Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

" Επάλληλα και κατακόρυφα" (μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

" Πέρσι ήταν, όχι πρόπερσι, ναι πρόπερσι, είχα δεί έναν περίεργο τύπο να στέκεται σε στάση προσοχής μπροστά σε ένα στύλο της ηλεκτρικής. Ασυναίσθητα, γύρισα το κεφάλι να κοιτάξω αν ήταν κάποιος άλλος σκαρφαλωμένος, επιδιορθώνοντας μια πιθανή βλάβη. Τίποτα. Κανείς. Ο περίεργος αυτό τύπος, κοιτούσε ακίνητος σ' ένα σταθερό μόνο σημείο.Τίποτα άλλο δεν ήταν δυνατό να του αποσπάσει την προσοχή. Φορούσε ένα κοτλέ παντελόνι μουσταρδί και ένα άσπρο μπουφάν με κουκούλα. Φαλακρός με γυαλιά και ένα κασκόλ, δεν θυμάμαι τώρα ποιου χρώματος. Τα χέρια τα είχε στο πλαϊ, λες και παιάνιζε ο εθνικός ύμνος.
Να πώ ότι κρυβόταν; Πώς μπορεί νακρυφτεί κάποιος πίσω από ένα στύλο; Από ποιόν; Περνώντας από πίσω του κοίταξα να δώ αν έβλεπε κάτι, μια ανακοίνωση, ένα διαφημιστικό, κάτι. Ούτε. Απλά ήταν προσηλωμένος και συγκεντρωνόταν δεν ξέρω κι εγώ τώρα σε τί. Ούτε κάποια στάση λεωφορείων κοντά για να πείς ότι αφαιρέθηκε στις σκέψεις του, περιμένοντας το λεωφορείο. Τον προσπέρασα και συνέχισα τον δρόμο μου.
Πώς τον θυμήθηκα σήμερα αυτόν τον τύπο...Να πως: Σήμερα, βρήκα τον εαυτό μου απέναντι από έναν τοίχο να τον κλωτσάει. Ναι, όπως το ακούτε. Ήμουν απέναντι από έναν τοίχο, βυθισμένη στις σκέψεις και τον κλωτσούσα. Όχι δυνατά βέβαια, απλά έκανα χάζι στην αναπήδηση της μπροστινής σόλας μόλις ακουμπούσε τον τοίχο. Όταν σε θυμήθηκα, τα χτυπήματα αυτ΄;α δυνάμωσαν,Ακόμα λίγο και θα άφηνα το αποτύπωμα της σόλας στον τοίχο, όπως έκανα στο σχολείο με ένα " γιάηαααααααααααααα" ( υποτίθεται κινέζικο επιφώνημα μιας κίνησης καράτε) και μια γαϊδουρινή κλωτσιά στον τοίχο".
Η ΄Χομινία, διάβασε την ανάρτηση της Χάννας και χαμογέλασε. Θυμήθηκε μια μέρα, που είχε τιμωρηθεί στο σχολείο να κοιτάζει τη γωνιά ακίνητη. Είχαν σηκωθεί τ΄ποτε, ο ένας μετά τον άλλο, τρεις συμμαθητές της για συμπαράσταση και πήρε ο καθένας από μια από τις γωνιές που έμειναν και τις κοίταζαν ακίνητοι. Η δασκάλα τους τιμώρησε με το να τους βάλει να...να καθίσουν! Κατάλαβε τότε πόσο σχετικό πράγμα είναι αυτό που θεωρούμε καλύτερο ή χειρότερο και πόσο ανούσια είναι η τιμωρία όταν επιβάλλεται από τρίτους. Τέσσερα άτομα να κοιτάζουν σε αντίθετες κατευθύνσεις και παράλληλα να είναι τόσο κοντά. Τους φαντάστηκε, όπως είναι τώρα, να στέκονται γύρω από τον στύλο χωρίς οι ματιές τους να συναντώνται. Τιμωρία; Συμπαράσταση; Επανάσταση; Χαμένοι όλοι τώρα. Παντρεμένοι, ανιαροί βυθισμένοι στη ρουτίνα του καθημερινού με τα όνειρα τους καθηλώμένα σε σπίτια, αυτοκίνητα, ταξίδια σπουδές παιδιών.
Πατάει τα σχόλια." Τον ξαναείδες από τότε;" . Το δημοσιεύει. Τώρα γιατί το ρώτησε αυτό. Έχει κάποια σημασία; Δε βαριέσαι..

2 σχόλια:

Κουνούπι είπε...

Έλα ντε, τον ξαναείδες ή όλο αυτό ήταν συγγραφικός οίστρος; (αν ναι καλοφτιαγμένο ήτανε χεχεχ)

dokisisofi είπε...

perimene re!

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου