Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Το πεζουλούϊ

Είναι φορές που συγκινείσαι με το παραμικρό. Μια σκηνή σε μια ταινία, μια κουβέντα, ένα παράπονο, ένα τραγούδι, ένας φίλος απ'τα παλιά, μια φωτογραφία, μια σκέψη, μια στιγμή αυτογνωσίας είναι ικανά να σε λούσουν στο κλάμα. Ιδίως όταν είσαι γυναίκα.
Δεν είναι τόσο αυτολύπηση, δεν είναι πόνος, δεν είναι κάτι το τραγικό. Είναι κάτι το φυσικό, μια φυσική αναγκαιότητα.
Να σας φέρω ένα παράδειγμα. Εγώ απόψε βγήκα για βόλτα. Βράδυ. Παρότι φρόντιζα να ανεβαίνω στο πεζοδρόμιο, εντούτοις δυνατά φώτα με στράβωναν στα στενά δρομάκια από περίεργους οδηγούς που ήθελαν να εξετάσουν προσεκτικά τη φάτσα μου και το σουλούπι μου. Ήμουν σε θέση να διακρίνω ζώνες δροσερότητας στις περιοχές που σεργιανούσα και κανόνισα το περπάτημα μου με τρόπο, ώστε να μην με κόβει το παπούτσι στο ίδιο σημείο που με έκοψε χτες. Κίνηση στους δρόμους καμμία.
Έστριψα σε ένα δρομάκι και παραμέρισα το γιασεμί μιας καγκελόπορτας΄, το οποίο καιροφυλακτούσε να μπλεχτεί στα μαλλιά μου, στα μυαλά μου, στο δρόμο μου τέλοσπάντων ( τα γιασεμιά είναι πολύ ύπουλα, θα σας μιλήσω άλλη φορά εκτενώς για τις πλεκτάνες που σου στήνουν όταν δεν είσαι προσεκτικός). Και τότε, είδα απέναντί μου την ωραιότερη και συγκινητικότερη εικόνα της ημέρας (ακόμα και τώρα που σας μιλάω, νομίζω μύρισε το δωμάτιο γιασεμί).
Ένα ζευγαράκι, να κάθεται δίπλα-δίπλα, στο απέναντι πεζούλι. Ἐνα πολύ χαμηλό πεζούλι, κοντά σε ένα μαντρότοιχο που έκοβε τον αέρα στο αγόρι. Μα ήταν πολύ όμορφοι ρε παιδιά! Τί ωραίος αλήθεια ο έρωτας σε τέτοιες ηλικίες! Μαυρισμένα και τα δυο τους, ηλικίας πάνω κάτω 15 χρόνων. Η κοπέλα, με μακριά ολόϊσια καστανόξανθα μαλλιά, που προσπαθούσε μάταια να τα ρίξει΄πίσω στους ώμους, αδυνατούλα, με ένα ωραίο πλατύ χαμόγελο και μεγάλα μάτια, φορούσε ένα κοντό σορτσάκι και άσπρη φανέλα, με τα πόδια σε ένα χαλαρό οκλαδόν, αφού το πεζουλάκι ήταν υπερβολικά χαμηλό. Κοίταζε το αγόρι με σκυμμένοτο κεφάλι, γελώντας τρανταχτά, και το αγόρι, με επιμελώς ατημέλητα μαλλιά, με τις τούφες τους να γεμίζουν υπέροχες σκιές το πρόσωπό του, με μαύρα μάτια σαν κάρβουνα που γυάλιζαν στο σκοτάδι ( γιατί τα μαύρα να έχουν κατ'αποκλειστικότητα αυτή την ιδιότητα;), να πειράζει το κορίτσι με ένα περιπαιχτικό χαμόγελο που παλεύε να κρύψει τα δόντια, στην προσπάθεια του να φανεί "άντρας", με αυτοσυγκράτηση και συνάμα πειραχτήρι. Τα μακριά του πόδια του μαζεμένα στο στήθος του, με το άσπρο του παντελόνι να τονίζει τα γόνατα που στρογγύλευαν και αποκτούσαν όγκο. Στο ένα το χέρι κρατούσε κατι σαν ΄κλωνί γιασεμιού και το είχε ακουμπημένο στο αριστερό γόνατο. Το κορίτσι του έριχνε πετρούλες κι αυτός προσπαθούσε να τις χτυπήσει στον αέρα. Πότε-πότε, έγερνε πάνω της πειραχτικά και αυτή τον έσπρωχνε στον μαντρότοιχνο και τον στρίμωχνε, σε μια προσπάθεια να τον ακινητοποιήσει. Αυτός παρίστανε τον ανήμπορο και άφηνε τα χέρια και τους ώμους χαλαρά βγάζοντας τάχα κραυγές πόνου. Τα γέλια τους αντηχούσαν δυνατά στην νυχτερινή σιγαλιά. Τους είδα και χαμογέλασα. Καθένας θα το έκανε. Όμως δεν άργησε να έρθει πλημμυρίδα και άμπωτις. Όπως χαμογελούσα, δάκρυσα και έψαξα με το βλέμμα γύρω μου να βρώ κάποιον να του πω "κοίτα τί όμορφοι που είναι.." και να τους του δείξω. Ψυχή όμως στο δρόμο...
Έτσι κι εγώ ήρθα ξανά εδώ. Πείτε μου ρε παιδιά! Είδατε ωραιότερη εικόνα;

Αμάν πιά....



Ό,τι μπορώ,
για σένα κάνω αυτό τον καιρό
και παριστάνω με λάθη σωρό
κάτι γερό
να κρατηθείς.

Ό,τι μπορείς
για μένα κάνε κι εσύ να χαρείς,
τα χρόνια πάνε κι ας μείνουμ' εμείς
λόγω καρδιάς,
λόγω τιμής.

Σ' όποιον αρέσουμε
για τους άλλους
δεν θα μπορέσουμε,

πώς να χωρέσουμε
τόσοι άνθρωποι στο κενό;

Σ' όποιον αρέσουμε
για τους άλλους
δεν θα μπορέσουμε,

πώς να συνδέσουμε,
περιθώρια κι ουρανό;

Ό,τι μπορώ
για σένα κάνω λες κι είμαι φτερό,
σ' αεροπλάνο στον κόσμο γυρνώ
κι ό,τι περνώ
μην το σκεφτείς.

Ό,τι μπορείς
για μένα κάνε, βραδιάζει νωρίς
κι αλλού κοιτάνε τα μάτια θαρρείς
λόγω σκιάς,

λόγω πληγής

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου