Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

Παραμεθόρια και (αβαταρ) οριακά

Εναλλαγή σώματος. Εικονική πραγματικότητα. Τεχνολογική ουτοπία. Κάπως έτσι " διάβασα" το Άβαταρ. Έλεγα να κάνω παρέμβαση σε μια σχετική συζήτηση στο " Στήλη άλατος" , αλλά διαβάζοντας, τόσο το κείμενο, όσο και τα σχόλια, είδα ότι ήμουν εντελώς αλλού και είπα να κάνω ξεχωριστή ανάρτηση. Όλοι σχεδόν, και δικαιολογημένα, το είδαν από πολιτική και οικολογική σκοπιά. Κι όμως, από την αρχή, το έργο διαπραγματεύεται το θέμα " σώμα" στα όρια τεχνολογικού άβαταρ και υπερκοσμικής ουτοπίας.
Ο πρωταγωνιστής, ανάπηρος από ατύχημα, βρίσκεται στο περιθώριο και στην παραίτηση. Στα όνειρα του βλέπει τον εαυτό του να είναι "ελεύθερος" και ξυπνώντας βρίσκεται και πάλι εγκλωβισμένος στο κορμί του. Μια πρώτη γεύση " αβαταρ΄" είναι παρεπιπτόντως το πρώτο όνειρο που βλέπουμε. Η σκηνή διαδραματίζεται στο νοσοκομειακό λευκό και στο εργοστασιακό ασημί ενός χώρου χωρίς βαρύτητα, κάτι μεταξύ νεκροτομείου και σταθμού μετρό στο διάστημα. Ο πρωταγωνιστής είναι έτοιμος να μεταβιβαστεί στην " Πανδώρα" . Η ονομασία " Πανδώρα" είναι συνώνυμη των καταστροφικών συνεπειών της εξερεύνησης.
Ο πρωταγωνιστής, αισθάνεται αμήχανα σε ένα αεροσκάφος με πεζοναύτες ετοιμοπόλεμους και ανοιχτούς στην εμψυχωτική πλύση εγκεφάλου ενός προσβλητικού και δυναμικού αρχηγού. Σκηνή που επιχειρεί μια εισαγωγική αντίστιξη αναπηρίας- αρτιμέλειας, ειρήνης- πολέμου, απογοήτευσηης-ενθουσιασμού, τέλους-αρχής. Ο πρωταγωνιστής, δίδυμος αδερφός μελετητή και πειραματόζωου είναι το πλέον βιολογικά συμβατό δείγμα ανθρώπου που θα περάσει στον άλλο κόσμο. Στο σημείο αυτό βέβαια το σενάριο χωλαίνει, όπως και στη λογική της ύπνωσης ως μετάβασης στο Αβαταρ ενώ δεν γίνεται λογική σύνδεση της παρουσίας του αβαταρ ανθρώπου στη γυάλα του εργαστηρίου, με το τι λαμβάνει χώρα στο κουβούκλιο της υπνωτικής μετάβασης του πρωταγωνιστή στο Αβαταρ.
Ο πρωταγωνιστής δεν αποκτά μόνο καινούργιο σώμα, όπως και η συνερευνήτριά του. Αποκτούν και άλλη συμπεριφορά, γεμάτη αυτοπεποίθηση και θάρρος. Ο πρωταγωνιστής στο νέο σώμα συμπεριφέρεται σαν ένας μαχητικός και συνάμα ευαίσθητος πεζοναύτης, χωρίς την ματαίωση, την απογοήτευση και τη μελαγχολία που είχε στο ανθρώπινο σώμα. Ο θεατής, μπαίνει στη διαδικασία της δόμησης ενός προ του ατυχήματος προφίλ του πρωταγωνιστή, ή μάλλον, μπαίνει στη διαδικασία της γνωριμίας με τα όνειρα περι ελευθερίας, αρτιμέλειας, έρωτα και αποδοχής του πρωταγωνιστή. Σαν ένας παίκτης ηλεκτρονικών παιχνιδιών, ή σαν ένας χρήστης του ιντερνετ με ψευδώνυμο. Η επιστροφή στο ανθρώπινο σώμα, οδυνηρή και απογοητευτική. Το ογκώδες, εντυπωσιακό, ενδιαφέρον προσωπείο του πρωταγωνιστή, μετατρέπεται σε μια χλωμή, αδύναμη και ανήμπορή φιγούρα σε ένα μεταλλικό μηχάνημα που ανοίγει και κλείνει σαν φέρετρο. Ο ίδιος ο θεατής, σταματά να ενδιαφέρεται για τον πρωταγωνιστή στη φυσική του διάσταση. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι και η μεταμόρφωση της συνερευνήτριάς του που απο νευρωτική γερασμένη σαραντάρα, μετατρέπεται σε μια γεμάτη ζωή, ελκυστική θηλυκή φιγούρα.
Η τελευταία, γνωρίζει μάλιστα τον θάνατο και στις δύο διαστάσεις, με τον κόσμο του άβαταρ να την "αποθεώνει" στη φυσική της διάσταση. Είναι η στιγμή που τα όρια των δύο κόσμων είναι ασαφή.
Η ενσάρκωση του πρωταγωνιστή, εξαρτάται από τις βουλές των " γήινων" που εισβάλλουν καταστροφικά στο υπαρκτό πλέον επέκεινα. Πλέον το "Αβαταρ" δεν είναι " άβατο". Ο μυστικισμός πάει περίπατο μπροστά στον ρεαλισμό του πολέμου, της βίας, του συμφέροντος. Ο πόλεμος άνισος και άδικος. Ο πρωταγωνιστής, στη φυσική του διάσταση, ετοιμοθάνατος και ανήμπορος να χειριστεί τα τεχνικά μέσα για την μετ"ενσάρκωσή" του, αποκαθηλώνεται και ταπεινώνεται, όταν η συμπρωταγωνίστρια του τον βρίσκει στο ανθρώπινό του σώμα, να κείτεται στο έδαφος αναίσθητος, μικροσκοπικός και ανάπηρος.
Εν μέσω πολέμου, εισβολής καλύτερα, επέρχεται η συμιλίωση και η αποδοχή: όχι του ανθρώπινου με το ανθρώπινο, αλλά του ανθρώπινου από το ιδανικό. Ο πρωταγωνιστής, χρίεται αβαταρ. Η ανθρώπινη του φύση απορριπτέα μετα βδελυγμίας. Το τερατώδες των ανθρώπων του άβαταρ, αγγελικό σε σχέση με το ΄" ανήθικο" και καταστροφικά παρακμιακό " εύμορφο" ανθρώπινο. Και τέλος, η λύτρωση του πρωταγωνιστή από τα σωματικά του δεσμά και τους περιορισμούς του. Η διπλή του υπόσταση γίνεται μονή. Στο μυαλό όμως μόνο του ιδίου και στη συνείδηση ενός άλλου κόσμου. Για τους υπόλοιπους συνεχίζει να είναι ένας αυτομολήσας πεζοναύτης. Η αλήθεια κάπου στο μεταξύ. Στην παραμεθόριο. Οριακά.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου