Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Επάλληλα και κατακόρυφα (μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

Γράμμα. Γραμματένιο. Με χειρόγραφη τη διεύθυνση. Με γραμματόσημο. Με σάλιο από πίσω (καλά αυτό δεν το ήξερε). Με τη διεύθυνση του αποστολέα πίσω στο κλείσιμο. Με αυτοκολλητάκι par avion, παρά το ότι χώρα προέλευσης ήταν η Νήπρος. Τι κι αν δεν είχε αυτήν για παραλήπτη. Ήταν ένα γράμμα γραμματένιο με γράμματα γραμμένα..(Καλά χέστο). Με τα φαξ, το ίνερνετ, τα κινητά, είχε ξεχάσει τη γλύκα και τον αυτοπροσδιορισμό του να λαμβάνεις ένα γράμμα με παραλήπτη εσένα, γραμμένο για σένα,φακελλωμένο για σένα, ταχυδρομημένο για σένα. Πώς είναι να χαζεύεις τον γραφικό χαρακτήρα του αποστολέα, να κοιτάς πως δίπλωσε την κόλλα, να διαβάζεις με καρδιοχτύπι,είτε τα καλά, είτε τα κακά.
Το βάζει βιαστικά στην τσάντα της και προχωράει με αυξημένους τους παλμούς. Εξάλλου, ήταν αφημένο στην άσφαλτο, τσαλαπατημένο με ρόδες αυτοκινήτων. Ποιόν να ρωτούσε; Περπατούσε περίεργα αργά, για κάποιαν που θα έκανε κάτι όχι και τόσο σωστό. Η παραλήπτης δεν ήταν αυτή. Ή μήπως ήταν; Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο, είμαστε εμείς οι παραλήπτες; Γιατί νιώθουμε τότε κάποιος να μας κάνει μπηχτές; Γιατί μοιάζουν τόσο πολύ με μας οι πρωταγωνιστές; Γιατί συμπίπτουν τόσο πολύ με τις ζωές μας τα γεγονότα; Και από την άλλη. Είμαστε σίγουροι ότι τα προσβλητικά λόγια αλλά και τα επαινετικά που ακούμε από κάποιους, έχουν αποδέκτες εμάς; Μήπως κάποτε, εκπροσωπούμε για κάποιους κάποιον άλλο; Μήπως ακόμα είμαστε για άλλους η αφορμή να ξεστομίσουν λόγια με προορισμό τα ώτα τρίτων; Δεν άντεξε. Κάθισε στο πρώτο παγκάκι, κι ας ήταν σε δημόσια θέα. Άνοιξε βιαστικά το γράμμα. ( συνεχίζεται)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου