Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

(πο)Σπαστικά πράγματα

Ναι, το ξέρω. Έχω την τάση να αφήνω πράγματα στη μέση. Στη μέση η μπλογκερνουβέλα μου: " Στης κατάρας τα έγκατα", στη μέση και το αφιέρωμα στους κύπριους μπλόγκερς, στη μέση και η μετάφραση των "Μικρών ανέκφραστων ζώων" του Γουάλας (για να μη μιλήσω για τα μπλογκς που διέγραψα εν μια νυκτί). Γενικά πιστεύω ότι οι πολλές αρχινισμένες δουλειές είναι τα σωσίβια κίνητρα ώστε να μην απογοητευόμαστε και να μην ξεμείνουμε ποτέ από έμπνευση (κι εγώ μια τεμπέλα με ικανότητα στις έξυπνοβλακίστικες απαντήσεις).Όπως λέει και ο Ακέρας, ο καλύτερος τρόπος να σκοτώσεις ένα όνειρο είναι να το πραγματοποιήσεις (άσχετο).

Μάλλον δεν θα γίνω ποτέ από τους ανθρώπους της γρήγορης μονοκονδυλιάς. Τουτέστιν σαν τους ανθρώπους εκείνους που διαγράφουν τους επιτελεσθέντες τους στόχους σε ημερολόγια,εντός των προβλεπόμενων χρονοδιαγραμμάτων, με μια απέραντη ηδονή στο τράβηγμα της γραμμής. Θα μου πεις, αυτό στο τέλος θα γίνει. Και τις μεταφράσεις θα τελειώσω, και το αφιέρωμα θα το τελειώσω και την μπλογκερνουβέλα επίσης. Τουλάχιστον όμως θα τα "ποσκολήσω" που λέμε κυπριστί. Αλήθεια, τί μαγεία κρύβει η κυπριακή διάλεκτος! ποσκολιώ=καθυστερώ, ποσκολιούμαι= περνώ χαλαρά, ωραία. Χεχε, ωραία δισημία! Και δεν νομίζω να υπάρχει διαφορά στις δύο σημασίες εν τέλει. (Κάποιος φωτισμένος αν θέλει να μας φωτίσει για την ετυμολογία της λέξης. Μήπως από το : από-σχολά(ν)ω"; Όντως μόλις σχολάσεις θέλεις να κάνεις κάτι χρονοβόρο, χαλαρό και ανούσιο : π.χ να δεις τηλεόραση, ή να κοιτάς για 5 λεπτά το φωτεινό βάθος του ψυγείου)

Τέλοσπάντων, στο θέμα μας ( μια μέρα θα κάνω και αφιέρωμα στο πόσο φασιστικό είναι να έχεις "θέμα" και "υπόθεση").Νομίζω είναι ανεδαφικό να πεις ότι μόνο πέντε πράματα σε νευριάζουν στη ζωή.Παρότι έχω πολλά αρχινισμένα πράγματα για να κάνω
σ'αυτό το μπλογκ, λέω να εγκαινιάσω άλλη μια σειρά ποστ που να σκιαγραφούν τις πιο εκνευριστικές περιστάσεις της καθημερινότητας μου. Ξεκινώ με τις πρώτες δύο.
(Οποιαδήποτε σύμπτωση με την δική σας καθημερινότητα δεν είναι καθόλου τυχαία και πρόκειται περι απλής ανίας).


Πέντε πράματα που με νευριάζουν

ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ

α) Στα ρέστα να σου βάλλουν τα κέρματα πάνω στα χαρτονομίσματα τζιαι να αγωνίζεσαι σαν τον σερβιτόρο με τα 5 πιάτα στο μπράτσο να μη σου πέσει ούτε ένα σεντ.
β) να σου πέφτει το δίευρο κάτω από τον πάγκο του περιπτέρου.
γ) να σου γελούν στα ρέστα
δ) να το καταλάβεις ύστερα
ε) να ξεχάσεις να αγοράσεις τσιπς.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

α) το μπροστά αυτοκίνητο να οδηγάει στον κύριο δρόμο με 70 χιλιόμετρα την ώρα, και όπως το προσπερνάς να πιάνει τα 120.
β) να σου παίζει πουρούν ο 5 σειρές πιο πίσω γιατί δεν έφυγες αμέσως μόλις άναψε κόκκινο.
γ) να γίνεται της μουρλής με τις λωρίδες στους κυκλικούς κόμβους.
δ) να σε περιμένει κάποιος να τον πλησιάσεις εντελώς για να σου κόψει το δρόμο.
ε) Όσοι δεν αισθάνονται την ανάγκη να νέψουν για το αν θα στρίψουν. ( μάλλον νομίζουν ότι όλοι θεωρούν φυσικό ότι θα στρίψουν, όπως το θεωρούν οι ίδιοι).

(ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου