Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Επάλληλα και κατακόρυφα (μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

Γράμμα. Γραμματένιο. Με χειρόγραφη τη διεύθυνση. Με γραμματόσημο. Με σάλιο από πίσω (καλά αυτό δεν το ήξερε). Με τη διεύθυνση του αποστολέα πίσω στο κλείσιμο. Με αυτοκολλητάκι par avion, παρά το ότι χώρα προέλευσης ήταν η Νήπρος. Τι κι αν δεν είχε αυτήν για παραλήπτη. Ήταν ένα γράμμα γραμματένιο με γράμματα γραμμένα..(Καλά χέστο). Με τα φαξ, το ίνερνετ, τα κινητά, είχε ξεχάσει τη γλύκα και τον αυτοπροσδιορισμό του να λαμβάνεις ένα γράμμα με παραλήπτη εσένα, γραμμένο για σένα,φακελλωμένο για σένα, ταχυδρομημένο για σένα. Πώς είναι να χαζεύεις τον γραφικό χαρακτήρα του αποστολέα, να κοιτάς πως δίπλωσε την κόλλα, να διαβάζεις με καρδιοχτύπι,είτε τα καλά, είτε τα κακά.
Το βάζει βιαστικά στην τσάντα της και προχωράει με αυξημένους τους παλμούς. Εξάλλου, ήταν αφημένο στην άσφαλτο, τσαλαπατημένο με ρόδες αυτοκινήτων. Ποιόν να ρωτούσε; Περπατούσε περίεργα αργά, για κάποιαν που θα έκανε κάτι όχι και τόσο σωστό. Η παραλήπτης δεν ήταν αυτή. Ή μήπως ήταν; Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο, είμαστε εμείς οι παραλήπτες; Γιατί νιώθουμε τότε κάποιος να μας κάνει μπηχτές; Γιατί μοιάζουν τόσο πολύ με μας οι πρωταγωνιστές; Γιατί συμπίπτουν τόσο πολύ με τις ζωές μας τα γεγονότα; Και από την άλλη. Είμαστε σίγουροι ότι τα προσβλητικά λόγια αλλά και τα επαινετικά που ακούμε από κάποιους, έχουν αποδέκτες εμάς; Μήπως κάποτε, εκπροσωπούμε για κάποιους κάποιον άλλο; Μήπως ακόμα είμαστε για άλλους η αφορμή να ξεστομίσουν λόγια με προορισμό τα ώτα τρίτων; Δεν άντεξε. Κάθισε στο πρώτο παγκάκι, κι ας ήταν σε δημόσια θέα. Άνοιξε βιαστικά το γράμμα. ( συνεχίζεται)

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

Παραμεθόρια και (αβαταρ) οριακά

Εναλλαγή σώματος. Εικονική πραγματικότητα. Τεχνολογική ουτοπία. Κάπως έτσι " διάβασα" το Άβαταρ. Έλεγα να κάνω παρέμβαση σε μια σχετική συζήτηση στο " Στήλη άλατος" , αλλά διαβάζοντας, τόσο το κείμενο, όσο και τα σχόλια, είδα ότι ήμουν εντελώς αλλού και είπα να κάνω ξεχωριστή ανάρτηση. Όλοι σχεδόν, και δικαιολογημένα, το είδαν από πολιτική και οικολογική σκοπιά. Κι όμως, από την αρχή, το έργο διαπραγματεύεται το θέμα " σώμα" στα όρια τεχνολογικού άβαταρ και υπερκοσμικής ουτοπίας.
Ο πρωταγωνιστής, ανάπηρος από ατύχημα, βρίσκεται στο περιθώριο και στην παραίτηση. Στα όνειρα του βλέπει τον εαυτό του να είναι "ελεύθερος" και ξυπνώντας βρίσκεται και πάλι εγκλωβισμένος στο κορμί του. Μια πρώτη γεύση " αβαταρ΄" είναι παρεπιπτόντως το πρώτο όνειρο που βλέπουμε. Η σκηνή διαδραματίζεται στο νοσοκομειακό λευκό και στο εργοστασιακό ασημί ενός χώρου χωρίς βαρύτητα, κάτι μεταξύ νεκροτομείου και σταθμού μετρό στο διάστημα. Ο πρωταγωνιστής είναι έτοιμος να μεταβιβαστεί στην " Πανδώρα" . Η ονομασία " Πανδώρα" είναι συνώνυμη των καταστροφικών συνεπειών της εξερεύνησης.
Ο πρωταγωνιστής, αισθάνεται αμήχανα σε ένα αεροσκάφος με πεζοναύτες ετοιμοπόλεμους και ανοιχτούς στην εμψυχωτική πλύση εγκεφάλου ενός προσβλητικού και δυναμικού αρχηγού. Σκηνή που επιχειρεί μια εισαγωγική αντίστιξη αναπηρίας- αρτιμέλειας, ειρήνης- πολέμου, απογοήτευσηης-ενθουσιασμού, τέλους-αρχής. Ο πρωταγωνιστής, δίδυμος αδερφός μελετητή και πειραματόζωου είναι το πλέον βιολογικά συμβατό δείγμα ανθρώπου που θα περάσει στον άλλο κόσμο. Στο σημείο αυτό βέβαια το σενάριο χωλαίνει, όπως και στη λογική της ύπνωσης ως μετάβασης στο Αβαταρ ενώ δεν γίνεται λογική σύνδεση της παρουσίας του αβαταρ ανθρώπου στη γυάλα του εργαστηρίου, με το τι λαμβάνει χώρα στο κουβούκλιο της υπνωτικής μετάβασης του πρωταγωνιστή στο Αβαταρ.
Ο πρωταγωνιστής δεν αποκτά μόνο καινούργιο σώμα, όπως και η συνερευνήτριά του. Αποκτούν και άλλη συμπεριφορά, γεμάτη αυτοπεποίθηση και θάρρος. Ο πρωταγωνιστής στο νέο σώμα συμπεριφέρεται σαν ένας μαχητικός και συνάμα ευαίσθητος πεζοναύτης, χωρίς την ματαίωση, την απογοήτευση και τη μελαγχολία που είχε στο ανθρώπινο σώμα. Ο θεατής, μπαίνει στη διαδικασία της δόμησης ενός προ του ατυχήματος προφίλ του πρωταγωνιστή, ή μάλλον, μπαίνει στη διαδικασία της γνωριμίας με τα όνειρα περι ελευθερίας, αρτιμέλειας, έρωτα και αποδοχής του πρωταγωνιστή. Σαν ένας παίκτης ηλεκτρονικών παιχνιδιών, ή σαν ένας χρήστης του ιντερνετ με ψευδώνυμο. Η επιστροφή στο ανθρώπινο σώμα, οδυνηρή και απογοητευτική. Το ογκώδες, εντυπωσιακό, ενδιαφέρον προσωπείο του πρωταγωνιστή, μετατρέπεται σε μια χλωμή, αδύναμη και ανήμπορή φιγούρα σε ένα μεταλλικό μηχάνημα που ανοίγει και κλείνει σαν φέρετρο. Ο ίδιος ο θεατής, σταματά να ενδιαφέρεται για τον πρωταγωνιστή στη φυσική του διάσταση. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι και η μεταμόρφωση της συνερευνήτριάς του που απο νευρωτική γερασμένη σαραντάρα, μετατρέπεται σε μια γεμάτη ζωή, ελκυστική θηλυκή φιγούρα.
Η τελευταία, γνωρίζει μάλιστα τον θάνατο και στις δύο διαστάσεις, με τον κόσμο του άβαταρ να την "αποθεώνει" στη φυσική της διάσταση. Είναι η στιγμή που τα όρια των δύο κόσμων είναι ασαφή.
Η ενσάρκωση του πρωταγωνιστή, εξαρτάται από τις βουλές των " γήινων" που εισβάλλουν καταστροφικά στο υπαρκτό πλέον επέκεινα. Πλέον το "Αβαταρ" δεν είναι " άβατο". Ο μυστικισμός πάει περίπατο μπροστά στον ρεαλισμό του πολέμου, της βίας, του συμφέροντος. Ο πόλεμος άνισος και άδικος. Ο πρωταγωνιστής, στη φυσική του διάσταση, ετοιμοθάνατος και ανήμπορος να χειριστεί τα τεχνικά μέσα για την μετ"ενσάρκωσή" του, αποκαθηλώνεται και ταπεινώνεται, όταν η συμπρωταγωνίστρια του τον βρίσκει στο ανθρώπινό του σώμα, να κείτεται στο έδαφος αναίσθητος, μικροσκοπικός και ανάπηρος.
Εν μέσω πολέμου, εισβολής καλύτερα, επέρχεται η συμιλίωση και η αποδοχή: όχι του ανθρώπινου με το ανθρώπινο, αλλά του ανθρώπινου από το ιδανικό. Ο πρωταγωνιστής, χρίεται αβαταρ. Η ανθρώπινη του φύση απορριπτέα μετα βδελυγμίας. Το τερατώδες των ανθρώπων του άβαταρ, αγγελικό σε σχέση με το ΄" ανήθικο" και καταστροφικά παρακμιακό " εύμορφο" ανθρώπινο. Και τέλος, η λύτρωση του πρωταγωνιστή από τα σωματικά του δεσμά και τους περιορισμούς του. Η διπλή του υπόσταση γίνεται μονή. Στο μυαλό όμως μόνο του ιδίου και στη συνείδηση ενός άλλου κόσμου. Για τους υπόλοιπους συνεχίζει να είναι ένας αυτομολήσας πεζοναύτης. Η αλήθεια κάπου στο μεταξύ. Στην παραμεθόριο. Οριακά.

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Επάλληλα και κατακόρυφα-μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες

Έδινε την εντύπωση μαλακιοσυλλέκτη. Όποια βλακεία, όποιο περιαυτολόγημα, όποια ανουσιότητα,έρχονταν ολοι και του τα ξεφούρνιζαν. Τα αυτοπαινέματά τους, γίνονταν ακόμα πιο εμψυχωτικά για τους ίδιους όταν εμπλουτίζοντας με μπηχτές γεμάτες οίκτο για τα "χάλια" του. Πως είναι να επιζητούν την παρέα του, μόνο και μόνο για να τον μειώνουν;Αυτό είναι που δεν καταλάβαινε. Γιατί τον μείωναν. Και τον κατέκριναν συνεχώς. Για τα πάντα.
Δεν ήταν από τη φύση του περιαυτολόγος και εγωιστής και όταν αναφερόταν στον εαυτό του συνεχώς τον κατέκρινε και τον βοηθούσαν και οι άλλοι. Τους σιχαινόταν και τους βαριόταν μέσα απ'την ψυχή του. Τους αηδίαζε όλο του το είναι κάθε που ξεκινούσαν με το κλισέ "εγώ, εγώ, εμένα, εμένα, εγώ, εγώ, εμένα, εμένα,". Είναι σαν να έπαιρναν το σύνθημα με το που τον έβλεπαν να ξεκινήσουν να δικαιολογούνται και να δίνουν αναφορά. Οι περισσότεροι ήταν συγγενείς του. Κι αυτός:ο εργένης, ο φτωχός, ο άνεργος ο "αποτυχεμένος", ο περίεργος, ο προδομένος, ο καταθλιπτικός Χόμινους. Ο Χόμινους που διαπίστωσε ότι για κανένα απ'όλους αυτούς δεν άξιζε να ζει κανείς, σχετικά αργά. Που διαπίστωσε ό, τι χαλιόταν και σπαταλιόταν για μηδαμινούς και τιποτένιους, ανασφαλείς παρλαπίπες χρόνια τώρα. Και είχε μείνει με μια οθόνη αγκαλιά και μια ζωή στο pause.
Πού πήγαν όμως λάθος τα πράγματα; Μήπως θα βοηθούσε να ανοίξει μια συζήτηση με την Χομινία; Η ώρα είναι εφτά. Πολύ φυσιολογική ώρα για τέτοια συζήτηση. Αστο καλύτερα...
Η Χομινία, κατέληγε πάντα να μιλά για την ίδια. Αλλά δεν έκρινε. Αυτό να λέγεται. Ούτε μείωνε κανένα. Δυσκολευόταν όμως πάντα να μείνει στο θέμα. Κι αυτό σε άφηνε μετέωρο. Σε μια παραλληλία ανούσια. Προσπάθησε να θυμηθεί αν ήταν οι εκτός και επί τα αυτά, ή οι εντός εκτός και επι τα αυτά οι ίσες γωνίες. Χαμογέλασε. Δεν ήταν ποτέ καλός στα μαθηματικά. Άσε που στη γωνία τον έστηναν πάντα οι άλλοι. ΄΄Οχι για να πάρουν απαντήσεις, ούτε για να τραβήξουν μια τέμνουσα κάθετο. Αλλά να πουν τα δικά τους και να φύγουν μαζί με τα μοιρογνωμόνια...

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Άτε πάλε..

Έχω εκκρεμότητες. Γι'αυτό ανοίγω τις θύρες και πάλι. Ίντα με θωρείτε; Είπα: έχω εκκρεμότητες. Μια μπλογκερνουβέλα, μια μετάφραση και μια εξήγηση. Δεν ξέρω με ποια να αρχίσω. Όχι δεν την ψώνισα, ή μάλλον είμαι ψωνάρα γεννησιμιού μου. Κάποτε είναι το ίδιο πράγμα. Ξεκινώ με την εξήγηση για τον πελλό που πιθανόν να με ρωτήσει: Εξήγησις:" Κε πελλέ, κα πελλή, σεβαστόν πελλάδικον: Ναι. Το έκλεισα. Όχι για καμιά επικοινωνιακή μανούβρα, αλλά γιατί βαρέθηκα. Ένιωσα σαν να έδινα λόγο για το ο, τιδήποτε. Σε ποιόν; Άγνωστον". Έχω όμως και εκκρεμότητες. Έιπαμε. Είμαι μπίζυ ( μη χέσω). Αναγνώστες δεν το νομίζω, αλλά έχω εκκρεμότητες. Άσε που κοσμοϊστορικά γεγονότα συνέβησαν και εγώ παρίστανα την ανήξερη, όποτε η συζήτηση έπεφτε στα μπλογκς και στους μπλόγκερς. Βαρέθηκα όμως και τα λόγια, τα βεβιασμένα, σε κουβέντες που πρέπει να πεις κάτι για να πεις κάτι και ξεχνιούνται μόλις το καλαμάκι βρει αφρό.
Ίσως αυτή να είναι εν τέλει η αναγκαιότητα του μπλογκ. Τα έπεα σταματούν να είναι πτερόντα. Στήνονται βεργιά, τώρα ακούω και φακελώματα σε αστυνομίες και βουλευτές σε υστερία. Θα ρίξω λάσο για να σε πιάσω και να σε μπουζουριάσω. Αφού εξεκίνησε και έχει "action" η φάση, να'μαι κι εγώ με τις εκκρεμότητές μου. Σε ποιές λέξεις ενεργοποιούνται τα συστήματα ασφαλείας; Πάντως ας καλοκοπιάσουν στους λογαριασμούς μας να μας κατασκοπεύουν, να δουν και τί μηνύματα και τι απειλές λαμβάνουμε από ψυχοπαθείς, χρονάκια τώρα. Εμένα νομίζω θα με λυπηθούν πάντως. Άσε που έχω και εκκρεμότητες.
Λοιπόν επιστρέφουμε στις εκκρεμότητες: Την μετάφραση του "Μικρά ανέκφραστα ζώα" που μου θύμισε ο Ακέρας, την έχω να ψήνεται. Η συνέχεια της μπλογκερνουβέλας θα συνεχίσει πορεία σπειροειδή και η εξήγηση έγινε. Αλλά, και πέραν αυτού, θα σας μιλήσω και για κάτι μάρκες που γνώρισα τους τελευταίους μήνες, άλλο πράγμα. Δεν θα πιστέψετε πόσα που συνέβησαν και ποιους, ή μάλλον το ποιόν αυτών που γνώρισα. Θα είμαι βέβαια προσεκτική, μη με μπουζουριάσουν για λίβελλο. Εγώ όμως οφείλω, σαν καλή μανούλα, να σας τους περιγράψω αδρομερώς για να προσέχετε. Ποιά τρία γουρουνάκια και κοκκινοσκουφίτσες και ιστορίες. Εδώ να δείτε παραμύθι που πουλούν μερικοί. Και απάτη, άλλο πράγμα. " επιφάνειες αστραφτερές" που λέει και το διαφημιστικό. Ανακάλυψα επίσης ότι δεν υπάρχουν καλοί ξυλοκόποι και κανείς δεν σε καταπίνει αμάσητο για να σε βγάλει ένας σωτήρας από το στομάχι στο οποίο του κάθησες. Καλά να πάθει. Καλά να πάθω. Κάποτε αυτά τα δύο σημαίνουν το ίδιο. Αλλά αυτά όλα, μετά τις εκκρεμότητες ( τεράστιος ο συμβολισμός των παραμυθιών, θα το βάλω κι αυτό στις εκκρεμότητες).
Πάντως έχω να πώ, ότι μεγάλη παρακμή έπεσε στα μπλογκς που περιδιαβάζω με εξαίρεση 4-5. Τέλειωσε και η γιουροβίζιον, φεύγει κι ο πάπας, οι συνομιλίες για το κυπριακό κατάντησαν γραφικές, η ακρίβεια γίνεται συνήθεια και η αντιδράσεις σβήνουν στο ολ ταϊμ κλάσικ "ως πάρατζιει" με τις εξελίξεις στο "αίγια φούξια" να συζητιούνται σε κάθε παρέα, κάθε ηλικίας και μορφωτικού επιπέδου. Πλήξη και βαρεμάρα πλακώνει τη χώρα. Αντικατοπτρίζεται παντού και κυρίως στην τηλεόραση με ανιαρές έως ενοχλήτικές ριάλιτυ εκπομπές με πρόβες γάμου και ρεζιλοπακέτα από συγγενείς και φίλους μακρινούς έως άγνωστους. Απωθημένες επικοινωνίες και ανάγκες επιβεβαίωσης. Ο κόσμος να προσπαθεί να δώσει στην καθημερινότητα του γκλάμουρ που δεν ξεπερνά αυτό μιας διαφήμισης σερβιέτων ή απορρυπαντικών. Και εγώ να έχω πανάθεμά με εκκρεμότητες.
Και έτσι ανοίγουμε τους υπολογιστές. Είναι η εποχή τώρα που θα μας ανακοινώνουν, ένας προς έναν, που θα εκδράμουν για το καλοκαίρι. Το καλύτερό μου. Οι απόδημοι θα ξεκινήσουν να πακετάρονται, οι ένδημοι επίσης, και θα τους ξεπροβοδίσουμε θα τους ευχηθούμε τα καλύτερα, θα τους καλωσορίσουμε, θα τους ανακρίνουμε, θα νιώσουμε αυτοί. Και το αντίστροφο:θα ανακοινώσουμε, θα πάμε βαριεστημένοι και θα επιστρέψουμε με χίλια δυο παράπονα και γκρίνιες, που θα γίνουν υλικό για ποστ τραγελαφικά.
(Ωχ, έπιασεν με πάλε)
Διώ μου έναν μήνα.....Είπαμεν: έχω εκκρεμότητες.
( μάλλον ναι, η περίπτωση μου εν κλινική, όπως μου έγραψαν κάποτε. Εγώ προτιμώ το "γραφική" όμως. Ευχαριστώ)

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

"Καθόμουν σε κάτι βράχια μαζί με άλλους και μπροστά μας ορθωνόταν μια θάλασσα ανωφερής σαν γιγαντοοθόνη. Κάθε τόσο μια πετρούλα ανατάραζε το νερό και πολύχρωμες αποχρώσεις άνοιγαν και χάνονταν. Έβλεπα τον εαυτό μου, να βαδίζει, να μιλάει, να τρέχει, να γελά, να κλαίει. Το ακροατήριο έτρωγε τσιπς και έριχνε πετρούλες. Μια χανόμουν, μια βρισκόμουν. Προτιμούσα να βλέπω τα χρώματα της θάλασσας να αλλάζουν παρά να αντικρύζω τη μούρη μου ακύμαντη και ατσαλάκωτη. Δεκάδες κύκλοι ξαπλώνονταν και εξαφανίζονται. Έβλεπα τον κακόμοιρο εαυτό μου σαν ψάρι, σε μια ανιαρή βουβή ταινία, ήμουν κυριολεκτικά βυθισμένη στον κόσμο μου. Πρωταγωνίστρια και θεατής. Δεν αντιστάθηκα κι έριξα μια δυο φορές κι εγώ πετρούλες. Σημαδεύα πάντα τα μάτια μου. Μερικοί δίπλα μου έφτυναν, κι ένας κατέβασε τα βρακιά του έτοιμος να αφοδεύσει. Έχασε την ισορροπία του όμως και έπεσε στο νερό. Όλοι έσκασαν στο γέλιο. Πρόσεξα ότι μερικοί έκλαιγαν. Όλοι ένας ένας σηκώνονται και έφευγαν. Έμεινα μόνη με το είδωλο μου. Απο κάποιο σημείο και μετά έγινε πραγματικό είδωλο. Η θάλασσα έγινε καθρέφτης."

Η Χάννα ανάρτησε το ποστ της και έσβησε τον υπολογιστή. Η κούραση που είχε εξαφανιστεί καθώς έγραφε, εμφανίστηκε πάλι ως δια μαγείας. Σήμερα ήθελε να γράψει για τη σκηνή ζηλοτυπίας στην οποία έγινε μάρτυρας στη δουλειά. Μια ξανθιά κοκορόμυαλη σε κατάσταση υστερίας να χτυπάει χέρια και να θάβει με χίλια κοσμητικά επίθετα μια άλλη χαζή που έγινε άθελά της αντίπαλος της. Ο λόγος; Ανντάλλαξε δυο κουβέντες με έναν αντίστοιχου χαρακτήρα γκόμενο με τις διπλάσιες ανάγκες επιβεβαίωσης και μηδενική προσωπικότητα που είχε συνέχεια παράπονο πως τον παραμελούν. Στην παρουσία της χαζής, η ξανθή βέβαια έσκασε και σηκώθηκε να φύγει κοιτάζοντας με νόημα το "μήλον της έριδος", ο οποίος το μόνο που κατάλαβε ήταν το προκλητικά ξεβιδωτικό κούνημα των οπισθίων της. Το θάψιμο της αντιπάλου συνεχίστηκε σε άλλο πηγαδάκι και πήρε τον χαρακτήρα γενικευμένης κριτικής.Σκοπός, η απομόνωση της αντιπάλου, το θάψιμο τους και η διασφάλιση του θηράματος με τα κυνηγόσκυλα σ'επιφυλακή.Η φάση συνεχίστηκε σε τρίτο τερραίν με το "μήλον της έριδος" να ακούει φωνές, αναμεμιγμένες με τσαλιμάκια, υπονοούμενα και ψευδοανάγκες επιβεβαίωσης ( "είμαι άσχημη", "είμαι χοντρή", "αυτά τα μαλλιά δεν μου πάνε"κτλ).
Η Χάννα παρακολούθησε όλες τις φάσεις με ενδιαφέρον. Ύστερα όμως το σκηνικό σταμάτησε να είναι γραφικό, χαριτωμένο και κωμικό. Σαν ένας μονόδρομος που εμφανίζεται μπροστά σου, όποιο δρόμο κι αν ακολουθήσεις, στήθηκαν και πάλι μπροστά της τα συμπέρασμα: Η κακία πηγάζει από ανασφάλεια και ο έρωτας είναι κι αυτός παιχνίδι στρατηγικής. Η Χάννα δεν ήθελε τέτοιου είδους ανυπόφορα συμπεράσματα της "πεζής της καθημερινότητας"να μολύνουν τα κείμενα της. "Η πεζή της καθημερινότητα". Δηλαδή η ζωή των άλλων. Το τέλμα στο στο οποίο βυθιζόταν άνοιξε πάλι το μαύρο του στόμα. Σηκώθηκε απ'τν καρέκλα και ξάπλωσε. Σύρθηκε δηλαδή. Σαν γριά, άρρωστη 100 χρονών.Ο ύπνος ήρθε ακαριαίος. Σαν θάνατος.

(συνεχίζεται)

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

Ο Γέρω- κάμηλος

"Παρπάτα γερωκάμηλε
να πάμεν στα Βαρώσια
να φέρω της αάπης μου
μαντήλια με τα κλόσια"



Έίναι απίστευτο πόσοι μπορούν να συγκινηθούν με το πιο πάνω τραγουδάκι. Γι'αυτό και επέζησε και δεν το άφησαν στη λησμονιά τα χρόνια. Όσο για τον γερωκάμηλο, την "αάπην", τα Βαρώσια, τα μαντήλια και τα κλόσια, δεν παίρνω όρκο...

Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010

πάλι καλά..


Άν είναι κάτι για το οποίο περηφανεύομαι είναι η ευθύτητά μου. Βέβαια, αυτό μπορεί να εκληφθεί ως αδυναμία να υποκριθώ. Μπορεί να πρόκειται για ανεπαρκώς ανεπτυγμμένες κοινωνικές δεξιότητες και όλο αυτό να απορρέει από το ότι δεν κατέχω και δεν εφαρμόζω τεχνικές εξασφάλισης εύνοιας (κοινώς γλύψιμο). Είναι πάντως μια τακτική που με αποτρέπει από το να έχω μαζεμένες κακίες και συσσωρευμμένα απωθημένα. Μόνο σε περιπτώσεις που θα φέρω σε πραγματικά δύσκολη θέση τον άλλο, σκάζω. Όταν όμως βρώ την ευκαιρία, το συζητώ μαζί του σε δεύτερο χρόνο.
Ξεχνώ επίσης εύκολα. Αυτό μου επιτρέπει να συγχωρώ ευκολότερα. Ίσως βέβαια να ξεχνώ ευκολότερα γιατί ξέρω να συγχωρώ.

Άρα, δεν είμαι τόσο άχρηστο πλάσμα, όσο όλοι προσπαθούν να με πείσουν ότι είμαι!


(Αυτό που πραγματικά θέλω να πώ σ' αυτό το ποστ δεν θα το πώ. Καλός ο πρόλογος πάντως, εν γεγονός...)

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

στον ύπνο

εκ περιτροπής;
χα;

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Που λες..

Αν δεν τα κάνεις θάλασσα, μετά πως θα βγείς στα ανοιχτά;
Δοκίμασες ποτέ να κάνεις απλωτές στη στεριά; Μια ζωή πεζός θα είσαι...
Άρα;

Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

να γιάνει, νάνι, νάνι



Αν πέθαινα σε μια ώρα και με ρωτούσε κάποιος ποιο θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω, θα απαντούσα απερίφραστα: να καταφέρω να νανουρίσω ένα μωρό. Δικό μου, ξένο δεν έχει σημασία. Μα μπορείτε να συνειδητοποιήσετε πόσο ιερή μπορεί να είναι αυτή η πράξη;
Να βυθίζεις στο παλλευκο υποσυνείδητό του, ένα παιδί. Να είσαι το εφαλτήριο ΄που το εκσφενδονίζει στον κόσμο των ονείρων του. Σαν να βοηθάς ένα δραπέτη. Να κλέβεις΄λίγη από τη χαρά της απελευθέρωσης. Λίγα απ' τη μαγεία των ονείρων του.

Έχω τύχει των καλύτερων νανουρισμάτων ως παιδί, είναι γεγονός. Το τρίξιμο της καρέκλας, η επανάληψη της μελωδίας όταν τα λόγια εξαντλούνταν, το ξεχείλισμα της αγάπης, ο γλυκύς, συντροφιασμένος, ασφαλής ύπνος, το ξύπνημα σε ένα καναπέ με ένα παλτό, ή μια κουβέρτα να σε έχουν κάνει να βγάλεις τον σκασμό απ' την ζέστη και δύο καρέκλες να μπλοκάρουν την έξοδο σου, τοποθετημένες επιδέξια, ώστε τα σκεπάσματα να τις βρουν εμπόδιο στην επαφή τους με το πάτωμα. Λάθος. Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω, είναι να νανουριστώ όπως παλιά..

Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010

Επάλληλα και κατακόρυφα ( συνέχεια)

- Ela
- miso
- na vlepeis pws dakrizw kai na min ftais esy?
-ha?
-tipota..ena souksedaki tou kairou mou
- a kala..
- s' aresei na dakrizoun gia sena?
-oxi
-s' aresei na geloun me sena?
-oute... den m'aresei genikws to otidipote tous
-malista. Nomizw se katalavainw
- Apokleietai, psofas gia na areseis stous allous
-Giati to les afto?
- simera tha pame mia wra mprosta
- poia apo oles tis stigmes pou perases theleis na tin diagrapseis?
- nai, mono pou den xanoume wra, kerdizoume wra
-lathos, allazoume apla ta onomata tous
- swsto ki afto
- To tria tha to leme tessera...Kai to tessera?
-parata me
- dld ekeino to tria pou perimene tin seira tou kai tou tin pairnei ena tessera, pou tha paei?
- adinatw
- tria kai tria posa kanoun?
- ase re
- ela twra re hominus. lege...
- 6
- lathos, tria kai tria kanoun oktw!
- malista
- den tha me rotiseis giati?
-oxi
- dioti an ta valeis to ena apenanti sto allo na koitazontai, ginontai ena oreotato oktw
- oktw
- nai oktw
- otan ta tria koitazontai tet a tet.....kataligoun na atenizoun to apeiro
- xa? twra egw eimai pou den se katalavainw
- kai pairneis to apeiro kai to kaneis matogialli
- hmmmm, kapws etsi!
- hominia mou eisai asteri!
- pethainw gia tetoia :))))))))))))))))))))

(συνεχίζεται))

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

ALONE

From childhood's hour I have not been
as others were; I have not seen
as others saw; I could not bring
my passions from a common spring.
From the same source I have not taken
my sorrow; I could not awaken
my heart to joy at the same tone;
And all I loved, I loved alone.
Then–in my childhood, in the dawn
of a most stormy life–was drawn
From every depth of good and ill
the mystery which binds me still:
From the torrent, or the fountain,
from the red cliff of the mountain,
from the sun that round me rolled
in its autumn tint of gold,
from the lightning in the sky
as it passed me flying by,
from the thunder and the storm,
and the cloud that took the form
(When the rest of Heaven was blue)
Of a demon in my view.

EDGAR ALLAN POE (1830)

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Επάλληλα και κατακόρυφα (μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

Δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί από το παράθυρο, και τα παντζούρια χτύπησαν με δύναμη. Δεν πρέπει να τα είχε στερεώσει καλά. Στην προσπάθεια του να αρπάξει το ένα που άνοιξε ξανα πίσω λόγω αέρα, χτυπώντας στον εξωτερικό τοίχο, έχασε την ισορροπία του και βρέθηκε στο κενό. Για καλή του τύχη, έπεσε πάνω στην τέντα του πρώτου, η οποία του έκοψε τη φόρα και έκανε την προσγείωσή του στα πλακάκια ηπιότερη. Το τίναγμα ήταν δυνατό, αλλά ευτύχώς δεν έπαθε τίποτα. Από την ντροπή του, σηκώθηκε όσο μπορούσε πιο γρήγορα, αλλά δεν άργησαν γείτονες και περαστικοί να μαζευτούν γύρω του. Δειλά- δειλά, οι ένοικοι του πρώτου, βγήκαν στο μπαλκόνι, ψάχνοντας τον μετεωρίτη. Οι περισσότεροι που μαζεύτηκαν, νόμισαν πως επρόκειτο για απονενοημένη απόπειρα αυτοκτονίας. Οι ιδιοκτήτες της τέντας, κοίταζαν το ξεχαρβάλωμά της και η ζωή επέστρεψε στους κανονικούς της ρυθμούς.
Ο Χόμινους, προσπαθώντας να ανέβει στο πεζοδρόμιο, διαπίστωσε ότι, εξαιτίας της πτωσης ένιωθε ένα τράβηγμα στον τένοντα του αστραγάλου- ας μην ήταν σπάσιμο - που του προκαλούσε αφόρητο πόνο. Ήξερε ότι έπρεπε να πάει να ζητήσει συγνώμη για την τέντα, διαπίστωσε πως κλείστηκε απέξω, από την τσέπη του έλειπαν τα κλειδιά, και ο κόσμος γινόταν θαμπός, θολός, μυωπικός. Άλλο πάλι και τούτο! Φέρνει τα χέρια στα μάτια και βρίσκει το ένα μάτι πίσω από τους φακούς και το άλλο να ατενίζει αβοήθητο τον γύρω του κόσμο. Πώς έγινε αυτό; Βγάζει τον στραβωμένο σκελετό και τον ισιώνει όπως-όπως.
Στην προσπάθειά του να ελέγξει αν βλέπει καλά, ανεβαίνει με κόπο στο απέναντι πεζοδρόμιο και στέκεται πίσω από ένα στύλο της ηλεκτρικής. Ασυναίσθητα, μένει να τον κοιτάζει εκστατικός, όπως κάποιος που βιώνει ένα deja-vu. Από μπροστά του περνούν εικόνες ασύνδετες, θολές, ακούει φωνές παιδικές, μια μαυρόασπρη μπάλα ποδοσφαίρου να διαπερνά την τέντα και αναπηδά στο κεφάλι ενός συναδέλφου του, που ανεμίζει στο μπαλκόνι μια σημαία σε χρώμα λαχανί. Μια τεράστια πεταλούδα, ανοιγοκλείνει μαλθακά τα φτερά της χωρίς να μετακινείται και οι κεραίες της ακουμπούν τα σύρματα σκορπώντας σπίθες. Βλέπει τον εαυτό του να καταδιώκει με μια γάτά ένα σκύλο και να πέφτει σε ένα λαχειοπώλη. Οι αριθμοί από τα λαχεία πετούν σκορπισμένοι μόνοι τους στον αέρα και ένα ένα οκτάρι προσγειώνεται στον στύλο που βρέσκεται απέναντί του.Ακριβώς απέναντι από την μύτη του. Προσηλωνόμενος στο οκτάρι, το είδε σιγά σιγά να μεταμορφώνεται σε διόπτρες και να εξαφανίζεται. Έφερε τα χέρια στα αυτιά, βεβαιώθηκε ότι φορούσε τα γυαλιά του, κοίταξε γύρω του και κούτσα-κούτσα προχώρησε, διασταυρώνοντας τον δρόμο.

(συνεχίζεται)

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Πολλά "τραούθκια"


Διαβάζοντας διάφορα κυπριακά μπλογκς, παρατηρώ ότι τα πιο στρατευμένα σε πολιτικά θέματα γράφονται από Κύπριους που μένουν προσωρινά ή μόνιμα στο εξωτερικο και πάντα " ξέρουν καλύτερα" από τους μόνιμους κάτοικους της Κύπρου, τί γίνεται στο νησί και τί πρέπει να γίνει. Μάλιστα, παρακολουθούν στενά την επικαιρότητα και αναλαμβάνουν να μας μεταφέρουν ειδήσεις και να τις ερμηνεύσουν.

Όποια άποψη κι αν πρεσβεύουν, την προωθούν με φανατισμό΄, με προφανή διάθεση προπαγάνδας. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ένα σύμπτωμα, ένα απωθημένο, όσων έχουν εγκαταλείψει την πατρίδα τους. Είναι γεγονός, πάντως, ότι αναφέρονται γενικά υποτιμητικώς στη νοημοσύνη, όσων αποφάσισαν να μείνουν στην Κύπρο περισσότερο από ένα μήνα τον χρόνο. Επιπλέον, η άποψή τους για το τι δέον γενέσθαι είναι συχνά αντίθετη με τις απόψεις της πλειοψηφίας. Οτιδήποτε συμβαίνει στη χώρα που τους φιλοξενεί, είναι " καλύτερο" και πιο όμορφο από την Κύπρο και πρέπει να αποτελέσει γνώμονα για το τι πρέπει να γίνει και εδώ. Οι Κύπριοι, παρουσιάζονται συχνά στα κείμενά τους, ρητά ή έμμεσα, ότι είναι " ξεροκέφαλοι, χώρκατοι, τριτοκοσμικοί, πρόβατα, άβουλοι, άνθρωποι χωρίς άποψη και πυξίδα" ενώ η άποψή τους όπως εκφράζεται σε δημοψηφίσματα και εκδηλώσεις, παρουσιάζεται ως "επιζήμια" για το μέλλον της πατρίδας τους. " Χρήζουν έξωθεν καθοδήγησης" και πρέπει να φιμώνονται και να μην έχουν άποψη για το μέλλον τους.

Οι κειμενογράφοι, που έρχονται το πολύ δύο μήνες τον χρόνο για διακοπές στην Κύπρο, είναι σίγουροι για την αποτελεσματικότητα των δημόσιων υπηρεσιών, είναι αισιόδοξοι για το μέλλον, πεπεισμένοι για την ποιότητα ζωής μας και ξέρουν τί είναι αυτό που χρειαζόμαστε. Δεν ξέρω πόσο πολιτικοποιημένοι είναι στις χώρες που θα ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους. Ούτε κατακρίνω την στενή παρακολούθηση της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής ζωής της Κύπρου από τον οποιοδήποτε. Καμιά φορά η αποσταση μπορεί να σου επιτρέπει να δεις το δάσος. Απλά μου κάνει εντύπωση η τυποποίηση και η προβλεψιμότητα κάποιων συμπεριφορών. Ίσως να συνιστούν συμπτωματολογία μας κατάστασης. Και όχι μόνο για τους Κύπριους του εξωτερικού. Ξέρω γώ..

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

" Επάλληλα και κατακόρυφα" (μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

" Πέρσι ήταν, όχι πρόπερσι, ναι πρόπερσι, είχα δεί έναν περίεργο τύπο να στέκεται σε στάση προσοχής μπροστά σε ένα στύλο της ηλεκτρικής. Ασυναίσθητα, γύρισα το κεφάλι να κοιτάξω αν ήταν κάποιος άλλος σκαρφαλωμένος, επιδιορθώνοντας μια πιθανή βλάβη. Τίποτα. Κανείς. Ο περίεργος αυτό τύπος, κοιτούσε ακίνητος σ' ένα σταθερό μόνο σημείο.Τίποτα άλλο δεν ήταν δυνατό να του αποσπάσει την προσοχή. Φορούσε ένα κοτλέ παντελόνι μουσταρδί και ένα άσπρο μπουφάν με κουκούλα. Φαλακρός με γυαλιά και ένα κασκόλ, δεν θυμάμαι τώρα ποιου χρώματος. Τα χέρια τα είχε στο πλαϊ, λες και παιάνιζε ο εθνικός ύμνος.
Να πώ ότι κρυβόταν; Πώς μπορεί νακρυφτεί κάποιος πίσω από ένα στύλο; Από ποιόν; Περνώντας από πίσω του κοίταξα να δώ αν έβλεπε κάτι, μια ανακοίνωση, ένα διαφημιστικό, κάτι. Ούτε. Απλά ήταν προσηλωμένος και συγκεντρωνόταν δεν ξέρω κι εγώ τώρα σε τί. Ούτε κάποια στάση λεωφορείων κοντά για να πείς ότι αφαιρέθηκε στις σκέψεις του, περιμένοντας το λεωφορείο. Τον προσπέρασα και συνέχισα τον δρόμο μου.
Πώς τον θυμήθηκα σήμερα αυτόν τον τύπο...Να πως: Σήμερα, βρήκα τον εαυτό μου απέναντι από έναν τοίχο να τον κλωτσάει. Ναι, όπως το ακούτε. Ήμουν απέναντι από έναν τοίχο, βυθισμένη στις σκέψεις και τον κλωτσούσα. Όχι δυνατά βέβαια, απλά έκανα χάζι στην αναπήδηση της μπροστινής σόλας μόλις ακουμπούσε τον τοίχο. Όταν σε θυμήθηκα, τα χτυπήματα αυτ΄;α δυνάμωσαν,Ακόμα λίγο και θα άφηνα το αποτύπωμα της σόλας στον τοίχο, όπως έκανα στο σχολείο με ένα " γιάηαααααααααααααα" ( υποτίθεται κινέζικο επιφώνημα μιας κίνησης καράτε) και μια γαϊδουρινή κλωτσιά στον τοίχο".
Η ΄Χομινία, διάβασε την ανάρτηση της Χάννας και χαμογέλασε. Θυμήθηκε μια μέρα, που είχε τιμωρηθεί στο σχολείο να κοιτάζει τη γωνιά ακίνητη. Είχαν σηκωθεί τ΄ποτε, ο ένας μετά τον άλλο, τρεις συμμαθητές της για συμπαράσταση και πήρε ο καθένας από μια από τις γωνιές που έμειναν και τις κοίταζαν ακίνητοι. Η δασκάλα τους τιμώρησε με το να τους βάλει να...να καθίσουν! Κατάλαβε τότε πόσο σχετικό πράγμα είναι αυτό που θεωρούμε καλύτερο ή χειρότερο και πόσο ανούσια είναι η τιμωρία όταν επιβάλλεται από τρίτους. Τέσσερα άτομα να κοιτάζουν σε αντίθετες κατευθύνσεις και παράλληλα να είναι τόσο κοντά. Τους φαντάστηκε, όπως είναι τώρα, να στέκονται γύρω από τον στύλο χωρίς οι ματιές τους να συναντώνται. Τιμωρία; Συμπαράσταση; Επανάσταση; Χαμένοι όλοι τώρα. Παντρεμένοι, ανιαροί βυθισμένοι στη ρουτίνα του καθημερινού με τα όνειρα τους καθηλώμένα σε σπίτια, αυτοκίνητα, ταξίδια σπουδές παιδιών.
Πατάει τα σχόλια." Τον ξαναείδες από τότε;" . Το δημοσιεύει. Τώρα γιατί το ρώτησε αυτό. Έχει κάποια σημασία; Δε βαριέσαι..

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010





"Γύρω σε κάθε βλέμμα, το συρματόπλεγμα
Γύρω στην καρδιά μας , το συρματόπλεγμα
γυρω στην ελπίδα, το συρματόπλεγμα

ΠΟΛΥ ΚΡΥΟ
ΠΟΛΥ ΚΡΥΟ
ΠΟΛΥ ΚΡΥΟ
ΕΦΕΤΟΣ

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010

"εξιτήριο; γιατρέ;"


Πρέπει λέει να κάνουμε κάθε αρχή χρονιάς απολογισμού του περασμένου έτους.
Τί εκατάφερα πέρσι λοιπόν; Και δεν αναφέρομαι σε οικογενειακά, οικονομικά, επαγγελματικά και άλλα. Δεν είναι ένα όποιο κι όποιο σιβί που γράφω εδώ. Εμένα με ενδιαφέρουν άλλα.Τί κατάφερα το 2009 λοιπόν;
Ιδού λοιπόν τα κάινούργια κεφάλαια του κουκουρικουλουμ βίτε μου:

-Μιλώ πλέον σε όσους συμπαθώ και μόνο.
- Δεν χαμογελώ όταν είμαι λυπημένη.
-Σε πρώτο χρόνο διαυπώνω την ενόχληση μου και δεν παίρνω στο σπίτι απωθημένα.
- Εξαιτίας της παραπάνω αλλαγής, έκανα περισσότερους καυγάδες από πρόπερσι (ψέματα)
-Γνώρισα ανθρώπους που με κάνουν να γελώ και να νιώθω καλά.
-Γνώρισα ανθρώπους που με έκαναν να νιώσω καλά με τον εαυτό μου γιατί δεν τους μοιάζω.
- Γνώρισα ανθρώπους που έκαναν να νιώσω χάλια για το καλό μου.
-Όρισα τα " πάνω και τα κάτω" των ανθρώπων ως τους βασικούς λόγους αψιμαχιών και γκρίνιας.
-Παίρνω τα πράγματα λιγότερο προσωπικά, ίσως γιατί τα βαριέμαι περισσότερο.
-Μείωσα τις ώρες μπροστά από τον υπολογιστή.
-Έβαλα 7 κιλά.
- Άρκεψα να με κάμνω χάζιν.
- Κι αυτό είναι που έχει σημασία.

ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ..

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

αμπάκ


Ήρτα πάλε, να ανοίξω κανένα παράθυρο να αεριστεί ο τόπος. Έκλεισα το μαγαζάκι λόγω αναδουλειών, αλλά έμπαινα που και που και εθώρουν καττάρι τα βιτεούθκια που ανέβαζα κατακαιρούς στα ποστ μου. Εκλείδωνα ξανά τζιαι εφάκκουν κανένα γυρό, στην στρατόσφαιρά...εμμμ στην κυπριακή μλογκόσφαιρα θέλω να πω. Έπαθα σαν τον εστιάτορα που κλείνει το παραλιακό του μαγαζί το καλοκαίρι και έρχεται και τρώει σουβλάκια στη χώρα άνενοιας. Έτσι. Παίζει πάντως να το ξανακλείσω. Καλό θα είναι να σκουπίζετε στο χαλάκι τα πόδια και να μην ξεχυθείτε ολόπηλοι στο καθιστικό με βρισιές και χοντράδες. Τώρα σφουγγάρισα.
Τέλοσπάντων. Τί σας ήθελα; Α, ναι...Έψαχνα την αφύπνιση στο κινητό και έπεσα πάνω στα " πρότυπα μηνύματα " ή " αποθηκευμένα" .( τώρα πως βρέθηκα εκεί, είναι άλλη υπόθεση. Έτσι παθαίνω. Όποτε ψάχνω κάτι, αρέσκομαι να ποσκολιούμαι με άσχετα). Τα πρότυπα είναι μηνύματα που αφορούν κοινές περιστάσεις επικοινωνίας, σε παρόμοιες περιπτώσεις, παρόμοιων, κοινών ανθρώπων που βαριούνται να γράψουν μήνυμα και κολλούν άλλο έτοιμο. Το θέμα είναι βέβαια, πως όσην ώρα " νεκουτρέφκουν",πατώντας κουμπούθκια σίγουρα θα εγράφαν κάτι καλύτερο. Πάμε να δούμε όμως, τις κοινότυπες αυτές φράσεις:


Καθυστέρησα. Θα είμαι εκεί στις...


Μήνυμα που στέλνει κάποιος που μόλις εξύπνησε, (με την τσίμπλα στο μάτι και το κινητό πάνω στο μαξιλάρι)για να δώσει την εντύπωση ότι οδηγά και ότι είναι στο δρόμο. Έχει τάχα ξεκινήσει και υπολόγισε και τον χρόνο που θέλει κρίνοντας από το μποτιλιάρισμα. Αχ...

Είμαι σε σύσκεψη
Αυτό για γραβατοφόρους υπαλλήλους σε εταιρείες. Μήνυμα που δεν μπορεί να το στείλει όποιος κι όποιος και δίνει την εντύπωση του αμβέρι μπίζι. Αααααατς...

Έχω δουλειά, θα τηλεφωνήσω αργότερα
Με άλλα λόγια, παράτα με, εν έχω όρεξη να σε ακούω, "έχω δουλειάν εγώ εκατάλαβες"; ("ίντα δουλειάν; να μεν σε κόφτει, απλά φακκάς μου, παράτα με")

Θα φτάσω στις


Με άλλα λόγια, σταμάτα να με παίρνεις τηλέφωνο.

Η σύσκεψη ακυρώθηκε


Δλδ " μείνε τζιαμαί που είσαι , εν έχουμεν υπόθεση, εγλίππαραν την ούλλοι, εμείναμεν εμείς οι μαλάκες, φέφκουμεν τζιαι μείς τζιαι ποιος σ' αρωτά"

Θα τα πούμε στο

Μήνυμα που γράφεται όταν τελειώσουν οι μονάδες και σε παίρνουν μόνο για ένα μήνυμα. Και ιδίως όταν συμβεί αυτό, σαν θαύμα γιατί από την άλλη γραμμή σου τα έπρηξαν

Θα τα πούμε σε

Το ίδιο με το παραπάνω. Εννοείται ότι αυτά " που θα πούμε" δεν είναι ουσιαστικά.

Παρακαλώ καλέστε

Τούτον πάλε; Περίεργο μήνυμα. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι να είναι συνθηματικό σε κάποιο φίλο για να σε πάρει τηλ και να σε απαλλάξει από μια ζόρικη συζήτηση ή μια δύσκολη θέση, ή να έχεις αναπάντητη από άγνωστο την ώρα που ήσουν στην τουαλέτα και να ντρέπεσαι να πάρεις πίσω. Ξέρω γώ..

Κι εγώ σ'αγαπώ

Ε, καλάν τούτον είναι όλα τα λεφτά! Προσοχή! Όχι " σ' αγαπώ" , αλλά " κι εγώ σ' αγαπώ".΄Νομίζω με τα προηγούυμενα και με το παρόν, στήνουμε το προφίλ ενός λουφαδόρου που θέλει να φαίνεται βέρυ μπίζι, και δεν λέει ποτέ πρώτος ξεκάρφωτα " σ' αγαπώ" και δεν έχει χρόνο να το πληκτρολογήσει, απλά κολλά κάτι έτοιμο. Αλα ξενερέ. Μάλιστα.

Χρόνια πολλά
Ευχαριστώ

Ευχαριστώ
Ούτε λόγος

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου