Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Και τι θα μείνει...



Ένας μεσημεριάτικος ύπνος στον καναπέ με την τηλεόραση και το στόμα ανοιχτά.
Ένα χαμόγελο συγκατάβασης που ανταλλάσσεις με αγνώστους χωρίς κανένα απολύτως λόγο.
Ένα αδέσποτο που σε ακολούθησε ένα απόγευμα ως την πόρτα του σπιτιού σου.
Ένα πνιχτό γέλιο σε σοβαρούς χώρους που σε αφήνει χωρίς αναπνοή.
Ένας εθνικός ύμνος που ψάλλεις με εκατοντάδες άλλους στις 25 του Μάρτη και την πρώτη του Απρίλη μετά την λειτουργία.
Η θέα της δύσης με σένα στο αυτοκίνητο να ακούς Τσαλιγοπούλου.

Αυτά.

1 σχόλιο:

Κουνούπι είπε...

Κι όμως, δεν είναι λίγα :)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου