Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Her-etismata...

Οι ζωντανοί ζουν, οι νεκροί δακτυλογραφούν. Οι ζωντανοί επικοινωνούν, οι νεκροί αναρτούν και περιμένουν σχόλια. Οι ζωντανοί διασκεδάζουν, οι νεκροί εκτονώνονται. Ηλίθια δίπολα, πάνω  στα οποία, πριν λίγα χρόνια,  βασιζόταν η ακυρωτική στάση πολλών με το κλισέ "get a life" οταν ήθελαν να "μειώσουν" κάποιον συγγραφέα .

 Κάπου εκεί, σ'αυτή τη δαιμονοποίηση, ίσως να στηρίχθηκε και το σενάριο της ταινίας Her, που σε μια α-τοπία, μας παρουσιάζει ανθρώπους βυθισμένους σε μια εικονική πραγματικότητα, ανίκανους να ικανοποιήσει ο ένας τις ανάγκες του άλλου, καταλήγοντας να ερωτεύονται τον ίδιο τους τον εαυτό, αφού προγράμματα που "έχουν τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων τους", δημιουργούν "φίλους" ,φωνές λειτουργικών συστημάτων, ρυθμισμένα στις ανάγκες τους. Ανθρωποι που μιλούν στα κινητά, που μιλούν με προγράμματα, που γράφουν γράμματα κατα παραγγελίαν για τρίτους, άτομα που έχουν φτιάξει τον ιδανικό αποδέκτη και μιλάνε μ'αυτόν , παίρνοντας τις απαντήσεις που αυτοί θέλουν . Ανθρωποι στην ουσία που αποκλείουν από τις ζωές τους το ρίσκο να φάνε τα μούτρα τους με το απροσδόκητα διαφορετικό του άλλου, που θέλουν να ακούνε μόνο απόψεις που οι ίδιοι δέχονται. Η απέραντη μοναξιά ενός εξερραγέντος εγωτισμού.

To button or not to button? Μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια, εκτός από την έκρηξη στο Μαρί και το κούρεμα, είχαμε και την έκρηξη της πληκτρο αλλά και οθονοεπικοινωνίας, και το κούρεμα παντός ειδός επιφυλάξεων στην έκθεση της ιδιωτικής ζωής στο διαδίκτυο. Και εκεί που περιμένεις να γυρίσει το πράγμα σε καταναγκασμό και εμμονή, βλέπεις τους μισούς να το βαριούνται και πολυ εύκολα να ξεκολλούν και τους άλλους μισούς να οργανώνουν κινήματα και να  αξιοποιούν τις νέες δυνατότητες για να αναζητήσουν ξανά τη χαμένη συνειδητοποιημένη συλλογικότητα. Βεβαίως-βεβαίως υπάρχουν και οι άρρωστοι, οι κολλημένοι, με συσσωρευμένα θέματα κοινωνικοποίησης, με απωθημένα, ή απλά με τάση εθισμού. Εννοείται ότι περάσαμε όλοι από εκεί και ανήκουν όλα στη ψυχοπαθολογία της νέας εποχής. Δεν θα μπορούσε όμως να γίνει λιγότερο αυτιστικά εγωτιστικό το παιχνίδι μιας επικοινωνίας με ψευδώνυμο πομπό και ψευδώνυμο ή ανώνυμο δέκτη. Είναι όμως μια προσπάθεια προσέγγισης του άλλου, με όρους και προσωπεία και ρόλους κατασκευασμένους. Είναι μια θεατρική παράσταση όλο αυτό. Ακόμα και στην περίπτωση της επωνυμίας, ακόμη κι εκεί τα πράγματα δεν είναι καθόλου, μα καθόλου αθώα.

Λίγες δόσεις εαυτού στο ψευδώνυμο και στο ανώνυμο, λίγες δόσεις δήθεν και ψευτιάς στο επώνυμο. Έχουμε να κάνουμε με κατασκευές. Μόνο που στην περίπτωση της επωνυμίας, έχουμε εξαπάτηση και στην ψευδωνυμία αυταπάτη. Παιχνίδια με τις λέξεις όλα αυτά;; Δύο όψεις του ιδίου νομίσματος; Ίσως. Το ιδιωτεύειν δημοσίως, είναι η μόδα της εποχής. Το θέμα είναι αν μπορούμε να ζούμε εν δήμω ιδιωτικά. Που βρίσκεται η ισορροπία?  Οριακά όλα. Δήθεν και ψεύτικα; Ή μήπως στις προσπάθειες κατασκευής ενός εαυτού προς δημόσια κατανάλωση, μπορεί κάποιος να σφυγμομετρήσει τις ανάγκες του καθενός; Είναι κι αυτή μια δική του αλήθεια. Απόλυτα προσωπική. Η αλήθεια των ψεμάτων του. Το ψεύτικο της αλήθειας του. Μια παθογένεια που προσπαθώ να καταλάβω χωρίς να την δαιμονοποιώ. Και ακόμα προσπαθώ. Σιωπώντας. Οι νεκροί δεν μιλούν.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου