Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Μάλιστα..


Μια από τις ηδονές του δρόμου είναι να προσπεράσεις κάποιο αυτοκίνητο (κυρίως πιο ακριβό από το δικό σου), να μπεις μπροστά του, και στα φανάρια εσύ να προλάβεις το πράσινο κι αυτό όχι. Ψες λοιπόν:
α) Πέρασα στο τσακ το πορτοκαλί. Με ένα λέshiκο γελούι, κοίταξα από το καθρεφτάκι και βλέπω τον ( πολύ) από πίσω να περνά με κόκκινο. " " Αχα...ωραίος τούτος..."
β)Πιάνω αριστερα και τον αφήνω να περάσει από δεξιά να δω τζιαι ίντα καπνό φουμάρει.
γ) Σκοτώνεται, αλλα δεν. Ρίφκω που 100 σε 80. Σφίγγεται..
δ) Στο τέλος τα καταφέρνει.Επιτελους με προσπερνά. Έκανα την καλή μου πράξη.
ε) Μπαίνει μπροστά μου.
στ)Στην πολλή ώρα βαριέμαι και τον προσπερνώ αναπτύσσοντας ταχύτητα με ένα αίσθημα λυτρωτικό και ανακουφιστικό. Τα ρουθούνια του αυτοκινήτου μου ανοίγουν και πάλι.
ζ) με σταματά η αστυνομία και πληρώνω τα μαλλοκέφαλα μου.
η) ο άλλος πάει στον προορισμό του απερίσπαστος.


Συμπεράσματα

1)Δεν μου αρέσκουν οι πελλοί σαν εμένα, αλλά οι λλίον παραπάνω.
2) Συνήθως η παραπάνω κρίση είναι μια απατηλή και μόνο πρώτη εντύπωση.
3)Έχω την τάση στις αρχές να παίζω την παλαβούα και να διευκολύνω τον άλλο, κάνοντάς τον επίτηδες ΚΑΙ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ να νομίζει ότι κάποιος είναι.
4)Μόλις κάνω το παραπάνω ο άλλος νομίζει ότι είναι σπουδαίος και μπαίνει μπροστά μου με ακόμη ευτελείς επιδόσεις στα πάντα.
5) Εγώ ακολουθώ σαν την παλαβή που πίσω, προσπαθώντας να μην του την μπήξω στον κώλο όταν αυξομειώνει ταχύτητα χωρίς λόγο, γιατί βασικά είναι ηλίθιος.
5) Δεν αντέχω σ'αυτήν την κατάσταση και πολύ χρόνο και την κάνω από νωρίς.
6) Κι όμως πάντα εγώ την πληρώνω στο τέλος
7) ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΝΑ ΣΑΣΩ ΤΟ ΡΑΔΙΟ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου