Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

Μουρμουρκόν, ρε μουρμουρκόν...

Δεν θέλω ούτε να το παίξω φιλοροκόλα, ούτε πελλή και θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αλλά εβαρέθηκα να ακούω τούντο μίζερο παραλήρημα για τους "πελλομιτσιούς", που με "ποιο δικαίωμα ξαπολούν τα πλέηστέησιον τζιαι φκαίνουν έξω να κάμνουν πελλάρες", "γιατί να μεν κάθουνται να θωρούν τηλεόραση τζιαι αντιθέτως παίζουν με καζούθκια, λαμπρατζιές και τα ρέστα". Μερικοί μάλιστα το παίρνουν πιο μακριά και ζητούν κατάργηση εθίμων και ωσαν άλλοι "ουδεπόποτες"ζητούν τάξη και ηθική παντού και πάταξη του "κακού".
"Γιατί οι μιτσιοί να πιστεύκουν σε σημαίες και πατρίδες;";"Γιατί ο νέοι να τηρούν έθιμα"; Στο πυρ το εξώτερον παραύτα! "Γιατί οι νέοι να γελούν";"Γιατί να αππώνουνται";"Γιατί να αναπνέουν" ; γιατί , γιατί, γιατί, γιατί....μας τα έχουν πρήξει ειλικρινά, έχω βαρεθεί να τους ακούω να επιμένουν στη μιζέρια τους. Διαφωνώ τζι εγώ με τα καζούθκια αλλά έννεν τούτον το θέμα. Το θέμα είναι ότι φταίουν τους τα ρούχα τους:φταίουν τους οι "ήμο" γιατί εν καταθλιπτικοί, νευριάζουν με τους "αλήτες" γιατί μαζεύκουνται παρέες τζιαι κάμνουν παναϋρκα, σχίζουν τα ιμάτια τους αν τα παιθκιά τους παν μοναχοί, λαλούν τους ανήθικους αν θέλουν σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο σχολείο, καταριούνται τους αν αφαιρέσουν μια τουρκική σημαία που κανένα φυλάκιο.. Που την μιαν φωνάζουν για το ότι οι μιτσιοί εν αποβλακωμένοι μπροστά που το ιντερνετ, που την άλλην άμαν πουν να φκουν έξω, φωνάζουν την αστυνομία. Αλλά κατα τα άλλα χειροκροτούν τις "συσσωρευμένες οργές" άλλων μιτσιών σε άλλη χώρα (έπρεπε να είχαμε τα περσινα δεκεμβριανά στην Κύπρο, να δώ πως θα αντιδρούσαν)
Αυτοί οι άνθρωποι δεν υπήρξαν ποτέ νέοι; ποτέ μα ποτέ;( εγώ σας λαλώ εκάμναν παραπάνω πελλάρες). Και μένα με ενοχλεί η φάση, και σαφώς καταδικάζω οτιδήποτε απειλεί την ασφάλεια του οποιουδήποτε, αλλά από την άλλη σέβομαι την ανάγκη του καθένα να έχει ωραίες αναμνήσεις στις αποσκευές του, καθώς ακολουθεί ένα πολύ ανιαρό, βαρετό και μούρμουρο ενήλικο μέλλον.

Εξαιρετικά αφιερωμένο...

Έπρεπε να δουλέψω γι αυτό το ποστ. Να βρώ πληροφορίες, να κάνω έρευνα, να στήσω ένα καθωσπρέπει βιογραφικό, να βρω και τίποτα από το γιουτουμπ, να το φροντίσω καλά. Έλα όμως που δεν είμαι δημοσιογράφος και βαριέμαι (άσε που θα τα έκανα και χάλια) Εγώ το μόνο που ξέρω (και δεν καταλαβαίνω) είναι ότι..πεθύμησα την φάτσα και τη φωνή του Δημήτρη Αντρέου! Δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί να σου λείπει μια τηλεοπτική περσόνα, λες και πρόκειται για δικό σου άτομο. Είπαμε, χτες ήταν η μέρα της στέρησης.
Ήμουν στην κουζίνα, και σαν ελατήριο πετάχτηκα πάνω όταν άκουσα μια γνώριμη φωνή στην τηλεόραση. Έτρεξα: "μα εν ο Δημήτρης Αντρέου"; Πλησιάζω και ήταν ένας πάτερ στο συν -πλην. Κρίμα. Ειλικρινά, για ό, τι θέμα κι αν μιλούσε αυτός ο άνθρωπος, όποιο ρεπορτάζ κι αν έκανε, σε καθήλωνε. Ο τρόπος που κοιτούσε τον φακό, που έκανε παύσεις και χαμογελούσε με νόημα πριν πει κάτι, σου έδινε μια οικειότητα, σε έκανε να νιώθεις ότι μοιράζεσαι μαζί του το δικό του ανώτερο αισθητήριο. Ανθρωπιστής, δεν διέκοπτε ποτέ τους άλλους, έκανε εισαγωγές και κλεισίματα ποιητικά.. Τον απολάμβανα σε κάθε του λέξη κι ας διαφωνούσα κάποτε (κι όμως η στάση του εξέφραζε τη λαϊκή αίσθηση πολύ συχνά , εκλογικοποιημένη).
Δεν είχε τα χαραχτηριστικά μοντέλου και ούτε ήταν μετροσέξουαλ όπως κάποιοι ραγδαία ανερχόμενοι δημοσιογράφοι σήμερα. Είχε μια ασχήμια που σε γλύκαινε, σαν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Ας ακουστώ υπερβολική, αλλά αν στις βυζαντινές αγιογραφίες τα πάντα έχουν την σημειολογία τους ( μεγάλα μάτια:γιατί είδαν τον Θεό, μικρό στόμα:γιατί ήξεραν να σιωπούν κτλ) , ο Δημήτρης Αντρέου είχε μεγάλα αυτιά γιατί ήξερε την τέχνη του ακούειν. Άκουε προσεχτικά τον καθένα, δεν βιαζόταν να μιλήσει, εκτιμούσε τους πάντες.
Σας τα λέω αυτά και ειλικρινά τον φέρνω μπροστά μου με τους αγκώνες ακουμπισμένους στο τραπέζι , να γέρνει προς την κάμερα άφοβα( στάση που δεν είδα σε άλλο δημοσιογράφο), και να μου χαμογελά στο κλείσιμο. Αιωνία του η μνήμη....

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου