Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Ιστορίας σπαραγμοί

Άκουσα την μαρτυρία του τούρκου στρατιώτη που εκτέλεσε το 1974 εν ψυχρώ δέκα συμπατριώτες μας αιχμαλώτους, χθες το πρωί στο αυτοκίνητο από το ραδιόφωνο. Δεν ξέρω αν οι υπόλοιποι οδηγοί στον αυτοκινητόδρομο είχαν ακούσει ειδήσεις, και πόσοι ήμασταν αυτοί που είδαμε μια γλοιώδη ουσία να υπερίπταται πάνω από τα κεφάλια μας και να καταλήγει στην τούρκικη σημαία απέναντι. Δεν ξέρω επίσης πόσοι ένιωσαν την ανάγκη να σκύψουν. Το σίγουρο πάντως είναι ότι το φτύσιμο του 19χρονου εθνοφρουρού στα μούτρα του εκτελεστή του, έκανε πολλά κεφάλια, που υποφέρουν χρόνια από κλασαυχενισμό, να σηκώσουν το κεφάλι λίγο ψηλότερα. Πολύ έξυπνα οι παρουσιαστές δεν έκαναν σχόλια και έβαλαν στη συνέχεια της εκπομπής το " Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα". Η συγκίνηση εντάθηκε.
Μέχρι που αλλάζοντας σταθμό, έπεσα σ'έναν άλλο όπου η παρουσιάστρια θεώρησε ότι τα πρώτα πρόσωπα από τα οποία θα θέλαμε να ακούσουμε σχόλια ήταν οι Πουργουρίδης και Χατζηγεωργίου. Μετά έναν "καρεκλικού τύπου" μονόλογο, τον οποίο οι συνομιλητές καλούνται να εκλάβουν ως πάσα για σχόλια, η παρουσιάστρια σώπασε για να πάρει τον λόγο ο Πουργουρίδης, ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, μας είπε " τί να κάνουμε αυτά έχει ο πόλεμος, και οι τουρκοκύπριοι έχουν υποστεί παρόμοια, οι δύο κοινότητες πρέπει να προχωρήσουν μπροστά" . Η γραμμή μου είχε ξεκινήσει να προχωρά. Έκλεισα το ραδιόφωνο. Δεν ήταν ανάγκη να ακούσω και τον δεύτερο. Δεν μπορώ να καταλάβω πως και γιατί κάποιος ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ νιώθει την ανάγκη να εξισώσει τις δύο πλευρές (χωρίς να ισχυρίζομαι ότι δεν υπήρξαν θύματα στη τουρκοκυπριακή πλευρά και καθάρματα στη δική μας), όταν του ζητά κανείς ένα πρώτο σχόλιο σε μια είδηση που ρίχνει αλάτι στις πληγές των συγγενών αγνοουμένων και σκαλίζει τόσο επώδυνες μνήμες. Δεν είναι όλες οι στιγμές οι ίδιες και ούτε βάζεις την ίδια κασέτα να παίζει σε όλες τις περιπτώσεις. Δεν μπορείς ούτε να πολιτικολογείς ούτε να είσαι ιδεοληπτικός απέναντι στην ιστορία.
Και αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι μια ιστορία, στην οποία ο αφηγητής είναι και κατήγορος και δικαστής και ένοχος. Και πραγματικά τον συγχαίρω. Μπορεί τότε να μηνσυμπεριφέρθηκε ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος, συμπεριφέρθηκε όμως τώρα. Αντιλαμβάνομαι ότι η τούρκικη λογοκρισία και ανελευθερία θα του μετρά τα λόγια στο εξής και θα ασκήσει πάνω του υπέρμετρες πιέσεις για να σωπάσει. Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι που στην δική μας πλευρά δεν θα υπάρξουν ικανές πιέσεις και διεργασίες ώστε να αναγκαστεί να πράξει το αντίθετο. Αγένεια και πρόκληση στο εσωτερικό και υπερβολική ευγένεια και υποταγή στο εξωτερικό επίπεδο. Τέτοια θα χαραχτηρίζαμε την κυπριακή πολιτική. Και την νοοτροπία στο καθημερινό επίπεδο μην πω. Μέχρι να ανοίξουν οι σκελετοί από μόνοι τους τις ντουλάπες.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου