Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

ALONE

From childhood's hour I have not been
as others were; I have not seen
as others saw; I could not bring
my passions from a common spring.
From the same source I have not taken
my sorrow; I could not awaken
my heart to joy at the same tone;
And all I loved, I loved alone.
Then–in my childhood, in the dawn
of a most stormy life–was drawn
From every depth of good and ill
the mystery which binds me still:
From the torrent, or the fountain,
from the red cliff of the mountain,
from the sun that round me rolled
in its autumn tint of gold,
from the lightning in the sky
as it passed me flying by,
from the thunder and the storm,
and the cloud that took the form
(When the rest of Heaven was blue)
Of a demon in my view.

EDGAR ALLAN POE (1830)

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Επάλληλα και κατακόρυφα (μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

Δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί από το παράθυρο, και τα παντζούρια χτύπησαν με δύναμη. Δεν πρέπει να τα είχε στερεώσει καλά. Στην προσπάθεια του να αρπάξει το ένα που άνοιξε ξανα πίσω λόγω αέρα, χτυπώντας στον εξωτερικό τοίχο, έχασε την ισορροπία του και βρέθηκε στο κενό. Για καλή του τύχη, έπεσε πάνω στην τέντα του πρώτου, η οποία του έκοψε τη φόρα και έκανε την προσγείωσή του στα πλακάκια ηπιότερη. Το τίναγμα ήταν δυνατό, αλλά ευτύχώς δεν έπαθε τίποτα. Από την ντροπή του, σηκώθηκε όσο μπορούσε πιο γρήγορα, αλλά δεν άργησαν γείτονες και περαστικοί να μαζευτούν γύρω του. Δειλά- δειλά, οι ένοικοι του πρώτου, βγήκαν στο μπαλκόνι, ψάχνοντας τον μετεωρίτη. Οι περισσότεροι που μαζεύτηκαν, νόμισαν πως επρόκειτο για απονενοημένη απόπειρα αυτοκτονίας. Οι ιδιοκτήτες της τέντας, κοίταζαν το ξεχαρβάλωμά της και η ζωή επέστρεψε στους κανονικούς της ρυθμούς.
Ο Χόμινους, προσπαθώντας να ανέβει στο πεζοδρόμιο, διαπίστωσε ότι, εξαιτίας της πτωσης ένιωθε ένα τράβηγμα στον τένοντα του αστραγάλου- ας μην ήταν σπάσιμο - που του προκαλούσε αφόρητο πόνο. Ήξερε ότι έπρεπε να πάει να ζητήσει συγνώμη για την τέντα, διαπίστωσε πως κλείστηκε απέξω, από την τσέπη του έλειπαν τα κλειδιά, και ο κόσμος γινόταν θαμπός, θολός, μυωπικός. Άλλο πάλι και τούτο! Φέρνει τα χέρια στα μάτια και βρίσκει το ένα μάτι πίσω από τους φακούς και το άλλο να ατενίζει αβοήθητο τον γύρω του κόσμο. Πώς έγινε αυτό; Βγάζει τον στραβωμένο σκελετό και τον ισιώνει όπως-όπως.
Στην προσπάθειά του να ελέγξει αν βλέπει καλά, ανεβαίνει με κόπο στο απέναντι πεζοδρόμιο και στέκεται πίσω από ένα στύλο της ηλεκτρικής. Ασυναίσθητα, μένει να τον κοιτάζει εκστατικός, όπως κάποιος που βιώνει ένα deja-vu. Από μπροστά του περνούν εικόνες ασύνδετες, θολές, ακούει φωνές παιδικές, μια μαυρόασπρη μπάλα ποδοσφαίρου να διαπερνά την τέντα και αναπηδά στο κεφάλι ενός συναδέλφου του, που ανεμίζει στο μπαλκόνι μια σημαία σε χρώμα λαχανί. Μια τεράστια πεταλούδα, ανοιγοκλείνει μαλθακά τα φτερά της χωρίς να μετακινείται και οι κεραίες της ακουμπούν τα σύρματα σκορπώντας σπίθες. Βλέπει τον εαυτό του να καταδιώκει με μια γάτά ένα σκύλο και να πέφτει σε ένα λαχειοπώλη. Οι αριθμοί από τα λαχεία πετούν σκορπισμένοι μόνοι τους στον αέρα και ένα ένα οκτάρι προσγειώνεται στον στύλο που βρέσκεται απέναντί του.Ακριβώς απέναντι από την μύτη του. Προσηλωνόμενος στο οκτάρι, το είδε σιγά σιγά να μεταμορφώνεται σε διόπτρες και να εξαφανίζεται. Έφερε τα χέρια στα αυτιά, βεβαιώθηκε ότι φορούσε τα γυαλιά του, κοίταξε γύρω του και κούτσα-κούτσα προχώρησε, διασταυρώνοντας τον δρόμο.

(συνεχίζεται)

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Πολλά "τραούθκια"


Διαβάζοντας διάφορα κυπριακά μπλογκς, παρατηρώ ότι τα πιο στρατευμένα σε πολιτικά θέματα γράφονται από Κύπριους που μένουν προσωρινά ή μόνιμα στο εξωτερικο και πάντα " ξέρουν καλύτερα" από τους μόνιμους κάτοικους της Κύπρου, τί γίνεται στο νησί και τί πρέπει να γίνει. Μάλιστα, παρακολουθούν στενά την επικαιρότητα και αναλαμβάνουν να μας μεταφέρουν ειδήσεις και να τις ερμηνεύσουν.

Όποια άποψη κι αν πρεσβεύουν, την προωθούν με φανατισμό΄, με προφανή διάθεση προπαγάνδας. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ένα σύμπτωμα, ένα απωθημένο, όσων έχουν εγκαταλείψει την πατρίδα τους. Είναι γεγονός, πάντως, ότι αναφέρονται γενικά υποτιμητικώς στη νοημοσύνη, όσων αποφάσισαν να μείνουν στην Κύπρο περισσότερο από ένα μήνα τον χρόνο. Επιπλέον, η άποψή τους για το τι δέον γενέσθαι είναι συχνά αντίθετη με τις απόψεις της πλειοψηφίας. Οτιδήποτε συμβαίνει στη χώρα που τους φιλοξενεί, είναι " καλύτερο" και πιο όμορφο από την Κύπρο και πρέπει να αποτελέσει γνώμονα για το τι πρέπει να γίνει και εδώ. Οι Κύπριοι, παρουσιάζονται συχνά στα κείμενά τους, ρητά ή έμμεσα, ότι είναι " ξεροκέφαλοι, χώρκατοι, τριτοκοσμικοί, πρόβατα, άβουλοι, άνθρωποι χωρίς άποψη και πυξίδα" ενώ η άποψή τους όπως εκφράζεται σε δημοψηφίσματα και εκδηλώσεις, παρουσιάζεται ως "επιζήμια" για το μέλλον της πατρίδας τους. " Χρήζουν έξωθεν καθοδήγησης" και πρέπει να φιμώνονται και να μην έχουν άποψη για το μέλλον τους.

Οι κειμενογράφοι, που έρχονται το πολύ δύο μήνες τον χρόνο για διακοπές στην Κύπρο, είναι σίγουροι για την αποτελεσματικότητα των δημόσιων υπηρεσιών, είναι αισιόδοξοι για το μέλλον, πεπεισμένοι για την ποιότητα ζωής μας και ξέρουν τί είναι αυτό που χρειαζόμαστε. Δεν ξέρω πόσο πολιτικοποιημένοι είναι στις χώρες που θα ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους. Ούτε κατακρίνω την στενή παρακολούθηση της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής ζωής της Κύπρου από τον οποιοδήποτε. Καμιά φορά η αποσταση μπορεί να σου επιτρέπει να δεις το δάσος. Απλά μου κάνει εντύπωση η τυποποίηση και η προβλεψιμότητα κάποιων συμπεριφορών. Ίσως να συνιστούν συμπτωματολογία μας κατάστασης. Και όχι μόνο για τους Κύπριους του εξωτερικού. Ξέρω γώ..

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

" Επάλληλα και κατακόρυφα" (μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

" Πέρσι ήταν, όχι πρόπερσι, ναι πρόπερσι, είχα δεί έναν περίεργο τύπο να στέκεται σε στάση προσοχής μπροστά σε ένα στύλο της ηλεκτρικής. Ασυναίσθητα, γύρισα το κεφάλι να κοιτάξω αν ήταν κάποιος άλλος σκαρφαλωμένος, επιδιορθώνοντας μια πιθανή βλάβη. Τίποτα. Κανείς. Ο περίεργος αυτό τύπος, κοιτούσε ακίνητος σ' ένα σταθερό μόνο σημείο.Τίποτα άλλο δεν ήταν δυνατό να του αποσπάσει την προσοχή. Φορούσε ένα κοτλέ παντελόνι μουσταρδί και ένα άσπρο μπουφάν με κουκούλα. Φαλακρός με γυαλιά και ένα κασκόλ, δεν θυμάμαι τώρα ποιου χρώματος. Τα χέρια τα είχε στο πλαϊ, λες και παιάνιζε ο εθνικός ύμνος.
Να πώ ότι κρυβόταν; Πώς μπορεί νακρυφτεί κάποιος πίσω από ένα στύλο; Από ποιόν; Περνώντας από πίσω του κοίταξα να δώ αν έβλεπε κάτι, μια ανακοίνωση, ένα διαφημιστικό, κάτι. Ούτε. Απλά ήταν προσηλωμένος και συγκεντρωνόταν δεν ξέρω κι εγώ τώρα σε τί. Ούτε κάποια στάση λεωφορείων κοντά για να πείς ότι αφαιρέθηκε στις σκέψεις του, περιμένοντας το λεωφορείο. Τον προσπέρασα και συνέχισα τον δρόμο μου.
Πώς τον θυμήθηκα σήμερα αυτόν τον τύπο...Να πως: Σήμερα, βρήκα τον εαυτό μου απέναντι από έναν τοίχο να τον κλωτσάει. Ναι, όπως το ακούτε. Ήμουν απέναντι από έναν τοίχο, βυθισμένη στις σκέψεις και τον κλωτσούσα. Όχι δυνατά βέβαια, απλά έκανα χάζι στην αναπήδηση της μπροστινής σόλας μόλις ακουμπούσε τον τοίχο. Όταν σε θυμήθηκα, τα χτυπήματα αυτ΄;α δυνάμωσαν,Ακόμα λίγο και θα άφηνα το αποτύπωμα της σόλας στον τοίχο, όπως έκανα στο σχολείο με ένα " γιάηαααααααααααααα" ( υποτίθεται κινέζικο επιφώνημα μιας κίνησης καράτε) και μια γαϊδουρινή κλωτσιά στον τοίχο".
Η ΄Χομινία, διάβασε την ανάρτηση της Χάννας και χαμογέλασε. Θυμήθηκε μια μέρα, που είχε τιμωρηθεί στο σχολείο να κοιτάζει τη γωνιά ακίνητη. Είχαν σηκωθεί τ΄ποτε, ο ένας μετά τον άλλο, τρεις συμμαθητές της για συμπαράσταση και πήρε ο καθένας από μια από τις γωνιές που έμειναν και τις κοίταζαν ακίνητοι. Η δασκάλα τους τιμώρησε με το να τους βάλει να...να καθίσουν! Κατάλαβε τότε πόσο σχετικό πράγμα είναι αυτό που θεωρούμε καλύτερο ή χειρότερο και πόσο ανούσια είναι η τιμωρία όταν επιβάλλεται από τρίτους. Τέσσερα άτομα να κοιτάζουν σε αντίθετες κατευθύνσεις και παράλληλα να είναι τόσο κοντά. Τους φαντάστηκε, όπως είναι τώρα, να στέκονται γύρω από τον στύλο χωρίς οι ματιές τους να συναντώνται. Τιμωρία; Συμπαράσταση; Επανάσταση; Χαμένοι όλοι τώρα. Παντρεμένοι, ανιαροί βυθισμένοι στη ρουτίνα του καθημερινού με τα όνειρα τους καθηλώμένα σε σπίτια, αυτοκίνητα, ταξίδια σπουδές παιδιών.
Πατάει τα σχόλια." Τον ξαναείδες από τότε;" . Το δημοσιεύει. Τώρα γιατί το ρώτησε αυτό. Έχει κάποια σημασία; Δε βαριέσαι..

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010





"Γύρω σε κάθε βλέμμα, το συρματόπλεγμα
Γύρω στην καρδιά μας , το συρματόπλεγμα
γυρω στην ελπίδα, το συρματόπλεγμα

ΠΟΛΥ ΚΡΥΟ
ΠΟΛΥ ΚΡΥΟ
ΠΟΛΥ ΚΡΥΟ
ΕΦΕΤΟΣ

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010

"εξιτήριο; γιατρέ;"


Πρέπει λέει να κάνουμε κάθε αρχή χρονιάς απολογισμού του περασμένου έτους.
Τί εκατάφερα πέρσι λοιπόν; Και δεν αναφέρομαι σε οικογενειακά, οικονομικά, επαγγελματικά και άλλα. Δεν είναι ένα όποιο κι όποιο σιβί που γράφω εδώ. Εμένα με ενδιαφέρουν άλλα.Τί κατάφερα το 2009 λοιπόν;
Ιδού λοιπόν τα κάινούργια κεφάλαια του κουκουρικουλουμ βίτε μου:

-Μιλώ πλέον σε όσους συμπαθώ και μόνο.
- Δεν χαμογελώ όταν είμαι λυπημένη.
-Σε πρώτο χρόνο διαυπώνω την ενόχληση μου και δεν παίρνω στο σπίτι απωθημένα.
- Εξαιτίας της παραπάνω αλλαγής, έκανα περισσότερους καυγάδες από πρόπερσι (ψέματα)
-Γνώρισα ανθρώπους που με κάνουν να γελώ και να νιώθω καλά.
-Γνώρισα ανθρώπους που με έκαναν να νιώσω καλά με τον εαυτό μου γιατί δεν τους μοιάζω.
- Γνώρισα ανθρώπους που έκαναν να νιώσω χάλια για το καλό μου.
-Όρισα τα " πάνω και τα κάτω" των ανθρώπων ως τους βασικούς λόγους αψιμαχιών και γκρίνιας.
-Παίρνω τα πράγματα λιγότερο προσωπικά, ίσως γιατί τα βαριέμαι περισσότερο.
-Μείωσα τις ώρες μπροστά από τον υπολογιστή.
-Έβαλα 7 κιλά.
- Άρκεψα να με κάμνω χάζιν.
- Κι αυτό είναι που έχει σημασία.

ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ..

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

αμπάκ


Ήρτα πάλε, να ανοίξω κανένα παράθυρο να αεριστεί ο τόπος. Έκλεισα το μαγαζάκι λόγω αναδουλειών, αλλά έμπαινα που και που και εθώρουν καττάρι τα βιτεούθκια που ανέβαζα κατακαιρούς στα ποστ μου. Εκλείδωνα ξανά τζιαι εφάκκουν κανένα γυρό, στην στρατόσφαιρά...εμμμ στην κυπριακή μλογκόσφαιρα θέλω να πω. Έπαθα σαν τον εστιάτορα που κλείνει το παραλιακό του μαγαζί το καλοκαίρι και έρχεται και τρώει σουβλάκια στη χώρα άνενοιας. Έτσι. Παίζει πάντως να το ξανακλείσω. Καλό θα είναι να σκουπίζετε στο χαλάκι τα πόδια και να μην ξεχυθείτε ολόπηλοι στο καθιστικό με βρισιές και χοντράδες. Τώρα σφουγγάρισα.
Τέλοσπάντων. Τί σας ήθελα; Α, ναι...Έψαχνα την αφύπνιση στο κινητό και έπεσα πάνω στα " πρότυπα μηνύματα " ή " αποθηκευμένα" .( τώρα πως βρέθηκα εκεί, είναι άλλη υπόθεση. Έτσι παθαίνω. Όποτε ψάχνω κάτι, αρέσκομαι να ποσκολιούμαι με άσχετα). Τα πρότυπα είναι μηνύματα που αφορούν κοινές περιστάσεις επικοινωνίας, σε παρόμοιες περιπτώσεις, παρόμοιων, κοινών ανθρώπων που βαριούνται να γράψουν μήνυμα και κολλούν άλλο έτοιμο. Το θέμα είναι βέβαια, πως όσην ώρα " νεκουτρέφκουν",πατώντας κουμπούθκια σίγουρα θα εγράφαν κάτι καλύτερο. Πάμε να δούμε όμως, τις κοινότυπες αυτές φράσεις:


Καθυστέρησα. Θα είμαι εκεί στις...


Μήνυμα που στέλνει κάποιος που μόλις εξύπνησε, (με την τσίμπλα στο μάτι και το κινητό πάνω στο μαξιλάρι)για να δώσει την εντύπωση ότι οδηγά και ότι είναι στο δρόμο. Έχει τάχα ξεκινήσει και υπολόγισε και τον χρόνο που θέλει κρίνοντας από το μποτιλιάρισμα. Αχ...

Είμαι σε σύσκεψη
Αυτό για γραβατοφόρους υπαλλήλους σε εταιρείες. Μήνυμα που δεν μπορεί να το στείλει όποιος κι όποιος και δίνει την εντύπωση του αμβέρι μπίζι. Αααααατς...

Έχω δουλειά, θα τηλεφωνήσω αργότερα
Με άλλα λόγια, παράτα με, εν έχω όρεξη να σε ακούω, "έχω δουλειάν εγώ εκατάλαβες"; ("ίντα δουλειάν; να μεν σε κόφτει, απλά φακκάς μου, παράτα με")

Θα φτάσω στις


Με άλλα λόγια, σταμάτα να με παίρνεις τηλέφωνο.

Η σύσκεψη ακυρώθηκε


Δλδ " μείνε τζιαμαί που είσαι , εν έχουμεν υπόθεση, εγλίππαραν την ούλλοι, εμείναμεν εμείς οι μαλάκες, φέφκουμεν τζιαι μείς τζιαι ποιος σ' αρωτά"

Θα τα πούμε στο

Μήνυμα που γράφεται όταν τελειώσουν οι μονάδες και σε παίρνουν μόνο για ένα μήνυμα. Και ιδίως όταν συμβεί αυτό, σαν θαύμα γιατί από την άλλη γραμμή σου τα έπρηξαν

Θα τα πούμε σε

Το ίδιο με το παραπάνω. Εννοείται ότι αυτά " που θα πούμε" δεν είναι ουσιαστικά.

Παρακαλώ καλέστε

Τούτον πάλε; Περίεργο μήνυμα. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι να είναι συνθηματικό σε κάποιο φίλο για να σε πάρει τηλ και να σε απαλλάξει από μια ζόρικη συζήτηση ή μια δύσκολη θέση, ή να έχεις αναπάντητη από άγνωστο την ώρα που ήσουν στην τουαλέτα και να ντρέπεσαι να πάρεις πίσω. Ξέρω γώ..

Κι εγώ σ'αγαπώ

Ε, καλάν τούτον είναι όλα τα λεφτά! Προσοχή! Όχι " σ' αγαπώ" , αλλά " κι εγώ σ' αγαπώ".΄Νομίζω με τα προηγούυμενα και με το παρόν, στήνουμε το προφίλ ενός λουφαδόρου που θέλει να φαίνεται βέρυ μπίζι, και δεν λέει ποτέ πρώτος ξεκάρφωτα " σ' αγαπώ" και δεν έχει χρόνο να το πληκτρολογήσει, απλά κολλά κάτι έτοιμο. Αλα ξενερέ. Μάλιστα.

Χρόνια πολλά
Ευχαριστώ

Ευχαριστώ
Ούτε λόγος

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου