Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

Μιζέρια μάγκνα

Θα είμαι λίγο μακάβρια απόψε.Γενικά δεν είμαι καλά αυτό τον καιρό και ιδίως σήμερα. Μου λείπουν αρκετοί άνθρωποι, οι οποίοι, άλλοι σκορπίστηκαν στα 4 σημεία του ορίζοντα, άλλοι "πήδηξαν τον φράχτη" για πάντα. Ο θάνατος μου στέρησε από νωρίς πολλούς ανθρώπους τους οποίους αγαπούσα, και στους οποίους δεν πρόλαβα να τους το πώ. Η συναίσθηση της ματαιότητας των πάντων και του φευγαλέου της ζωής, μου εντυπώθηκε σε πολύ τρυφερή ηλικία και αυτό με έκανε να σκέφτομαι μεταφυσικά και πνευματικά. Το Χριστολογικό σχήμα σωτηρίας που μου παρείχε η εκκλησία, στο θέμα του θανάτου, νοηματοδοτούσε μεν, δεν ανακούφιζε πολύ δε. Αλλά ήταν η σανίδα την οποία το μυαλό και κυρίως η καρδιά, χρησιμοποιούσαν για να βγουν στη στεριά μετά από κάθε πένθος. Η εφηβική μου ηλικία, βυθισμένη στα μαύρα μέσα και έξω, η φοιτητική μου ζωή, γεμάτη σπασμωδικά ξεσπάσματα απωθημένων....Το αίσθημα αυτό της απώλειας με έκανε πιο είρωνα, να μην απολυτοποιώ αυτή τη ζωή, να μπορώ να γελώ με τα άγχη των υπολοίπων. Με έκανε όμως και μηδενίστρια, και δεν μπορώ να εξηγήσω πως με αντέξαν τόσα χρόνια οι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού φίλοι μου. Σιχαίνομαι τα λούσα, τα ψώνια, είμαι μίζερη, τσιγκούνα για μένα και ανοιχτοχέρα για άλλους ( δεν μπορώ να το εξηγήσω), δυσκολεύομαι να πετάξω ρούχα και παπούτσια αν δεν διαλυθούν εντελώς ( έχω ακόμα ρούχα από....το 1996 και παπούτσια από το 2002, τα οποία φορώ ακόμα). Μπορεί να με δείτε να πάω στη δουλειά με φόρμες, μπορεί να με δείτε να πάω και με φουστάνι και τακουνάκι ( γελοία και στις δύο περιπτώσεις). Το ομολογώ και το παραδέχομαι. Δεν με νοιάζει. Πολλοί με θεωρούν λεσβία, άλλοι καθυστερημένη, άλλη τρελλή, άλλοι διανοούμενη, ενώ δεν ήταν και λίγοι που με ρώτησαν αν εκθέτω τα έργα μου σε γκαλερύ (λες και οι ζωγράφοι έχουν την ταπέλλα του κακοντυμένου). Κουρεύομαι με τρόπο που να μην χρειάζεται να χτενίζομαι παρα μόνο όταν εξέλθω του μπάνιου ( στην καλύτερη περίπτωση). Αποφεύγω τους καθρέφτες και πολλές φορές τρόμαξα μέχρι θανάτου όταν με είδα μέσα, έχοντας ξεχάσει ότι πρόκειται περί καθρέφτη. Πολλοί φίλοι μου φέρνουν φωτοτυπίες με δίαιτες και οι συγγενείς μου κάνουν δώρα συνήθως ρούχα. Για να εξηγούμαι, το θέμα δεν είναι οικονομικό. Το θέμα είναι ότι δεν το θεωρώ θέμα και αν ασχολούμαι τώρα είναι για σκοπούς αυτογνωσίας.
Δεν με απασχολεί ν'αρέσω και κάποιες κρίσεις ανασφάλειας που είχα, μου τις διέλυσε μια ψυχή (καλή του ώρα εκεί που είναι) με τα λόγια: "μου αρέσει αυτό το ότι να'ναι σου".
Απόψε μου λείπουν πολλοί. Πλησιάζουν και γιορτές, τα πάντα γύρω ανθισμένα και ο Χριστός μέλλεται να σταυρωθεί. Η ζωή εν τάφω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια στη ζωή από τον θάνατο. Καμιά φορά βλέπω τη Λευκωσία να σφύζει απο κίνηση, και όπως τους παρακολουθώ σκέφτομαι ότι σε 100 χρόνια από τώρα όλοι θα είμαστε κάτω από τη γη, βορά σκωλήκων. Και το ζευγαράκι που περπατά αγκαλιασμένο, και ο γέρος που απλώνει στον ήλιο, και ο ταξιτζής που βρίζει τον οδηγό λεωφορείου από δίπλα, και οι σριλανκέζοι που περπατούν παρέα και περιεργάζονται το καινούργιο τους κινητό χαχανίζοντας. Όλοι μα όλοι. Και ο ανώνυμος που με βρίζει, και ο διάσπορος, και ο μενέλαος, όλοι, όλοι...Δεν ξέρω αν αυτό το κείμενο υπάρχει εδώ ύστερα από 100 χρόνια. Αλλά αν τύχει και υπάρχει ακόμα, θέλω να πώ στον (μελλοντικό) αναγνώστη, ότι η ζωή εν έτει 2009 είναι απαίσια, τίποτα το ωραίο δεν υπάρχει, είμαι πολύ δυστυχισμένη, δεν αντέχω άλλο που ζω και καλύτερα που πέθανα. Αν θέλει, και αν υπάρχουν ακόμα παξιμάδια και πουλιά το 2109, ας λουβίσει ένα στο δρόμο να φάει κανένα περιστέρι ή κανένας στρούθος στην μνήμη μου. Αν υπάρχουν ακόμα ποτήρια, ας βουτήξει το παξιμάδι προηγουμένως, για να δροσιστεί η καρτούλλα τους.

Εν είμαι καλά πόψε. Είπα σας το.....

πο (Σπαστικά) πράγματα (Γ)

ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

1) Να σηκώνεσαι άγριο χάραμα, να ετοιμάζεσαι σε χρόνο ντε τε, αλλά την τελευταία στιγμή να συφταστείς με αποτέλεσμα πάλε να δώκεις μέσα στην κίνηση.
2) Να αργήσεις και την ώρα που παρκάρεις στη δουλειά να δώκεις πάνω στον διευθυντή ή στον ρουφιάνο του.
3) Να τρομοκρατηθείς χωρίς να σκεφτείς ότι για να παρκάρετε την ίδια ώρα σημαίνει ότι τζιαι τζείνος άρκησε.
4) Να μην έχεις όρεξη για κουβέντα και να σου μιλούν όλοι.
5) Να έχεις όρεξη για κουβέντα και να μη σου μιλά κανένας.


ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ

1) Στους δρόμους, να έχεις στα δεξιά μια (ξερόπαστη) ξανθή και στα αριστερά έναν φουσκωτό.
2) Να προσπαθεί ο ένας να δεί τον άλλο και να βρίσκουν πάνω σου.
3) Να σε πιάνει το ρεύμα μόλις πάς να πιαστείς (γιατί έχασες την ισορροπία σου).
4) Να μεν ξέρεις να χειρίζεσαι το κωλομηχάνημα με αποτέλεσμα να το φέρεις σούζα.
5) Ο γυμναστής να γελά και να καρφώνεσαι ότι δεν έχεις ορειβατικές ικανότητες αλλά απλά είσαι άσχετος/η


( ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου