Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

Η Χομινία, έκλεισε με μανία την τηλεόραση. Μόλις που πρόλαβε να ακουστεί η κλισέ φράση "Ο πρόεδρος Παλάτ σήμερα" με την οποία ξεκινούν τον τελευταίο χρόνο τα δελτία ειδήσεων. Είναι ο δεύτερος χρόνος κατα τον οποίο η Ομόσπονδη Δημοκρατία της Νύπρου-Νίμπρις έχει ως πρόεδρο τον πρώην ηγέτη ενός πρώην παράνομου κρατιδίου. Η Χομινία στοχάζεται τον όρο "εκ περιτροπής". Τα στρογγυλά μάτια του φιλοξενούμενου της συνεχίζουν να είναι καρφωμένα στο πακέτο με την πίτσα. Φέτα φέτα, χωρισμένη μια ολότητα, όπως η χώρα της.. Ο καθένας και το κομμάτι του. Στο κέντρο μια τραπεζοειδής βάση. Τελικό ζητούμενο η κατανάλωση: "εγώ χρηματίζομαι, εσύ χρηματίζεσαι, αυτός χρηματίζεται".
"Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε Καίσαρ να σε σώσει,
κάτι που πάντα βρίσκεται σε αιώνια εναλλαγή"

Εναλλαγή, περιτροπή, σωτηρία ( εξαφάνιση, σύμφωνα με "το ιστολόγιο της Χάννας").Το ραδιόφωνο ξεχασμένο ανοιχτό στο χωλ, δίνει την δική του καθεστωτική ερμηνεία. Η Χομινία, αισθάνεται πολιορκούμενη, φυλακισμένη, όπως ακριβώς αισθάνθηκε στο άκουσμα του προεδρικού διαγγέλματος που ανακοίνωνε την διάλυση της νυπριακής δημοκρατίας και την μετατροπή της σε καντόνιο μιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ένιωσε τότε το κάδρο της οθόνης να πέφτει στους τοίχους, να μετρά, να εντάσσει, να φυλακίζει, να ρίχνει τη σκιά του στα βιβλία της περί διεθνούς δικαίου, να βάζει μεζούρα στις πανεπιστημιακές της σημειώσεις, να καδράρει το πρόσωπό της, τον καταγάλανο ουρανό, να τετραγωνίζει τα πάντα. Πλέον, η δημοκρατία δεν ήταν παρά η ελευθερία στις απόφάσεις των κυβερνώντων. Σε τί λοιπόν διέφερε από τις δικτατορίες; Μάλλον στο ότι των τελευταίων προηγούνταν πραξικοπήματα, ενώ εδώ καθόλοα νόμιμες εκλογές.
Πλησίασε το παράθυρο. Ο συμμαθητής της ο Βαγγέλης, γερμένος στο αυτοκίνητο του, έσβηνε με κινήσεις τουϊστ το τσιγάρο με την σόλα του παπουτσιού του. Λίγο πριν την δεί να τον κοιτάζει αυτή πρόλαβε να κινηθεί γρήγορα προς τα πίσω. Δεν ήθελε να του χαρίσει το παραμικρό μειδίαμα, την παραμικρή χαιρετούρα. Αρπαξε μια μπύρα από το ψυγείο και κάθισε στον υπολογιστή. Το σκυλί, είχε κατουρήσει δίπλα από τον καναπέ και την κοίταζε. Από τη σκάλα ακούγονταν τα κλειδιά του Βαγγέλη να παίζουν ρυθμικά σαν θυμιάτισμα παπά. Το κάδρο ήρθε κι έδεσε με την οθόνη του υπολογιστή. Σαν ζαλισμμένος που ξαναβρίσκει την ισορροπία του, είδε ξανά τα περιγράμματα να επιστρέφουν στους αρχικούς τους όγκους. Η Χομινία είχε και πάλι ακινητοποιηθεί.

( Συνεχίζεται)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου