Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

Πού πάς μωρή;

Όϊ κουμπάρε, μοναξιά και πάλι μοναξιά...Δεν συμφέρει η φάση. Εδώ και δύο μήνες είπα κοινωνικοποιηθώ και πάλι. Παλιές συμμαθήτριες στον ορίζοντα, παλιές συμφοιτήτριες ( πριν 10 χρόνια μπορεί να τις έλεγα και κολλητές, δεν θυμάμαι), κάποιοι καινούργιοι παρέες, και το σκατομούτσουνο μου με το θλιβερό μου σαρκίο, το οποίο αναδεικνύει τις αναλογίες του Μπομπ του Σφουγγαράκη, εκτίθενται και πάλι δημόσια .
Θέματα για συζήτηση ανεξάντλητα, δεν έχω παράπονο, το αντίθετο μάλιστα αφού συμβαίνει το κλασικό σπαστικό:Δεν σιωπά η μια να ακούσει την άλλη. Δεν υπάρχει έτσι περίπτωση. Θέλουν τόσα να πουν όλες οι πλευρές που καταντά κουραστικό. Ψάχνει ο ένας να βρεί παύση να μιλήσει ο άλλος. Και για άσχετα θέματα. Θα μου πείς, αν δεν ταιριάζαμε δεν θα συμπεθεριάζαμε. Ένα από τα προβλήματα όμως είναι ότι ξεπαραδιάζεσαι άγρια. Ρε κουμπάρε που να μείνει μαύρος για καφές! Και όχι μόνο! Δώστου εστιατόρια, δώστου λογαριασμοί, ( "τζερνώ εγώ τζιαι τζερνάς με άλλη φορά" και το πράγμα δεν τελειώνει...ενώ παλιά εδίαν ο καθένας το ππάϊν του, όντας γονεοχρηματοδοτούμενος και πιο συμμαζεμένος). Μάνα μου δοκησισοφούλλα μου και δεν έτρωγες την παττίχα την κομμένη στην πιατελλού σου με την πηρούνα πάνω στο μπαλκονούδι με τη ριτσούα σου....

Που καιρός που οι προτάσεις: "Παίζουμεν ούνο; "πάμεν γυρόν με το ποδήλατο;" "εδοκίμασες το τζείνον το παγωτό;Πάμε να γοράσουμε;", "ύστερα που το σινεμά γοράζουμε γύρο;" "παίζουμε ρακέτες;", ήταν ικανές να σηκώσουν κύματα ενθουσιασμού. Τώρα στις παραπάνω προτάσεις ακούς αντίστοιχα: "κόρη μα τί λαλείς;είμαστε μωρά;", "μα να γυρίζω μες τους ήλιους;", "παγωτόν, μα επέλλανες; εν τρώω έτσι πράματα, μόνο σαλάτες, έβαλα 2 κιλά", "γύρον;μά έτσι ώρα;""ρακέτες;χαχαχα, εν πάεις καλά"..Και ξεκινούν να σου αραδιάζουν τα κατα φαντασίαν φλερτ τους και τις πολιορκίες που δήθεν τους κάνει ο άλφα και βήτα, και ότι αυτές το παίζουν σκληρές ( οι περισσότερες φίλες μου πάσχουν από το σύνδρομο "έρωτας -χωρίς -ανταπόκρινση- εξιστορούμενος- ως άμοιβαίος- αλλά ανευόδωτος". Κατάσταση που είναι η μόνη που έχει επιβιώσει από την εφηβεία τους). Και μετά ξεκινούν άλλα τροπάρια, ότι "πρέπει να φροντίζω τον εαυτό μου παραπάνω" ( δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο απογοητευτικό είναι αυτό όταν προτού βγείς έχεις πεί στον καθρέφτη "ππου σου κοπελλάρα μου"-όπως συστήνουν όλοι οι ψυχολόγοι) "να αλλάξω χρώμα στο μαλλί, να αδυνατίσω, να μεν μιλώ δυνατά, να μεν αστειεύκουμαι με πλάσματα που δεν ξέρω, να μεν μαλλώνω,να μεν φέρνω το σκύλο μου μαζί μου", κτλ κτλ. Και να μην μπορώ πλέον να τους πώ τζείνον που μου ελάλεν η γιαγιά μου ότι δηλαδή "εν οι τσικνωμένες που γυρεύκουν άντρα που τα κάμνουν τούτα"γιατί μάλλον η γιαγιά μου το έχει ανακαλέσει ,βλέποντας με να γεροντοκορεύκω επικίνδυνα( όπως έμαθα σήμερα "όποια περάσει τα 25 στην Κύπρο και είναι ελευθερη είναι ξοφλημένη"...μάλιστα.. ο ίδιος μπλογκεράς πέρσι μου έλεγε να αποταθώ στο τέλεθον να μου βρεί φίλους για να με πάρουν θάλασσα και ότι με λυπάται: δεν με εκπλήσσει που και οι δύο απόψεις εκπορεύονται από το ίδιο άτομο)
Λες να φταίνει οι θρησκοφεμινιστικές μου καταβολές, ή το ελαττωματικό DNA μου για το χάλι μου; Όπως και να έχει εγώ δεν φταίω, εγώ απλά θέλω να γυρίσω στα παλιά αν γίνεται...
Σαε ευχαριστώ πολύ, σας ευχαριστώ εκ των προτέρων, ευελπιστώ στην κατανόηση σας, κτλ κτλ, σγλουρπ, κτλ, μετα τιμής, κτλ, κτλ, έσιετε γειά....

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου