Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

Τίποτα δεν χαρίζεται (μέρος β')

Πόσο τραγικό είναι άραγε να σκέφτεται κανείς τις εκπτώσεις που δέχτηκαν τα αιτήματα του αγώνα 55-59..Πόσο ειρωνικό είναι να κοσμούμε τις εικόνες των ηρώων του αγώνα με σημαίες άλλες παρα με την γαλανόλευκη. Να αποδεσμεύεται η έννοια της αυτοδιάθεσης από αυτήν της ανεξαρτησίας. Να αφαιρείται η έννοια κυρίαρχος λαός και να αποδυναμώνεται η βούληση του ( η οποία σε όλα τα δημοψηφίσματα κατέδειξε την Ένωση)..

Πόσο παράλογο άραγε ήταν να ζητήσει ένας λαός αυτοδιάθεση; Τί άλλο είναι η αυτοδιάθεση απο την ελευθερία; Γιατί η Κύπρος να μην είχε ποτέ το δικαίωμα να διαχειριστεί η ίδια την τύχη της;

Μοιρολατρικά τα ερωτήματα μου;Ιδεαλιστικά;Ίσως.. Με πιάνει το παράπονο όμως βρε αδερφέ, όταν σκέφτομαι πόσοι σκοτώθηκαν για την Ένωση, πώς συστρατεύτηκε όλος ο λαός (παθητικά και ενεργητικά) στον αγώνα, και πως σήμερα επικρατεί η αγγλική προπαγάνδα που θέλει τους αγωνιστές "τρομοκράτες". Τρομοκράτες και οι Κύπριοι, τρομοκράτες και οι Ιρλανδοί, τρομοκράτες όσοι ήθελαν την ελευθερία τους.

Η ΕΟΚΑ μας έκανε να μην ντρεπόμαστε που είμαστε Κύπριοι. Αποσύνδεσε τις λέξεις δειλία, δουλοπρέπεια και υποταγή από την λέξη Κύπριος. Μετά τον Ονήσιλο, τον ρε Αλέξη, τον μοναχό Ιωαννίκιο , η ΕΟΚΑ πήρε στην Κύπρο την σκυτάλη της ένοπλης αντίστασης. Αγωνιστές, ήρωες με όλη την σημασία της λέξης, ιδεολογοι, αγνοί που θα μπορούσαν άνετα να κοιτάξουν την πάρτη τους, να αναζητήσουν την τέλεια καριέρα , να συνεχίσουν τις σπουδές τους, να αφοσιωθούν στην οικογένεια τους, να διαπρέψουν στην μικροπρεπή μας κοινωνία. Κι όμως δεν στάθηκαν μικροπρεπείς, δεν αναζήτησαν την τύχη τους στην Αγγλία και αλλού, ούτε πόθησαν το βόλεμα. Πόθησαν την ΈΝΩΣΗ. Την Ελλάδα σαν ιδέα και σαν πραγματικότητα. ΄Σκοτώθηκαν για να είμαστε ελεύθεροι και αξιοπρεπείς, εθνικά δικαιωμένοι. Είμαστε;



Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου