Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Δοκησισοφίες

Μια έκφραση που μου κάνει εντύπωση και δεν την κατάλαβα ποτέ, είναι το ελληνικό "μου σώθηκε ο καφές" αντί για το "μου τέλειωσε ο καφές".
Είναι η σωτηρία λοιπόν, η απόλυτη κατανάλωση, η εξάντληση, η εξαφάνιση, το τέλος, ο θάνατος; Πώς κατέληξε το "σώζομαι" να είναι αντίστοιχο του "τελειώνω", "πεθαίνω", "έλλειψη", "απουσία";
Κι όμως. Καμιά φορά σώζεσαι όταν φεύγεις από μια κατάσταση, όταν λείπεις ενσυνείδητα. Τι κι αν η παρουσία σου ταυτιζόταν με την προσφορά και την τόνωση των υπολοίπων. Εσύ σώζεσαι μόνο όταν φύγεις. Ίσως σώζεσαι γιατί έδωσες όλο σου το είναι. Ίσως σώζεσαι γιατί η απουσία σου δεν είναι λυτρωτική για τους υπόλοιπους. Ξέρω γώ.. Πολύ ενδιαφέρουσα έκφραση το "μου σώθηκε ο καφές".. Δυσάρεστο για μας μεν, αλλά λυτρωτικό για τον καφέ.Δεν συμφωνείτε;

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου