Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Πες το μου, μπροστά μου

Για τους κομπλεξικούς που νιώθουν άβολα στον κόσμο, λέμε να δείχνουν αυτοπεποίθηση.
Για τους πρώην κομπλεξικούς που ξεπέρασαν το κόμπλεξ τους, αλλά ο κόσμος τους αποφεύγει λόγω της αιτίας που προκάλεσε το κόμπλεξ τους, τί λέμε; Υπομονή;
Πείτε μου βρε παιδιά γιατί έχω καταντήσει σκέτος πολιτικός ( με ό,τι πιο γλοιώδες εξυπακούεται ο όρος) με την επικοινωνιακή μου διάθεση, αλλά και πάλι εισπράττω μορφασμούς και κοροϊδίες ( ξέρεις, από εκείνες τις οποίες βλέπεις όταν οι άλλοι σε περιμένουν να μην βλέπεις για να τις κάνουν).
Όλα όσα λένε οι ψυχολόγοι τελικά είναι αηδίες. Τουναντίον, πρέπει να σε βοηθούν να χωνέψεις ότι πάντα όλοι θα σε απορρίπτουν. Και να σε μάθουν ότι πρέπει να τους αγαπάς " κι ας σε χτυπούν πάντα κι ακόμα" που λέει κι ο Καρυωτάκης. Αλλά πρώτ' απ' όλα να τους αποφεύγεις. Γιατί είναι μολυσμένοι από διακρίσεις. Όχι πως θα κολλήσεις, αλλά βρωμάνε άσχημα βρε παιδιά. Δυσωδία ανυπόφορη...

(ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΌ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ Η ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΥΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΟΣΑ ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΤΩ ΔΕΟΝΤΙ)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου