Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

Υπομονή

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ

ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙ
ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΑ ΚΑΙ ΦΕΥΓΑΤΗ
ΧΑΘΗΚΕ ΑΠΟ ΠΡΟΧΤΕΣ
ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ ΔΙΑΘΕΣΗ
ΟΠΩΣ ΜΑΡΤΥΡΕΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΑΡΤΗΜΕΝΟ ΠΟΤΠΟΥΡΙ ΜΕ ΤΑ 10 ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
( http://neraida-asteriou.blogspot.com)


ΑΜΟΙΒΗ 3 ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΕ ΠΟΣΤ
ΚΑΙ 10 MP3 ΤΗΣ ΑΡΕΣΚΕΙΑΣ ΣΑΣ.

Κρυφές εξουσίες...



Θα έρθω να σε βρω

Όπου να 'ναι θα 'ρθω να σε βρω
και το μυστικό μου να σου πω,
το 'ψαξα πολύ για να το πω σ' εσένα
κι έχανα πολύτιμο καιρό.

Μέσα απ' τα σκοτάδια κι απ' το φως,
ξεπηδώ σα γελωτοποιός,
με τον εαυτό μου έχω γίνει ένα
και δεν είμαι πιόνι κανενός.

Στα παιχνίδια όλων σας έκανα χαλάστρα,
για κανέναν πούστη δε θυσιάζομαι.
Πως να ξεγελάσετε μια χαμένη φάτσα,
τρέξτε και προφτάστε, δεν πλησιάζομαι.


Ό,τι κι αν λέτε, δε μ' ακουμπάτε,
αναμασάτε λόγια θολλά και ψεύτικα.
Σπίτι δεν έχω, μήτε πατρίδα,
με διώξατε όλοι, μα εσένα σε θέλω ζωντανό.


Έλα στο δικό μου τον παλμό,
ζήταγα πολύ ν' αγαπηθώ,
έδωσα τα πάντα και τα ξαναδίνω
και γι' αυτό μπορώ να σ' αγαπώ.

Δε θα με γνωρίσεις αν με δεις,
είμαι κυνηγός κι ονειρευτής,
μη σε παγιδέψουν σε καμιά βιτρίνα
και σε παραδείσους μου χαθείς.

Στα παιχνίδια όλων σας έκανα χαλάστρα,
μα στην αγκαλιά σου εκστασιάζομαι.
Όσα σου φανέρωσαν στα χαρτιά και τ' άστρα,
όλα παραμύθια και σε χρειάζομαι.


Παλιέ μου πόθε,στο πέρα-δώθε,
μη σε χαλάσουν φοβάμαι για σένα πιο πολύ.
Όλα τα φτύνω, τα καίω όλα,
μπαίνω και βγαίνω και δένω μ' εσένα απ' την αρχή.




Μουσική Στίχοι

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΓΚΟΟΥ ΟΝ ΜΠΕΪΜΠΙ

Και τώρα εγώ πρέπει να συμπεριφέρομαι λες και δεν έγινε τίποτα, να συνεχίζω να χαμογελώ στους "φίλους", να βρώ κάτι χιουμοριστικό να πω, να μην νομίσουν πως με ένοιαξε, να το παίξω ανώτερη και να μη δώσω σημασία στις κακεντρέχειες και στις συκοφαντίες όποιου βρήκε την ευκαιρία- δρυός πεσούσης- να μου μπήξει το μαχαίρι, να συνεχίσω να απαντώ αδιάφορα στα σχόλια, να βρώ ένα αδιάφορο ποστ και να μην αφήσω να νοηθεί ότι με πείραξε ο φασισμός του οποιουδήποτε. Να δείξω κατανόηση σε όλους και σε όλα, να μην τους αφήσω να καταλάβουν πόσο χλιαροί και επιφανειακοί είναι και εις πείσμαν όσων με θέλουν να έχω αυτοκτονήσει και τώρα πανηγυρίζουν, να συνεχίσω να ζω.
Κι εγώ να ακούω τον Μαχαιρίτσα να τρίζει στο τραγούδι του Καβαδία και να βλέπω το δρόμο να φεύγει, τη ζωή, το νόημα, την αγάπη ,τα πάντα, κάτω από τις ρόδες.

"Μα ο εαυτός μου μια βραδιά
εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα υψωθεί
θα σημαδέψει κι άφοβα τον φταίχτη θα χτυπήσει
"

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου