Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

"Χάρη" ή δικαίωμα;

Σε μαθητικές εκθέσεις, σε πολιτικές ομιλίες, σε άρθρα επετειακά, παρελαύνει η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ως μια παγιωμένη και δεδομένη αξία με καθολική ισχύ. Το περιστατικό όμως που είδε το φώς της δημοσιότητας τελευταία, με τον κυπριακής καταγωγής Ελληνοαυστραλό συγγραφέα Χάρη Νικολαϊδη να έχει φυλακιστεί στην Ταϋλάνδη για ένα λογοτεχνικό βιβλίο που εξέδωσε και το οποίο θεωρήθηκε ότι προσβάλλει την...μοναρχία (..εν έτει 2009!!!) και να κρατείται στην Μπαγκόγκ σε συνθήκες που θυμίζουν εξπρές του μεσονυχτίου, μας κάνει να αναρωτηθούμε: Μπορούν όλοι οι λαοί να αντιληφθούν την έννοια της ελευθερίας, της δημοκρατίας, με τον ίδιο τρόπο που την καταλαμβαίνουν οι Έλληνες και οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί; (καλά γενικά μιλούμε, δεν καταλαβαίνουν και ολοι από εμάς τί σημαίνει ελευθερία και δημοκρατία, ειδικά κάποιοι επισκέπτες αυτού του μπλογκ και κατόχοι άλλων).

Είναι γεγονός δυστυχώς, ότι στον πλανήτη υπάρχει ένα κενό πολιτισμού, και είναι χώρες οι οποίες όχι μόνο δεν κατανοούν την ελευθερία ως αναγκαιότητα λόγω άγνοιας, αλλά ενσυνείδητα τσιμεντώνουν με θεσμικά και νομικά μέσα την ανελευθερία και τον φασισμό, προσκολλημένες σε οπισθοδρομικές αντιλήψεις. Το αν είναι αυτές οι χώρες υποανάπτυκτες, απολίτιστες και βάρβαρες είναι ένα θέμα που επεξηγείται παντοιοτρόπως. Το ποιά όμως είναι η θέση που πρέπει να τηρήσουν διεθνείς οργανισμοί που υποτίθεται πως προασπίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα απέναντι σ’αυτές τις καταστάσεις είναι ένα μεγαλύτερο θέμα, το οποίο γίνεται πιο πολύπλοκο αν αναλογιστεί κανείς ότι μπορεί οι χώρες αυτές να μην είναι μέλη αυτών των οργανισμών και ακόμα, οι ανελεύθερες αυτές τακτικές να οφείλονται στις θρησκευτικές τους αντιλήψεις ή στα πολιτειακά τους συστήματα.

Ο συγκεκριμένος συγγραφέας, κρατείται από τον Αύγουστο σε φυλακές της Μπαγκόγκ, γιατί στο μυθιστόρημά του «Αληθοφάνεια», υπάρχει μία παράγραφος, η οποία αναφέρεται στην σκανδαλώδη ερωτική ζωή ενός πρίγκιπα, και θεωρήθηκε πως φωτογραφίζει τον διάδοχο του θρόνου της Μπαγκόγκ. (Πόσο οξύμωρο αλήθεια ακούγεται αυτό στα μέρη μας, που η πικάντικη ερωτική ζωή συμβάλλει στο προφίλ των ηγετών -τρανό παράδειγμα η σαπουνόπερα "Παπανδρέου-Λιάνης"). Οι Ταϋλανδοί έχουν βασιλιά λέει έναν υπέργηρο, τον Μπουμιμπόλ Αντουλιαντέϊ (όνομα που πρέπει να αποφεύγετε στο εξής να εκφέρετε στο σπίτι με το συνοδευτικό «φακ», αν η οικιακή σας βοηθός είναι Ταϋλανδέζα, εκτός κι αν θέλετε να βάλει στην πλύση με τα άσπρα και το βρέφος σας) , τον οποίο αντιμετωπίζουν ως θεό. Μάλιστα. Αυτή είναι η Μπαγκόγκ, αυτή και η Ταϋλάνδη. Κρίμα την πόρωση που έπαθα όταν παρακολουθούσα ένα ντοκυμανταίρ για την κουλτούρα της λαχανιάζοντας σε ένα διάδρομο γυμναστηρίου, με το Ταζ Μαχάλ στην εικόνα, και την Βανδή στον ήχο (από τα κεντρικά ηχεία, τα οποία παραδοσιακά στα γυμναστήρια καλύπτουν τον ήχο εκτός κι αν πάρεις ακουστικά με κίνδυνο να πάθεις ρήξη τυμπάνου αφού μόνο στη διαπασών η ένταση του ήχου μπορεί να ανταγωνιστεί την έξω). Στο θέμα μας όμως.

Δεν ξέρω αν ακούγονται ρατσιστικά όλα αυτά, αλλά δεν είναι. Απλά βλέπω το κενό σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων να καταπίνει κάθε συμπαθεια που μπορεί να έχει κάποιος σε αυτούς τους πολιτισμούς. Τη στιγμή που μιλάμε, ο Χάρης Νικολαϊδης είναι συγκρατούμενος με νεκρούς που έχουν αρχίσει να σήπονται, αναμένεται να μείνει εκει μεσα για αλλα 15 χρόνια, και όλα αυτά για ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 2005 σε...50 αντίτυπα, και πούλησε μόλις 7! Κοιμάται στο πάτωμα με μια κουβέρτα, έχει υποστεί ανείπωτα μαρτύρια, και δεν τολμά να μιλήσει γι’αυτά γιατί το εισιτήριο για να αποφυλακιστεί είναι μια χάρη από τον βασιλιά, τον οποίο οι συγγενείς του θερμοπαρακαλούν να το πράξει. (Όπως, μια φορά κι έναν καιρό, σε κάποια μακρινή χώρα στην Ανατολική Μεσόγειο που διετέλεσε βρεττανική αποικία, κάποιοι άλλοι δικηγόροι, παρακάλαγαν μια βασίλισσα, η οποία συμπαθούσε «τους ποιητές», να αποσύρει την θανατική ποινή δι’απαγχονισμού από έναν 17χρονο μαθητή αγωνιστή μιας «εξτρεμιστικής οργάνωσης» που ζητούσε –άκουσον, άκουσον-ελευθερία και αυτοδιάθεση για τη χώρα του. Και η οποία απλά αρνήθηκε).

Χάριν πάντως της ιστορίας, να πούμε ότι ο 40χρος κύπριος καθηγητηής αγγλικής φιλολογίας, δεν γνώριζε ούτε ότι είχε θεωρηθεί πως ο ήρωας του μυθιστορήματος προσέβαλε ένα πραγματικό πρόσωπο και δη τον πρίγκιπα, ούτε ότι ο ίδιος είχε επικηρυχθεί. Και μάλιστα έλειπε από την Ταϋλάνδη, στην οποία αποφάσισε να επιστρέψει τον Αύγουστο , οπότε και συνελήφθηκε χωρίς να ξέρει το γιατί. ( Χαράς την τύχη σου ρε Χάρη!). Μετα από πολλά βασανιστήρια , και με συμβουλές δικηγόρων παραδέχτηκε ενοχή ώστε να έχει την ελάχιστη ποινή και τώρα απλά περιμένει βασιλική χάρη.

Είναι πάντως πραγματικά οξύμωρη η περιπέτεια της λέξης «χάρη». Είναι γι'αυτούς «χάρη», ότι σε μας είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Και μια χάρη που αφορά μόνο την αποφυλάκιση, όχι το δικαίωμα κυκλοφορίας του βιβλίου. Και τον λένε και Χάρη τον ευλογημένο....

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου