Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

"Καθόμουν σε κάτι βράχια μαζί με άλλους και μπροστά μας ορθωνόταν μια θάλασσα ανωφερής σαν γιγαντοοθόνη. Κάθε τόσο μια πετρούλα ανατάραζε το νερό και πολύχρωμες αποχρώσεις άνοιγαν και χάνονταν. Έβλεπα τον εαυτό μου, να βαδίζει, να μιλάει, να τρέχει, να γελά, να κλαίει. Το ακροατήριο έτρωγε τσιπς και έριχνε πετρούλες. Μια χανόμουν, μια βρισκόμουν. Προτιμούσα να βλέπω τα χρώματα της θάλασσας να αλλάζουν παρά να αντικρύζω τη μούρη μου ακύμαντη και ατσαλάκωτη. Δεκάδες κύκλοι ξαπλώνονταν και εξαφανίζονται. Έβλεπα τον κακόμοιρο εαυτό μου σαν ψάρι, σε μια ανιαρή βουβή ταινία, ήμουν κυριολεκτικά βυθισμένη στον κόσμο μου. Πρωταγωνίστρια και θεατής. Δεν αντιστάθηκα κι έριξα μια δυο φορές κι εγώ πετρούλες. Σημαδεύα πάντα τα μάτια μου. Μερικοί δίπλα μου έφτυναν, κι ένας κατέβασε τα βρακιά του έτοιμος να αφοδεύσει. Έχασε την ισορροπία του όμως και έπεσε στο νερό. Όλοι έσκασαν στο γέλιο. Πρόσεξα ότι μερικοί έκλαιγαν. Όλοι ένας ένας σηκώνονται και έφευγαν. Έμεινα μόνη με το είδωλο μου. Απο κάποιο σημείο και μετά έγινε πραγματικό είδωλο. Η θάλασσα έγινε καθρέφτης."

Η Χάννα ανάρτησε το ποστ της και έσβησε τον υπολογιστή. Η κούραση που είχε εξαφανιστεί καθώς έγραφε, εμφανίστηκε πάλι ως δια μαγείας. Σήμερα ήθελε να γράψει για τη σκηνή ζηλοτυπίας στην οποία έγινε μάρτυρας στη δουλειά. Μια ξανθιά κοκορόμυαλη σε κατάσταση υστερίας να χτυπάει χέρια και να θάβει με χίλια κοσμητικά επίθετα μια άλλη χαζή που έγινε άθελά της αντίπαλος της. Ο λόγος; Ανντάλλαξε δυο κουβέντες με έναν αντίστοιχου χαρακτήρα γκόμενο με τις διπλάσιες ανάγκες επιβεβαίωσης και μηδενική προσωπικότητα που είχε συνέχεια παράπονο πως τον παραμελούν. Στην παρουσία της χαζής, η ξανθή βέβαια έσκασε και σηκώθηκε να φύγει κοιτάζοντας με νόημα το "μήλον της έριδος", ο οποίος το μόνο που κατάλαβε ήταν το προκλητικά ξεβιδωτικό κούνημα των οπισθίων της. Το θάψιμο της αντιπάλου συνεχίστηκε σε άλλο πηγαδάκι και πήρε τον χαρακτήρα γενικευμένης κριτικής.Σκοπός, η απομόνωση της αντιπάλου, το θάψιμο τους και η διασφάλιση του θηράματος με τα κυνηγόσκυλα σ'επιφυλακή.Η φάση συνεχίστηκε σε τρίτο τερραίν με το "μήλον της έριδος" να ακούει φωνές, αναμεμιγμένες με τσαλιμάκια, υπονοούμενα και ψευδοανάγκες επιβεβαίωσης ( "είμαι άσχημη", "είμαι χοντρή", "αυτά τα μαλλιά δεν μου πάνε"κτλ).
Η Χάννα παρακολούθησε όλες τις φάσεις με ενδιαφέρον. Ύστερα όμως το σκηνικό σταμάτησε να είναι γραφικό, χαριτωμένο και κωμικό. Σαν ένας μονόδρομος που εμφανίζεται μπροστά σου, όποιο δρόμο κι αν ακολουθήσεις, στήθηκαν και πάλι μπροστά της τα συμπέρασμα: Η κακία πηγάζει από ανασφάλεια και ο έρωτας είναι κι αυτός παιχνίδι στρατηγικής. Η Χάννα δεν ήθελε τέτοιου είδους ανυπόφορα συμπεράσματα της "πεζής της καθημερινότητας"να μολύνουν τα κείμενα της. "Η πεζή της καθημερινότητα". Δηλαδή η ζωή των άλλων. Το τέλμα στο στο οποίο βυθιζόταν άνοιξε πάλι το μαύρο του στόμα. Σηκώθηκε απ'τν καρέκλα και ξάπλωσε. Σύρθηκε δηλαδή. Σαν γριά, άρρωστη 100 χρονών.Ο ύπνος ήρθε ακαριαίος. Σαν θάνατος.

(συνεχίζεται)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου