Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

Αφιερωμένο..


Ο Αύγουστος δεν είναι μόνο μήνας των απωλειών, μήνας της ραστώνης, μήνας την νωχελικής διάθεσης και των διακοπών. Ό Αύγουστος για μένα είναι ο μήνας τον οποίο σημαδεύουν με την γέννησή τους, πέντε πρόσωπα που αγαπώ. Ήδη ευχήθηκα στο τσακ στα δύο και απομένουν τα άλλα τρία. Κάθε χρόνο οι ευχές αλλάζουν, δεν κατάλαβα ακόμα αν χάνουν από βαρύτητα λόγω τυπικότητας ή αν καταργούν την τελευταία γιατί αποκτούν περισσότερο νόημα. Το σίγουρο είναι ότι νιώθω κάθε χρόνο περισσότερη ανασφάλεια όταν κληθώ να πω από κοντά τις ευχές μου. Νιώθω πλέον, τόσο πολύτιμη την ύπαρξη τους, αισθάνομαι τόση ευγνωμοσύνη, έστω κι με μερικά απ'αυτά τα πρόσωπα οι δρόμοι μας έχουν χωρίσει.

Η μια μου φίλη ξέρω ότι με διαβάζει. Δεν μου το έχει πει ποτέ αλλά το ξέρω. Κάθε που θα δεχτώ επίθεση, κάθε που θα με διασύρουν, θα με πάρει τηλέφωνο για να ρωτήσει τί κάνω ( καθώς τώρα μένει μακριά). Έχει χρησιμοποιήσει αρκετές φορές τον υπολογιστή μου για τις ανάγκες της εργασίας της και βρήκα μια φορά ανοιγμένο το έγγραφο "Στης κατάρας τα έγκατα", ενώ μια φορά δεν είχα προλάβει να βγάλω το "Παραμεθόρια κι οριακά΄" από οικοσελίδα. Ντράπηκα να το συζητήσω μαζί της, καθώς οι καταστάσεις που βίωνα δεν ήταν "απείρου κάλλους", τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, τα ψέματα και οι ανυπόστατες κατηγορίες ήταν εξαιρετικά ταπεινωτικές (καλή ώρα) και φάνηκε κι αυτή διακριτική, όπως νιώθει κάποιος που ανοίξει άθελα του το ημερολόγιο σου. Απο τότε νιώθω μια ασφάλεια. Ότι ένας άνθρωπος δικός μου με διαβάζει, ένας άνθρωπος που ξέρει ποιά είμαι και δεν περιμένει από τον άλφα ή τον βήτα να του στήσουνε προφίλ. Συζητήσαμε εδώ πολλές φορές για τη διάσταση ψευδωνυμίας-ύπαρξης, προσώπου-προσωπείου και η οντολογική διάσταση αυτού του είδους της επικοινωνίας μας απασχόλησε στο βαθμό, που αναπτύσσει μια κάποιου είδους ψυχοπαθολογία εκδήλωσης απωθημένων κακοτήτων και μικροτήτων. Και από αυτά άλλο τίποτα τελευταία. Με έχουν κουράσει πραγματικά. Σημασία όμως έχει να γειώνουμε τα σύρματα μας, να μην μας οδηγεί η κακία αυτή σε ηλεκτροπληξία. Και αυτή η γείωση είναι μια ειδοποιός λειτουργία των φίλων μας.

Τηλεφωνηθήκαμε απόψε και στο ενδιάμεσο των ευχών και μιας αμήχανης πληροφόρησης των τελευταίων νέων, μεσολάβησαν κάποια κενά, κάποιες σιωπές, σαν ένας μαγνητικά φορτισμένος χώρος στον οποίο εκπέμπονται και λαμβάνονται SOS. Ήξερε, ήξερα, όπως κατάλαβα ότι δεν ήταν κι αυτή καλά, πως πάλι μελαγχόλησε, πως δεν παλεύει τα υπαρξιακά της και το γεγονός ότι ζει ακόμα με τους γονείς της. Από πίσω ακουγόταν φασαρία, αλλά ένα μονολεκτικό όχι, μάτωσε την ερώτηση μου "αν ήταν καλά". Σε τέτοιες περιπτώσεις, είτε κάνεις ερωτήσεις συγκεκριμένες, είτε, αν καταλάβεις ότι δεν παίρνει τον συνομιλητή σου να απαντήσει, μιλάς γενικά και λες μπαρούφες, γενικολογίες και συμβουλές. Αυτή την φορά, το "μπες msn αύριο" ήταν ικανό για να δώσει τέλος στις συμβουλές που κι οι δυο σιχαινόμαστε, ιδίως όταν τις δίνω εγώ.

Στην εκπνοή λοιπόν του καλοκαιριού, νιώθω ευγνωμοσύνη και συνάμα αμηχανία. Αγάπη και συνάμα ανησυχία. Που κάθε χρόνο βαθαίνουν, γίνονται όλο μάτια, χάνουν από φλυαρία, κωδικοποιούν την απογοήτευση και το ενδιαφέρον, ανακαλύπτουν καινούργιες συχνότητες, συμπάσχουν και κρίνονται. Το κάθε κύτταρο μου γεμίζει θλίψη κάθε που θα εντοπίσω συγγενικά στοιχεία της δικής μου ιδιοσυγκρασίας σε αγαπημένα μου πρόσωπα. Γεμίζει θλίψη όταν διαπιστώσω πως στεναχωριούνται κι αυτά για μένα, πως βράζουμε στο ίδιο καζάνι, πως κάθε τρύπημα με την πηρούνα για να δουν αν ψηθήκαμε, αν διαλυθήκαμε εντελώς, επιφέρει άνάλογο τσίμπημα στην καρδιά, χαστουκίζει την αφέλεια και την ευκολοπιστία μας δυνατότερα. Όμως οι Αύγουστοι που ήρθαν και θα έρθουν θα με επαναφέρουν με το ηλεκτροσόκ των αμήχανων ευχών, στο γειωμένο παρόν της απουσίας και της αγάπης.

Χρόνια σου πολλά φιλενάδα:)

3 σχόλια:

the Idiot Mouflon είπε...

Καλοτάξιδες.

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas είπε...

Τέτοιους φίλους τους χρειαζόμαστε όλοι στη ζωή μας, αλλά δυστυχώς πολλές φορές οι καταστάσεις και οι άνθρωποι μας απομακρύνουν απ' αυτούς. Όσο για τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, έχουν γίνει πια κανόνας. Μέρα καλή

dokisisofi είπε...

Μούφλε, τώρα καταλαβαίνω γιατί οι μπλογκερς, αμα είναι να γράψουν κάτι προσωπικό, αφαιρούν τα σχόλια. Γιατί δεν γίνονται μόνο οι ίδιοι δέκτες ειρωνίας αλλά και τα πρόσωπα που αγαπούν.

Λάκη, καλή σου μέρα.. Πριν αρκετά χρόνια, όταν οι σπουδές χώρισαν πολλούς στα τέσσερα σημεία του ορίζοντας, έλαβα μια κάρτα από μια φίλη που έγραφε πάνω κάτω "ακόμα κι όταν δεν σου γράφω μην σταματήσεις να θυμάσαι ότι σε σκέφτομαι". Δεν ξέρω αν ήταν όντως έτσι, ή άλλος τρόπος για να μου πει, "σταμάτα να μου στέλενεις γράμματα", αλλά το κράτησα. Και με κράτησε..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου