Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

Παράλληλες τομές


Title: Enas Skilos Sto Kolonaki
Artist: Foivos Delivorias
Album: Xalia
Lyrics:
Στο Κολωνάκι είναι ένας σκύλος, ο Βαγγέλης
έξω απ'το everest ή στη Λουκιανού
το μάτι του σ'ακολουθεί θέλεις δε θέλεις
καθώς βυθίζεσαι στο βίο που λες πως θέλεις
για να ξεφύγεις, από το βίο, από το βίο του διπλανού

Κοιτάει τις γκόμενες που θέλουν να πιαστούνε
που καταφτάνουν από χίλιες γειτονιές
ντυμένες χρώματα για να παραδοθούνε
στρο πρώτο μπράτσο με φλεβίτσες που θα βρούνε
στην πρώτη τσέπη, στην πρώτη τσέπη,
που θα της λύνονται οι κλωστές

Στο Κολωνάκι είναι ένας σκύλος, που τον ξέρουν
οι gay μόδιστροι κ' οι sexy φθισικές
οι σιλουέτες που στα εξώφυλλα υποφέρουν
κάτι σκιές, που η μια την άλλη λεν πως ξέρουν
και λεν "αγάπη μου", λεν "αγάπη μου",
με ολόιδιες φωνές.

Κοιτάει τ' αστέρια ή πότε πότε τα δεντράκια
κοιτάει τα κάστανα που καίνε στη φωτιά
κοιτάει τα λίγα που απομείνανε παιδάκια
το συντριβάνι, τις καρδούλες, τα παγκάκια
τους καπουτσίνους στα φλυτζανάκια, στα φλυτζανάκια,
τα παγωτα

Στο Κολωνάκι είναι ένας σκύλος, ο Βαγγέλης
που τελευταία μόνο εμένα ακολουθεί
όλο τον διώχνω, του φώνάζω, λέω "τι θέλεις",
μου λέει "βυθίζεσαι στον βίο που λες πως θέλεις"
και με κοιτάζει, και με κοιτάζει,
όπως κοιτούσες κάποτε εσυ (Χ2)



Τι έμεινεν άλλο να σας πω....Δεν θα σας αφήσω με το τραγουδάκι, αν και είναι υπέροχο, απόψε μου μιλά για έναν παραπάνω λόγο, αλλά κάθε φορά που το ακούω ειναι σαν να είναι η πρώτη, ίσως γιατί ξεχνώ τους στίχους, αλλά μη μου στεναχωριέστε, τους βρήκα στο γιουτούμπιον που είναι ανοιχτό 24 ώρες το 24ωρο, καθημερινές και αργίες. Ω μα, καθήστε, μην μου στέκεστε, κάτσετε, νά τις και τις σημειώσεις μου, ήρθα ετοιμη για διάλεξη, άντε πριν να εξατμιστούν τα ξύδια και χωνευτούν τα αχώνευτα...Το αφεντικό τρελάθηκε, πλησιάστε...Χαρίζει σοφία..

Που λέτε... λάθος.."Κυρίες και κύριοι", κεριά μου και λιβάνια μου, σκεφτήκατε πόσοι στον πλανήτη κινούνται μαζί μας σε παράλληλες τροχιές και δεν θα τους γνωρίσουμε ποτέ; Πόσοι στον πλανήτη αυτή τη στιγμή αισθάνονται όμοια πράγματα, βρίσκονται στην ίδια θέση, αναζητούν τις ίδιες διεξόδους, φτάνουν στα ίδια αδιέξοδα;
Μπορεί κάποιος αυτή τη στιγμή να γράφει το ίδιο πράγμα με μένα, κάποια να άνοιξε το καπάκι του παγωτού με τον ίδιο τρόπο, την ίδια στιγμή, κάποιος άλλος να τεντώθηκε σαν εμένα, κάποια άλλη να έβαλε τον σελιδοδείχτη στον ίδιο αριθμό της σελίδας. Θα ωριμάσουμε με τους ίδιους ρυθμούς, θα γεράσουμε με τους ίδιους ρυθμούς, θα πεθάνουμε με έναν ταυτόχρονο επιθανάτιο βρόγχο, θα χαλαρώσουν τα νεύρα στα πτώματα μας και θα τα κάνουμε πάνω μας την ίδια ώρα, θα μας θάψουν την ίδια ώρα, και θα μας φάνε τα σκουλήκια με την ίδια όρεξη. Κι όμως ποτέ κανείς δεν θα δεί τον άλλο.Εκεί έξω είναι κοιμητήρια που εκτείνονται και επεκτείνονται και ανανεώνονται συνεχώς. Και σε όλες τις χώρες άνθρωποι με παράλληλους βίους.

Δεν ξέρω απόψε θέλω να γνωρίσω όλο τον κόσμο. Κι όμως είμαι καταδικασμένη στην μηδαμινή μου βιόσφαιρα. Προσπαθώ να ξεχωρίζω, να δίνω κάποια σήματα, να νιώσουν κάποιοι ότι εκπροσωπώ επάξια τη μιζέρια τους, να νιώσουν κάποιοι καλύτερα..Φροντίζω να γνωρίζω το βάθος των ανθρώπων. Πρώτα το βάθος αυτό το ονόμαζα κακή πλευρά και δυσαρεστούμουν που μόνο αυτό εισέπραττα. Ανρωτιόμουν γιατί, μελαγχολούσα, αισθανόμουν μηδαμινή. Μου έχουν ζητήσει αμέτρητοι άνθρωποι συγνώμη. Κάποιοι λένε ότι πρέπει να φροντίζεις να μην αναγκαστείς να ζητήσεις συγνώμη ποτέ. Να είσαι εντάξει. Εγώ το βλέπω αλλιώς. Να μην αναγκάσεις κάποιον να΄έρθει στην ανάγκη να σου ζητήσει συγνώμη.

Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ, ότι το να εισπράττεις την κακή πλευρά των ανθρώπων εξαιτίας της απαξίωσης που νιώθουν στο πρόσωπο σου είναι ευλογία. Πάντα ήξερα ότι το χαμόγελο των "τρελλών"έκρυβε τη μεγαλύτερη σοφία του κόσμου. Αυτών των κουρελήδων ζητιάνων που συχνάζουν σε καταστήματα και πλατείες και σου ανοίγουν κουβέντα, σου θυμώνουν, μιλάνε μόνοι τους, βάζουν το χέρι στο πρόσωπο. Αυτών των αδέσποτων που σε κοι΄τάνε κατάματα. Αυτών των γάτων που σε κοιτάζουν ειρωνικά και φοβισμένα πανω από ένα ανοιγμένο σκουπιδοτενεκέ. ( ειρωνικά άρα φοβισμένα, όπως κι εσύ) Αυτών ακρίβώς, το αμέτρητο βάθος των οποίων με επαναφέρει στον ίλιγγο του χάους που με κρατά ζωντανή. Δίνοντας μου το φανάρι ώστε να απολαύσω τις πρωτόγονες τοιχογραφίες του λαβυρίνθου της ανισορροπίας μου. Δεν νομίζω οι νορμάλ, οι εξουσίαν έχοντες, οι σελέμπριτοι, οι ωραίοι και πλούσιοι, οι καθόλα φυσιολογικοί με τις περγαμηνές και τις τιμές να έχουν μεταλάβει ποτέ το άγιον ύδωρ της περιφρόνησης, να έχουν δεί το αληθινό πρόσωπο πίσω από τα γλοιώδη σάλια των ανθρώπων. Πάντα θα είναι ανασφαλείς στην ασφάλεια τους, ενώ κάποιοι άλλοι θα ηρεμούν στην ανασφάλεια τους, έτοιμοι να μάθουν και να ανακαλύψουν.

Άλλες φορές με εκνευρίζουν, άλλες φορές μετα βίας συγκρατιέμαι από το να τους σκάσω ένα φιλί στο μάγουλο. Άλλες φορές θέλω να κάνω εμετό. Σε κάθε περίπτωση όμως αυτός που μου προκαλεί αυτά τα συναισθήματα έχει κάτι από μένα, κι απο σένα κι από όλους. Κι αυτό νομίζω βοηθά να το σκέφτεται κανείς. Όπως και η εικόνα ενός κοιμητηρίου με κάτασπρους σταυρούς στον τοίχο.

Ερωτήσεις; Αν δεν έχετε ας προχωρήσουμε όλοι προς τον μπουφέ...

Λαφαζανέψτε γιατί χανόμαστε


"Το λαφαζανιόν
του λαφαζανιού
το λαφαζανιόν
ω λαφαζανιόν!

Στον πληθυντικό παραείναι λαφαζανιό για να κλιθεί, έτσι χρησιμοιείται
αντ'αυτου το θηλυκού γένους "οι λαφαζανιές". Στον ενικό, η "λαφαζανιά"
αποφεύγεται, αφού θυμίζει το χωριό Λαζανιά αφενός και τα λαζάνια
αφετέρου. Οι γλωσσολόγοι αψιμαχούν για το φύλο του λαφαζανιού. Αλλοι
λένε ότι είναι θηλυκό και στον ενικό, αλλά ορισμένοι κοινωνιολόγοι
θεωρούν ότι το θηλυκον θεωρείται αστείο μόνο αυτοακυρωνόμενο και
συνεπικουρείται από άλλους παραγοντες. Στο σημείο αυτό
νευροψυχολόγοι ( που κρίνονται επιεικώς μισογύνηδες) θεωρούν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος, στην αριστερή πτέρυγα, εξεγείρεται κάθε φορά που καλείται να εννοήσει ένα λαφαζανιόν ως αρσενικό. Οι γλωσσολόγοι γενικής παθολογίας απαντούν με ένα "ΝΤΑΑΑΑΑ!!!! αφού
υπάρχει μόνο ως θηλυκό και ουδέτερο". Έτσι, συμφωνούν διαφωνώντας και
καταγράφουν και άλλες λέξεις που έχουν καταχωρηθεί ως θήλεα:τσόφτα,
βαρέλλα, παρλαπίπα. Οι διαλεκτολόγοι σ'αυτό το σημείο θεωρούν ότι
πρέπει να σημειωθεί ότι αυτός ο σεξισμός στο φύλο της βλακείας
κυριαρχεί σε ισχυρές διαλέκτους, όπως η κυπριακή, και οι
κονωνιογλωσσογοι συμπληρώνουν πως αυτό οφείλεται στον υποβαθμισμένο
ρόλο του γυναικείου φύλου σε κλειστές κοινωνίες όπως η Κύπρος. Έτσι, με
μια εξαιρετική τρίπλα στην περιοχή, οι γλωσσολόγοι γενικής παθολογίας ακυρώνουν τον αρχικό ισχυρισμό ότι το θηλυκό ως μονάδα δεν προκαλεί χαλαρό το γέλιο, αλλά θεωρούν ότι αποκλειστικά του ανήκει αυτή η ιδιότητα , στα πλαίσια πάντα της γλώσσας. Το αρσενικό γένος των "σαρκασμός" και "κυνισμός" δεν συνιστά ακύρωση του ισχυρισμού τους, αφού το γέλιο δεν βγαίνει τόσο αβίαστα. Όλοι φαίνονται να συμφωνούν. Την χαρά
τους όμως, επισκιάζει η παρατήρηση ενός ομιλούντος της κοινής ελληνικής πως
ο παρλαπίπας κυκλοφορεί ως αρσενικό αποκλειστικά. Το θέμα
κλείνει οριστικά όταν του επισημαίνεται ότι εδώ ασχολούμαστε με
ουσιαστικά και όχι με επίθετα.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου