Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Ποιητική γωνιά

Μετά τον Ηλία Κωσταντίνου, σειρά έχει ακόμα ένας ποιητής, ψευδώνυμος αυτή τη φορά, μπλογκεράς, με τσεκουράτους στίχους, όπως οι παρακάτω:


Οι Ερινύες προτιμούν όσους αδικούν σε μικρή κλίμακα

Έγιναν μου λεν πολλά
πράγματα να ντρέπεται κανείς και να πονά.
Και αφελώς ερώτησα: Κάνατε αποικίες;
Λαούς υποδουλώσατε; Όχι μου απάντησαν.
Τότε καλά κάνετε και ντρέπεστε



Κάποτε σύντροφοι θα χρειαστεί να απολογηθούμε

Κάθομαι μερικές φορές και συλλογιέμαι:
Άραγε ο κόσμος θα ήταν καλύτερος
αν δεν είχα παλέψει κι εγώ να τον αλλάξω;



(Ποιήματα "κλεμμένα" από το μπλογκ "Scipta Deamonica" του DemΩn, χωρίς την άδεια του ποιητή)





----

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

Εξ ίσου δάκτυλο -η σκέψη που άγγιξε- του ύπνου τέλος.
Έφερε φως -αργών κινήσεων την υψηλή επαφή- πάνω στο μεταίχμιο
διάπλατης κλωστής. Φαίνεται κίτρινη στο μαύρο φως
και πράσινη στον ηλιακό -είναι πολύχρωμη- τ' ουρανού παιδί
δεμένη ανεπαίσθητα στον δείκτη του χεριού: "α! ναι θυμάμαι"
που αναποδογύρισε, με μια σφενδόνα θηλυκή, το θεόρατο σύμπαν
και είναι πλατύ -σαν μια κλωστή- γεμάτο εφόδια -φανταστικός πηλός
λαλεί μύθος αρχέγονος- και σουπερμάρκετ στη σειρά -χαχά
χαχά να κουβαλείς, σα δούλος και πριγκήπισσα μαζί
την προσθήκη της ισότητας.
Κόψε στα δυο τον σύνδεσμο των παλαιών αγωνιστών -να πάρεις τα καλά:
την αντοχή, το όραμα, το θάρρος για ζωή στη σκέψη του θανάτου
τα τολμηρά τραγούδια που εσκαρώναν στα κρησφύγετα
για να περνά ευχάριστα η ώρα της αναμονής, πριν την επώδυνη σύγκρουση.

Ανάλογο τραγούδι προσπαθώ -μόνος μου (αλλιώτικο αν είμασταν μαζί)
να σκαρφιστώ -για να σταθώ- μόλις πριν- την τελευταία μας ήττα.




ΗΛΙΑΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



"Κυπριακές Ηθογραφίες", Λεμεσός 1991




..

ΘΕΡΙΣΤΕΣ

Ας μείνει η πραγμάτωση του ονείρου τελευταία
πρώτα να γίνει το μηδέν και ο κανένας δύσκολοι σύντροφοι
μαζί τους να περάσουμε τ' αόρατα ψέματα
για να δούμε προ του τέλους δεχτικά, την έλξη του κακού που μας δέρνει.

Σε περιμένω -νύχτα μέρα κι ανασαίνω
παράξενα κοντάκια γι' ακίνητα βούρλα
ήχους μυρωδάτους που δοξάζουν τη γλίνα.

Αν μελλοντικοί ιστορικοί αποφανθούν, ότι στην εποχή μας,
ο πλανήτης έγινες τεράστιος απόπατος και θρύψαλα στα οικόπεδα
θα έχουν λάθος.
Θα είναι οπωσδήποτε παιδιά των τωρινών βασανιστών του εδάφους
θα σκουπίζουν το λίπος από τα χείλη τους,
πάνω στις κεντημένες πετσέτες του παππού
θα έχουν κέρδος -απ' το χοντρό το έντερο του παρελθόντος
και θα κρύβονται καλλυντικά, κάτω απ' τη σκληρή επιφάνεια των λέξεων.
Θα είναι η καταγραφή της ιστορίας επίπονη -απάτη ευφυής
γιατί ως τότε (στο μέλλον που έρχεται) θα ξέρουν στα σίγουρα
ότι ζουν ακόμα οι έρωτες και χαίρονται, παρ' όλες τις αποβολές
κι ότι τα λόγια είναι ζωντανά -πουλιά μες στους πνεύμονες
και κρατούν σε δίσκο το κεφάλι που μιλά -τις υποσχέσεις τους.

Περιμένω να σκύψουμε, γράμμα σε κενό σώμα κλειστό, συνυπεύθυνοι όλοι
για την άνοστη φύση ενός κόσμου που εσυμφώνησε
να πάψει να παραμιλά.


ΗΛΙΑΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Κυπριακές Ηθογραφίες, Λεμεσός 1991)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου