Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

Παραμεθόρια και (αβαταρ) οριακά

Εναλλαγή σώματος. Εικονική πραγματικότητα. Τεχνολογική ουτοπία. Κάπως έτσι " διάβασα" το Άβαταρ. Έλεγα να κάνω παρέμβαση σε μια σχετική συζήτηση στο " Στήλη άλατος" , αλλά διαβάζοντας, τόσο το κείμενο, όσο και τα σχόλια, είδα ότι ήμουν εντελώς αλλού και είπα να κάνω ξεχωριστή ανάρτηση. Όλοι σχεδόν, και δικαιολογημένα, το είδαν από πολιτική και οικολογική σκοπιά. Κι όμως, από την αρχή, το έργο διαπραγματεύεται το θέμα " σώμα" στα όρια τεχνολογικού άβαταρ και υπερκοσμικής ουτοπίας.
Ο πρωταγωνιστής, ανάπηρος από ατύχημα, βρίσκεται στο περιθώριο και στην παραίτηση. Στα όνειρα του βλέπει τον εαυτό του να είναι "ελεύθερος" και ξυπνώντας βρίσκεται και πάλι εγκλωβισμένος στο κορμί του. Μια πρώτη γεύση " αβαταρ΄" είναι παρεπιπτόντως το πρώτο όνειρο που βλέπουμε. Η σκηνή διαδραματίζεται στο νοσοκομειακό λευκό και στο εργοστασιακό ασημί ενός χώρου χωρίς βαρύτητα, κάτι μεταξύ νεκροτομείου και σταθμού μετρό στο διάστημα. Ο πρωταγωνιστής είναι έτοιμος να μεταβιβαστεί στην " Πανδώρα" . Η ονομασία " Πανδώρα" είναι συνώνυμη των καταστροφικών συνεπειών της εξερεύνησης.
Ο πρωταγωνιστής, αισθάνεται αμήχανα σε ένα αεροσκάφος με πεζοναύτες ετοιμοπόλεμους και ανοιχτούς στην εμψυχωτική πλύση εγκεφάλου ενός προσβλητικού και δυναμικού αρχηγού. Σκηνή που επιχειρεί μια εισαγωγική αντίστιξη αναπηρίας- αρτιμέλειας, ειρήνης- πολέμου, απογοήτευσηης-ενθουσιασμού, τέλους-αρχής. Ο πρωταγωνιστής, δίδυμος αδερφός μελετητή και πειραματόζωου είναι το πλέον βιολογικά συμβατό δείγμα ανθρώπου που θα περάσει στον άλλο κόσμο. Στο σημείο αυτό βέβαια το σενάριο χωλαίνει, όπως και στη λογική της ύπνωσης ως μετάβασης στο Αβαταρ ενώ δεν γίνεται λογική σύνδεση της παρουσίας του αβαταρ ανθρώπου στη γυάλα του εργαστηρίου, με το τι λαμβάνει χώρα στο κουβούκλιο της υπνωτικής μετάβασης του πρωταγωνιστή στο Αβαταρ.
Ο πρωταγωνιστής δεν αποκτά μόνο καινούργιο σώμα, όπως και η συνερευνήτριά του. Αποκτούν και άλλη συμπεριφορά, γεμάτη αυτοπεποίθηση και θάρρος. Ο πρωταγωνιστής στο νέο σώμα συμπεριφέρεται σαν ένας μαχητικός και συνάμα ευαίσθητος πεζοναύτης, χωρίς την ματαίωση, την απογοήτευση και τη μελαγχολία που είχε στο ανθρώπινο σώμα. Ο θεατής, μπαίνει στη διαδικασία της δόμησης ενός προ του ατυχήματος προφίλ του πρωταγωνιστή, ή μάλλον, μπαίνει στη διαδικασία της γνωριμίας με τα όνειρα περι ελευθερίας, αρτιμέλειας, έρωτα και αποδοχής του πρωταγωνιστή. Σαν ένας παίκτης ηλεκτρονικών παιχνιδιών, ή σαν ένας χρήστης του ιντερνετ με ψευδώνυμο. Η επιστροφή στο ανθρώπινο σώμα, οδυνηρή και απογοητευτική. Το ογκώδες, εντυπωσιακό, ενδιαφέρον προσωπείο του πρωταγωνιστή, μετατρέπεται σε μια χλωμή, αδύναμη και ανήμπορή φιγούρα σε ένα μεταλλικό μηχάνημα που ανοίγει και κλείνει σαν φέρετρο. Ο ίδιος ο θεατής, σταματά να ενδιαφέρεται για τον πρωταγωνιστή στη φυσική του διάσταση. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι και η μεταμόρφωση της συνερευνήτριάς του που απο νευρωτική γερασμένη σαραντάρα, μετατρέπεται σε μια γεμάτη ζωή, ελκυστική θηλυκή φιγούρα.
Η τελευταία, γνωρίζει μάλιστα τον θάνατο και στις δύο διαστάσεις, με τον κόσμο του άβαταρ να την "αποθεώνει" στη φυσική της διάσταση. Είναι η στιγμή που τα όρια των δύο κόσμων είναι ασαφή.
Η ενσάρκωση του πρωταγωνιστή, εξαρτάται από τις βουλές των " γήινων" που εισβάλλουν καταστροφικά στο υπαρκτό πλέον επέκεινα. Πλέον το "Αβαταρ" δεν είναι " άβατο". Ο μυστικισμός πάει περίπατο μπροστά στον ρεαλισμό του πολέμου, της βίας, του συμφέροντος. Ο πόλεμος άνισος και άδικος. Ο πρωταγωνιστής, στη φυσική του διάσταση, ετοιμοθάνατος και ανήμπορος να χειριστεί τα τεχνικά μέσα για την μετ"ενσάρκωσή" του, αποκαθηλώνεται και ταπεινώνεται, όταν η συμπρωταγωνίστρια του τον βρίσκει στο ανθρώπινό του σώμα, να κείτεται στο έδαφος αναίσθητος, μικροσκοπικός και ανάπηρος.
Εν μέσω πολέμου, εισβολής καλύτερα, επέρχεται η συμιλίωση και η αποδοχή: όχι του ανθρώπινου με το ανθρώπινο, αλλά του ανθρώπινου από το ιδανικό. Ο πρωταγωνιστής, χρίεται αβαταρ. Η ανθρώπινη του φύση απορριπτέα μετα βδελυγμίας. Το τερατώδες των ανθρώπων του άβαταρ, αγγελικό σε σχέση με το ΄" ανήθικο" και καταστροφικά παρακμιακό " εύμορφο" ανθρώπινο. Και τέλος, η λύτρωση του πρωταγωνιστή από τα σωματικά του δεσμά και τους περιορισμούς του. Η διπλή του υπόσταση γίνεται μονή. Στο μυαλό όμως μόνο του ιδίου και στη συνείδηση ενός άλλου κόσμου. Για τους υπόλοιπους συνεχίζει να είναι ένας αυτομολήσας πεζοναύτης. Η αλήθεια κάπου στο μεταξύ. Στην παραμεθόριο. Οριακά.

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Επάλληλα και κατακόρυφα-μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες

Έδινε την εντύπωση μαλακιοσυλλέκτη. Όποια βλακεία, όποιο περιαυτολόγημα, όποια ανουσιότητα,έρχονταν ολοι και του τα ξεφούρνιζαν. Τα αυτοπαινέματά τους, γίνονταν ακόμα πιο εμψυχωτικά για τους ίδιους όταν εμπλουτίζοντας με μπηχτές γεμάτες οίκτο για τα "χάλια" του. Πως είναι να επιζητούν την παρέα του, μόνο και μόνο για να τον μειώνουν;Αυτό είναι που δεν καταλάβαινε. Γιατί τον μείωναν. Και τον κατέκριναν συνεχώς. Για τα πάντα.
Δεν ήταν από τη φύση του περιαυτολόγος και εγωιστής και όταν αναφερόταν στον εαυτό του συνεχώς τον κατέκρινε και τον βοηθούσαν και οι άλλοι. Τους σιχαινόταν και τους βαριόταν μέσα απ'την ψυχή του. Τους αηδίαζε όλο του το είναι κάθε που ξεκινούσαν με το κλισέ "εγώ, εγώ, εμένα, εμένα, εγώ, εγώ, εμένα, εμένα,". Είναι σαν να έπαιρναν το σύνθημα με το που τον έβλεπαν να ξεκινήσουν να δικαιολογούνται και να δίνουν αναφορά. Οι περισσότεροι ήταν συγγενείς του. Κι αυτός:ο εργένης, ο φτωχός, ο άνεργος ο "αποτυχεμένος", ο περίεργος, ο προδομένος, ο καταθλιπτικός Χόμινους. Ο Χόμινους που διαπίστωσε ότι για κανένα απ'όλους αυτούς δεν άξιζε να ζει κανείς, σχετικά αργά. Που διαπίστωσε ό, τι χαλιόταν και σπαταλιόταν για μηδαμινούς και τιποτένιους, ανασφαλείς παρλαπίπες χρόνια τώρα. Και είχε μείνει με μια οθόνη αγκαλιά και μια ζωή στο pause.
Πού πήγαν όμως λάθος τα πράγματα; Μήπως θα βοηθούσε να ανοίξει μια συζήτηση με την Χομινία; Η ώρα είναι εφτά. Πολύ φυσιολογική ώρα για τέτοια συζήτηση. Αστο καλύτερα...
Η Χομινία, κατέληγε πάντα να μιλά για την ίδια. Αλλά δεν έκρινε. Αυτό να λέγεται. Ούτε μείωνε κανένα. Δυσκολευόταν όμως πάντα να μείνει στο θέμα. Κι αυτό σε άφηνε μετέωρο. Σε μια παραλληλία ανούσια. Προσπάθησε να θυμηθεί αν ήταν οι εκτός και επί τα αυτά, ή οι εντός εκτός και επι τα αυτά οι ίσες γωνίες. Χαμογέλασε. Δεν ήταν ποτέ καλός στα μαθηματικά. Άσε που στη γωνία τον έστηναν πάντα οι άλλοι. ΄΄Οχι για να πάρουν απαντήσεις, ούτε για να τραβήξουν μια τέμνουσα κάθετο. Αλλά να πουν τα δικά τους και να φύγουν μαζί με τα μοιρογνωμόνια...

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Άτε πάλε..

Έχω εκκρεμότητες. Γι'αυτό ανοίγω τις θύρες και πάλι. Ίντα με θωρείτε; Είπα: έχω εκκρεμότητες. Μια μπλογκερνουβέλα, μια μετάφραση και μια εξήγηση. Δεν ξέρω με ποια να αρχίσω. Όχι δεν την ψώνισα, ή μάλλον είμαι ψωνάρα γεννησιμιού μου. Κάποτε είναι το ίδιο πράγμα. Ξεκινώ με την εξήγηση για τον πελλό που πιθανόν να με ρωτήσει: Εξήγησις:" Κε πελλέ, κα πελλή, σεβαστόν πελλάδικον: Ναι. Το έκλεισα. Όχι για καμιά επικοινωνιακή μανούβρα, αλλά γιατί βαρέθηκα. Ένιωσα σαν να έδινα λόγο για το ο, τιδήποτε. Σε ποιόν; Άγνωστον". Έχω όμως και εκκρεμότητες. Έιπαμε. Είμαι μπίζυ ( μη χέσω). Αναγνώστες δεν το νομίζω, αλλά έχω εκκρεμότητες. Άσε που κοσμοϊστορικά γεγονότα συνέβησαν και εγώ παρίστανα την ανήξερη, όποτε η συζήτηση έπεφτε στα μπλογκς και στους μπλόγκερς. Βαρέθηκα όμως και τα λόγια, τα βεβιασμένα, σε κουβέντες που πρέπει να πεις κάτι για να πεις κάτι και ξεχνιούνται μόλις το καλαμάκι βρει αφρό.
Ίσως αυτή να είναι εν τέλει η αναγκαιότητα του μπλογκ. Τα έπεα σταματούν να είναι πτερόντα. Στήνονται βεργιά, τώρα ακούω και φακελώματα σε αστυνομίες και βουλευτές σε υστερία. Θα ρίξω λάσο για να σε πιάσω και να σε μπουζουριάσω. Αφού εξεκίνησε και έχει "action" η φάση, να'μαι κι εγώ με τις εκκρεμότητές μου. Σε ποιές λέξεις ενεργοποιούνται τα συστήματα ασφαλείας; Πάντως ας καλοκοπιάσουν στους λογαριασμούς μας να μας κατασκοπεύουν, να δουν και τί μηνύματα και τι απειλές λαμβάνουμε από ψυχοπαθείς, χρονάκια τώρα. Εμένα νομίζω θα με λυπηθούν πάντως. Άσε που έχω και εκκρεμότητες.
Λοιπόν επιστρέφουμε στις εκκρεμότητες: Την μετάφραση του "Μικρά ανέκφραστα ζώα" που μου θύμισε ο Ακέρας, την έχω να ψήνεται. Η συνέχεια της μπλογκερνουβέλας θα συνεχίσει πορεία σπειροειδή και η εξήγηση έγινε. Αλλά, και πέραν αυτού, θα σας μιλήσω και για κάτι μάρκες που γνώρισα τους τελευταίους μήνες, άλλο πράγμα. Δεν θα πιστέψετε πόσα που συνέβησαν και ποιους, ή μάλλον το ποιόν αυτών που γνώρισα. Θα είμαι βέβαια προσεκτική, μη με μπουζουριάσουν για λίβελλο. Εγώ όμως οφείλω, σαν καλή μανούλα, να σας τους περιγράψω αδρομερώς για να προσέχετε. Ποιά τρία γουρουνάκια και κοκκινοσκουφίτσες και ιστορίες. Εδώ να δείτε παραμύθι που πουλούν μερικοί. Και απάτη, άλλο πράγμα. " επιφάνειες αστραφτερές" που λέει και το διαφημιστικό. Ανακάλυψα επίσης ότι δεν υπάρχουν καλοί ξυλοκόποι και κανείς δεν σε καταπίνει αμάσητο για να σε βγάλει ένας σωτήρας από το στομάχι στο οποίο του κάθησες. Καλά να πάθει. Καλά να πάθω. Κάποτε αυτά τα δύο σημαίνουν το ίδιο. Αλλά αυτά όλα, μετά τις εκκρεμότητες ( τεράστιος ο συμβολισμός των παραμυθιών, θα το βάλω κι αυτό στις εκκρεμότητες).
Πάντως έχω να πώ, ότι μεγάλη παρακμή έπεσε στα μπλογκς που περιδιαβάζω με εξαίρεση 4-5. Τέλειωσε και η γιουροβίζιον, φεύγει κι ο πάπας, οι συνομιλίες για το κυπριακό κατάντησαν γραφικές, η ακρίβεια γίνεται συνήθεια και η αντιδράσεις σβήνουν στο ολ ταϊμ κλάσικ "ως πάρατζιει" με τις εξελίξεις στο "αίγια φούξια" να συζητιούνται σε κάθε παρέα, κάθε ηλικίας και μορφωτικού επιπέδου. Πλήξη και βαρεμάρα πλακώνει τη χώρα. Αντικατοπτρίζεται παντού και κυρίως στην τηλεόραση με ανιαρές έως ενοχλήτικές ριάλιτυ εκπομπές με πρόβες γάμου και ρεζιλοπακέτα από συγγενείς και φίλους μακρινούς έως άγνωστους. Απωθημένες επικοινωνίες και ανάγκες επιβεβαίωσης. Ο κόσμος να προσπαθεί να δώσει στην καθημερινότητα του γκλάμουρ που δεν ξεπερνά αυτό μιας διαφήμισης σερβιέτων ή απορρυπαντικών. Και εγώ να έχω πανάθεμά με εκκρεμότητες.
Και έτσι ανοίγουμε τους υπολογιστές. Είναι η εποχή τώρα που θα μας ανακοινώνουν, ένας προς έναν, που θα εκδράμουν για το καλοκαίρι. Το καλύτερό μου. Οι απόδημοι θα ξεκινήσουν να πακετάρονται, οι ένδημοι επίσης, και θα τους ξεπροβοδίσουμε θα τους ευχηθούμε τα καλύτερα, θα τους καλωσορίσουμε, θα τους ανακρίνουμε, θα νιώσουμε αυτοί. Και το αντίστροφο:θα ανακοινώσουμε, θα πάμε βαριεστημένοι και θα επιστρέψουμε με χίλια δυο παράπονα και γκρίνιες, που θα γίνουν υλικό για ποστ τραγελαφικά.
(Ωχ, έπιασεν με πάλε)
Διώ μου έναν μήνα.....Είπαμεν: έχω εκκρεμότητες.
( μάλλον ναι, η περίπτωση μου εν κλινική, όπως μου έγραψαν κάποτε. Εγώ προτιμώ το "γραφική" όμως. Ευχαριστώ)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου