαξαν στον αγώνα για επιβίωση και δεν έζησαν ποτέ

(ε) σε  όσες και όσους βρίσκουν κλειστές πόρτες και ντρέπονται να επιστρέψουν στο σπίτι χωρίς ένα μπουκάλι γάλα για τα μωρά τους.

(στ) σε όσες και όσους αφήνονται στην ελεημοσύνη της γειτονιάς καθώς τα φούμαρα περι εγγυημένου εισοδήματος, ήταν καπνοί από παρλαπίπες και ο κρατικός κορβανάς, έπρεπε να εξοικονομήσει εκατομμύρια για αναδρομικές συντάξεις πολυσυνταξιούχων ( με μακριά λίστα από αξιώματα ένεκα κόμματος) δεκατους τρίτους και εφάπαξ δημοσίων υπαλλήλων.

(ζ) σε  όσες και όσους υπηρέτησαν δύο χρόνια θητεία πριν την εισβολή και δύο χρόνια μετά και τώρα ζητιανεύουν ένα κομμάτι ψωμί, βλέποντας τις καφετέριες γεμάτες φυγόστρατα, ανέμελα νιάτα.

(θ) σε  όσες και όσους έκλεισαν τον διακόπτη των ονείρων και έπαψε από καιρό να τους επισκέπτεται κι αυτός ακόμα ο ύπνος.

(ι) σε  όσους, αλλά κυρίως όσες, αγάπησαν χωρίς ανταπόκριση  ή προδόθηκαν οικτρά

(κ) σε  όσες όσους είχαν πολλά ακόμα να δώσουν, πολλά να πουν, αλλά τους φίμωσε η ζωή.

(λ) σε όσες και όσους υφίστανται διακρίσεις, γίνονται δέκτες ειρωνειών, κοροϊδίας και πέφτουν θύματα μπούληδων, με όλους να τους αποφεύγουν για να μην "στιγματιστούν" κι αυτοί.

(μ) σε όσους γονείς είναι ανήμποροι να βοηθήσουν τα παιδιά τους που πάσχουν από ασθένειες, ή είναι πληγωμένα και αδικημένα.

(ν) σε όλα τα μοναχικά, απηυδισμένα πλάσματα αυτού του πλανήτη που ψάχνουν τη γιατρειά από την ατιμία των γύρω τους σε ψυχοφάρμακα και μέμφονται τον εαυτό τους που δεν έγιναν αναίσθητα, σαδιστικά γαϊδούρια, ώστε να μην χρειάζονται ψυχίατρο.

(ξ) σε όσες και όσους εγκαταλείφθηκαν από φίλες και φίλους την πιο δύσκολη στιγμή.

(ο) σε όσες και όσους γίνονται μια ζωή θυσία και το ευχαριστώ είναι ένα ξεκοίλιασμα, μια άγρια επίθεση..

(π) σε όσες και όσους κακοποιήθηκαν σεξουαλικά και δεν μίλησαν ποτέ.

(ρ) σε  όσες και όσους παλεύουν ενάντια σε εξαρτήσεις αλλά δεν πείθουν κανένα και τους απορρίπτουν όλοι.

(τ) σε όσες και όσους είδαν ανθρώπους που τους έκαναν τη ζωή κόλαση, να νηστεύουν για να κοινωνήσουν.

(υ) σε όσες και όσους παλεύουν να καταφέρουν κάτι με την αξία τους και πέφτουν με δύναμη σε τοίχη, υψηλά, χωρίς κρότο κτιστών ή ήχο.

(φ) σε όσες και όσους βλέπουν  μέτρια ανθρωπάκια που τα ξέρουν κι απ την καλή κι απ την ανάποδη, να πουλάνε μούρη.

(χ) σε όσες και όσους είναι θύματα κατάχρησης εξουσίας, λεκτικής και ψυχολογικής βία

(ψ) σε όσες και όσους περιτρυγυρίζονται από γλύφτες, επίτήδειους, καιροσκόπους, σφογγοκολάριους που τους κολλούν ετικέτες και ονόματα γιατί δεν είναι σαν κι αυτούς.

(ω) σε όσες και όσους μιλούν, αντιδρούν, καταγγέλλουν.

Αυτά για απόψε. Τις καλημέρες μου....


 

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

Θερινή Φρουτοπία


Εικόνες και φράσεις από το κυπριακό καλοκαίρι . Όταν τα φρούτα του καλοκαιριού γίνονται θέμα συζήτησης:

"έφα πολλά σήμερα, κανεί" : λέγεται περί σύκων, που΄έκαναν την εμφάνισή τους, αισίως, μεσούντος Αυγούστου. Όπου πάεις θα σου δώκουν να δοκιμάσεις σύκα που την αυλή τους με το κλισέ " φάε να δεις ίντα σύκα, όη πελλάρες". Μεσα στη συμπτωματολογία των μανιακών με τα σύκα τους είναι και η τάση να ακυρώνουν όλα τα υπόλοιπα. Ισχυρίζονται μετα βεβαιότητος  ότι τα άλλα που εδοκίμασες  έχουν σκουλούτζια, έννεν γλυτζιά, εν ματζίλες δίχα γεύση, ενώ όλοι όσοι έχουν μια φτίρισσα συτζιά ισχυρίζουνται ότι κάμνει σύκα σμυρνέικα. Τέλοσπάντων...

" εν εξανάφαα έτσι γλυτζιά" : λέγεται περί παττίχας, δευτερόλεπτα αφότου μαχαιρώσεις το καρτούππι το γλυτζιή, ο λόγος άλλωστε που προσφέρθηκες να την κόψεις, ώστε να το προλάβεις εσύ πρώτα. Είναι και που ακρίβωσε, είναι και που έχεις τη μέση σου, είναι και που την σαπούνιζες με ευλάβεια στο νεροχύτη, αξίζει της να την παινέψεις..Σκέφτου να την εφύτευκες τζιόλας..Βέβαια, τελευταίες ειδήσεις κάμνουν λόγο για παττίχες μινιατούρες, να τις βάλλεις μέσα στην πούγκα σου να πηαίννεις στη δουλειά και να την κόφκεις φέτες σαν το μήλο..εννα το ζήσουμε τζιαι τούτο...

"έσιει κκεράζια": φράση που λέγεται σε κάποιον που άνοιξε με απελπισία το ψυγείο πέρκι πετύχει κανένα λυξιό, ή μόλις εποσσιέπασε πάνω που την μαείρισσα και την είδε πλυμμένη, καθαρή και φυσικά...όφκαιρη ( τάση των νοικοκυρών αυτή: να πλένουν τη μαείρισσα, να την σφογγούνκαι να την κουρτίζουν πάνω στο μάτι της κουζίνας, ετοιμοπόλεμη για καινούργια καλοφαία). Όσο κόκκινα, όσο ζουμερά τα κκεράζια, τόσο απογοητευτικά. Δεν ιξέρω γιατί.

" παπουτσόσυκα έφαες;" : επειδή πρέπει να φάεις λλία, άμπα τζιαι στουππώσει ο κώλος σου, θεοποιάς τα. Ασε που εν ούλλα σχεδόν προϊόν κλοπής. Έσιει δε που εν ττερλακκήες των παπουτσοσύκων. Κουρτίζουν μια κοσσέρβα πάς στη βέρκα, μπαίνουν μέσα στο διπλοκάμπινο και δεν αφήνουν ξεραίλα παραπονημένη. Με μαεστρία γραπώνουν το παπουτσόσυκο, αποκεφαλίζουν το, γυρίζουν το ττενεκκούι σβέλτα που την άλλη και αισθάνονται οι βιρτουόζοι του παπουτσόσυκου. Κανόνας: το καππελί το χακκί και η φανέλα η ξιμάσχαλη η πουκατινή η άσπρη. Κλατσούδα επίσης άσπρη με παπούτσι μαύρο δερμάτινο. Εξορμούν κυρίως χαραμα του φου να μεν τους δει κανένας. Βέβαια, ίντα κλεψιά, αφού εν μέσα στις στράτες και σε φραμούς οι παραπάνω, εν άγρια φύση και μου κάμνει εντύπωση που βλαστούν πάντα έξω που τα περβόλια, έξω που τους φράχτες.  Αν τους πεις τίποτε θα σου πουν " αφού εν τα κόφκουν, εν καλύττερα να λίσουν;" Ασε δε η τελετουργία του καθαρίσματος. Ούτε χειρούργος τέτοια επιδιεξιότητα στα μαχαίρια και τέτοια σταθερότητα στα δάχτυλα. Κόφκουν το που πάνω, σσίζουν το τζιαι χλουπ τζείνο τζιυλά έξω σαν το νεογέννητο. Ωραία λιχουδιά τα παπουτσόσυκα, όμως μεν μου πείτε...Αλλά αν φάεις πολλά, μόνο με ανοιχτό λάστιχο που πιτά με πίεση μεσα στον πισινό, απαλλάσσεσαι που το στούμπωμα.

" εφκήκεν το σταφύλι" : φράση που καρτεράς που τον Ιούνη, μόλις πιάσουν οι πυράες. Πρώτα φκαίνει τζείνη η ανεκδιήγητη όξινη και μικροσκοπική σουλτανίνα που την τρώεις εντούτοις ούλλον όρεξη προσπαθώντας να αφαιρέσεις ταυτόχρονα που το κλωνί τους καμια δεκαπενταριά ρώγες για να τες βάλεις ούλλο βούκκο.... με αποτέλεσμα κάποιες να πέσουν χαμέ και να σου πέσει και το κοντρόλ στην προσπάθειά σου να τις πιάσεις, η να πέσεις εσύ κάτω όταν τις πατήσεις αχάπαρος την ώρα που πάεις στην τουαλέτα γιατί έχει διαφημίσεις. Σωστά καταλάβατε. Το σταφύλι και η τηλεόραση πάνε μαζί. Στις 80 τοις εκατόν των περιπτώσεων, επειδή τραβάς άτσαλα το σταφύλι να το φάεις, τρώεις τζιαι το κοτσανούι τους που ευτυχώς φτύννεται εύκολα. Φέρνεις το έγκαιρα στους κοπτήρες κρατάς το μέχρι να πολευτερωθεί το σιέρι σου να το τραβήσει. Στις 90 τοις εκατόν των περιπτώσεων κρατάς το τζιαι θωρείς το τζιόλας πριν να το πετάξεις, τραβώντας την τζιεφαλή σου πίσω., λες τζιαι θα σε ακκάσει. Μετά έρχεται η ωραία περίοδος που διανύουμε με τα σταφύλια τα ωραία, τα αμπελίσιμα, αν τα πετύχεις βέβαια, αν σου φέρει κανένας γιόρκιν ή γοράσεις καμιά τσεντούα από πλανόδιο. Είναι τα μόνα σταφύλια των οποίων τρώγεται η κοκκόνα. Έν έχουν λάθος. Είναι και τα άλλα τα ολοστρόγγυλα τα τσακριστά, ποτζείνα που εικονίζουν οι πίνακες με τις νεκρές φύσεις. Είναι υπέροχα όλα. Αγαπούμε σταφύλι. Τέλος. Ειδικά αννεν τζιαι κλεψιμιό, μούχτιν ή φυσικά γιόρκι.

"Εσιει τζιαι πιπόνι" : Τζείνο το τζιαι λαλεί τα ούλλα. 'τζιαι πιπόνι", όχι "πιπόνι". Αχ. Το πιπόνι είναι στη διαβάθμιση. Και το καημένο εν τόσο γλυτζιή, τζιαι τόσο συνεργάσιμο με τις κοκκόνες ούλλες σε έναν τόπο, μικρό, εύκολο να το καθαρίσεις, ωφέλιμο. Το καημένο θα το δεις μέσα σε τζιέλια κομμένο, θα το δεις παραγεμωσμένο με τζέλια, γενικά το πιπόνιν ο εσυνδυάσαμεν το με τα τζέλια. Αδικία, μεγάλη αδική να είναι τόσο μουσκομυρισμένο και να είναι το πρώτο που θα σαπίσει μέσα στην γαβάθα και θα συνάξει μουγιούθκια. Είναι μεγάλη αδικία, επιμένω.




Αυτά προς το παρόν. Πάω να χτυπήσω κανένα συκούι με καμιά φέτα χαλούμι.
 

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Τι ευτυχία να είσαι από την Κύπρο


Έμαθα πριν λίγο ότι έκοψαν τα φτερά του πελεκάνου στη Λεμεσό για να μεν πετά , μετά από παράπονα μυγιάχχιχτων που τον έβλεπαν να κυκλοφορεί στην πόλη.   Άσχημη χρονιά για τους πελεκάνους φέτος στην Κύπρο. Μιαν η τιτσίρα που τον ετράβαν που τα φτερά να της κάτσει και να την φωτογραφίσουν  , μιαν τωρά τούτοι. Εβάλαν τα ούλλοι με τα φτερά τους. Και την ελευθερία τους.

Είναι μάλλον οι ίδιοι εκείνοι που πυροβολούν περιστέρια, γάτες και επικαλούνται την καθαριότητα και την "υγιεινή".

Ναι, σαν την Κύπρον εν έσιει. Θαυμάστε τους. Έίναι υπέροχοι άνθρωποι, ξέρουν να διασκεδάζουν, έξω καρδιά που λέμε. Μα τι να λέμε τώρα. Να τις χαίρεστε και να τους χαίρεστε.

Μα εν ελέγχει κανένας καλέ τι γίνεται στο ζωολογικό κήπο;; Έπρεπε να βγάλει το θέμα στη φόρα το Κόμμα για τα ζώα για να το μάθουμε;; Ποιά εν η στάση των υπόλοιπων;; Αλλά εξίχασα, το να κόφκεις τα φτερά του άλλου εν το φόρτε μας στην Κύπρο. Συνήθης τακτική του συστήματος. To χαμογελαστόν παιδίν ο δήμαρχος, ο καρναβαλιστής, ο φίλος του λαού, εννα το αφήκει έτσι το θέμα;; Συμφωνεί με τούτην την βιαιότητα; Εμπλέκεται; Ποιός ηξέρει...Εν τζιαι διακοπές τωρά, εν τζιαι πυράες, σιωπάτε τζιαι άψετε τα έαρ κόντίσια, έπιαν σας ο καηλές, ολάν...


(Ήθελα να'ξερα ίντα σιέρκα επιάσαν μαχαίρι και έκοψαν τα φτερά του πελεκάνου. Και ποιος τον εβάσταν για να μεν τους φύει.

Μα γιατί να ρωτώ. Είναι κάποιοι από τους υπέροχους, τους έξω καρδιά, τους ωραίους τύπους).

Να σας χαίρεστε.



(την κατάρα μου να έχετε)

 

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

Εμπαιγμός

Η "φιλόπτωχος αδελφότητα  του ιερού ναού τάδε διοργανώνει πενθήμερη εκδρομή στην Ελλάδα. Τιμή συμμετοχής 750 ευρώ." 

"Ομάδα στήριξης της ιεραποστολής μετέβησαν στη Μαδαγασκάρη (ξα Μαγαδασκάρη;) για να δουν από το κοντα το έργο και να συνεισφέρουν".


 ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΤΕΤΟΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΞΗΣ ΑΠΟΡΙΑ: ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ , ΠΟΣΑ ΦΤΩΧΑ ΜΩΡΑ ΘΑ ΕΤΑΙΖΑΝ;;; 

ΚΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΠΤΩΧΗΣ, ΟΙ ΤΡΙΑΝΤΑΡΙΑ ΠΟΥ ΕΠΗΓΑΤΕ, ΚΑΜΕΤΕ ΕΝΑ ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΠΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΕΣΥΡΕΤΕ ΤΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥΣ (30 Χ 750) ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΠΝΙΓΕΙΤΕ.

ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΙ, ΤΟ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΣΑΝ ΕΣΑΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΕΝΝΕΝ ΑΓΑΠΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ. ΚΑΙ ΤΟΥΤΟΙ ΟΥΛΛΟΙ ΟΙ ΚΟΥΡΟΥΠΕΤΤΟΙ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑΧΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ, ΑΣ ΕΔΙΝΑΝ ΤΑ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΑ ΠΟΣΑ ΤΩΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΣΕ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΕΣ ΠΟΥ ΔΡΟΥΝ ΕΚΕΙ ΜΕ ΕΣΑΣ ΩΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ. ΤΟ ΝΑ ΠΕΤΑΣΣΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΣΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΚΟΡΟΪΔΙΑ.

ΦΤΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ. ΜΗ ΓΝΩΤΩ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΙ ΠΟΙΕΙ Η ΔΕΞΙΑ (ΞΑ ΤΟ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΟ), ΛΕΝ ΟΙ ΓΡΑΦΕΣ.

ΚΑΙ ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΗΜΕΔΑΠΗ, ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΝ ΣΑΣ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΜΑΚΡΙΝΕΣ ΜΟΝΟ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ:

ΚΑΛΗΜΕΡΙΣΤΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΣΧΕΤΩΣ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΡΑΚΕΝΔΥΤΟΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΑΠΛΩΜΕΝΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΤΟΝ.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΘΕΙΤΕ ΚΑΛΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΣΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΤΥΧΕΡΟΙ.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΕΧΕΤΕ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΙ ΘΕ ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΑΝΕΡΓΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ Ή ΤΗΝ ΜΟΝΟΓΟΝΙΟ ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ. ΠΑΡΤΕ ΤΟΥΣ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΟΛΟΗΜΕΡΗ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗ ΘΆΛΑΣΣΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ.

ΜΗΝ ΕΧΕΤΕ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΣΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΔΕΜΕΝΑ Ή ΚΛΕΙΣΜΕΝΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΛΟΥΒΙ.
 ΒΑΖΕΤΕ ΛΙΓΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΦΑΙ (ΙΔΙΩΣ ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ) ΣΕ ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ ΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΣΚΥΛΙΑ.ΜΗΝ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΕΤΕ ΖΩΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ.

ΠΕΙΤΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΝΑ ΚΆΝΟΥΝ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΑ  ΜΩΡΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΙΡΑ.

ΜΗΝ ΤΣΙΓΚΟΥΝΕΥΕΣΤΕ ΟΤΑΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΕ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΙΣ ΣΠΑΤΑΛΕΣ

ΔΕΙΞΤΕ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΤΕ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΤΟΥ ΖΩΗΣ.

ΜΗΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΙΔΙΩΣ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΦΑΤΣΑ ΜΕ ΣΑΣ, ΤΑ ΙΔΙΑ ΓΟΥΣΤΑ, ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΑΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΥΓΚΑ,  ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ Ή ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ.

ΜΗΝ ΕΙΣΤΕ ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ  ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ "ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΙ" ΜΟΝΟ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΖΟΥΝ ΜΙΛΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΤΕΛΝΕΤΕ 20 ΕΥΡΩ ΤΟ ΧΡΟΝΟ.

ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ.................


                                               ΠΑΡΑΙΤΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΠΑΙΖΕΤΕ.




Υ.Γ.ΕΜΠΟΥΧΤΙΣΑ ΣΑΣ ΟΥΛΛΟΥΣ, ΕΒΑΡΕΘΗΚΕΝ ΣΑΣ Η ΨΥΣΙΗ ΜΟΥ, ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥ ΕΣΙΧΑΘΗΚΕ ΣΑΣ

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2015

Φτιρός το ανάγνωσμα

Με όποια/ον μιλήσεις ισχυρίζεται ότι είναι θύμα ζήλιας, φθόνου και δέκτης δολοφονικού βλέμματος, τουτέστιν "ματιασμένος". Μα είναι απίστευτο. Εχω διαπιστώσει επίσης τελευταία ότι, διατελώντας στον πάτο και στα βρωμόνερα ενός περιθωρίου που είναι συνεχώς πεδίο μάχης ,θεωρούμαι η "φτίρισσα η ζηλιάρα που δεν έκαμε τίποτε στη ζωή της" και ως εκ τούτου "ζηλεύκω".Εκτός από σταράτες κουβέντες που ακούς μόνο σε καυγά, ενδείξεις έχω και από τα εξής, τα οποία θεωρείστε τα ενδείξεις ότι σας έχουν καταχωρημένους και εσάς στην ίδια κατηγορία του πισσοκάγλη/πισσοκάγλισσας:

 Το μόνο που ακούτε είναι παράπονα, μιζέριες, κλάματα, υπερβολές. Εξωφρενικά αναντίστοιχα της κατάστασής τους.  Κυρίως για την οικονομική τους κατάσταση. Μπορεί να μη προλάβεις να μιλήσεις, και να βάλουν την κασέτα να παίζει, κλείνοντας  τον δραματικό τους μονόλογο με το "ίντα νομίζεις μόνον εσού έχεις προβλήματα; ρώτα μας και μάς" . Ασσιχτίρ κυρία μου, πότε σου εκλάφτηκα εγώ, ασσιχτίρ να πούμε. Βέβαια αυτό το κάνουν μελετημένα. Αυτό το κάνουν (α) για να σας προλάβουν πριν πείτε κάτι εσείς που έχετε λόγο να παραπονιέστε (β) φοβούνται το μάτι. (γ) κάποιος άλλος τους το έκανε, έχτιτζιάσαν και θέλουν να το δοκιμάσουν και οι ίδιοι σε άτομα που αντιπαθούν για να χαρούν στην ιδέα ότι θα υποφέρεις κι αυτοί με τη σειρά τους. Συνήθως μετά από ολιγολεπτη κουβέντα μαζί τους, αναποδογυρίζεις συρτάρια και κομοδίνα, ψάχνοντας για ζάναξ. Είναι ικανοί να σε πελλάνουν . Εχω πιάσει τον εαυτό μου να παρηγορώ άτομα που μου ξεφούρνιζαν ψέματα ΄και το ήξερα. Είχαν μπει τόσο στο πετσί του ρόλου και της μιζέριας που  με έκαναν να αισθάνομαι και ευτυχισμένη και βολεμένη. Εγώ, η φτίρα η κοττημένη.

Είναι επικριτικοί στο καθετί, με τρόπο ώστε να σου στερήσουν το δικαίωμα να τους κρίνεις. Για παράδειγμα: Μα εννα δώκεις τριάμισυ ευρώ για το χυμό;;; εν καθαρή κλεψιά, όη μάνα μου εγώ εν θα παραγγείλω τίποτε. Ρα μαλακισμένη, έπιας με έφερες με στην ππουστοκαφετέρια σου, που πρώτη φοράν έρκουμαι, που εσύ με έφερες, έφκαλες με που το σπίτι μου που εσάπιζα, τζιαι εσύ τσιγκουνεύκεσαι ένα χυμό;; Εσύ;;; που το νύχιι σου εν σαν την δαχτυλίθρα τη σουβενίρ με λουλουδάκια πουλάκια και τσίου τσίου;; Που διάς 20 ευρώ...πάνω σε νύσια(!) τζιαι θα μου χαραμιάσεις το χυμό μου;; Το χυμό μου που κιάρω και θα πιώ να δροσιστεί το βλαγγούι μου το μαυρισμένο, το στραγγισμένο που το κάχρι;;; Τέλοσπάντων, χαμηλώνω τους τόνους και επιστρέφω στην καλαμαριστικήν, αφού τα κυπριακά μου εν βαρετά τζιαι λίγοι τα καταλάβουν. Να πα να γαμηθούν παρεμπιπτόντως όσοι εν τα καταλάβουν, εσιέξιξι.

Και για να τελειώνουμε, εν θα επεκταθώ στο πόσο οικτίρω συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων, δεν θα περιγράψω το μότους βιβέντι τους, πάντως σε γενικές γραμμές, εν ζηλεύκω σπίθκια, αυτοκίνητα, δουλειές, ριάλλια, κοπελλούθκια, ταξίδκια, όπως καταλαβαίνω ότι νομίζουν όσοι μου κλαίγονται για τις κακοτεχνίες του καινούργιου τους σπιθκιού, τη δόση που διούν, τον βήχα και την υπερκινητικότητα των τέκνων, την ταλαιπωρία σε αεροδρόμια....Όχι αγαπητές και αγαπητοί, ζηλεύκω:

Όποιον/α  επήε σε συναυλία του Μάικλ Τζάκσον.
Τζείνον τον τύπο που αγκαλιάζεται με τα λιοντάρια, εν αθθυμούμαι το όνομά του.
Τον Κουστώ καί όσους εξερευνούν τον βυθό.
Όποιον/α βρίζει την ώρα που πρέπει στα πρόσωπα που πρέπει και δεν εκτονώνεται με μαλακίες σε ένα μπλογκ που δεν διαβάζει σχεδόν κανείς.
Όποιον/α έδερε όποιον του έκανε μαύρη τη ζωή και είχε τη μνήμη και το σθένος να κρατήσει κακία.λ
Όποιον /α είχε το θάρρος να παραιτηθεί από μια δουλειά που δεν του άρεσε, να φύγει από τοξικές σχέσεις, να τα ασσιχτιρίσει ούλλά χωρίς να νοιάζεται για τίποτα.
Όσους δεν εζήτησαν συγγνώμη από άτομα που τους έβλαψαν.
Όσους δεν ξέρουν να παίζουν πελλό, όταν ο άλλος τους προσβάλλει.
Όσους ξέρουν πολλές ξένες γλώσσες.
Όσους προσφέρουν στα ζώα και στους ανθρώπους και δεν νοιάζονται μόνο για τα κοπελλούθκια τους και τη μίζερη οικογενειακή τους ζωή.
Όσους εν τους πιάνει η κατάθλιψη.
Όσους ΄θαυμάζω, εκτιμώ και αγαπώ βασικά. Όταν αγαπάς και εκτιμάς,  ζηλεύκεις.

Και εσάς δεν σας θαυμάζω, δεν σας εκτιμώ, δεν σας αγαπώ.

Θαυμάζω, εκτιμώ και αγαπώ για παράδειγμα μια γυναίκα που έδειξε πόψε στο Πάμε Πακέτο που υιοθέτησε ένα μωρό με νοητική στέρηση, και κάθε μέρα νοίκιαζε ταξί και ακολοθούσε το σχολικό λεωφορείο μην τυχόν και της πειράξουν το μωρό της. Που δεν σκέφτηκε ποτέ να μην το υιοθετήσει γιατί είχε πρόβλημα. Ναι, τούτη τη γεναίκα θαυμάζω την. Εσένα που ρίφκεις ένα μωρό γιατί έκαμες προγεννητικό έλεγχο ή γιατί θέλεις να κάνεις τη ζωούλα σου, όσα και να έχεις, όσο ευτυχισμενη και να αισθάνεσαι, εν σε ζηλεύκω. Αηδιάζω σε.





 

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

Eπαγγελματικός σύμβουλος- 2

Αγαπητές διαιτολόγοι,
Μάθετε ορθογραφία.Μα εν απίστευτο πόσο ανορθόγραφες είναι οι διαιτολόγοι ( η καμιά δεκαριά που έχω τόσα χρόνια επισκεφθεί). Οκ έχετε πτυχία της αλλοδαπής, είσαστε στην πρώτη γραμμή της δολοφονίας θερμίδων, ξέρετε να ντύνεστε με τρόπο ώστε να σας φθονεί η μέση υπέρβαρη πελάτισα, αλλά μάθετε και ορθογραφία, γαμώ τον αιώνα μου. Και μεν τα γράφετε σε κουτάκια. Εν σπαστικό.   Γράφετε τα τζιαι λλίο καλύτερα. Όταν έχει ο άλλος διαπρέψει στον τομέα της καταβροχθουργικής, και του γράφεις : 1 φλιτζάνι ποπκορν, 1 αυγό βραστό με σαλάτα, 1 φέτα ψωμί με τυρί, 1 φρούτο..ΕΝΝΑ ΤΑ ΦΑΕΙ ΟΎΛΛΑ εκτός κι αν βάλεις έναν "ή" να τα διαχωρίζει. Τζια βασικά εννα πεινά ακόμα. Γιατί εσύ μπορεί να θεωρείς έναν αυγό, τρελό γεύμα και να το κόφκεις 10 φέτες να το φάεις, αλλά όχι ένας υπέρβαρος, Ουτε ένας νορμαλ άνθρωπος που δεν θέλει να βρωμοζολεί αυγά όπου πάει. Αλλά τι να κάμει. Γράψετε πουκάτω τουλάχιστον ότι χρειάζεται να αγοράσει 10 κουτιά τσίχλες της μέντας για να μεν βρωμοζολεί πείνες το στόμα του. Εγώ αν ήμουν διαιτολόγος ΄και έπρεπε να πω στον άλλο να  φάει μόνον έναν αυγό για βραδυνό,  θα του ελάλουν : φάε μια φέτα αυγό, πιες ένα ποτήρι νερό, ρέχτου, φάε δεύτερη, ρέχτου, φάε τρίτη και κάμε τον εμετό που ποθεί ο οργανισμός σου. Και δεν λαλείς του άλλου, ένα φλιτζάνι ποπκορν. Ούτε ένα ποτήρι λουβί (βρασμένο μετρημένο). Έννα καταλύσω τόσο ρεύμα, εννα ξιμαρίσω μιαν κατσαρόλα, θα το ψήσω το μαλακισμένο, θα το κουλιάσω και θα το μετρήσω σε ένα ποτήρι ( που θα θέλει πλύμμαν ύστερα) για να το σιονώσω μέσα στο πιάτο για να το τσιμπώ έναν-έναν με το πηρούνι, να μου φανεί πολλύ;; Ούτε να το φυλάξω βρασμένο πρόκειται. Δεν υπάρχει πιο αποκρουστικό πράγμα, ακόμα και από την κυτταρίτιδά μου, από το να ανοίγεις το ψυγείο και να θωρείς μέσα σε ένα πιάτο, καλυμμένο με σελοφάν, λουβί φρέσκο, ή ακόμα χειρότερα ξηρό που είναι κάπου μεταξύ σκατών και ξερασμάτων, έτσι όπως λιώνει. Ασε που η μακαρίτισσα η στετέ μου, την επομένη, αν της εμείνισκε λουβί, ετηάνιζεν το τζιαι εγίνετουν μέλι. Είμαι σίγουρη ότι η γιαγιά σου εν πιάνει πάζα κοντά στη δική μου κυρία μαλακισμένη. Ούτε τη μισή σιταροπούλα που μου βάλλεις να φάω καταλάβω την, ούτε την μισή πίτα σουβλάκια, ούτε το γαμημένο το γιαουρτούι το στραγγιστό που κολλά στον ουρανίσκο μου.  Καλλιεργείτε μιαν άσχημη αρρωστημένη στέρηση. Ακόμα κι αν σου τανύσει κάποιος και εξαφανίσει την άλλη μισή πιτα, την σιταροπούλα και το λουβί, εννα σε κάμει να κρεπάρεις που το κακό σου γιατί απλά δεν θα μείνει σε αυτά. Όσο για το κλισέ " σαλάταν όση θέλεις φάε", πόση στο θκιάολο σαλάτα μπορεί να θέλει να φάει κάποιος;; Και αφού ένα κουτάλι λάδι μου επιτρέπεις, που το γύρνω σαν το σιρόπι του βήχα και το θεοποιώ, που θα με κανέσει; Με ν το αποκαλείτε πλούσιο πρόγευμα , το κέρατο μου μέσα, τη στιγμή που αποτελείται από καφέ, έναν τυρούι μισησμένο και μια κόρτα μαύρο ψωμί. Ή μισό φλυτζάνι κόρνφλεκς μαύρα. Μην λέτε μαλακίες. Πλούσιον μίσιημου. Πλούσιον εν το English breakfast που αν το δείτε θα λιποθυμήσετε και θα σας πέσουν τα λίγα μαλλιά που σας απόμειναν από την αβιταμίνωση.  Και να λείπουν οι διευκρινίσεις του τύπου:τρεις ρώγες σταφύλι, μισή ΄φέτα καρπούζι, δύο κεράσια και ένα μήλο. Εγώ θέλω ένα τσαμπί σταφύλι, μισό καρπούζι με το κουτάλι ώσπου να μείνει το ζουμί που θα το πιώ κρατώντας το καρπούζι με τα δυο μου χέρια, έναν καταραμένο κεράζια ώσπου να ξιμαρίσει η φανέλα μου και τα μήλα να μας λείπουν . Τη ζημιά που είχε να κάνει ο πρόγονός τους την έκανε. Για ένα μήλο, εχάσαμε ολόχρονες διακοπές και δεν μπορούμε να κυκλοφορούμε τίτσιροι. Δεν θα σας είχαμε και ανάγκη και θα είχαμε και ένα τιγράκι για πετ. Εξέφυγα. Τέλοσπάντων. Αυτά.Και μεν πανηγυρίζετε για έναν κιλό που έχασεν ο άλλος. Εννεν που την δίαιτα σας. Εν που τα νεύρα του. Και αν σκοτώσει πλάσμαν, εσείς θα φταίτε.
Επίσης σε κάθε καράμπολα, ένας ακόλουθος σας θα είναι η αρχή. Σίγουρα πράματα.


 

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

Κοινωνική αυτοχειρίαση

Δεν υπάρχει ισχυρότερο μέσο καταπίεσης των περιθωριοποιημένων ατόμων και νοσηρής κοινωνικοποίησης από το φατσοβιβλίο. Ούτε κάτι πιο πρόσφορο στο να αναδείξει τις μικροαστικές αξίες και να διχάσει ταξικά τον κόσμο. Όπως και ούτε άλλο καλύτερο εργαλείο εθελούσιας υποταγής και επιβοήθησης του ελέγχου προσωπικών δεδομένων μέσω ενός ψυχαναγκασμού "αναφοράς" και επίδειξης. Εξηγούμαι.

Ξεκινώντας από τα άτομα που  ζουν μια ζωή στη σιωπή και στο περιθώριο, λόγω κοινωνικής και οικονομικής ανικανότητας να σταθούν σαν "ίσοι συμπολίτες" στον στίβο του σπίτι-δουλειά- οικογένεια-αυτοκίνητο-κουτσούβελα παρατηρούμε ότι με αυτές τις προϋποθέσεις να ελλείπουν, καταδικάζεται ο πολίτης να παρακολουθεί εικόνες της ζωής των άλλων και το λιγότερο αυτοπαροξύνεται. Αυτή η ταξική διαφορά του από τους υπόλοιπους δεν τον οδηγεί στη δυναμική χειραφέτηση και στη διεκδίκηση ΄του σεβασμού. Επειδή ακριβώς στις συμβάσεις του μέσου οι προϋποθέσεις αυτές είναι αυτό καθ'αυτό το ζητούμενο, κινδυνεύει να βιώσει "τη μούχλα του περιθωρίου" και επιδίδεται στην ύψιστη αυτιστική τακτική των σέλφι, του ποζαρίσματος στο κενό, στην αποθανάτιση της ανάγκης για αποδέκτη, για πρόσωπο. Στήνονται προσωπεία, κοινοποιούνται ευφυολογήματα, ειδήσεις, επιχειρείται μια απεγνωσμένη προσπάθεια, ανάκτησης αξίας μέσα από τη συναλλαγματική ισοτιμία αξιών των υπολοίπων. Η μοναξιά κόβει σαν μαχαίρι, και το καμουφλάρισμά της οδηγεί σε ψυχοπαθολογικές καταστάσεις που οδηγούν τον άνθρωπο στην αλλοτρίωση, με την κυριολεκτική σημασία του όρου.

Από την άλλη βλέπουμε ένα είδος προσωπικού μάρκετιγκ, πλασαρίσματος του εαυτού,  με την προβολή των υλικών αγαθών, των ακριβών διακοπών, των τέκνων, των σκύλων, των φίλων και των γνωστών και με τις φωτογραφίες οικογενειακών, κοινωνικών, ακόμα και επαγγελματικών συνευρέσεων να λειτουργούν σε ένα συμβολικό επίπεδο αυτοεπιβεβαίωσης και αυτοκαθορισμού.  Είναι τα άτομα που θα στείλουν σε τυχαία ΄΄αγνωστα άτομα αιτήματα φιλίας με τον αριθμό των φίλων να λειτουργεί ψυχοκαβλωτικά και ντοπαριστικά. Ηδονίζονται σε κάθε like και επιδίδονται στη χρήση υποκοριστικών και κομπλιμέντων που είναι επενδύσεις αβροτήτων με την ελπίδα να λάβουν το αντίτιμο και να τιμηθούν παρομοίως κερδίζοντας την εκτίμηση ενός αόρατου, πανταχού παρόντος συστήματος παρακολούθησης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στο παιχίδι αυτό μπήκαν και πολιτικοί και πλήθος άλλων ατόμων που το επάγγελμά τους, επιβάλλει να πληρούν τα κριτήρια αποδοχής του συνόλου. Καταντούν όλοι ένα πλήθος αρρωστάκια σ'ενα απέραντο στρουμφοχωριό, συνασπιζόμενα απέναντι στον Δρακουμελ της απομόνωσης.

Δεν πρέπει να μην μας απασχολήσουν και οι συνέπεις που έχει αυτή η ανάγκη παροχής προσωπικών δεδομένων, έστω για κοινωνική κατανάλωση, σε πολιτικό επίπεδο. Ηλεκτρονικές εφημερίδες με κοινοποιήσεις άρθρων, συγκεντρώνουν στα σχόλια καταθέσεις πολιτών περί παντός επιστητού, μια ατέλειωτη σχολιογραφία , δίνουν την εντύπωση της διάνοιξης της δημοκρατίας και της επικοινωνίας στο έπακρο. Το ερώτημα όμως είναι: σε ένα μέσο χωρίς πολιτειακή θεσμική ισχύ, χωρίς συλλογικότητα και ομαδικότητα και ξεκαθαρισμένες προθέσεις, χωρίς ιδεολογική γραμμή και στόχευση, πως μπορεί να δίνει το βήμα στον πολίτη, με τον τελευταίο να διαμορφώνει τις εξελίξεις;; Αυτό που παρατηρούμε είναι μια εκτόνωση, μια κραυγή στο πηγάδι και μια φαινομενική καταγραφή των απόψεων και των θέσεων από κάτι αόρατο που τείνει να υποκαταστήσει τις δομές εξουσίας ενός κράτους, σαν ένας Λεβιάθαν που καταπίνει ανθρώπους κλείνοντας τον αντίλαλό τους , με καμιά ελπίδα αυτή να βγουν στη στεριά και να διεκδικήσουν το οτιδήποτε. Αντίθετα, τη θέση της κοινωνικής πολεμικής, παίρνει μια καρναβαλίστική παρέλαση, το δρομολόγιο της οποίος χαράσσεται και προκαθορίζεται, και τα όποια συνθήματα, κάποια στιγμή να κοπάζουν γιατί οι καρναβαλιστές είτε θα κανιβαλίσει ο ένας τον άλλο, είτε θα μετατρέψει τον εαυτό του σε είδωλο.
Η σωστή λέξη λοιπόν για όλο αυτό το σύστημα δεν είναι κοινωνική δικτύωση, αλλά μαλακία. Κυριολεκτικά. Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω.
 

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Επαγγελματικός σύμβουλος-μέρος 1


Γιατροί, δικηγόροι, δάσκαλοι, λογιστές, αρχιτέκτονες....τα αστικά όνειρα των ηλεκτρικών προβάτων, τουτέστιν της νέας γενιάς...Όλοι οι γονείς θεωρούν ύψιστη καταξίωση των τέκνων τους μια καριέρα σε αυτά τα πεδία..Πολλοί μάλιστα που έχουν τέκνα περιορισμένων ικανοτήτων, πληρώνουν μια περιουσία σε ιδιωτικά πανεπιστήμια του  εσωτερικού και του εξωτερικού, τα οποία δεν έχουν πρόβλημα με ένα γενικό απολυτηρίου 12, φτάνει να πληρώνονται στην ώρα τους. Πολλοί είναι αυτοί που φαντάζονται για τα παιδιά τους μια σταδιοδρομία στο δημόσιο τομέα...βασικά ονειρεύονται μια θέση  την οποία ο μέσος αστός να εποφθαλμιά και να δίνει δικαίωμα στον κατέχοντα να κοιτάζει τον άλλο αφ'υψηλού. Και εδώ ερχόμαστε στο δια ταύτα. Τον σκοπό αυτής της ανάρτησης.
Αφ'υψηλού. Οδηγούσα απόψε πίσω από ένα απορριματοφόρο. Και σκέφτηκα, τι παρεξηγημένη δουλειά! Θέλεις να αντικρύζεις τον κόσμο αφ'υψηλού και να κομπλάρουν στη θέα σου γιατί κάνεις κάτι που δεν μπορούν να κάνουν αυτοί;; Γίνε σκουπιδιάρης! Εκεί να δεις πόσο θα  κομπλάρουν οι παραγωγοί σκουπιδιών όταν σε βλέπουν να βλέπεις τη βρωμιά που παράγουν...Ασε δε που πας τη βόλτα σου,  επωχούμενος, χωρίς να οδηγείς, ή να πληρώνεις βενζίνες, ώρες βραδυνές , πρωινές, δροσερές ώρες, κάνεις το τσιγαράκι σου, μιλώντας χαλαρά με το φιλαράκι στην άλλη άκρη...Το άλλο;  ο βαθμός κινδύνου στο κράτημά σου στις χειρολαβές κάνει την αδρεναλίνη σου συνεχώς ανεβασμένη και αποκτάς και μια προχωρημένη άποψη περι της καταναλωτικής κοινωνίας και των ψευδαισθήσεων της ευμάρειας που θα ζήλευε και ο πιο σπασίκλας μαθητής της γ΄λυκείου . Ούτε  να λιώνεις σε γραφεία  και στην κλεισούρα, ούτε να αλληθωρίζεις μπροστά σε υπολογιστές, ούτε παλευεις με αριθμούς, ούτε να ψάχνεις έννομες οδούς παρανομίας, ούτε να παίρνεις στο λαιμό του ζωές, ούτε να ξεφτιλίζει ιδέες και αξίες στο όνομα του κέρδους, ούτε να παιδεύεται να παιδεύσει, ούτε να περιμένεις να αρρωστήσει ο κόσμος για να έχει πελατεία. Ασε δε τα αλληλοφαγώματα σε κάθε άλλο επάγγελμα, τα καρφώματα, οι αθέμιτοι ανταγωνισμοί, οι μίζες, η κατρακύλα στη διαφθορά και στην παρανομία. Τα γραβατοφόρα επαγγέλματα δεν πιάνουν μία στο επάγγελμα του σκουπιδιάρη. Ασε που συμβάλλει στην υγιεινή και εξασφαλίζει αθόρυβα την ποιότητα στη ζωή μας. Φανταστήκατε μια βδομάδα χωρίς να περάσει σκουπιδιάρικο;;Τον ισχυρότερο μοχλό εξουσίας έχουν στα χέρια τους. Άσε που μια εβδομάδα εργασίας στα σκύβαλα, θα βοηθήσει τη νέα γενιά να καταλάβει τι σημαίνει τελικά ψευδαισθήσεις.....
 

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Κινηματογραφικά βραβεία LUX

 

 


Η ταινία Ida του Pawel Pawlikofski, ήταν η ταινία που κέρδισε φέτος το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ως η καλύτερη ευρωπαϊκή ταινία της χρονιάς. Και όχι άδικα, αφού καθήλωσε το θεατή με τα προσωπικά δράματα των ηρωίδων που ξετυλίγονταν από κοινού με τις σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας…  Ξεχωριστές σκηνοθετικές επιλογές με ένα αισθητικό αποτέλεσμα που έδωσαν στο σενάριο και στην πλοκή, μια αρμονική μορφή.

Ένα ταξίδι στην κομμουνιστική Πολωνία της δεκαετίας του 60…Οι κρυμμένοι σκελετοί στο ντουλάπι της οποίας, έρχονται να στοιχειώσουν το παρόν και το μέλλον της. Νοικοκυραίοι που σκοτώνουν στο δάσος οικογένειες ολόκληρες Εβραίων κατά τον ΒΠΠ για να τους πάρουν τα σπίτια και τη γη, εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση. Νοικοκυραίοι που διάγουν μια ζωή δίχως τύψεις σε μια Πολωνία της Λαϊκής Δημοκρατίας. Κρυμμένοι καρκίνοι που το καθεστώς δεν μπορεί να ανακαλύψει. Και αυτή ακόμα η «κόκκινη Βάντα», η σκληρή δικαστής του καθεστώτος που έστειλε στο εκτελεστικό απόσπασμα τόσους εχθρούς του λαού, δεν τολμά να γυρίσει στο χώρο όπου η οικογένεια της σφαγιάστηκε βάναυσα και το νεογέννητο παιδάκι της βρήκε φριχτό θάνατο. Η Βάντα αναρωτιέται: «τους άφησα για να πάω στον πόλεμο να πολεμήσω. Για ποιο πράγμα άραγε;»

Όταν συναντά την ανιψιά της, την μόνη επιζήσασα από την οικογένειά της , η οποία, χωρίς να γνωρίζει την ταυτότητά της, την οικογένειά της, τον έξω κόσμο, έχει γίνει μοναχή, η Βάντα βρίσκει το κουράγιο να πάει πίσω στον χώρο του εγκλήματος. Έχει όμως αλλάξει. Η σκληρή  δικαστής,  η άτεγκτη κατήγορος, είναι τώρα μια διαλυμένη φιγούρα, ζει ένα έκλυτο βίο και ενώ θα μπορούσε παλιά να εκδικηθεί τους ανθρώπους που σκότωσαν την οικογένειά της, εντούτοις δεν το κάνει. Η Ίτα, η νεαρή μοναχή, ρωτά το φονιά που ξεθάβει στο δάσος τους σκελετούς της οικογένειάς της με μια αφέλεια που συγκλονίζει.. «εγώ, γιατί δεν είμαι εκεί μαζί τους;». Θεία και ανιψιά, χωρίς ιερείς και ραβίνους, θάβουν μόνες τους τα κόκκαλα των αγαπημένων στον οικογενειακό τάφο. «Φοβήθηκε πολύ;» ήταν η ερώτηση της Βάντας στο φονιά του γιού της,  το μικρό κρανίο του οποίου τυλίγει στα ρούχα της προτού το θάψει κάπου αλλού….

Το άσπρο μαύρο που κυριαρχούν στην ταινία, είναι μια επιλογή του σκηνοθέτη που χρωματίζει δυσοίωνα, προδικάζει, φανερώνει την απόγνωση των προσώπων που αυτά αρνούνται να παραδεχτούν: η μια, επικαλούμενη την πίστη της, η άλλη αφημένη στις καταχρήσεις. Όταν η Βάντα αυτοκτονεί, αυτό δε συνιστά κορύφωση. Δεν υπάρχει τίποτα το δραματικό, όλα γίνονται ψυχρά και αποφασιστικά, σχεδόν αναμενόμενα.« Για να καταλάβεις το μέγεθος της θυσίας που κάνεις να αρνηθείς τις σαρκικές απολαύσεις, πρέπει πρώτα να τις δοκιμάσεις» είχε πει η Βάντα στην Ιτα, κατά τις πρώτες τους συναντήσεις. Έτσι, η Ίτα, μετά την κηδεία της Βάντας, ντύνεται με τα ρούχα της θείας της, συμπεριφέρεται σαν αυτή, σμίγει ερωτικά με έναν νεαρό σαξοφωνίστα και παρά το ότι ο τελευταίος της υπόσχεται γάμο, αυτή, αυτοτιμωρούμενη, φεύγει το επόμενο πρωί πίσω για το μοναστήρι. Έχουμε λοιπόν, από τις δύο ηρωίδες, δύο απαρνήσεις των εγκοσμίων, η σκληρότητα και η αδικία των οποίων ήταν δυσβάσταχτες….



Roc Bicek, Εχθρός της τάξης ( Σλοβενία)

 



Αριστουργηματική ταινία όμως, κυρίως σε επίπεδο σεναρίου και πλοκής ήταν και αυτή του Rok Bicek ( Σλοβενία) με τίτλο « Εχθρός της τάξης».  Η  μορφή του πρωταγωνιστή, ενός καθηγητή γερμανικών, προσηλωμένου στις αρχές μια διαπαιδαγώγησης χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς, Robert Zupan, εμβληματική .Η δε ερμηνεία του Igor Samobor, επιβλητική και κυρίαρχη. Ο καθηγητής Ζούπαν, είναι το θύμα ενός  επώδυνου και ανήθικου παιχνιδιού ρίψης ευθυνών και  συναισθηματικού εκβιασμού που έχουν ως σκοπό  να δημιουργήσουν ενοχές σε ένα άμεμπτο ηθικά  και αξιοπρεπές μέχρι τέλους άτομο. Το παιχνίδι αυτό  παίζεται  στην ταινία από έφηβους, χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης, οι οποίοι στο τέλος, όπως διαπιστώνει ο θεατής, δεν είναι τίποτα άλλο από απεικάσματα των γονιών τους.

Το γεγονός γύρω από το οποίο περιπλέκεται η ταινία, η αυτοκτονία μιας μαθήτριας, δεν ξεκαθαρίζεται ποτέ και δεν παρέχονται στον θεατή προβολές στην προσωπική ζωή κανενός από τους πρωταγωνιστές…κι αυτή ακόμη η αυτοκτονία υπάρχει ως είδηση και μόνο…κυριαρχεί στην ταινία η ουδετερότητα ενός αποστασιοποιημένου παρατηρητή. Ο πρωταγωνιστής, οι μαθητές, η διεύθυνση, οι γονείς, οι καθηγητές, αντιμετωπίζονται ισότιμα μέσα από ένα φακό ψυχρό παρατηρητή. Ο ίδιος ο καθηγητής, ο Ρόμπερτ Ζούμπαν, είναι κι αυτός ένας παρατηρητής της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί από ένα σύστημα ανεκτικότητας, χαλαρότητας, υποκρισίας και ανευθυνότητας μικροπρεπών και ρηχών καθηγητών που σαν καρικατούρες παρουσιάζονται στην ταινία, σχεδόν γελοίοι, με πρώτη και καλύτερη τη διευθύντρια.

Στην ταινία δεν εξωραϊζεται τίποτα, δεν υπάρχουν θετικές φιγούρες, δεν πρόκειται στα σίγουρα για μια ταινία δικαίωσης κανενός. Ο θεατής φεύγει με την εντύπωση ότι όλοι φταίνε για το χάος που δημιουργήθηκε, αλλά και κανένας. Δέκτης όμως μοναδικός όλης αυτής της παράλογης βίας και κακίας που εκτόξευσαν οι νεαροί μαθητές και υπέθαλψαν με την ανοχή τους οι υπόλοιποι καθηγητές είναι ο καθηγητής Ζούπαν, που τόσο απέχει από τις τακτικές και τη νοοτροπία του υπόλοιπου καθηγητικού συλλόγου. Ο καθηγητής   αποδεικνύει όμως με τη στάση του, και τη συμπεριφορά του που σε καμιά περίπτωση δεν έχει τη μιζέρια του θύματος, ότι οι τακτικές αυτές των αδιάφορων  συναδέλφων του δεν είναι ανθρωπιστικές, καθώς, δεν νοιάζονται στην ουσία πραγματικά για τους μαθητές τους και το μέλλον τους.

Από την άλλη, η  σκληρή αντιμετώπιση μιας συναισθηματικά ευάλωτης μαθήτριας, τον ενοχοποιεί στα μάτια των παιδιών ως υπεύθυνο για την αυτοκτονία της. Η μαθήτρια αυτή, η Σαβίνα, ένα υιοθετημένο μοναχικό παιδί, με το οποίο κανείς δεν ασχολείται πριν την αυτοκτονία της, βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο…Όλα ξεκινούν με την ανεύθυνη ψιθυρολογία μιας αφελούς μαθήτριας για το ότι είδε το διάλειμμα σε μια τάξη  τον καθηγητή Ζούπαν να ακούει την Σαβίνα να παίζει πιάνο. Παρα το ότι αυτό δεν έχει τίποτα μεμπτό από μόνο του, στοχοποιεί τον καθηγητή, σε συνδυασμό με τη σκληρή του στάση απέναντι και στην Σαβίνα στον τομέα της προφορικής  της αξιολόγησης .

Όταν λοιπόν πέφτει η είδηση για την αυτοκτονία της Σαβίνας, ο καθηγητής Ζούπαν γίνεται στα μάτια της τάξης ο « εχθρός»,  ο υπαίτιος της αυτοκτονίας. Παραλείπεται να ειπωθεί στους μαθητές το υπαρξιακό και οικογενειακό δράμα που βίωνε η Σαβίνα ως παιδί που έμαθε πρόσφατα πως είναι υιοθετημένο, με τους θετούς του γονείς ανεπαρκείς να χειριστούν το δράμα του παιδιού. Δεν γνωρίζει επίσης κανείς ότι ο καθηγητής Ζούπαν ήταν ο μόνος που έδωσε σημασία στην ερώτηση « γιατί ζούμε» που του είχε απευθύνει η Σαβίνα στην τάξη και την οποία προσπαθεί να απαντήσει μαζί της μετά που την άκουσε να παίζει πιάνο και διέκρινε το ταλέντο της. Την είχε μάλιστα, με λάθος ίσως επιτακτικό και σκληρό τρόπο, παροτρύνει να θέτει στόχους στη ζωή της ώστε να μην νιώθει χαμένη και άχρηστη. Μέχρι σχεδόν το τέλος της ταινίας, ο θεατής αφήνεται να πιστέψει ότι ίσως τα λόγια αυτά να επέδρασαν περίεργα στον ψυχισμό της Σαβίνας και σε συνδυασμό με την ψιθυρολογία για το τι διαμείφθηκε μεταξύ αυτής και του Ζούπαν στην τάξη το διάλειμμα, να οδηγήθηκε στην απονενοημένη της πράξη.

Η διευθύντρια και ο υπόλοιπος καθηγητικός σύλλογος, τους οποίους ο Ζούπαν εξ αρχής σνόμπαρε καθώς δεν συμμεριζόταν τη ρηχότητα και αυτό δεν του το συγχωρούν, με χαιρεκακία και μικροπρέπεια, αποφασίζουν να αποκρύψουν στους μαθητές το προσωπικό δράμα της Σαβίνας  που θα τους έκανε να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τον πρωταγωνιστή με τόσο μένος και θα τον απάλλασσε από τα πυρά των μαθητών και των μαθητριών του. Η μικροψυχία και η μικροπρέπεια των καθηγητών συναγωνίζεται τη συνεχή λεκτική και ψυχολογική βία που ασκούν οι μαθητές στον καθηγητή τους, κάνοντάς  τη ζωή του τελευταίου, κόλαση.

Βαλλόμενος πανταχόθεν, ο πρωταγωνιστής δεν λυγίζει, αλλά με παιδαγωγικό οδηγό του τις ρήσεις του Τόμας Μαν, το έργο του οποίου ανήκει στη διδακτέα ύλη του μαθήματος το οποίο διδάσκει, προσπαθεί να κάνει τους μαθητές του να φιλοσοφήσουν σχετικά με το θάνατο και τη ζωή, να σκεφτούν, να κρίνουν. Τα λόγια του Τόμας Μαν είναι το φόντο της ταινίας, και δίνουν το έναυσμα σε συζητήσεις που σκοπό έχουν να κάνουν τους μαθητές να εξερευνήσουν τον ίδιο τους τον ψυχισμό και τον αντίκτυπο που η αυτοκτονία της Σαβίνας είχε σ’ αυτόν.

Η ακεραιότητα  χαρακτήρα του πρωταγωνιστή,  το ψυχρό του πρόσωπο, η άτεγκτη στάση του, η αποφυγή συναισθηματικών ξεσπασμάτων και ακροτήτων, αντί να τον καθιστούν αντιπροσωπευτικό δείγμα αυταρχικότητας και καταπίεσης, λειτουργούν αντιθέτως ως προβολές που φωτίζουν την αυταρχικότητα και την καταπίεση που χαρακτηρίζει τις σχέσεις των ευμετάβλητων συναισθηματικά και παρορμητικών μαθητών και μαθητριών του. Κάπως έτσι αποδομείται το δίπολο καταπιεστής-καταπιεζόμενος και καταρρίπτονται οι στερεότυπες δομές εξουσίας σε ένα σχολείο.  Και όλα αυτά χωρίς μελοδραματισμούς, αλλά με μια καταγραφή των επιφαινομένων, χωρίς εστίαση και σκηνοθετικά τρικς. Τα κοντινά πλάνα εξαιρετικά μελετημένα και συστηματικά, έρχονται στις κατάλληλες στιγμές να εστιάσουν σε βουβά πρόσωπα, ώστε να δίνεται φωνή στα πάντα και να καλείται ο θεατής να παρατηρήσει προσεκτικότερα σ’ ό,τι, ίσως, το βλέμμα των πρωταγωνιστών δεν εστιάζει.

Ο ανακεφαλαιωτικός επίλογος του καθηγητή στο τελευταίο μάθημα αριστουργηματικά συνοπτικός και εύστοχος. Η δική του οπτική γωνία, ρητά διατυπωμένη. Συνεχίζει μέχρι τέλους να είναι ρόλος ενός συστήματος, όπως ο ίδιος το αντιλαμβάνεται. Άδικα ο θεατής περιμένει προβολές στην προσωπική ζωή του καθηγητή που θα τον φώτιζαν σαν προσωπικότητα και θα τον γνωρίζαμε καλύτερα. Καμμία νύξη στην εκτός σχολείου ζωή του δεν θα γίνει πουθενά. Όλα διαδραματίζονται στο μικρόκοσμο του σχολείου. Η κάμερα δεν εγκαταλείπει τους σχολικούς χώρους ποτέ. Ούτε ξεδιαλύνεται το μυστήριο της αυτοκτονίας, ούτε τίποτα. Ο θεατής, όπως και οι πρωταγωνιστές, καλούνται μόνοι τους να βρουν την άκρη με υποθέσεις και εικασίες…

Σίγουρα, μετά την ταινία, το επάγγελμα του εκπαιδευτικού μπαίνει σε ένα ηθικό κάτοπτρο: ο καθηγητής τελικά που βλέπει σοβαρά τη δουλειά του υποφέρει, ενώ όσοι αναζητούν την αποδοχή και είναι υπερ του δέοντος ανεκτικοί και επιεικείς, χωρίς να νοιάζονται για την πρόοδο των μαθητών, περνάνε σίγουρα καλύτερα. Τα λόγια της διευθύντριας ενδεικτικά « Καλωσορίσατε στον 21ο αιώνα. Παλιά οι μαθητές μας φοβούνταν. Τώρα τους φοβόμαστε εμείς».


 

Celine Sciamma, Τα κορίτσια (Γαλλία 2014)

 


Εξαιρετική ταινία, ανάμεσα στις τρεις φιναλιστ των βραβείων Λουξ, είναι και η πολυβραβευμένη ταινία Band de filles της Celine Sciamma. Η δεκαεξάχρονη πρωταγωνίστρια Βίκυ, μένει σ’ένα σπίτι χωρίς πατέρα, με τον βίαιο αδελφό της να παίζει το ρόλο του πατέρα και μια μητέρα που δουλεύει συνέχεια, αφήνοντας τα τέσσερα παιδιά της να μεγαλώνουν το ένα το άλλο, επιφορτισμένα με ευθύνες που δεν είναι της ηλικίας τους. Συνθήκες που έχουν ως αποτέλεσμα, η Βίκυ να έχει χαμηλούς βαθμούς στο σχολείο αλλά και χαμηλή αυτοπεποίθηση εξαιτίας  και της βίας και της καταπίεσης που ασκεί σ’αυτήν ο μεγάλος της αδελφός.

Αν αναζητούσαμε ενόχους για την κατάσταση της Βίκυ, η οποία από μέλος μιας συμμορίας κοριτσιών, καταλήγει στο τέλος της ταινίας σε βαποράκι, μέλος σπείρας διακίνησης ναρκωτικών, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ευθύνη φέρει και το σχολικό σύστημα . Παρά τα παρακάλια της, δεν της επιτρέπεται να πάει στο λύκειο, αλλά μόνο σε μια επαγγελματική σχολή. Είναι ενδεικτικό ότι στη σκηνή της διαγραφής της από το σχολείο, η σκηνοθέτιδα επιλέγει να μη δείξει το πρόσωπο της σχολικής συμβούλου, αλλά ακούγεται μόνο η φωνή της….Στη σκηνή αυτή, βλέπουμε  με υποκειμενικό πλάνο μόνο το πρόσωπο της ηρωίδας και τις αντιδράσεις της, τις ικεσίες της για μια δεύτερη ευκαιρία, η οποία δεν της δίνεται. Αρνούμενη να εγγραφεί σε επαγγελματικό σχολείο, ζητά επιτακτικά να πάει στο λύκειο όπως όλοι οι άλλοι. Δεν θέλει να διαφέρει. Δεν θέλει να ακολουθήσει την προκαθορισμένη οδό μιας ζωής χωρίς προοπτική και όνειρα….Δεν βλέπουμε όμως κανένα σημάδι κατανόησης από την ομιλήτρια χωρίς πρόσωπο…

Βγαίνοντας από το σχολείο, εντάσσεται σε μια ομάδα-συμμορία κοριτσιών που φαίνονται μεν επαναστατημένα  και χειραφετημένα, ανήκουν όμως στο ίδιο περιθώριο με τη Βίκυ, και υποδύονται μόλις γυρίσουν στο σπίτι τον ίδιο ρόλο με αυτήν….της αδερφής-μάνας, του θύματος…Θύματα που παριστάνουν τους θύτες στον ελεύθερο τους χρόνο, με μικρές παρανομίες και εκφοβιστικές συμπεριφορές. Κοριτσάκια καταπιεσμένα από την οικογένεια, χωρίς το κουράγιο να ξεφύγουν απ’αυτήν, υποδύονται ρόλους που τους απεκδύονται μόλις γυρίσουν στο σπίτι, όπου τους περιμένει είτε ένας καταπιεστικός πατέρας είτε ένας καταπιεστικός αδελφός…Πρόκειται για συνοικίες Γάλλων αφρικανικής καταγωγής, υποβαθμισμένες οικονομικά και κοινωνικά μεν, διατηρώντας ωστόσο ένα συντηρητικό πυρήνα….

Ενδιαφέρουσα στην ταινία είναι και η σημειολογία της εξωτερικής εμφάνισης….Συμπεριφορικά τα κορίτσια δρουν εκφοβιστικά και δυναμικά, επιμένοντας ωστόσο στη θηλυκότητα της εμφάνισής τους. Όταν η αρχηγός της συμμορίας, Λαντί, ξεφτιλίζεται σε μια μάχη από την αρχηγό της αντίπαλης συμμορίας, διασύρεται, τόσο από τους συνομήλικούς τους, που ανεβάζουν την ταινία στο ιντερνετ, όσο και από τον ίδιο της τον πατέρα, που την κουρεύει σαν αγόρι. Το γυμνό γυναικείο σώμα επίσης σε δημόσια θέα είναι από μόνο του μια τιμωρία με το ένδυμα να λειτουργεί σαν άμυνα. Η νικήτρια σε κάθε μάχη συμμοριών είναι αυτή που θα αφαιρέσει το μπλουζάκι της αντίπαλης της…η Βίκυ όταν εκδικείται τον εξευτελισμό της Λαντί, δεν μένει μέχρι εκεί. Ντυμένη σαν αγόρι, αφαιρεί και το στηθόδεσμο της αντίπαλης με ένα μαχαίρι και το επιδεικνύει σαν λάφυρο όταν γυρνά στο σπίτι, στον αδελφό της που την εκτιμά για πρώτη φορά και σαν ίση ( ή όμοια;;;) με αυτόν της επιτρέπει να παίξει μαζί του ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι ποδοσφαίρου.

Στο τέλος της ταινίας να την δούμε να αισθάνεται ασφάλεια με την αντρική της περιβολή και να κρύβει  κι αυτό ακόμα το στήθος της ώστε να συναναστρέφεται με τα υπόλοιπα μέλη της σπείρας ως ίση και να μην δέχεται παρενοχλήσεις σεξουαλικές.. Μια κίνηση ίσως καθοδηγημένη και από την αντίληψη περι τιμωρίας του περιβάλλοντος από το οποίο είχε φύγει όταν διαδόθηκε ότι έκανε σεξ με ένα φίλο του αδελφού της. Το ίδιο αγορίστικο κόψιμο μαλλιών που υιοθετεί, το είδαμε και στη Λαντί, όταν την τιμώρησε ο πατέρας της για την εμπλοκή της στη μάχη με την αντίπαλη αρχηγό. Πρόκειται για εικόνες που επανέρχονται, συμπεριφορές που επαναλαμβάνονται και φωτίζουν τα κίνητρα των πράξεων της πρωταγωνίστριας με τη σημειολογία τους.

 Η Βίκυ, δεν ξεφεύγει από τους ηθικούς κώδικες του πρώην περιβάλλοντός της και αυτοτιμωρείται καταπιέζοντας την γυναικεία της φύση…Ισως ακόμα και να την εξερευνά όπως δείχνει και η σκηνή με το χορό. Παραμένει όμως δέσμια των επιλογών τόσο των δικών της όσο και της οικογένειάς και της κοινωνίας, με τον στιγματισμό και την απόγνωση να είναι το τίμημα της απόφασης για αυτοκαθορισμό και χειραφέτηση με μια μπερδεμένη και συγκεχυμένη αντίληψη περί ελευθερίας και επαναπροσδιορισμού της ζωής της, όπως επιπόλαια και συγκεχυμένα, μόνο μια δεκαεξάχρονη μπορεί να κάνει. Ίχνη αυτής της πάλης, φαίνονται στην εξωτερική  της εμφάνιση….Ο φακός εστιάζει ακόμα και στο ίσιωμα των ώμων (όταν η Βίκυ πλένοντας πιάτα αποφασίζει να αλλάξει), στην τελετουργική σχεδόν πρακτική του μακιγιάζ, και στη μεταμόρφωση των προσώπων.

Ηδη από την αρχή, το ντύσιμο φαίνεται να παίζει τεράστιο ρόλο στη συμμορία των κοριτσιών. Σκοπός της συγκέντρωσης χρημάτων είναι η αγορά  ή η κλοπή ακριβών ρούχων και η θεατρική σχεδόν υπόδυση ρόλων σε δωμάτια ξενοδοχείων στα οποία πάνε για να φάνε, να πιουν, να χορέψουν, ντυμένες «σινιέ». Η συμμορία των κοριτσιών δεν είναι τίποτα άλλο από μια παρέα από κοριτσάκια που παιδιαρίζουν....Με τη Βίκυ, να είναι η μόνο που παίρνει τον «κακό» δρόμο και να στιγματίζεται, κάτι που δεν περιμένει να δεί σίγουρα στο τέλος ο θεατής. Η Βίκυ ήταν αρχικά το πιο αδύνατο και παθητικό μέλος της ομάδας και στο τέλος την ξεπερνά. Από Vic-tim γίνεται Vic-torious…..

Στιγματισμένη και μόνη στη σπείρα διακίνησης ναρκωτικών, έχει ως μοναδική σανίδα σωτηρίας το αγόρι της που κι αυτός όμως αντιδρά στην νέα  της εξωτερική εμφάνιση.. Της ζητά ωστόσο να την παντρευτεί, προσπαθεί να τη βοηθήσει όπως ο ίδιος αντιλαμβάνεται τη βοήθεια που δεν είναι άλλη από την αποκατάσταση της τιμής της με ένα γάμο. Αυτή αρνείται, αρνούμενη στην ουσία τον πατριαρχικό πυρήνα των κοινωνικών αντιλήψεων του περιβάλλοντός της… Ένας έγγαμος βίος, ένα παιδί, μια ζωή στη βιοπάλη δεν είναι ικανά να την μεταπείσουν και δεν την ικανοποιούν. Η σκηνή αυτή της άρνησης, μας θυμίζει την αντίστοιχη σκηνή με την Ida και τον σαξοφωνίστα στην ταινία του Παυλικόφσκι… Η ταινία τελειώνει με ένα αινιγματικό τρόπο αφού δεν είναι σαφές αν η Βίκυ γύρισε στο σπίτι της, ή όχι…Το μόνο σίγουρο, είναι το μαύρο σκοτάδι της απελπισίας που βρίσκεται, αφού η ηθική της σπείρας στην οποία έμπλεξε κάθε άλλο παρα την ικανοποιεί και της ταιριάζει….Έχουμε το ίδιο μοτίβο αυτοτιμωρίας που είδαμε και στην ταινία Ida με την αποφασιστικότητα στην τήρηση προσωπικών επιλογών, κοινωνικά ωστόσο προδιαγεγραμμένων και ετεροκαθορισμένων.

 

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

Φράσεις και αντιφράσεις



Να γίνεται λόγος για επιδείνωση των καιρικών συνθηκών και να μιλάμε για βροχή τύπου καλοκαιρινό μπουρίνι και θερμοκρασία 15 βαθμών κελσίου.
Να γίνονται του κόσμου οι αποκαλύψεις για πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα, ικανά να ρίξουν κυβερνήσεις, και εμείς να ασχολούμαστε με το "δε βόης".
Να κωλόσύρνει ο άλλος τον σκύλο μέχρι θανάτου σαν την κακή μητριά στα παραμύθια, και να παίρνει ποινή ...2 μήνες, λες και εχρώσταν μαζεμένα εξώδικα για πάρκιγκ.
Να αποδεικνύεται ότι καμιά ξυρστική μηχανή δεν μπήκε σε κανένα κρόταφο και δεν  καθάρισε με το ζόρι κανένα σβέρκο κυπριακών καταθέσεων, αλλά να μην κουνιέται φύλλο.
Να μου αισθάνονται τζιαι οι Κυπραίοι  περήφανοι για τα νταηλίκια της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά όταν πρόκειται να ψηφίσουν στη Κύπρο να ψηφίζουν τους ίδιους λαπάδες ( παλι καλά που στην Ελλάδα οι ψηφοφόροι εν Ελλαδίτες και όχι Κυπραίοι).
Να υπάρχει μια ολόκληρη στρατιά ανέργων που βρίσκονται στα όρια κατάθλιψης καθώς, ιδίως οι κάποιας ηλικίας, τρέμουν στο ενδεχόμενο να βγουν από το σπίτι και να ακούσουν την ερώτηση ¨Πού είσαι τωρά" (τουτέστιν, που δουλεύκεις), να έχουν διαλυθεί τα πάντα, να εχουν κουτσουρευτεί μισθοί, συντάξεις, το ρεύμα να μας κόφκει αναδρομικά αμαρτίες, η οικονομία μας να πάει του θκιαόλου,  να μην υπάρχουν ούτε επενδύσεις ούτε ελπίδες ανάκαμψης με την Τρόικα να πηγαινοέρχεται σαν το κοράκι, και να ακούμε δηλώσεις  του προέδρου που το Αμαναμαν στο Μπαχρέιν, ότι όλα καλά, όλα ανθηρά.
Να τα γράφω , να αυτοπαροξύνουμαι τζιαι να γυρίζω πλευρό.


 

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Ενώ εμείς...

Θέση πολιτικών υπαλλήλων στην Πολιτική Αεροπορία, έδωσε η νέα ελληνική κυβέρνηση στις δύο γυναίκες των πιλότων που σκοτώθηκαν στην Ισπανία, τελευταία. Και είναι αυτό ένα ακόμα  συν της νέας κυβέρνησης. Με ίντα ψυσιή  βέβαια να πανε οι γυναίκες να δουλέψουν..Ωστόσο, το ενδιαφέρον του υπουργείου άμυνας ήταν έμπρακτο και εκδηλώθηκε αποφασιστικά.

Και κάθομαι και σκέφτομαι: εμάς, πότε νοιάστηκε κανείς για τις γυναίκες των ανθρώπων που χάθηκαν στο Μαρί, πως ζούν, πως τα βγάζουν πέρα και αν έχουν δουλειά τα παιδιά τους; Και μιλάμε για ένα ατύχημα η ευθύνη του οποίου βαραίνει την τότε κυβέρνηση και την αμέλεια που επέδειξαν όλοι, απέναντι σε ένα τόσο σοβαρό θέμα. Αμέλεια κυβερνώντων, συγκυβερνώντων, αντιπολιτευόντων, βουλευτών, ελεγκτών, όλων. Καταδίκασαν τους εντολοδόχους και όχι τους εντολοδότες. Αυτούς που προσπάθησαν να δράσουν και όχι αυτούς που αμέλησαν να τους ενημερώσουν για το πως έπρεπε να δράσουν και αν έπρεπε να δράσουν. Μπήκαν φυλακή οι υπηρεσιακοί και οι ιθύνοντες, οι υπεύθυνοι, οι αξιωματούχοι, κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Καταδικάστηκαν οι νεκροί, όσοι εννόησαν το καθήκον με τον τρόπο που ήξεραν και όχι αυτοί που θα έπρεπε να ήξεραν ότι καθήκον τους ήταν όχι μόνο να ενημερώσουν για τους κινδύνους, όχι μόνο να μην εγκαταστήσουν στο συγκεκριμένο χώρο τα πυρομαχικά, αλλά να μην τα φέρουν καν στην Κύπρο.  Και αντιμετωπίστηκαν οι συγγενείς των νεκρών, ως συγγενείς εγκληματιών. Και δεν νοιάστηκε κανείς. Φρόντισαν να κόψουν το επίδομα τρίτου τέκνου στη χαροκαμένη μάνα από τον πρώτο μήνα, με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι άλλοι έστειλαν τότε επιταγή με τον μισό μισθό για τον μήνα Αύγουστο, στις νεκρές αεροσυνοδούς που σκοτώθηκαν στο αεροπορικό δυστύχημα του Ήλιος. Εδώ η ανθρώπινη ζωή είναι ένα έξοδο, μια επιπλέον δαπάνη. Έτσι εκτιμούνται τα πάντα. Και μόνο. Ούτε αξιοπρέπεια,ούτε πρόνοια, ούτε τιμή, αλλά μόνο χρήμα. 

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Dream Team

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια  βαριόμαστε αφόρητα. Κάνει αφόρητη βαρεμάρα. Καύσωνας βλακείας και άπνοια...Όλοι μπροστά από χαζοκούτια, σαν λοβοτομημένοι να εξαντολούμαστε σε αυτιστικές ενασχολήσεις, κατ'ευφημισμόν "κοινωνική δικτύωση". Γύρω μας τα πάντα καταρρέουν και εμείς θεωρούμε πως o,τι είχαμε να κάνουμε το κάναμε μια Κυριακή που πήγαμε με το εκλογικό μας βιβλιάριο και την ταυτότητά μας, να περιμένουμε τα κομματόσκυλα με τις κιττάπες και τη ριγούα τους να σημειώσουν ότι ήρθαμε , ώστε να πάρουμε το ψηφοδέλτιο και να επιλέξουμε το μη χείρον βέλτιστον.  Παρακολουθούμε δυσνόητες οικονομικές αναλύσεις από κουστουμοφόρους, κλισέ δηλώσεις από εκάστοτε κυβερνώντες, κουτσομπολιά και προσωπολατρικές αναφορές σε μεσημεριανές εκπομπές, την αβάσταχτη ανία του να ακούς πολιτικούς, τραγουδιστές, ηθοποιούς να περιαυτολογούν ασύστολα σε συνεντεύξεις,  λιοντάρια να κατασπαράζουν ή να καταγλύφουν στον ιππόδρομο αφελείς μονομάχους σε ταλεντ σόου, και δίπλα μας η ζωή τερματίζεται. Αλλος έχασε τη δουλειά του, συνταξιούχοι κάνουν ερευνα αγοράς για να βρουν που πουλιέται το πιο φτηνό ψωμί και γάλα, άλλοι ξεπαγιάζουν και κοιμούνται αγκαλιά με θερμοφόρες,  στα σχολεία χιλιάδες μαθητές παίρνουν πρωινά συσσίτια γιατί οι γονείς τους δεν μπορούν ένα σαντουιτς να τους φτιάξουν, κοινωνικά παντοπωλεία εφοδιάζουν με χαρτι υγείας, όσπρια και σκόνη πλυσίματος νοικοκυρία που ζουν στην ανέχεια, η Τρόικα πάει και έρχεται, απαιτεί, επιβάλλει, σαν κάθε τοκογλύφος  και στέλνει και τσιράκια για εκφοβισμό, και  η κυβέρνηση σε ρόλο προαγωγού τα βγάζει όλα στο σφυρί.Και εμείς οι τρείς στον καφενέ, μπα δεν βαριέσαι αδελφέ...Βαρεμάρα, πλήξη,βλέπουμε το βράδυ στις ειδήσεις αποκεφαλισμούς ανθρώπων και αμέσως μετά εικόνες με μωρά να παίζουν χιονοπόλεμο στο Τρόοδος. Έτσι είναι η ζωή σου λέει ο άλλος. Εννα σπάσουμε;;;


Ξαφνικά όμως από τη γειτονική Ελλάδα, ήρθε κάτι άλλο να μας δώσει τροφή για συζήτηση και ελπίδα για έξοδο από την εθνική ντροπή και ξεφτίλα που νιώθουμε από τότε που γίναμε οι ζήτουλες των δόσεων και των μνημονίων. Όλοι συζητούν για την καινούργια κυβέρνηση  Τσίπρα. Τα μαγκούθκια, οι Ελληνάρες, οι ωραίοι τύποι που έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους και σήκωσαν κεφάλι και καλά έκαναν. Ακόμα και ο Θεοδωράκης ( ο Μίκης) έκανε δήλωση, που κάθεται σαν τον Δία στο πάνθεον της Τέχνης και στέλνει τελεσίγραφα κεραυνούς όποτε προκύψει εθνικό θέμα.
Ό Τσίπρας, ένας αριστερός που πήρε τη λαϊκή εντολή , πολεμώντας το κατεξοχήν κομμουνιστικό κομμα της Ελλάδας και δίνοντας στέγη σε πρώην στελέχη του Πασόκ (κάποια κακά στόματα μάλιστα λένε ότι είναι παράρτημα του Πασοκ το Σύριζα), έγινε το αντίπαλο δέος της Νέας Δημοκρατίας και σε μια νύχτα την έστειλε σπίτι της.  Τι  δεν έκαναν οι πρώην κυβερνώντες.. τι δεν έστειλαν καλπες στους ξενιτεμένους , τι διάσπαση ψήφων με δεκάδες κομματίδια, τι και τι, αλλά τίποτα δεν πέτυχε.. Και γίνεται ξαφνικά και συγκυβέρνηση και μάλιστα με ένα κόμμα που οι΄κακές γλώσσες' το λένε ακροδεξιό. Πολλά παράδοξα για να τα κατανοήσουμε τόσο γρήγορα που γίνονται....Και γίνεται ξαφνκά το συναμφότερο και γίνεται και ο Ζουράρης βουλετής της συγκυβέρνησης.. Με Χρυσή Αυγή, Κανέλη και Ζουράρη δεν θα βαρεθεί κανένας πολιτικός συντάκτης  στην Ελλάδα. Εκτός κι αν του την βαρέσει κατακούτελα και θα ασχοληθεί με τα κουτσομπολιά ανθρώπων της σόου μπιζ.

 Αλλά ας μην επεκταθώ άλλο με τα κομματικά της Ελλάδας που δεν τα γνωρίζω κιόλας, και ποια είμαι εγώ να μιλώ, και ας έρθω στα καθ'ημάς. Κάθομαι και σκέφτομαι. Υποθετικά σενάρια. Δεν ξέρω αν είναι ουτοπίες ή δυστοπίες.  Προσπαθώ να σκεφτώ Κύπριους πολιτικούς με τον τσαμπουκα, τον αντικομφορμισμό και το  επίπεδο των Βαρουφάκη, Τσίπρα και δεν ξέρω και πόσων άλλων υπουργών. Δυσκολεύτηκα πολύ. Εννοείται με τα πτυχία του Βαρουφάκη δύσκολο, αλλά φανταστείτε να είχαμε φερ'ειπείν πρόεδρο τον Περδίκη, υπουργό οικονομικών των Ματσάκη, υπουργό άμυνας τον Κουλία, υπουργό εξωτερικών την Χαραλαμπίδου, υπουργό παιδείας τον Ούτοπο και κυβερνητικό εκπρόσωπο τον Παπαδάκη. Θα ζούσαμεμε μεγάλες στιγμές. Μεγαλειωδέστερες απ' όταν ακούγαμε τον Χριστόφια να μιλά στο ευρωπαικό κοινοβούλιο για την ιστορία του Ακέλ επί κυπριακής προεδρίας και τη Θεοχάρους και τον Κασουλίδη( να μιλά ο ένας με τη φωνή που θα  έπρεπε να έχει ο άλλος) να μαλλώνουν με Εγγλέζους βουλευτές.  Αν εσουστήκαν κάποια ακουστικά τότε, φανταστείτε τι έχει να γίνει τώρα με τον φανταστικό σχηματισμό που σας επρότεινα. Σκεφτείτε τους όλους αυτούς σε ένα υπουργικό συμβούλιο , σε μια στρογγυλή τράπεζα με τρύπα στη μέση και το φυτό εσωτερικού χώρου στο κέντρο να μην ξέρει από που θα φύγει...Αυτή μάλιστα, είναι αλλαγή!!! Ακόμα κι εγώ θα έπαιρνα τη σημαιούα μου να πανηγυρίσω στο γιαπί της Πλατσαπλουτσείας Ελευθερίας!

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Κουβέντες του ραδίου

Είναι κάποιες εκπομπές στο ραδιόφωνο που επιτρέπουν ανοιχτή τηλεφωνική επικοινωνία: άλλες είναι του χαβαλέ, παναϊρκα και  μαλακιούλες, κάποιες άλλες έχουν βάλει στόχο να αλλάξουν την κοινωνία και να λύσουν το Κυπριακό. Ακούς σοβαροφανείς αναλύσεις από ακροατές, μερικοί από τους οποίους τα έχουν και γραμμένα πριν τα πουν και κάνουν και λάθη στις παύσεις. Μ'αρέσει αυτή η Εκκλησία του Δήμου, το ομολογώ,  και πάντα προσπαθούσα να φανταστώ πως να είναι η καθεμιά ή ο καθένας που τηλεφωνούν στο ράδιο. Τους φανταζόμουν πάντα όλους να κάθονται προσηλωμένοι σε έναν καναπέ και να ακούουν, ή να οδηγούν και να συγκεντρώνονται στο ράδιο για να περάσει η ώρα και να φτάσουν στον προορισμό τους. Πέρασε ωστόσο η εποχή της ραδιοφωνικής κουλτούρας με το ραδιόφωνο να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο σπίτι, στην κουζίνα, στο σαλόνι, στη βεράντα. Τη σκυτάλη πήρε προ πολλού η τηλεόραση και όλες οι συσκευές που βγάζουν στο διαδίκτυο. Σπάνια θα δεις τρανζιστοράκια,  κι αυτά σε χώρους εργασίας, όπου τηλεόραση και διαδίκτυο, είναι απαγορευτικά αφού η εργασία απαιτεί οπτική επαφή με το αντικείμενο, τον πελάτη, τη δουλειά.

Κάποιοι περισπούδαστοι ακροατές που μιλούν στο ραδιόφωνο  σου δημιουργούν  ωστόσο την ψευδαίσθηση, από τον τρόπο που μιλούν, οτι είναι αφυπηρετήσαντες εκπαιδευτικοί, δικηγόροι, γιατροί, με το άσπρο το γιακαδάκι να βγαίνει από το βυσινί το βίκαρε να μιλούν όρθιοι χειρονομώντας, διορθώνοντας παράλληλα την πνιγμένη γραβάτα τους. Τους φαντάζομαι την ώρα που  μιλούν ,  να βαδίζουν νευρικά πάνω κάτω , ακούγοντας τις απόψεις των υπόλοιπων ακροατών, κρατώντας , σκυφτοί,  με περίσκεψη το πηγούνι τους. Μερικές άλλες, να αυτοπαροξύνονται φωνάζοντας στο ακουστικό για να παν ύστερα να βγάλουν τα ρούχα από το πλυντήριο. Δεν αποκλείεται δίπλα από αυτούς να κάθεται  η αλλοδαπή οικιακή τους βοηθός, που κανόνισαν οι οικείοι τους να έχουν κοντά τους, μετά τα πρώτα δείγματα άνοιας. Βλέπω πολλές φορές υπερήλικες ή ανθρώπους με πολλαπλά εγκεφαλικά, να συνοδεύονται από οικιακές βοηθούς στις οποίες μιλούν όπως θα μιλούσαν στη γειτόνισσα, ασχέτως αν η κοπέλα δεν καταλαβαίνει γρι, αλλά αρκείται στο να χαμογελά. Είναι τραγικό, να βλέπεις έναν άνθρωπο, μοναχικό, εγκαταλελειμμένο, να αρνείται την παρούσα κατάστασή του και με ζώσα μέσα του την ανάγκη για επικοινωνία να τηλεφωνά στο ραδιόφωνο, ή να γράφει καλη ώρα στο διαδίκτυο και να κατανέμει ρόλους συνομιλητή σε άτομα που δεν μπορούν να τους υποδυθούν, ούτε να αντικαταστήσουν τους απόντες.    Η οικειότητα, η επιθετικότητα,  είναι δύο καταστάσεις εξίσου αφύσικες, όταν ο δέκτης, σου είναι άγνωστος..

Υπάρχουν και οι χωρκοήρηδες, οι τακτικοί των ραδιοφώνων που τους καταλαβαίνεις από τη φωνή  το όνομα και παρεμβαίνουν σε διαφορες εκπομπές, διαφόρων σταθμών.  Θα τους ακούσεις  να σχολιάζουν θέματα, από το κυπριακό μέχρι και τη  μάστιγα των κουνουπιών.  Έναν τέτοιο είχα την τύχη να εντοπίσω τυχαία, πριν από λίγο καιρό.  Όπως κοίταζα τα ράφια σε ένα πολυκατάστημα και ακουγα μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες μια εκπομπή, ξαφνικά το ράδιο  κλείνει  εντελώς και κάποιος  ξεκίνησε φωνάζει σε ένα σωρό (αθέατους) άλλους : "Μα θέλετε τωρά  να μας πείτε ότι....μα εχάσαμεν την αντροπή σε τούντον τόπο;" Αμέσως προσπάθησα να δω διακριτικά τον καυγά....  Είδα έναν κύριο, ντυμένο σπορ, να κάθεται σε ένα χαμηλό σκαμνάκι, μπροστά από μια σόμπα, με  σταυρωμένα τα χέρια,  με τους αγκώνες στα γόνατα, και το τηλέφωνο  στο αυτί. Κρύφτηκα να μην με δεί. Μόλις είπε ότι είχε να πει, ξαναδυνάμωσε την ένταση και ακούσαμε να του απαντούν στον ίδιο τόνο. Παράλληλα ακουγόταν και ένα πι-πι. Ο ακροατής είχε σηκωθεί και είχε ξεκινήσει να εξυπηρετεί στο ταμείο, περνώντας από το πιστολάκι  με τις πράσινες  φωτεινές ρίγες τα προϊόντα που είχαν μαζευτεί μπροστά του. Ήρεμος, ενημέρωνε και την πελάτισσα για τις προσφορές. Έφυγα προτού με δει,  έφυγα προτού με δώ...

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Οχχο, άρεσεν μου....




Χαμός από τον καιρό που ανακαλύφθηκε ο τάφος της Αμφίπολης για το ποιος μεγαλοπρεπής και σπουδαίος και τρανός (προσέξετε: όλα σε αρσενικό γένος) ήταν θαμμένος εκεί μέσα....Τι την αρπαγή της Περσεφόνης είδαν εκεί μέσα, τι Καρυάτιδες, τί λεαινες, όχι, όλα αυτά είναι τα "συνοδευτικά" του μεγάλου στρατηγού.......Και ξαφνικά οι Μπρέναν, αφού εξέτασαν τα μπόουνς, αποφάνθηκαν : Πρόκειται για μια εξηντάρα, 1:58, με οστεοπόρωση, δύο τριαντάρηδες 1:62 και 1:68 μαχαιρωμένους, αφού βρήκαν τομές λέει στα χέρια, ένα βρέφος παράπλευρη απώλεια και έναν καμένο προ πολλού που έσυρεν τζιει για να θάψουν και τους άλλους και να μην γλυτώσει ούτε μεταθανάτια από την μουρμούρα....

Και τους βλέπετε πως μερικοί άρχισαν να ξενερώνουν.. Και ενώ εποθαμμαστήκασιν το ψηφιδωτό τζιαι τις Καρυάτιδες με τον σιθρού χιτώνα και τα κόκκινα μαλλιά, εκαμάρωσαν τον "μάγκα" τον Πλούτωνα και λυπήθηκαν την καημένη την Περσεφόνη  που με το χέρι της ψηλά σαν να πνίγεται, φώναζε βοήθεια στην Πάμελα Άντερσον που πόζαρε στην είσοδο, τώρα με την είδηση ότι όλα αυτά κοσμούσαν τάφο γυναίκας το βλέπεις.. δεν τους άρεσε...Ίσως και να σκέφτονται να μας πουν ότι είναι το Ταζ Μαχαλ της Ελλάδας και το έκτισε μεταθάνατον ο καμένος για να τιμήσει τη γυναίκα του. Δώστου, λοιπόν, και ξεκινούν  να την συνδέουν με οικογένειες και δυναστείες για να " δικαιολογήσουν"  τις τιμές και ότι η "κυρά της Αμφίπολης" ήταν συγγενής, γυναικαδέλφη, κουνιάδα, συννύφφισσα, , κουμπάρα, θκειά, στετέ, κάποιου μεγάλου βρε παιδί μου..Μα δεν γίνεται  εκεί που περίμεναν άντρα μεγάλο και τρανό, να βρουν την Θάτσερ! Μα τα χίλια φτιαρίσματα, δηλαδή!

Εμέναν όμως άρεσεν μου, ρε παιθκιά!!!!Ένα φεμινιστικό τέμενος μες στην καρδιά της Ελλάδας, με ένα τύμβο αφιερωμένο  σε μια γυναίκα σπουδαία και τρανή, ό,τι να'ναι, με δυο σφαγμένα παλικάρια στην ποδιά της, έναν καμένο δίπλα της!  Σπάστα όλα, "κυρά της Αμφίπολης"!!!!

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

It's a fact....

Πριν έρθει κάποιος να μείνει στην Κύπρο, πρέπει να τον προειδοποιούν έγκαιρα ότι:

  • Έρχεται σε μια postcolony του κώλου, του κωλότατου, του τρισκολώτατου.

  • Δεν λειτουργεί τίποτε, δεν υπάρχουν θεσμοί, υπάρχουν μόνο συμβόλαια εργασίας που να δικαιολογούν πληρωμές.

  • Δεν υπάρχει δικαιοσύνη, δεν τιμωρείται κανένας, λειτουργούν οι νόμοι της ζούγκλας, όπου οι αδύνατοι γίνονται βορά των δυνατών, που έλεγε και ένα τραγούδι.

  • Το πιο πάνω τραγούδι είχε και ένα στίχο που έλεγε πως "είμαι χείμαρρος, δεν μαζεύομαι" . Σε αυτή χώρα οι απατεωνιές, οι ολιγωρίες, οι χρηματισμοί, τα μέσα, ο αθέμιτος πλουτισμός, η δουλοπρέπεια, η κομματοκρατία, συντηρούν κυβερνήσεις και ΄με την ανοχή σαν νοοτροπία, μας έπνιξαν και παρέσυραν τα πάντα στο πέρασμά τους.

  • Κανένας δεν παίρνει στα σοβαρά τη δουλειά του. Όποιος το κάνει είναι το κορόιδο και τον πολεμούν οι άλλοι.

  • Πατε στα νοσοκομεία με δικό σας ρίσκο. Κύπρος είναι η χώρα στην οποία μπήκε οχιά σε πρώτες βοήθειες νοσοκομείου και δάγκωσε ασθενή (Οχιές βέβαια,  κυκλοφορούν και δίποδες και όχι μόνο σε πρώτες βοήθειες) Ιδίως στις πρώτες βοήθειες Λευκωσίας αναρωτιέμαι πόσο διαφορετικά να είναι άραγε τα νοσοκομεία εμπόλεμων ζωνών της Μέσης Ανατολής. Σε βάζουν μετά από ώρες αναμονής σε ένα κρεββάτι, και εκλιπαρείς όποια νοσοκόμα, ή νοσοκόμο περάσει, να πει σε κάποιο γιατρό να έρθει να σε δεί...Είναι να μην αρρωστήσεις και να μην πέσεις στα χέρια τους. Ασε δε που στις πρώτες βοήθειες σου λένε να γυρίσεις τον πισινό για να σου βάλουν ένεση και δεν θεωρούν ότι πρέπει να τραβήξουν την κουρτίνα, με τον κάθε βαριεστημένο συνοδέυοντα συγγενή να παίρνει μάτι......Για να μην αναφερθούμε σε ιατρικά λάθη που δεν πληρώνονται ποτέ, παρα μόνο με θάνατο, με προσβολές και παραλείψεις, υπαλλήλους σε φαρμακεία και κρατικές υπηρεσίες όλο νεύρα και τσαντίλα και πάει λέγοντας....

  • Συνεχίζουμε με θέματα νοοτροπίας..Δεν υπάρχει τίποτα ειλικρινές σαν αίσθημα και σαν πράξη σε αυτό τον τόπο. Μίμηση, πιθηκισμός, δηθεναριό που πάει σύννεφο. Από το τι και που σπουδάζεις, ποιον παντρεύεσαι και πως, τον τρόπο που ντύνεσαι, που μιλάς, που διασκεδάζεις, που δουλεύεις, τα πάντα. Σημασία έχει τι θα πεί η μια και ο άλλος τον οποίο θέλεις να ξεπεράσεις. Ακόμα και οι κοντινότεροι συγγενείς σου προτιμούν να σε κρίνουν με το μέτρο του "κόσμου"...Δεν ξέρω αν έχουμε και μας τις αποκρύπτουν, αλλά νομίζω ότι οι αυτοκτονίες ομοφυλοφίλων και τρανσέξουαλς, βρίσκουν στην Κύπρο τις "ιδανικές" συνθήκες για να εκδηλωθούν, ελπίζω βέβαια πως όχι΄. Αλλά όταν το μόνο που νοιάζει την οικογένεια είναι να βγάλει τέκνα που θα την τιμήσουν με τον τρόπο που εννοεί την τιμή ο πολύς κόσμος, εκεί θα οδηγηθούμε. Και νομίζουν κιόλας πως αν η κορούλα τους βρήκε μια αξιοπρεπή δουλειά, παντρεύτηκε δικηγόρο ή γιατρό, τους έκανε εγγόνια και ζει σε ένα μεγάλο σπίτι, αυτοκαταξιώνονται και οι ίδιοι....Θα σας πιούν το αίμα και ότι μαζεύατε μέχρι σήμερα και θα σας ρίξουν στα γηροκομεία ρεεεεε.....

  • Ετοιμαστείτε λοιπόν στην Κύπρο, αν δουλεύετε μια ζωή για να σας τα φάνε τα παιδιά σας. Θα τους σπουδάσετε (ασχέτως αν δεν τα πολυπαίρνουν τα γράμματα, θα βρούνε αυτοί κάποιον να τους γραφει τις εργασίες), θα τους αγοράσετε αυτοκίνητο, θα φιλήσετε κατουρημένες ποδιές για να τους βρείτε δουλειά, θα τους έχετε να κοιμούνται όλοι μέρα και το βράδυ να το ξενυχτάνε και θα τα λυπάστε που είναι άνεργα,  θα τους παντρέψετε πληρώνοντας κέντρα, νυφικά,προσκλητήρια, φωτογράφους, ανθοπώλες, χωρίς ποσοστά στα φακελάκια, θα τους γράψετε ό,τι έχετε και δεν έχετε, θα τους βλέπετε να μαλώνουν για το ποιος πήρε τα παραπάνω, αν σας λυπηθεί ο Θεός θα πάθετε Αλτσχάιμερ να μην καταλαβαίνετε τι τέρατα μεγαλώσατε και θα σας ρίξουν σε ένα γηροκομείο όπου θα σας δένουν σε μια καρέκλα μπροστά από την τηλεόραση να παρακολουθάτε το "Για σένα".

  • Και μην περιμένετε συμπαράσταση από τον διπλανό σας. Εκείνη η τουρκική παροιμία με την ευχή ισχύει απόλυτα στην Κύπρο. Είπε, λέει κάποτε ο Αλλάχ σε κάποιον ότι θα του εκπληρώσει μια ευχή, όποια κι αν ήταν αυτή, με μια προϋπόθεση: ό,τι ζητήσει, να έχει το διπλάσιο ο γείτονας. Και τι ζήτησε, νομίζετε;;; να τυφλωθεί από το ένα μάτι ο ίδιος και από τα δυο ο γείτονας. Αυτό μπορώ να πιστέψω ότι κάλλιστα θα μπορούσε να ισχύσει στην Κύπρο.

  • Και μιλώντας για Αλλάχ, φοβούνται λέει στην Ευρώπη για χτύπημα των τζιχαντιστών και παίρνουν μέτρα ασφαλείας και στην Κύπρο. Εδώ δεν μπορούν να μας προστατεύσουν από τους Κύπριους οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων , πάει ο άλλος  να δει ποδόσφαιρο και χάνει το μάτι του, την άλλη φορά βρήκε φωτοβολίδα κατακούτελα έναν ποδοσφαιριστή,  και θα μας προστατεύσουν από τους Τζιχαντιστές. Ναι καλά.

  • Αν είσαστε δε ζωόφιλοι, και κάνατε το έγκλημα να έχετε σκυλάκι, περιμένετε βρισιές από τους γείτονες, καταγγελίες, φόλες, όλα τα κακά του κόσμου. Ασχέτως αν οι κυριακάτικες μαζώξεις των γειτόνων με τα κουτσούβελά τους είναι απείρως πιο θορυβώδη όπως και το ξεκινημένο αυτοκίνητο για ώρες, κάτω από το παράθυρο σας....

  • Μην περιμένετε παρεμπιπτόντως σε δημόσιους χώρους καμμιά Κύπρια μάνα και κανένα Κύπριο γονιό να κάνει την παραμικρή έστω παρατήρηση στο παιδί του που φωνάζει υστερικά, σπάζει πράγματα, τρέχει πάνω κάτω, ρίχνει πράγματα, κλαίει και ουρλιάζει λες και έρχεται τσουνάμι. Θα δείτε επίσης Κυπραίες να κράτάνε από το χέρι τα δίχρονα τους μπεμπέ, φορώντας εικοσάποντα με αποτέλεσμα να σκύβουν στο πλάϊ αφύσικα σαν τον Κουασιμόδο που πάει να χτυπήσει την καμπάνια για εσπερινό. Θα δείτε επίσης πεντάχρονα να τα έχουν σε αμαξάκια χωρίς καμιά προφανή αναπηρία, απλά γιατί βαριούνται να τρέχουν από πίσω τους. Μην ξαφνιαστείτε επίσης αν δείτε παιδιά όρθια στο αυτοκίνητο με τον ένα αγκώνα στη μαξιλάρα του οδηγού και την άλλη στη μαξιλάρα του συνοδηγού...Ενδέχεται επίσης να δείτε υπερτραφής μανάδες να έχουν στα πόδια τους τα μωρά τους φορώντας ζώνη μόνο οι ίδιες. Βασικά όλα θα τα δείτε.

  •  Ειδικά στις θέσεις παρκαρίσματος αναπήρων, θα δείτε ακόμα και διπλοπαρκαρίσματα από κάτι τεράστια τζιπ με οξιζενέ ξανθές με τεράστια γυαλιά ηλίου που βρίζουν με ύφος όταν τους γίνει παρατήρηση, Παρεμπιπτόντως.Μην σας παρασύρουν τα σοφιστικέ γυαλιά τύπου Χαρυ  Πότερ πους φοράνε οι παραπάνω. Πρόκειται για αμόρφωτες, επιδειξιομανείς ηλίθιες που το καλύτερο πράγμα που ξέρουν είναι να ακολοθούν τη μόδα. Παναγία μου, βλέπω κάτι ηλίθια όντα που συμμετέχουν κατακαιρούς σε τηλεπαιχνίδια, υποτονικά, ηλίθια, αμόρφωτα, χωρίς χιούμορ και λέω, καλύτερα να έχω την τηλεόραση στο αθόρυβο....

  • Συνεχίζουμε με τις προειδοποιήσεις, μια προσφορά του ΔΟΚ. Πρέπει να έχετε υπόψιν σας ότι κάθε φορά που θα πάτε να ψωνίσετε, θα έρθετε στο σπίτι σαν τα θύματα ληστείας που έδωσαν το πορτοφόλι τους, χωρίς να τους απειλήσει κανείς. Μαλάκες βασικά θα νιώσετε.

  • Ετοιμαστείτε να βγάζετε κάθε μέρα καυγάδες με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς σας για το πως στο καλό ήρθε  τόσο ακριβός ο λογαριασμός του ρεύματος.

  • Ετοιμαστείτε να δεχτείτε επίθεση από την κάθε αρρωστημένη και κάθε αρρωστημένο στο καλούπι του οποίου δεν ταιριάζετε και την/τον έμαθε η μάμα της/του τι να θεωρεί νορμαλ και τι όχι.

  • Μην  περιμένετε φιλίες όταν δεν είστε καλά, δεν έχετε λεφτά, αντιμετωπίζετε προβλήματα..Το πιθανότερο να καταλήξετε να γράφετε σε blog με την κάθε αρρωστημένη, αρρωστημένο,να έρχονται να σας βρίσκουν υπο μορφή ανώνυμων χαιρέκακων σχολίων. Εξυπηρετώντας την ίδια βασικά ανάγκη. Την διέξοδο από τον καθωσπρεπισμό και την εκτόνωση. Ευτυχώς όμως, μπορείτε κάλλιστα να τους διαγραφετε. Στη ζωή όμως, είσαστε υποχρεωμένες να τους ακούτε, να τουςς λούζεστε, να τους ψηφίζετε, να λαμβάνετε υπόψη την άποψή τους, να τρέμετε για την αποδοχή τους και να ονειρεύεστε να γίνετε σαν αυτούς.

  • Καλωσορίσατε στην Κύπρο. Στον χειρότερό σας εφιάλτη.
 

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

Je suis...

Αφού εξεκινήσαμεν με δηλώσεις, έχουμε και λέμε...


Je suis σιαρλή (όχι ο πρώην υπουργός, αλλά η εφημερίδα)

Je suis  αρνί

Je suis ξανθή ( ακόμα εμπιστεύομαι και απογοητεύομαι)

Je suis απελπισμενή

Je suis φτανή  ( στην πούγκα τα ριάλια τζιαι πούντα)

Je suis μονή ( σαν την κλάτσα όι σαν το μοναστήρι)

Je suis φρικτή ( σαν τις βλακώδεις κυπριακές σειρές)

Je suis αμπαλατή

Je suis αθκιασερή

je suis σκασμενή ( ως τα μπούνια)

je suis  πουχτισμενή......(ως τζιει πον έσιει)




και δεν je suis  σε ό,τι μου επιβάλουν να je suis....JE SUIS CONTRE σε  ό,τι γεννά  μίσος, αποκλεισμό, βία, θάνατο......

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Και στην κορφή κανέλα...


Διανοούμενος πρόλογος

Ανοίγω τον μπλογκερ μετά από καιρό, όπως ανοίγω ένα παράθυρο. Σκεφτήκατε ποτέ τις μεταφορές που χρησιμοποιούμε αναφερόμενοι στον υπολογιστή; Φορτώνει, λέει, ένα αρχείο. Ανοίγει παράθυρο. Ζουμάρει. Κόβει. Σύρει. Διαγράφει. Πάει στην τάδε ιστοσελίδα. Μπαίνει εκεί, βγαίνει από την άλλη. Όλα ανάγκες. Εγώ θα τις δώ ποιητικά. Μπαίνω γιατί θέ λω να σύρω, να πω, να ζουμάρω. Βγαίνω γιατί θέλω να κόψω, να διαγράψω.
Ήταν ένα παραμύθι παλια που έλεγε, αν θυμάστε για κάποια που φώναζε τα μυστικά του βασιλιά σε ένα λάκκο για να εκτονωθεί που δεν άντεχε να τα κρατάει κρυφά...Ε...λάκκος είναι κι εδώ που είμαι τώρα. Και φίδια από το παρελθόν έχει και σκορπιούς και ό,τι θέλεις έχει. Ένας λάκκος του μυαλού.

Επιτρέψετε μου να γράφω κυπριακά στον λάκκο μου. Εν δικός μου τζιαι αν θα κοπεί πιθκιαύλιν ύστερις, να παίζει στον τόνο...

Έχουμε τζιαι λαλούμε....

Τρομοκρατία παντού....Πρόπερσι ποτε ήταν, επήαν τα πλάσματα μαραθώνιο, τζιαι οι Τσετσένοι ισλαμιστές επήαν με την μαείρισσα τη σφυριστή γεμάτη σπόντες τζιαι παρούτι...Στη Νιγηρία, στη Ρωσία επιθέσεις...Τη Συρίαν ισοπεδώσαν την...Ένας κακομάζαλος Σύριος εκρεμάστηκε πρόσφατα στο πάρκο του προεδρικού, πρόσφυγας ο άνθρωπος από μια ισοπεδωμένη χώρα, ήρτεν σε μια ρεζιλεμένη, τωρα τζιαι άφτερη χώρα....Εμείς ακούουμε τον απόηχο τουντων γεγονότων και δείχνουμε απλά την γαουρκά μας απέναντι στο ανθρωπιστικό δράμα των πλασμάτων. Ίντα είμαστεν πελλοί; εν θωρείτε ότι όσους αποκεφαλίζουν εν μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων;; Θωρούμεν τα που την τηλεόραση τζιαι ύστερα απλώνουμε την αρίδα να δούμε το πέτρινο ποτάμι να γελάσουμε με τις ιδιοτροπίες της τζιυράς Αναστούς..

Στο παγκόσμιο, χαμός.. Επυροβολήσαν λαλεί...σκιτσογράφους στη Γαλλία!!! Εφοηθήκασιν τα....καρτούν!! Όπως τον αστυνομικόν στην Πάφο που εφοήθηκεν έναν σιηλλούι στο αεροδρόμιο τζιαι εκτέλεσεν το εν ψυχρώ. Εν τα θωρώ να πολλοδιαφέρουν τούντα θκιο...Τέλοσπάντων....φοούμαι παρακολουθώντας ό,τι γίνεται στη Γαλλία, ίντα να το κρύψω;

 Οι ισλαμιστές,  που λαλείτε,  εξεκινήσαν μισοφεγγαρο-φορία εναντίον της Δύσης.. Εζήσαμεν το τζιαι τούτο...ενιξέρω η Κύπρος που κόφκει, ανατολή για δύση, ή αν μας έχουν καταχωρημένους στα χτηνά..Εν σαν τους σιήλλους ποννα μας παίξουν...Αισθάνουμε ότι είμαστε στόχος για βελάκια τζιαμαί στες Ευρώπες, τωρά εκουτσιήσαν τα αεροπλανούθκια μας με την αίγια την κότσιηνη ορχηστρικά εκτελεσμένη να παιανίζει καθώς χάνουμεν ύψος....Κάθε βελάκιν τζιαι ιδιωτικοποίηση ποδά τζιαι δα...

Εσιει τζιαιρό τζιαι να μας πουν τζιαι τι γίνεται με το αέριο...επιβεβαιωτική στην επιβεβαιωτική γεώτρηση, όι εννα πυρκολήσουν φλόγα, όι έτσι, όι άλλοσπως, τελικά εφκάλαν το;;; εκαμασιν τερματικό, πλωτό, τ εκάμαν; τίποτε στις ειδήσεις, έσιει τζιαιρόν...Γελώ τζιαι κάθε φορά που ακούω το όνομα του υπουργού...Λακκοτρύπης..Ο επόμενος πώς θα ονομάζεται;;; Ξιπούλης; Γιατί σε ξεπουλήματα μας θωρώ, γενικώς....

Τζι εμείς οι τρείς, τον αμανέ...

Τζιαι ο Κυπραίος, κάμνει οτισιόν για τη γιουροβίζιον!! Ρε παιθκιά, εν τζιαι αντιλέγω, αλλά είναι ..σκ-άρτος τζιαι θεάματα, ήμαρτον! Τζιαι δεν μιλώ για τους υποψηφίους! Μιλώ για τους κριτές! Είρωνες, πίκριες, τατσίζιες, άδικοι τζιαι ζηλιάρισσες....Κάμνουν με τζιαι χτιτζιάζω.... Με τον ίδιον τρόπον που η κυβέρνηση προσπαθεί να μας κάμει να πιστέψουμε τζείνα που θέλει τζείνη, τούτο συμβαίνει τζιαι δαμαί. Να ακούεις μια σούπα λουβάνα τζιαι να ενθουσιάζουνται τζιαι  να πετάσσουν τη σκούφκιαν τους (ελπίζοντας αλόπως να έβρουν κανέναν συνθέτη τζιαι για την πάρτη τους)...Αν όμως έν έσιει όνομα έμπειρου συνθέτη πίσω....ξινίλα μεγαλη...αν είναι τζιαι καλοί τζιαι νεαροί ή νεαρές, φκαίνει που μέσα τους ο τζιχαντιστής με το γιαταγάνι! Εγιώ θωρώ σε όπως θωρεί η μέλισσα το μέλιν, τζιαι εσού θωρείς με όπως θωρεί η αίγια το μασιαίρι..Κατατρομαγμένοι υποψήφιοι να περιμένουν την επιβεβαίωση και να τρέμουν ούλλο συστολή... να στέκουνται μπροστά σε τέσσερις, άτε τρεις, λούζερς, που το παίζουν ειδήμονες τζιαι ειδικοί τζιαι τζιείνοι δώστου ξίθκια..Μα ποιοί είσαστε ρε;;Μιλάτε νάκκον καλλύττερα. Δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας.. Ξέρω το, βεβαια,  ότι εν πάτο που εννα πιάμεν,  καρτεράς που 12χρονες σλάβες τζιαι σκανδιναβές που ψηφίζουν να έχουν κριτήριο μουσικό; Ασε που η γιουροβίζιον για πολλούς ευρωπαίους, εν απλά έναν γκέη ιβέντ, πασιν να κάμουν τα  πάρτι τους να ξεφαντώσουν τζιαι καλά κάμνουν..Αλλά τζιαι οι κριτές, έλεος...ενθουσιαστήκαν μέχρι θανάτου  τόσο τζιαι με τις ροκκιές όσο  τζιαι με τις οπερέττες....Ασε δε ο ένας που μιλά τζιαι για ..κητς..." ο " Έλληνας που πολεμά " (  με τι ηλίθιο στίχον  επήαμε ευτυχώς εν τον εμεταφράσαν σε αγγλική βερσιόν) ντυμένος με χλαμύδα  τζιαι με καμπόσες να του διούν γυρό..η δε άλλη, τραγικό απείκασμα τώρα της Ασλανίδου,  σαν την αγαθούλα τότε ( τωρα παίζει μας το βαρυ κανόνι) με την φραντζα κοκαλο, να παριστάνει τη νεράιδα , και να φωνάζει εδώ πλανήτης γη μες τα χαλαμάντουρα του αγίου σωζομένου....αν αθθυμούμαι τζιαι καλά δλδ διότι πουποτε αλλού εν τους είδαμε...όσο για την κρυωμένη και αιωνίως τιτσίραν με το ξιμάσχαλο άλλη που καλαμαρίζει, εν έχω άποψη, εν την ιξέρω...τελοσπάντων, έρκουνται ούλλο χολή να προσβάλουν τον έναν τζιαι τον άλλο....αλλα τζιαι τζείνοι έλεος, τσιάρληες οι παραπάνω, θέλουν να κάμουν την παρθενικήν τους εμφάνισην στη γιουροβίζιον...τζιαι σιγά το διαγωνισμό δλδ, ημιτελικό πας τον ημιτελικό, ξενερώνεις, βαρκέσαι, καρτεράς να δεις την Ελλάδα τζιαι πάεις τζιαι ππέφτεις. Ατε ολάν τζιαι κανεί....

Ούφφου εξιφούσκαρα....κοίτα κύριε μου πόσο μεγαλη μου εφκήκεν η παράγραφος! ασχολούμαι τελικά! για μακαρίτισσα, καλά τα πάω....

Επίλογος

Κανεί. Σιεπάζω το λάκκο προς το παρόν. Αν θα παίξει κανέναν πιθκιαύλι έσιετε υπόψιν ότι έχω μετριασμό, γιατί  για 6 χρόνια, παρόλον που το εβαδωσα, ενας μπλόκερ, μπαίνει καθε πρωί, ξιτιμάζει, απειλεί, γράφει ασυνάρτητες πελλάρες τζιαι ύστερα πίννει καφέν. Οι παλιοί εκαταλάβαν.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου