Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

να γιάνει, νάνι, νάνι



Αν πέθαινα σε μια ώρα και με ρωτούσε κάποιος ποιο θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω, θα απαντούσα απερίφραστα: να καταφέρω να νανουρίσω ένα μωρό. Δικό μου, ξένο δεν έχει σημασία. Μα μπορείτε να συνειδητοποιήσετε πόσο ιερή μπορεί να είναι αυτή η πράξη;
Να βυθίζεις στο παλλευκο υποσυνείδητό του, ένα παιδί. Να είσαι το εφαλτήριο ΄που το εκσφενδονίζει στον κόσμο των ονείρων του. Σαν να βοηθάς ένα δραπέτη. Να κλέβεις΄λίγη από τη χαρά της απελευθέρωσης. Λίγα απ' τη μαγεία των ονείρων του.

Έχω τύχει των καλύτερων νανουρισμάτων ως παιδί, είναι γεγονός. Το τρίξιμο της καρέκλας, η επανάληψη της μελωδίας όταν τα λόγια εξαντλούνταν, το ξεχείλισμα της αγάπης, ο γλυκύς, συντροφιασμένος, ασφαλής ύπνος, το ξύπνημα σε ένα καναπέ με ένα παλτό, ή μια κουβέρτα να σε έχουν κάνει να βγάλεις τον σκασμό απ' την ζέστη και δύο καρέκλες να μπλοκάρουν την έξοδο σου, τοποθετημένες επιδέξια, ώστε τα σκεπάσματα να τις βρουν εμπόδιο στην επαφή τους με το πάτωμα. Λάθος. Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω, είναι να νανουριστώ όπως παλιά..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου