Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

"Πολυακουμπημένα οφθαλμικώς τοπία, χιλιοειπωμένες λέξεις, ανακυκλώμενο διοξείδιο σε κάθε αναπνοή"

Ένιωσε ότι της τέλειωνε το οξυγόνο. Θυμήθηκε τα διαδεχόμενα τοπία ,ιδωμένα από το παράθυρο του λεωφορείου. Τα πρόσωπα στα παράθυρα, οι αιτίες της δυστυχίας της, μαλάκες και μαλακισμένες που ακουμπούσαν την μιαρή τους ματιά στο ίδιο ακριβώς δέντρο, στο ίδιο ακριβώς θερισμένο χωράφι, στην ίδια μοναχική ελιά που την χαιρετούσε καμπούρα στο βάθος.
Ένα ταξίδι που κανονικά έπρεπε να την χαλαρώσει αλλά, τώρα την αναστάτωνε. Μια διαδρομή που έπρεπε να την ηρεμήσει, αλλά την εξόργιζε. Ένιωσε να μην αναπνέει. Επρεπε να πνίξει την μνήμη επειγόντως.

Αφησε το ποστ μισοτέλειωτο και ξεκίνησε να περιδιαβάζει μπλογκς αλλονών:


"Άσκηση που σας προτείνω για το σαββατοκύριακο. Πάρτε ένα πρόσωπο στην τύχη. Ένα άτομο που ξέρετε ( ή νομίζετε τέλοσπάντων). Προσπαθήστε να στήσετε το προφίλ του. Θα δείτ ότ..."

"Γιατί όλα τα κακά σε μένα; Γιατί να καπνίζουν στο διπλανό διαμέρισμα, γιατί να μην βρώ τα παπούτσια που μου άρεσαν στο νούμερο μου γιατ..."

"Αν μου ζητήσεις ποτέ αγάπη μου, να πέσω στις ράγες του τραίνου θα πεσ.."

Δεν έχουμε τραίνα στην Κύπρο ηλίθιε..Αη σιχτίρ και μ'αυτά τα κωλομπλογκ. Σκέτο ζάπιγκ η "περιήγηση". Τίποτα πια δεν την ευχαριστεί. Ασε που βρίσκει και κατινίστικη μεταξύ άλλων αυτή την "περιήγηση". Πλέον έγινε καθημερινότητα και πλέον, το ότι αποφάσισε να γράφει επώνυμα, έκανε την ενασχόληση της να μοιάζει ανιαρή κι αυτή. Η "Αννα" με το ρομαντικό μπλογκ, η Αννα με τα φιλοφρονητικά σχόλια, η Άννα με τις επετειακά επανερχόμενες κοινωνικοπολιτικά έγνοιες.

Από παιδί βαριόταν εύκολα με ότι καταπιανόταν. Επειδή η ζωή δεν την είχε ευνοήσει, έμαθε να λέει κατ'εξακολούθηση ψέματα. Δεν έπρεπε να μάθει κανείς ότι ήταν φτωχή, ορφανή και μισή Γερμανίδα. Ωστόσο, αυτή η ανάγκη της να είναι "αποδεκτή", αυτός ο αγώνας απόκρυψης και εξομοίωσης, την έκαναν, όταν ενηλικιώθηκε, να μισήσει ό, τι ήταν αποδεκτό από τους υπόλοιπους ως πρότυπο. Η άρνηση ωστόσο αυτή της γύρισε μπούμεραγκ. Αναγκάστηκε να σβήσει όπως όπως, με ιατροφαρμακευτικούς πυροσβεστήρες και ψυχιατρικούς πειραματισμούς και την τελευταία φλόγα ζωής μέσα της και ξεκίνησε να γράφει ρομαντικά ημερολογιάκια και να λέει ψέματα για την προσωπική της ζωή. Μια ευνουχισμένη επιστροφή στην παιδική και εφηβική της ηλικία.

"Τα στήθια μου γεμίζανε με οξυγόνο. Βλέπαμε από κοινού τα διαδεχόμενα τοπία από το παράθυρο του λεωφορείου. Τον ένιωθα δίπλα μου να αναπνέει και να θολώνει το τζάμι του. Να βλέπει μαζί μου το ίδιο δέντρο, το ίδιο ακριβώς θερισμένο χωράφι, την ίδια ελιά που καμάρωνε με τις άλλες παραλλήλως του αυτοκινητόδρομου. Ηρεμούσαμε και χαλαρώναμε μαζί, με τα χέρια και τις καρδιές μας μπλεγμένα.."


Με ξερατούς σβήνεται η μνήμη, λοιπόν; Με ξερατούς, λοιπόν..


( συνεχίζεται)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου