Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009

Uncomfortable silences

~

Πως θα λεγόταν( πάνω-κάτω) ο παραπάνω διάλογος στα κυπριακά:

"-Γαμώτο τούντο μιλκσέηκ εν παίζεται
-Είπα σου το
-Είπες μου το μα πάλε, εν παίζεται γαμώτο!
-.............
-..........
-εν σου φακκά;
-ποιό;
- το δύσπυρο ζίλικουρτι....Γιατί πρέπει να καταπίνουμε ράδιο, για να μεν νιώθουμεν άβολα;
- Ενι ξέρω..Καλή ερώτηση πάντως..
-Που δαμαί να καταλάβεις αν ήβρες έναν πλάσμα του χαϊρκού...άμαν σκάζεις τζιαι λλίον μαζίν του...Άμαν είναι σε θέση να φκάλει μαζί σου ζίλικουρτι-...."

"Μηχανή του χρόνου"

Ναι, κάποια τραγούδια δεν έρχονται μόνα στο μυαλό..Έρχονται με συνοδεία άλλων αναμνήσεων από την εποχή, άλλων εικόνων καλύτερα...Άλλων εικόνων του εαυτού μας βασικά, των εφηβικών του συγκινήσεων και ονειροπολημάτων. (;;άτσωσ)



"Σου γράφω για να δω αν με θυμάσαι
τις νύχτες που η ομίχλη σε τυλίγει σιωπηλή
Σου γράφω για να μάθω όταν κοιμάσαι
αν το καυτό του Ιούλιου σε πνίγει το φιλί

Τα χείλη μου πετρώσαν στʼ όνομά σου
δεν πρόλαβα ποτέ να τραγουδήσω τρυφερά
Τα χάδια που λατρεύαν τʼ άγγιγμά σου
δεν πρόλαβα στο γέλιο σου να ζήσω μια φορά

Δε θέλω να λυπάσαι, δε θα παραπονεθώ
που ήτανε γραφτό μου πριν σε μάθω να χαθώ

Στ' ορκίζομαι στον άγιο πικρό λεμονανθό
την άνοιξη κοντά σου και πάλι θα βρεθώ
Στ' ορκίζομαι στον άγιο πικρό λεμονανθό
την άνοιξη στη γη μας ξανά θʼ αναστηθώ

Οι φίλοι μας θα ʼρθουν που ξεχαστήκαν
θα ʼρθουν για να γιορτάσουνε μαζί μας και να πουν
Χαρά σʼ όλο τον κόσμο, δεν χαθήκαν
αυτά που οι καρδιές μας κι οι ψυχές μας αγαπούν

Δε θέλω να λυπάσαι, δε θα παραπονεθώ
που ήτανε γραφτό μου πριν σε μάθω να χαθώ

Στ' ορκίζομαι στον άγιο πικρό λεμονανθό
την άνοιξη κοντά σου και πάλι θα βρεθώ
Στ' ορκίζομαι στον άγιο πικρό λεμονανθό
την άνοιξη στη γη μας ξανά θʼ αναστηθώ

Στ'ορκίζομαι στον άγιο πικρό λεμονανθό
στ' ορκίζομαι...στην Κύπρο ξανά θʼ αναστηθώ"

Λεωνίδας Μαλένης

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου