Κυριακή, 12 Απριλίου 2009

ΤΗΣ ΞΗΡΑΝΘΕΙΣΗΣ ΣΥΚΗΣ

Αρχή της Αγίας Βδομάδας. Κυριακή των Βαϊων. Ακολουθία του Νυμφίου. Πήγα να δώ τον ανεξίκακο, τον αδικημένο και ταπεινωμένο Χριστό, να βγαίνει από το μισοσκόταδο, περιφρονημένος με το ακάνθινο στεφάνι στο κεφάλι. Πάντα συγκινούμουν με τη θεατρικότητα και τη δραματικότητα αυτής της σκηνής, με την ψυχολογία του τύπου "έλα ψυχή μου, πες μας τί σου εκάμαν, έλα σε μας που σε αγαπούμε, που σε καταλαβαίνουμε, τους πονεμένους, άφηστους κακούς να τους δικάσει η κακία τους, έλα πε μας τον πόνο σου, έλα να κλάψουμε όλοι μαζί,να ξαλαφρώσεις, να τα τραγουδήσουμε τα βάσανά σου, και μείς δεν τραβήξαμε λίγα".. Οι αδικημένοι, οι βασανισμένοι, οι από παντός λοιδορούμενοι, λιτανευαν στο σκοτάδι των αιώνων μαζί με την εικόνα.

Με το βιβλιαράκι μου παραμάσχαλα, χώθηκα πίσω από μια κολόνα, λες και δεν σταμάτησα ποτέ να είμαι δέκα χρόνων, τότε, που με την πλισέ μου τη φουστίτσα και το άσπρο χοντρό καλσόν, πήγαινα στις ακολουθίες και χαιρόμουν που εντόπιζα αυτά που ψαλλόντουσαν με την πρώτη (ήμουν ένα έξυπνο και καλό μωρό-άμαν ήθελα).

Δεν νομίζω να έρχεται ένας Έλληνας σε βιωματικότερη επαφή με την αρχαία ελληνική γλώσσα παρά στην εκκλησία.Πραγματικά, πάντα λυπόμουν όσους δεν αξιώθηκαν να βγάλουν κλασικό και στέκονται σαν αγάλματα στην εκκλησία χωρίς να καταλαβαίνουν τί ακούνε. Και με το ενιαίο σήμερα, όπως έγιναν τα πράγματα ,οι μαθητές παραγκωνίζουν τα αρχαία προς όφελος κυρίως των μαθηματικών και της πληροφορικής που μονοπωλούν στις επιλογές. Βέβαια θα μου πείς, καμιά θεωρούμε πιο ιερό κάτι που δεν καταλαβαίνουμε. Όταν κάτι το ακούς σαν "άμπρα κατάμπρα" νομίζεις ότι είναι κάτι σπουδαίο έστω κι αν σημαίνει "μ΄'αρέσουν οι πατάτες". Τελοσπάντων, με άλλο μάτι, μετά από χρόνια παρακολούθησα από το βιβλιαράκι μου τα λόγια. Ένιωσα απίστευτα ευνοημένη που δεν είχα καμιά απολύτως άγνωστη λέξη και όλα μου ήταν τόσο εύκολα.

Η μικρή δοκησίσοφη δίπλα μου, μου χαμογελάει και μου δείχνει που είμαστε. "Μα καλά πως με πάχυνες έτσι" μου λέει στο αυτί. "γιατί τα έβαψες τα μαλλιά μου; είσαι τέλεια παλαβή; τζείντην κοτζιάκαρη που τζοιμάται είδες την...χεχεχε.. εν μοιάζει με τον ράμπο αν εφορούσεν μαντήλα;τάραξε την καρέκλα να ξυπνήσει να κάμουμε χάζι" "Κόρη σοβαρεύτου! Κάτι τέθκια έκαμνες τζιαι τιμωρά με ο Θεός τωρά. Ατε να δώ! γύρισε μπροστά σου! τζιαι κάτσε καλά, κλείσε τα πόθκια σου, μεν κάθεσαι σαν τον αρσενικό" "Μα φορώ την κιλότα της γυμναστικής πάνω που το κλατσόν για να μεν φαίνεται το βρακούι μου! Τζιαι εν πλαθκια τζιαι η φούστα μου, βάλλω την έτσι" "κόρη σταμάτα! εν θέμα ευσέβειας του χώρου!" "τζιαι στο σχολείο έτσι κάμνω." "Ξέρεις το ότι τωρά στα σχολεία φορούν φορμούες;" "Α Παναϊα μου! τυχεροί! τζιαι εν φωνάζουν οι δασκάλοι;εν σε στέλλουν στο διευθυντή?" "όχι! τζιαι να σου πώ για να νιώσεις καλύτερα για τον μελλοντικό σου εαυτό, όταν ήμουν στο λύκειο εκάμναμεν απεργίες για να φορουμε παντελονια στο λύκειο τζιαι να μεν μελανιάζουν οι ζάμπες μας που την κρυάδα τζιαι να σχίζονται τα καλσόν στις παλιοκαρέκλες." "εβάλαν σας αποβολή;" "ναι αλλά....τα καταφέραμε! την επόμενη χρονιά καθιερώθηκαν τα παντελόνια...βέβαια εμείς είχαμε ήδη αποφοιτήσει" "δηλαδή θα κάνω εγώ αγώνα για τα παντελόνια και θα τα φορούν οι επόμενοι;" "μικρή μου δοκησίσοφη, έτσι είναι οι αγώνες, και οι ήρωες στα πεδία των μαχών με αυτό το σκεπτικό σκοτώνονται, για τους άλλους. Γι'αυτό ονομάζονταί ήρωες" "Δηλαδή θα γίνω ηρωϊδα" "όχι ακριβώς γιατί εγώ απλά ήθελα να χάνω μάθημα. Αλλά όταν βλέπω μαθήτριες με παντελόνια θέλω να τους φωνάξω και να τους πώ ότι εγώ και οι συμμαθητές μου είμαστε η αιτία για κάτι που τώρα θεωρούν δεδομένο" "σιώπα λλίον να ακούσουμε...μα θα γινώ και τόσο μούρμουρη;" "φοβάμαι πως ναι" " και τόσο άσχημη;" "δυστυχώς..μη με ρωτήσεις τίποτε άλλο γιατί θα βάλω τα κλάματα..αν και τώρα που σε θωρώ, δείχνεις για το που οδεύεις, είσαι ένα άσχημο παιδάκι" "πε μου τουλάχιστον για τους φίλους και τις φίλες μου, θα είμαστε για πάντα μαζί; εννα με ερωτευτεί ο.." "κόρη! αντράπου! είμαστε σε εκκλησία..ειλικρινά δεν θέλεις να μάθεις για όλους τούτους τί μεγαλομαλάκες και κατίνες έγιναν...." "να μεν τους κάμνω παρέα λαλείς;" "αν με ρωτάς όη...ούτε να βγαίνεις από το σπίτι....να μην σε θυμάται κανένας από πουθενά, να μην αγαπήσεις κανένα, να μην πεις σε κανένα τα μυστικά σου, να μην παίζεις ως αργά, να γίνεις λιγότερο αγοροκόριτσο, να γράφεις σε μπλοκάκι τις σκέψεις σου και σε λίγα χρόνια θα έχεις μια τηλεορασούλα με κουμπιά που θα τις δημοσιεύεις και θα γίνεσαι ρεζίλι και εσύ θα νομίζεις ότι κάτι έκανες" "αν τα κάμω τούτα, εν θα καταλήξω έτσι;" "θα καταλήξεις αλλά δεν θα έχεις τίποτα ωραίο να θυμάσαι κι αυτό θα κάνει τα πράγματα ευκολότερα... η μοναξιά θα είναι μια φυσική αναγκαιότητα... καλή μου μικρή μου δοκησίσοφη, πόσο σε λυπάμαι...όσο σκέφτομαι τί θα ακολουθήσει.." "θα γίνω αρχαιολόγος τελικά;""σσσσσ...σιώπα! κοίτα το βιβλιαράκι σου"
"ξέρεις κάτι;" "τί" "αγαπώ σε όπως τζι αν έγινες!" "τζι εγώ μωρό μου, όπως κι αν ήσουν" "Φίλες;" "Φίλες" "Αύριον όμως να φέρεις το σκαμνούιν σου γιατί το δικό μου θα μου το σπάσεις" "οκ" .

Κυριακή των Βαϊων 2009. Πρόσχωμεν..

(πο) Σπαστικά πράγματα (Β)

ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

1) Να τα έχεις μπήξεις όλα στην τσάντα που δίνεις για μέσα (για να έχεις ελευθερία στα χέρια) και στο τέλος να φορτώνεσαι σαν το γαδούρι με τσάντες από το ντούτη φρη.
2) που πρέπει να πάρεις κάτι για πεσκέσι ντε και καλά και εσύ να τσιγκουνεφκεσαι
3)όπως βουράς οι μπουκάλες στη τσάντα να κουτουλλά η μια στην άλλη.
4) να σχιστεί το χερι στην τσάντα τζιαι να τες κρατάς μπροστά σου "ετοιμομέθυστος".
5) που για να δείξεις το διαβατήριο να πρέπει να τα ξαπολήσεις ούλλα χαμαί.
6) να σιονοστούν.
7) να σου πιάσει άλλος το ντουλαπάκι στο αεροπλάνο και τη θέση στο παράθυρο.
8) να μεν του πείς τίποτε
9) να πιάεις τη θέση άλλου στο παράθυρο και κατα τη διάρκεια του ταξιδιού να σε πιάσει συχνοουρία.
10) να μεν σε φορεί να μπαίνεις τζιαι να φκαίνεις.
11) να μεν φκαίνει ο άλλος/η έξω για να φκείς.
12) να κρατά τζιαι μωρό
13) το μωρό να κλαίει συνέχεια
14) όταν το παίρνει ο ύπνος να σε παίρνει και σένα.
15) να χάσεις το φαϊ γιατί τζοιμάσαι.
16) το μωρό να σιέσει πάνω του
17) οι πίσω και οι μπροστά να μεν σκάζουν
18) να φκάλεις τα παπούτσια σου γιατί επρηστήκαν τα πόδια σου αλλά να νεκατσιάς να πατήσεις χαμέ με τις κλάτσες.
19) να μεν μπορείς να σκύψεις για να βρεις ταπαπούτσια που τρυπώθηκαν κάτω που την καρέκλα του μπροστινού.
20) Η καρέκλα του μπροστινού να είναι γυρμένη.
21) Να του μιλάς τζιαι να μεν σου πολοάται.
22) να απλώσεις τα πόθκια σου να τα τραβήσεις σιγά σιγά αλλά να ξεχάσεις προηγουμένως να ποκλειδώσεις την ζωνη.
21) να πιαστεί η μέση σου που το τέντωμα
22) τα παπούτσια σου (όταν καταφέρεις αισίως να τα φέρεις "δαττεμέρου") να έχουν ράμματα.
23) να δικλήσεις με απόγνωση στην τηλεορασούα τζιαι να δείχνει...."μίστερ Μπιν"
24) και όμως ούλλοι να θωρούν εσένα.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου