Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Και τι θα μείνει...



Ένας μεσημεριάτικος ύπνος στον καναπέ με την τηλεόραση και το στόμα ανοιχτά.
Ένα χαμόγελο συγκατάβασης που ανταλλάσσεις με αγνώστους χωρίς κανένα απολύτως λόγο.
Ένα αδέσποτο που σε ακολούθησε ένα απόγευμα ως την πόρτα του σπιτιού σου.
Ένα πνιχτό γέλιο σε σοβαρούς χώρους που σε αφήνει χωρίς αναπνοή.
Ένας εθνικός ύμνος που ψάλλεις με εκατοντάδες άλλους στις 25 του Μάρτη και την πρώτη του Απρίλη μετά την λειτουργία.
Η θέα της δύσης με σένα στο αυτοκίνητο να ακούς Τσαλιγοπούλου.

Αυτά.

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Δράματα

Με βαριά καρδιά ξεκίνησα δίαιτα και πήγα στο σουπερμάρκετ για τα σχετικά. Τελικά η δίαιτα στοιχίζει. Εκεί που ότι έβρισκες έτρωγες χωρίς να ασχολείσαι, τώρα πρέπει να διαβάζεις και τις ετικέτες. Τελοσπάντων, το πήρα απόφαση. Λίστα και περιορισμός.
Εκεί λοιπόν που μετρούσα την αντοχή μου στο κρύο, έχοντας μπροστά μου το ψυγείο με τα κατεψυγμένα, έρχεται ένας μικρός γεμάτος χαρά και μου λέει: "Ο παπάς μου πάει δουλειά". Και εκεί που νόμιζα ότι θα έκλαιγα μόνο για τα κρουασάν τα οποία προσπέρασα κάνοντας πως δεν τα ξέρω, δάκρυσα μετά από μια υποψία δράματος. "Εμέναν ο παπάς μου, πάει δουλειά". Πράγμα που σημαίνει δύο τινα: α) ότι ο παπας του διετέλεσε άνεργος, β) ήρθαν να ψωνίσουν γιατί ο παπάς τους πληρώθηκε. Αλλά και πολλά άλλα μπορεί να σημαίνει. Μπορεί και να μην σημαίνει και τίποτα. Αλλά αυτό θα συνέβαινε, αν μου έλεγε "ο παπάς μου πήγε δουλειά". Το "πάει" δηλώνει πανηγυρισμό για μια κατάσταση. Το "πήγε", επεξήγηση, ή επιχείρημα. Μια μέρα θα γράψω γραμματική των υπαινιγμών. Θα την ονομάσω:"η γραμματική των πίσω λέξεων". (Με συγχωρείτε ένα λεπτό, είδα ένα γνωστό, έρχομαι αμέσως πίσω).
- "Κρουασάν! Μα που χάθηκες βρε παιδί μου! Αλλαξες συσκευασία και δεν σε κατάλαβα! Η σοκολάτα μέσα είναι;".























(Δεν άργησα, άργησα;)

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Έχεις μέσον;

Συμπεράσματα σημερινής εκπομπής ( ρη ΚΑΠΙΤ ουλέησιον)

Οι εργοδότες είναι κρίμα γιατί οι Κύπριοι είναι ασύμφοροι.
Οι Κύπριοι να σκάσουν γιατί οι εργοδότες είναι κρίμα.
Το ζητούμενο του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους των εργοδοτών δικαιολογεί την απόλυση των Κυπρίων και την πρόσληψη ξένων που πληρώνονται ψίχουλα.
Η κατάσταση είναι έτσι αδιέξοδη.

Ας το δούμε όμως απλά ρε παιδιά το θέμα, για να δούμε τελικά αν είχε δίκαιο ο Φουρλάς να τους ευχαριστήσει ("πάρα πολύ") για τη συμμετοχή τους στο τέλος, όλων αυτών που προσπαθούσαν να μας πείσουν για τα πάραπάνω:

Εσείς αν ήσασταν εργοδότες θα νιώθατε καλά να κακοπληρώνετε, είτε Κύπριους, είτε ξένους;
Εσάς σας φαίνεται τόσο αναπόφευκτη η εκμετάλλευση των αλλοδαπών και η απόλυση των Κυπρίων; Το βρίσκετε κι εσείς τόσο ανέφικτο να επέμβει το κράτος;
Είναι η κατάσταση αδιέξοδη τελικά;
Και κάτι τελευταίο: είναι τόσο δύσκολο να χαμηλώνουν οι ακροατές την τηλεόραση όταν αποφασίζουν να επέμβουν τηλεφωνικά;

Σας ευχαριστώ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ

Χαίρετε( κλαίγετε, το ίδιο τους κάνει)

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα (μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

"Τίποτα δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Τίποτα δεν είναι επιθυμητό. Τίποτα δεν αναμένεται. Κοπιάζω, κουράζομαι, αλλά πετυχαίνω τα πάντα εκτός από το να βρώ κάποιο νόημα. Δεν έχω κανένα κίνητρο για το οτιδήποτε.
Δεν πιστεύω, δεν προσδοκώ, δεν ελπίζω. Είμαι ελεύθερη; Δεν ξέρω. Νιώθω δέσμια μιας ανυπαρξίας, μιας προγραμματισμένης ακυρωτικά ταυτότητας, σαν ένα πειραματόζωο σε κλουβί που του έχουν στερήσει τη φωνή. Ίσως γι'αυτό να γράφω. Ίσως γι'αυτό"
Η Αννα κοιτάζει τον πρώτο τίτλο της ανάρτησης: "γέρο, γέρο βασιλιά'. Είχε ξεκινήσει το ποστ με σκοπό να εκφράσει τη δυσαρέσκεια της, για την απόλυση της από τη δουλειά. Να μοιραστεί τα συναισθήματα της με άλλους που πιθανόν να βιώνουν την ίδια ανασφάλεια και να νιώθουν να κομματιάζεται καθημερινά η ακεραιότητα και η αυτοπεποίθησή τους.
Τώρα, πως κατέληξε να καταλήξει στον κλασικό της μηδενισμό, ακόμα απορεί. Άνεργη και πάλι, ασχολούμενη με πάρεργα των οποίων την συνδρομή δεν θα μπορεί σε λίγους μήνες οικονομικά να επωμιστεί.
Ίσως αυτή η επαγγελματική αποτυχία να είναι μήνυμα. Σημάδι.

Δημοσιέυει την ανάρτηση. Βαζει μουσική. Τα γεγονότα της σημερινής μέρας, την βαραίνουν και την ακολουθούν σαν σκιές σ'ένα σκοτεινό σοκάκι. Κλείνει τα μάτια για λίγο. Το χτύπημα της πόρτας την τρομάζει. "Καλά, το κουδούνι δεν το βλέπουν;. Φοράει τις παντόφλες της και χαμηλώνει την ένταση της μουσικής. Ανοίγει και βλέπει μπροστα της τον Βαγγέλη.

( συνεχίζεται)

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

Η Χομινία, έκλεισε με μανία την τηλεόραση. Μόλις που πρόλαβε να ακουστεί η κλισέ φράση "Ο πρόεδρος Παλάτ σήμερα" με την οποία ξεκινούν τον τελευταίο χρόνο τα δελτία ειδήσεων. Είναι ο δεύτερος χρόνος κατα τον οποίο η Ομόσπονδη Δημοκρατία της Νύπρου-Νίμπρις έχει ως πρόεδρο τον πρώην ηγέτη ενός πρώην παράνομου κρατιδίου. Η Χομινία στοχάζεται τον όρο "εκ περιτροπής". Τα στρογγυλά μάτια του φιλοξενούμενου της συνεχίζουν να είναι καρφωμένα στο πακέτο με την πίτσα. Φέτα φέτα, χωρισμένη μια ολότητα, όπως η χώρα της.. Ο καθένας και το κομμάτι του. Στο κέντρο μια τραπεζοειδής βάση. Τελικό ζητούμενο η κατανάλωση: "εγώ χρηματίζομαι, εσύ χρηματίζεσαι, αυτός χρηματίζεται".
"Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε Καίσαρ να σε σώσει,
κάτι που πάντα βρίσκεται σε αιώνια εναλλαγή"

Εναλλαγή, περιτροπή, σωτηρία ( εξαφάνιση, σύμφωνα με "το ιστολόγιο της Χάννας").Το ραδιόφωνο ξεχασμένο ανοιχτό στο χωλ, δίνει την δική του καθεστωτική ερμηνεία. Η Χομινία, αισθάνεται πολιορκούμενη, φυλακισμένη, όπως ακριβώς αισθάνθηκε στο άκουσμα του προεδρικού διαγγέλματος που ανακοίνωνε την διάλυση της νυπριακής δημοκρατίας και την μετατροπή της σε καντόνιο μιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ένιωσε τότε το κάδρο της οθόνης να πέφτει στους τοίχους, να μετρά, να εντάσσει, να φυλακίζει, να ρίχνει τη σκιά του στα βιβλία της περί διεθνούς δικαίου, να βάζει μεζούρα στις πανεπιστημιακές της σημειώσεις, να καδράρει το πρόσωπό της, τον καταγάλανο ουρανό, να τετραγωνίζει τα πάντα. Πλέον, η δημοκρατία δεν ήταν παρά η ελευθερία στις απόφάσεις των κυβερνώντων. Σε τί λοιπόν διέφερε από τις δικτατορίες; Μάλλον στο ότι των τελευταίων προηγούνταν πραξικοπήματα, ενώ εδώ καθόλοα νόμιμες εκλογές.
Πλησίασε το παράθυρο. Ο συμμαθητής της ο Βαγγέλης, γερμένος στο αυτοκίνητο του, έσβηνε με κινήσεις τουϊστ το τσιγάρο με την σόλα του παπουτσιού του. Λίγο πριν την δεί να τον κοιτάζει αυτή πρόλαβε να κινηθεί γρήγορα προς τα πίσω. Δεν ήθελε να του χαρίσει το παραμικρό μειδίαμα, την παραμικρή χαιρετούρα. Αρπαξε μια μπύρα από το ψυγείο και κάθισε στον υπολογιστή. Το σκυλί, είχε κατουρήσει δίπλα από τον καναπέ και την κοίταζε. Από τη σκάλα ακούγονταν τα κλειδιά του Βαγγέλη να παίζουν ρυθμικά σαν θυμιάτισμα παπά. Το κάδρο ήρθε κι έδεσε με την οθόνη του υπολογιστή. Σαν ζαλισμμένος που ξαναβρίσκει την ισορροπία του, είδε ξανά τα περιγράμματα να επιστρέφουν στους αρχικούς τους όγκους. Η Χομινία είχε και πάλι ακινητοποιηθεί.

( Συνεχίζεται)

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Δοκησισοφίες

Μια έκφραση που μου κάνει εντύπωση και δεν την κατάλαβα ποτέ, είναι το ελληνικό "μου σώθηκε ο καφές" αντί για το "μου τέλειωσε ο καφές".
Είναι η σωτηρία λοιπόν, η απόλυτη κατανάλωση, η εξάντληση, η εξαφάνιση, το τέλος, ο θάνατος; Πώς κατέληξε το "σώζομαι" να είναι αντίστοιχο του "τελειώνω", "πεθαίνω", "έλλειψη", "απουσία";
Κι όμως. Καμιά φορά σώζεσαι όταν φεύγεις από μια κατάσταση, όταν λείπεις ενσυνείδητα. Τι κι αν η παρουσία σου ταυτιζόταν με την προσφορά και την τόνωση των υπολοίπων. Εσύ σώζεσαι μόνο όταν φύγεις. Ίσως σώζεσαι γιατί έδωσες όλο σου το είναι. Ίσως σώζεσαι γιατί η απουσία σου δεν είναι λυτρωτική για τους υπόλοιπους. Ξέρω γώ.. Πολύ ενδιαφέρουσα έκφραση το "μου σώθηκε ο καφές".. Δυσάρεστο για μας μεν, αλλά λυτρωτικό για τον καφέ.Δεν συμφωνείτε;

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

Βρίσσεις;

"Μα εγώ πεινώ,μα εγώ διψώ, μα δεν διψώ, νυστάζω".

Πόσο με κουραζουν τα μούρμουρα τα πλάσματα, τα πουττοκλαμένα, που μια ζωή μας ζαλίζουν με βλακείες. ΚΌΡΗ ΜΟΥ! ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΟΥ ΕΝ ΤΟΥ ΜΟΛΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΑΣΗΜΑΝΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΓΕΛΟΙΑ, ΠΑΡΑΤΑ ΜΑΣ! Τα κοπελλούθκια σου, τα φουστάνια σου,΄οι τζοιλιές σου, τα στομάσια σου, τα μαλλιά σου, τα λάθκια σου, τα ξύθκια σου! Δεν με κόφτει τί σου αρέσκει να φορείς, δε με κόφτει τί σου πάει, δεν με κόφτει που τα νύσια σου, δεν με κόφτει αν αγκαστρώθηκες! Και εμένα σταμάτα να μου κλαίγεσαι, μια χαρά τν πέρασες ολόκληρο το καλοκαίρι μέσα στις θάλασσες τζιαι εστήθηκες μου μαύρη κουζάλιν ομπρός μου!, Μεν τρίζεις λοιπόν ότι εν επήες ταξίδι τζιαι μεν παίρνεις τούτον το μίζερον το ύφος! Κανένας μας εν επήεν, ππαράς γιοκ, σιγά το νέο! Όσην ώραν έκαμνες ηλιοθεραπείαν εμπορούσες να κάμεις τις δουλειές σου, παρά που έρκεσαι τζιαι πρήζεις μας τα ότι εγέλασεν σου η μαυρού τζιαι πέρνει σου πολλά τζιαι έπιαεν την Κυριακήν άδεια (!) τζιαι δεν μεινίσκει να σου κάμει υπερωρίες για την ψυσιήν του τζιυρού της. Που να σε πνίξει ο Γάγγης τζιαι να σου ποφυσήσει λασπίλαν ο Γαρίλλης, ρα Γαρίλλα!Παράτα μας!
Συγνώμη για τη φρασεολογία, αλλα νευριάζουν τούτες ούλλες ρε παιθκιά!Ξεκινούν με ένα μούτρο μέχρι τα πατώματα και ασχολούνται με τρίχες και εσύ χαμογελάς γιατί φαντάζεσαι τον Οβελίξ να τους κλάνει μέσα στα μούτρα.

Και συνήθως, αυτού του είδους τα άτομα, επιλέγουν για ακροατές, άτομα με πραγματικά προβλήματα, για να τους πουν "κι εγώ έχω, μην νομίζεις, ξέρεις τί τραβώ εγώ;"

Μέχρι πόσο θα σιωπώ; Εν θα τους την αντινάξω καμιάν ώρα;Εννα αντέξω για πολλύν ακόμα;

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2009

ΣΕΦΕΡΗΣ! ΟΡΘΟΙ!


Ένας λόγος για το καλοκαίρι


Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι
σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει
γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια
στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε
στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν
στον καθρέφτη μέσα στο ηλεχτρικό φως
σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι
στις κάμαρες στους δρόμους κάτω απ' τις πιπεριές
καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν
χιλιάδες χλωμές προσωπίδες.
Γυρίσαμε• πάντα κινάμε για να γυρίσουμε
στη μοναξιά, μια φούχτα χώμα, στις άδειες παλάμες
.

Κι όμως αγάπησα κάποτε τη λεωφόρο Συγγρού
το διπλό λίκνισμα του μεγάλου δρόμου
που μας άφηνε θαματουργά στη θάλασσα
την παντοτινή για να μας πλύνει από τις αμαρτίες•
αγάπησα κάποιους ανθρώπους άγνωστους
απαντημένους ξαφνικά στο έβγα της μέρας,
μονολογώντας σαν καπετάνιοι βουλιαγμένης αρμάδας,
σημάδια πως ο κόσμος είναι μεγάλος.
Κι όμως αγάπησα τους δρόμους τούς εδώ, αυτές τις κολόνες•
κι ας γεννήθηκα στην άλλη ακρογιαλιά κοντά
σε βούρλα και σε καλάμια νησιά
που είχαν νερό στην άμμο να ξεδιψάει
ο κουπολάτης, κι ας γεννήθηκα κοντά
στη θάλασσα που ξετυλίγω και τυλίγω στα δάχτυλά μου
σαν είμαι κουρασμένος - δεν ξέρω πια πού γεννήθηκα.

Μένει ακόμα το κίτρινο απόσταγμα το καλοκαίρι
και τα χέρια σου αγγίζοντας μέδουσες πάνω στο νερό
τα μάτια σου ξεσκεπασμένα ξαφνικά, τα πρώτα
μάτια του κόσμου, κι οι θαλασσινές σπηλιές•
πόδια γυμνά στο κόκκινο χώμα.
Μένει ακόμα ο ξανθός μαρμαρωμένος έφηβος το καλοκαίρι
λίγο αλάτι που στέγνωσε στη γούβα ενός βράχου
λίγες βελόνες πεύκου ύστερα απ' τη βροχή
σκόρπιες και κόκκινες σα χαλασμένα δίχτυα.

Δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πρόσωπα δεν τα καταλαβαίνω
μιμούνται κάποτε το θάνατο κι έπειτα ξανά
φέγγουν με μια ζωή πυγολαμπίδας χαμηλή
με μια προσπάθεια περιορισμένη ανέλπιδη
σφιγμένη ανάμεσα σε δυο ρυτίδες
σε δυο τραπεζάκια καφενείου κηλιδωμένα
σκοτώνουνται το ένα με τ' άλλο λιγοστεύουν
κολλούν σα γραμματόσημα στα τζάμια
τα πρόσωπα της άλλης φυλής.

Περπατήσαμε μαζί μοιραστήκαμε το ψωμί και τον ύπνο
δοκιμάσαμε την ίδια πίκρα του αποχωρισμού
χτίσαμε με τις πέτρες που είχαμε τα σπίτια μας
πήραμε τα καράβια ξενιτευτήκαμε γυρίσαμε
βρήκαμε τις γυναίκες μας να περιμένουν
μας γνώρισαν δύσκολα, κανείς δε μας γνωρίζει.
Κι οι σύντροφοι φόρεσαν τ' αγάλματα φόρεσαν τις γυμνές
άδειες καρέκλες του φθινοπώρου, κι οι σύντροφοι
σκοτώσανε τα πρόσωπά τους• δεν τα καταλαβαίνω.
Μένει ακόμα η κίτρινη έρημο το καλοκαίρι
κύματα της άμμου φεύγοντας ως τον τελευταίο κύκλο
ένας ρυθμός τυμπάνου αλύπητος ατέλειωτος
μάτια φλογισμένα βουλιάζοντας μέσα στον ήλιο
χέρια με φερσίματα πουλιών χαράζοντας τον ουρανό
χαιρετώντας στίχους νεκρών σε στάση προσοχής
χαμένα σ' ένα σημείο που δεν τ' ορίζω και με κυβερνά•
τα χέρια σου γγίζοντας το ελεύθερο κύμα.

Γιώργος Σεφέρης
(Φθινόπωρο, 1936)

Μουσικό διάλειμμα


Λοιπόν, ανοίξαμε τις πόρτες, όπως θα το έχετε ήδη καταλάβει. Μη μου κρατάτε μούτρα, η βλακεία είναι κοινό αγαθό και πρέπει να τη μοιραζόμαστε.
Η πειραματική σκηνή Δοκ, σας εύχεται καλό φθινόπωρο και ανακοινώνει τη διάλυσή της, μέχρι νεωτέρας (κρίσης).
Και το κέφι χάνω που λέει και το γνωστό άσμα, και την όρεξη μου έχασα και τα αυγά έχασα και τα Πασχάλια έχασα.
Διανύω τον τρίτο μου χρόνο μπλογκεριζόμενη, βριζόμενη, πρηζόμενη και πειραματιζόμενη, και ο χορός καλά κρατεί στη λίμνη των κότων.
Ναι, σωστά το καταλάβατε. Το παρόν ποστ, δεν έχει θέμα.
Κι εγώ υπόθεση.
Σκασμός λοιπόν! Μιλάει ο υπουργός!

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Πες το μου, μπροστά μου

Για τους κομπλεξικούς που νιώθουν άβολα στον κόσμο, λέμε να δείχνουν αυτοπεποίθηση.
Για τους πρώην κομπλεξικούς που ξεπέρασαν το κόμπλεξ τους, αλλά ο κόσμος τους αποφεύγει λόγω της αιτίας που προκάλεσε το κόμπλεξ τους, τί λέμε; Υπομονή;
Πείτε μου βρε παιδιά γιατί έχω καταντήσει σκέτος πολιτικός ( με ό,τι πιο γλοιώδες εξυπακούεται ο όρος) με την επικοινωνιακή μου διάθεση, αλλά και πάλι εισπράττω μορφασμούς και κοροϊδίες ( ξέρεις, από εκείνες τις οποίες βλέπεις όταν οι άλλοι σε περιμένουν να μην βλέπεις για να τις κάνουν).
Όλα όσα λένε οι ψυχολόγοι τελικά είναι αηδίες. Τουναντίον, πρέπει να σε βοηθούν να χωνέψεις ότι πάντα όλοι θα σε απορρίπτουν. Και να σε μάθουν ότι πρέπει να τους αγαπάς " κι ας σε χτυπούν πάντα κι ακόμα" που λέει κι ο Καρυωτάκης. Αλλά πρώτ' απ' όλα να τους αποφεύγεις. Γιατί είναι μολυσμένοι από διακρίσεις. Όχι πως θα κολλήσεις, αλλά βρωμάνε άσχημα βρε παιδιά. Δυσωδία ανυπόφορη...

(ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΌ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ Η ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΥΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΟΣΑ ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΤΩ ΔΕΟΝΤΙ)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου