Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009

Συναξάρι αιχμαλώτων αγίων

Νήσος αγίων.
Σφαγιασθέντων υπό λογχών
Βαφόντων πορφυρούν το ακρογιάλι της Κερύνειας
με τον ουρανό αδιάφορο
Αιχμάλωτοι, άλυκοι, ανυπεράσπιστοι

Μνήμη των 350 αγίων αιχμαλώτων
Των εναποθέντων στα λεωφορεία τις τελευταίες τους αγωνίες
των θηριαλώτων
των τουρκαλισκόμενων,
των μαρτύρων Αγίων.

Νήσος των Αγίων
των ριχθέντων σε λάκκους, των θαμμένων ομαδικώς
Κραυγές Αγίων
αιχμαλώτων
σφαγιασθέντων υπό λογχών.

Μνήμη Αγίων αμνών,
ανυπεράσπιστων,
σφαγιασθέντων,


Νήσος αιχμαλώτων.

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

Κενό πολιτισμού ( updated)


" Αλήθεια, τι έφταιξε και παρουσιάζεις όσα παρουσιάζεις; Μήπως είσαι Διγενής; Άφησε ο Έλλην / Κύπριος μπαμπάς την Ελληνίδα / Κύπρια μαμά ή αντιστρόφως και σου βγαίνει έτσι;"

idiot mouflon


Είναι με τέτοια σχόλια ρε παιδιά που ειλικρινά αποκλείω το ενδεχόμενο να παντρευτώ, μην τυχόν και χωρίσω και έχουν τα παιδιά μου να υποστούν όλον αυτόν τον ρατσισμό απέναντι στα " παιδιά από διαλυμένες οικογένειες" .

Ρατσισμό μάλιστα δια στόματος μορφωμένων και προοδευτικών, μη χέσω..


Και μάλιστα μου το είπε αυτό, διαμαρτυρόμενοσ γιατί σε μπλογκ Ελλαδικά με λογοτεχνικό περιεχόμενο να γραφω κολακείες και σε πολιτικοποιημένα κυπριακά να βρίζω. Και αυτό το θεώρησε σύμπτωμα παιδιού από διαλυμένη οικογένεια.


Όλοι γενικά έχουν ένα καλό λόγο να πουν για τα παιδιά από διαλυμένες οικεγένειες.
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το ότι " παράτησε" ο ένας γονιός τον άλλο, να πρέπει να καθορίζει το ποιόν του παιδιού. Πόσο μάλλον αν τύχει και ο ένας γονιός είναι από άλλη χώρα. Ακόμα και να μεγαλώσεις, να παντρευτείς, να κάνεις δικά σου παιδιά, η ρετσινιά θα σε καταδιώκει. Φαρμακερό βέλος στην φαρέτρα.
Μάλλον αυτό το σχόλιο του Μούφλου είχε διαβάσει ο ανώνυμος που με έβρισε στου Διάσπορου και είπε ότι έχω " παιδικά τραύματα" και γι' αυτό είμαι το χειρότερο πλάσμα στη γη. Χωρίς ποτέ να πω ότι έχουν χωρίσει ο γονείς μου. ( κι αν έχουν χωρίσει δεν έχω κάτι να ντρέπομαι).Από ένα σχόλιο του Μούφλου. Αστήρικτο, ελαυνόμενο μόνο από την προσπάθεια του να με πληγώσει. Αλλά δεν με νόιάζει πλέον κανένας. Απλά σκαλίζω την ποιότητα των επιχειρημάτων τους. Και το τί αυτοί εκλαμβάνουν ως μειωτικό.

Και, ενθυμούμενη μια συζήτηση στο μπλογκ του Λινοπάμπακου, μπορώ νομίζω να ανακαλέσω: Κύριε Λινοπάμπακε, κυρία Ματίλντα, έχετε δίκιο. Το μεγαλύτερο κενό πολιτισμού εμείς το έχουμε. Κανείς άλλος. Γιατί αν το κενό άλλων, στηρίζεται σε δεισιδαιμονίες και μαγικές πρακτικές, το δικό μας εκφράζεται από τους μορφωμένους και τους προοδευτικούς. Χειρότερο κενό. Απολογούμαι αδέρφια μου.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Της νύχτας τα καμώματα


Νυχτερινή κρίση λαιμαργίας. Επιδρομή στον κοντινότερο φούρνο. Περήφανος βηματισμός μπροστά από τα σινιά με τις πίτσες, τις τυρόπιτες, τα ντόνατς και τα δευτεροκλασάτα άλλα αλμυρά. Ενδελεχής εξέταση σαλατών και περισυλλογή μπροστά από την ψησταριά.

Αγόρασα ένα γάλα και μια κοτόπιτα ( τί άλλο). Χαϊδεψα φεύγοντας, το ψυγείο με τα παγωτά και αναστέναξα δίπλα από το μηχάνημα με τις γρανίτες. Είχε προτεραιότητα το καρυδάκι στο ψυγείο.

Εξέρχομαι του΄φωτισμένου πάλκου του φούρνου με καμιά δεκαριά ζευγάρια μάτια να με κοιτάζουν από τις σκοτεινές καμπίνες των αυτοκινήτων που είναι παρκαρισμένα στο ντραηβ-ιν της γαστριμαργικής μας κωμωδίας. Καθώς αγωνίζομαι να καταλάβω από ποιά πλευρά με συμφέρει να κόψω την σαραβάλα μου, η ματιά μου πέφτει σε ένα ζευγάρι ολοκόκκινα μάτια, λυπημένα, ζωγραφισμένα με την απόγνωση που έχουν τα δικά μου μετά από έναν τοξικότατο σε λόγια καυγά, ή ένα γερό υπαρξιακό κλάμα. Δυο απελπισμένα, απογοητευμένα μάτια σε ένα ψιλοκουρεμένο κεφάλι Πολωνού, καθισμένου σε ένα σαραβαλάκι χειρότερο από το δικό μου.

Με προβληματίζει συχνά η ψυχολογία των ανθρώπων που ψάχνουν ένα καλύτερο μέλλον σ' αυτην την ξερονησίδα της Μεσογείου. Πριν λίγα χρόνια, είδα στο φαρμακείο μια δίμετρη Ρωσσίδα καλλονή να αγοράζει Σεροξατ. Απο περιέργεια, μπήκα στο ιντερνετ. Σεροξατ: αντικαταθλιπτικό...

Μπαίνω στον κύριο δρόμο. Μια συμμαθήτρια μου περπατάει μόνη της. Δεν την κατάλαβα. Είχα την εντύπωση ότι είχε αδυνατίσει σε σημείο ανορεξίας. Είχα την εντύπωση ότι απαλλάχτηκε από την τεράστια μεσογειακή της περιφέρεια. Όταν κοίταξε για να διασταυρώσει, είδα ότι το κουρασμένο σαρκίο που έσερνε τα βήματα του μπροστά μου είχε το όμορφο πρόσωπο μιας παιδικής μου φίλης. Αυτή είναι η Χ. ναι. Τώρα είναι ξανά αυτή που ήξερα. Γιατί αγωνίζονται οι άνθρωποι να γίνουν κάτι άλλο από αυτό που τους έχουμε συνηθίσει και τους έχουμε αγαπήσει; Προσπέρασα. Δεν με είδε. Παρακάτω ένας ντελιβεράς ακουμπάει στο παρκαρισμένο του μηχανάκι και χαζεύει το κινητό του.

Στρίβω στη γειτονιά με το πεζουλούϊ. Ενας μαύρος σκουπιδοτενεκές. Το γιασεμί τραγικά κοινότοπο. Δύο εξηντάρες με ρόμπες και παπούτσια αθλητικά ( μάλλον μεταχειρισμένα των κόρων τους) περπατούν γρήγορα για να προλάβουν το έμφραγμα. Στο ραδιόφωνο η " Σφεντόνα" του Παπακωνσταντίνου. Πάλι κλαίω. Δεν ξαναστρίβω ξανά από εδώ.
Καλημέρα σας...

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Στης κατάρας τα έγκατα


Το παρακάτω κείμενο αναρτήθηκε στο μπολογκ μου " Παραμεθόρια κι οριακά" στις 17 Αυγούστου 2007. Είναι ένα επεισόδιο από την ατέλειωτη κι αυτή μπολογκερνουβέλα μου,
"Στης κατάρας τα έγκατα". Οι πιο παλιοί, όπως ο Π. Καποδίστριας και ο Λάκης, ίσως θα το θυμούνται . Όλοι, θα συμφωνούσατε ότι είναι απαράδεκτα επίκαιρο:


Στης κατάρας τα έγκατα

" Μπορεί κύριε, να επανέλθει ποτέ στην προτέρα του κατάσταση, κάτι που έχει καεί? Μπορεί η στάχτη να γίνει ξανά ρόδο, να αποκτήσει χρώματα, αρώματα, αγκάθια? Μπορεί μια πόλη να αναπνεύσει ξανά, τα βουνά να χαμογελάσουν και πάλι, τα πουλιά να πετάξουν ανέμελα, ο Τυμβραίος να κρυφτεί πίσω από μια φυλλωσιά και να παίξειτο σουράβλι του, το ελαφάκι να πλησιάσει την πηγή, η Αυγέρα να...

-Σας παρακαλώ...Μη ξεκινήσετε πάλι με τα παραμύθια σας... Οι σύνεδροι είναι κουρασμένοι και δεν έχουν όρεξη για ρητορείες και εντυπωσιασμούς.... Η πόλη μας έχει καεί. Αυτό είναι γεγονός. Πρέπει να δούμε απο δω και πέρα τι θα κάνουμε και να αφήσουμε στην άκρη τους συναισθηματισμούς..

- Μα δεν καταλάβατε δεν ρωτάω ρητορικά...

-Ελάτε τώρα, παρακαλώ, φτάνει...Άλλος κανείς θέλει κάτι να πεί?

Ο Χαμαιτίων κοίταξε τους βαριεστημένους και κουρασμένους όντως συνέδρους. "Μα δεν τους βλέπει ο Αδαμίας..Είμαστε τώρα για τέτοια...Αλλά έτσι ήταν πάντα. Να μας μιλά αφηρημένα, να κερδίζει τις εντυπώσεις να του χειροκροτάνε από πίσω οι ονειροπαρμένες-απορώ τί τις έχουμε εδώ- και να κερδίζει τις εντυπώσεις.. Δε λές καλά που απαλλαχτήκαμε και από την άλλη...Τις προτιμάω τις χαζές απ'αυτήν...Ακόμα και τον Αδαμίωνα τον προτιμώ.."

Ο ήλιος πήρε να πέφτει πίσω από το μαυρισμένοβουνό με τα καπνίζοντα αποκαϊδια. Ένα απόκοσμο μαύρο, απλωνόταν παντού...

-Λοιπόν! Για απόψε προτείνω να μεταφερθούμε στις σπηλιές των ποιητών και των ζωγράφων... Δεν προλαβαίνουμε να συζητήσουμε άλλο. Χρειαζόμαστε ξεκούραση. Αύριο πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε. Από νωρίς εδώ πάλι.
"Ποιος τον όρισεε αρχηγό ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω" σκέφτηκε ο Δήμαιος και ακολούθησε τους υπόλοιπους για τις σπηλιές. Το σκοτάδι απλωνόταν παντού. "

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Διαφημιστικό διάλειμμα-Νύχτες καλοκαιριού


Η παράσταση μας έχει και διαφημίσεις. Όπως κάθε προβολή που τιμά τον εαυτό της, έτσι και εδώ θα προηγηθεί ένα σύντομο διαφημιστικό των "προσεχώς" αυτού του καλοκαιριού στη Λευκωσία.

Να ανοίξω εδώ μια παρένθεση και να ενημερώσω τον Π.Καποδίστρια, ότι η Λευκωσία είναι η τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης με κυριότερο "αξιοθέατο" την πράσινη γραμμή. Είναι επίσης η πόλη στην οποία αντί να προβάλλονται τα τείχη της, και να αναδειχθεί το ενετικό παρελθόν της πόλης, όπως π.χ γίνεται με την Ρόδο, η δήμαρχος αποφασίζει να χύσει μπετά και να κατασκευάσει μια μοντέρνου τύπου πλατεία στο κέντρο. Σκάνδαλα σκανδάλων μ'αυτήν την ανάθεση, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το μεγαλύτερο όραμα των δημάρχων Λευκωσίας, όπως διατυπώθηκε από τον πρώην δήμαρχο Λέλλο Δημητριάδη και συνεχίστηκε από τον Μιχαλάκη Ζαμπέλα είναι η ένωση των αποχετευτικών με την κατεχόμενη Λευκωσία. Η δημαρχεία της Ελένης Μαύρου, σημαδεύτηκε την διάνοιξη της οδού Λήδρας από το προτεκτοράτο του κατοχικού καθεστώτος, ώστε να ενισχυθούν τα οικονομικά των πτωχών τουρκοκύπριων και έποικων εμπόρων. Οι δικοί μας θεώρησαν την κίνηση αυτή ως την λύση του κυπριακού και για ένα διάστημα η περιοχή έμοιαζε με το πανηγύρι του κατακλυσμού ( θα μιλήσουμε άλλη φορά γι'αυτό το πανηγύρι) .

Γενικά στη Λευκωσία πάντα κάτι γίνεται. Ιδίως τώρα που αυτή απέκτησε "πολιπολιτισμικό"χαραχτήρα με τις συνοικίες Ασιατών, Αφρικανών, Γεωργιανών, Σύριων, Σείριων (καλά το παράκανα), που συγκροτούνται στην "εντός των τειχών"Λευκωσία, η πόλη είναι ένα παράθυρο στον κόσμο! Να πούμε επίσης ότι η δήμαρχος αρνείται πεισματικά, τόσο την έγερση βουδιστικού ναού ( λόγω "οχλαγωγίας") όσο και καινούργιου καθεδρικού ναού ( λόγω αρχιεπισκόπου). Πέρυσι επίσης, στα καλά καθούμενα, έπεσε η στέγη του Δημοτικού Θεάτρου, και τελούσε θερινό. Όπως σας είπα, πάντα κάτι γίνεται στη Λευκωσία. ( γι'αυτό νιώθω να μου ταιριάζει ως πόλη).Για να δούμε τί γίνεται "πολιτιστικώς" σε όσο καλοκαίρι μας απομένει.

Στα χέρια μου έχω ένα πτυσσόμενο οκτάφυλλο, χρώματος μπλου, με τον τίτλό "Νύχτες καλοκαιριού", εκδιδόμενο, από ποιόν άλλο;Από τον Δήμο Λευκωσίας. Το βλέπετε όλοι; Και οι πίσω; Ωραία. Χορηγοί: ΚΟΤ, ΣΠΕ Παλουριώτισσας, Υπουργείο Παιδείας (το οποίο συνήθως επιχορηγεί χορευτικές παραστάσεις και συναυλίες των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων, μας εκπλήσσει εδώ), το Βελούτο Καζα( αναθεμαν με τζι αν ηξέρω τι ένι) και το Γαλλικό Πολιτιστικό Κέντρο. Μάλιστα. Για να δούμε τί έπεται, σε όσο καλοκαίρι μας έμεινε.

21 Αυγούστου 2009
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, βρίσκεται εν εξελίξει μια συναυλία από την "Ανδρομική κομπανία"ένα φοιτητικό, ρεμπέτικο σχήμα, στο Πολυεργαστηριακό Κέντρο Χρυσαλινιώτισσας. Με άλλα λόγια ελάτε να βαρεθούμε μαζί. Φαντάζομαι ( δεν έχω ιδέα ποιοί είναι, εξηγούμαι) μια τραγουδίστρια μαυρισμένη, με ξώπλατο φουστάνι και ύφος ψωνισμένο και θεατρικό, και ένα τραγουδιστή με το ίδιο ύφος και γιλέκο, να ανταγωνίζονται στα ντουέτα χωρίς κανένας να καταδέχεται να κάνει δεύτερη φωνή με εκκωφαντικά και άκρως αντιακουστικά αποτελέσματα.Επίσης, φαντάζομαι εκπαιδευόμενους στο μπουζούκι κατα τα αντικοινωνικά εφηβικά τους χρόνια νεαρούς, να παριστάνουν τώρα τους οργανοπαίχτες, και είτε να ψιλοφλερτάρουν με τους τραγουδιστές, προσπαθώντας να μας δώσουν την εντύπωση ότι κάτι παίζει με την γκόμενα που τραγουδά, είτε να παριστάνουν τα βαριά πεπόνια επικεντρωνόμενοι στο όργανο τους και στη συννεφιασμένη Κυριακή, μπροστά από ένα κοινό άνω των 60 χρόνων. Κάτι σαν την λαϊκή ορχήστρα του ΡΙΚ ένα πράγμα.


24 Αυγούστου 2009.
Την ερχόμενη Δευτέρα δηλαδή. ΄Την μέρα που αναμένεται να ολοκληρωθούν οι εργασίες στην λεωφόρο Αθαλάσσας.
"Εθιμα του Σίτου"με αναπαράσταση των αγροτικών δουλειών της Κύπρου τον "παλιό καιρό". Την αναπαράσταση πλαισιώνουν χοροί και μουσικές από τον πολιτιστικό όμιλο "Βσιλιτζιά". Με άλλα λόγια, έπρεπε να κάνουν ντε και καλά κάτι, τους τέλειωσε η έμπνευση και κάποιος από τον όμιλο είχε σύνεργα του θέρους από το κατεδαφισθέν σπίτι του μακαρίτη του παππού του και κάποιου άλλου η αρτηριοσκληρωμένη γιαγιά του, του μιλά συνέχεια για το "θέρος". Εικάζω πως το κοινό θα είναι 10 χρονών και κάτω και οι συντελεστές σαραντάρηδες οικογενειάρχες. Μάλλον θα περιπλανιούνται και γυναίκες ντυμένες παραδοσιακά, με πεπέ ( φράντζες) , άη λαϊνερ και την κουρούκλα φορεμένη σαν μπαντάνα, και βρακάες με τα κινητά στα αυτιά και οργανωτικά καθήκοντα.


Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009

"Τα μεγάλα λαϊκά"από το μουσικό σχήμα "Ηχόραμα"στην Πλατεία Αγίας Βαρβάρας Καϊμακλίου. Παρόμοια περίπτωση με το μουσικό σχήμα "Ανδρομική κομπανία"με τη διαφορά ότι μάλλον θα πρόκειται για πενηντάρηδες ( μάλλον), εκ των οποίων ένας με το ηχόχρωμα του Καζαντζίδη και μια με το ύφος της Μαρινέλλας. Πάντως, είναι γεγόνός, ότι παρόλους τους γάμους που παρευρίσκονται οι Κύπριοι και την ακρόαση των πιο πάνω τραγουδιών στα 200 ντεσιμπέλ, εντούτοις αυτά κατέχουν κεντρική θέση στα ρεπερτόρια επιλογής τους.

Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009Υπαίθριο θέατρο Πύλης Αμμοχώστου. Η θεατρική ομάδα "Ανεράδα"παρουσιάζει το έργο "Θηβαϊς ΧΙΙ Ικεσία". Σκηνοθεσία:Μαγδαλένα Ζήρα, Διασκευή:Μαγδαλένα Ζήρα, Μετάφραση:Μαγδαλένα Ζήρα. Μάλιστα.Μάλλον και το παρακάτω πρέπει να γράφτηκε από την ίδια ( τα σχόλια στις παρενθέσεις δικά μου): "Το έργο αποτελείται από αφήγηση και αναπαράσταση ( ΤΙ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ) σκηνών από τη Ραψωδία ΧΙΙ του Ρωμαϊκού έπους Θηβαϊς του Στάτιου ( ΧΑ;), χρησιμοποιώντας ένα "χορό" πέντε γυναικών, ( ΠΟΙΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ), σε μια σύνθεση της μορφής της αρχαίας τραγωδίας ( ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ; ΓΙΑΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΗΤΑΝ ΑΜΟΡΦΟΠΟΙΗΤΗ;) και της παράδοση των ποιητάρηδων και των ραψωδών ( Α, ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ). Καταλάβατε τίποτα; Ωχ Παναγία μου..


Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009
Και τώρα κάτι πρωτότυπο. Συναυλία της Βούλας Κωσταντίνου με τίτλο "Στην παλιά Αθήνα" και αφιέρωμα στους καλλιτέχνες των δεκαετιών 1940-1970. Πλαισίωση αοπό χορευτικά από τον μουσικοχορευτικό όμιλο "Ρύμβο". Κάπως πρέπει να αξιοποιηθούν και όλοι αυτοί οι χορευτικοί όμιλοι. Και με τέτοιου είδους ρεπερτόριο, να'σου οι ρούμπες, να'σου τα χασάπικα, νά'σου τα τσιφτετέλια, να'σου και τα βαλς αμαλάχναούμ.


Με συγχωρείτε αλλά δεν πρόκειται να συνεχίσω με τον Σεπτέμβρη. Αροθυμώ.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2009

"Αν"

Το "Αν" κυρίες και κύριοι. Το "αν". Το "αν" που καταστρέφει τις ζωές μας, που δηλητηριάζει τις στιγμές μας και κάνει τα πρωϊνά μας εφιαλτικά. Σωστά οι αρχαίοι, στους υποθετικούς λόγους, άλλαζαν έγκλιση. Εγκλιση, υπόκλιση, κατάκλιση. Είναι γεγονός ότι τα βασανιστικά "αν", έρχονται σε συνθήκες κατάκλισης. Είναι το επίπεδο ταβάνι από πάνω, είναι το περιορισμένο οπτικό πεδίο, είναι η φάση πριν τον ύπνο, οπότε οι σκέψεις χάνουν από άγχος και κερδίζουν σε άχθος, είναι που οι προβολές χρειάζονται σκοτάδι για να προβληθούν τα (μη) έργα στην οθόνη από πάνω μας;
Κι όμως, σαν αργοπορημένοι θεατές, κάποιοι από μας, είναι γεννημένοι να σκουντουφλούν πάντα στην προσπάθεια τους να εισέλθουν στην αίθουσα προβολών. Δυσκολεύονται στα ενσυνείδητα υποθετικά σενάρια. Πέφτουν χάμω και κολλούν τα κλάματα. Κάθονται μετά ησύχως, αφήνονται στο ασυνείδητο απωθημένο των ονείρων και βαυκαλίζονται. Για να τα κολλήσουν ξανά τα κλάματα στην αφύπνιση. Μετά την οποία θυμώνουν για την διστακτικότητα και τη συστολή τους στο περιβάλλον των ονείρων, στον συνυπολογισμό του απρόσωπου περιγύρου στις αντιδράσεις τους. Το μόνο που θα ήθελαν είναι να ήξεραν ότι αυτό είναι ένα όνειρο, να αφήνονταν σ'αυτό. Κι όμως τα συμπλέγματα του ξύπνιου δηλητηριάζουν και την ελεύθερη βούληση στα όνειρα. Να δούμε΄πότε θα μας ξανατύχει το ίδιο.Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνει κανείς σ'αυτό που θέλω να πώ. Είναι βασανιστική σκέψη και καλύτερα που δεν καταλαβαίνετε.
Αχθός αρούρης που λέτε τα όνειρα. Ένας όγκος διαθέσεων και υποθετικών λόγων επιβαρύνει τον ρεαλισμό μας και καταπονεί την γη που πατούμε, κάνοντας κάθε μας βήμα διστακτικό και παρατεταμένης βαρύτητας. Με μεγάλη χρονική απόσταση από τον ένα διασκελισμό στον άλλο. Και η γη σιχαίνεται τα μετέωρα βήματα. Τα καταπίνει μια ώρα γρηγορότερα.
Στο θέμα μας όμως.Το πρόβλημα λοιπόν, κυρίες και κύριοι, είναι όταν τα "αν", πραγματοποιηθούν ημιτελώς στο τελευταίο όνειρο πριν την αφύπνιση. Αλλάζεις έγκλιση για μια ολόκληρη ημέρα. Κάτι μεταξύ υποτακτικής και ευκτικής. Η μάλλον ευκτικής αλλά υποτακτικής. Η πραγματικότητα όμως, είναι παντού και πάντοτε οριστική....

Παρακαλώ όρθιοι για απαγγελία. Όλοι μαζί:

"Αλί σε κείνους
που μια μάσκα δεν φορούνε
και πολεμούνε στ'ανοιχτά, δίχως προσχήματα
τον εαυτό τους ν'αποκρύψουν
δεν μπορούνε
κι είναι για πάντα τα κορόιδα ή τα θύματα.
Αυτοί, κι όταν κοιμούνται υπονομεύονται
απ'των ονείρων την ψευτιά
και κοροϊδεύονται"


( Τεύκρος Ανθίας)


"Καλημέρα" σας είπα; Ότι σας αγαπώ;

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

Η παράσταση κάνει κοιλιά


Ναι, καλά καταλάβατε, δεν πήγα για νερό ούτε προς νερού μου. Πήγα θάλασσα. Για πρώτη φορά φέτος, ίσως και για τελευταία. Ναι, εγώ είμαι στο βίντεο. Η φωτογραφία με το μικρόφωνο είναι προπολεμική. ( π.Κ και Σκόντε θα το εκτιμούσα πολύ αν σταματούσατε να γελάτε). Παρακαλώ!
Εδώ είμαι πάλι λοιπόν. Παρακαλώ, όσοι κατανάλωσαν τις μπάμιες του Λάζαρου ( όχι του Σαββίδη, αλλά του δικού μας), να καθίσουν στις πίσω θέσεις για ευνόητους λόγους. Αν δεν είναι ευνόητοι κοιτάξτε στο βίντεο.

Να λείπουν οι πλάκες εντωμεταξύ. Τι θες Λάκη; Όχι, δεν έχει πρόβλημα να φορέσεις καπέλο τώρα. Τώρα που το σκέφτομαι, είσαι καλύτερα μακριά. Αν σου έρθει καμιά φαεινή ιδέα δεν στραβώσει τους υπόλοιπους ( μα που τα βρίσκω όμως, ώρες-ώρες). Μα.. τίνος είναι το μωρό που κλαίει; Σας παρακαλώ, βγάλτε το έξω, αμέσως όμως! Λοιπόν, που λέτε. Όπως θα γνωρίζετε είμαι η Δοκησίσοφη και θέλω να γίνω καλά. Να θέσω υπό έλεγχο, τον ψευδώνυμο μου εαυτό, προτού υποβάλω και τον άλλο σε αλλαγές. Παρακαλώ σταθείτε. Θα απαγγείλω Καβάφη:

"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική."


Παρακαλώ καθίστε. Θα μου πείτε, τί σόϊ εγκλεισμός και αυτοσυγκράτηση είναι αυτός, με μένα να δίνω παράσταση και να ψωνίζομαι; Παρακαλώ ησυχία. Ό,τι έχετε να πείτε, να το λέτε σε μένα. Αν η απορία σας είναι αυτή, απλά να σας ξεκαθαρίσω ότι πλέον, περιορίζομαι τουλάχιστον στη δική μου ανοησία και όχι σ'αυτήν των σχέσεων και των συναναστροφών και δεν την εκθέτω και στην κουτσή Μαρία με το μακρύ της και το κοντό της.Σωστά;Συμφωνείτε; Χαίρομαι.
Διότι ( τώρα θα φιλοσοφήσω, μπορείτε εντωμεταξύ να επιδράμετε στον μπουφέ), είναι γνωστό, ( καλά όχι όλοι, μείνετε τουλάχιστον ένας, ευχαριστώ Λάκη, Λάκη είπα, Λάκη! α καλα...) , είναι γνωστό λέω, είναι γνωστό ότι εγώ πείνασα και καλά κάνετε να μην έχετε τσακίσει τις πιτσούλες γιατί σας ΕΦΑΓΑ.

( συνεχίζεται)

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Η παράσταση αρχίζει! ( updated)


Λοιπόν, τώρα που μείναμε 4 (5 με τον Ρίτσι) και μου περίσσεψαν λεφτά ( από τα δώρα των υπόλοιπων 3), είπα να σας κάνω ακριβότερο δώρο απ'ότι είχα προγραμματίσει. Μια παράσταση ὠστε να γνωριστείτε και μεταξύ σας, αν δεν γνωρίζεστε. (Ά! Νάτος και ο Ρίτσι την υστάτη να μας επιχορηγήσει την παράσταση και να μας αλλάξει τα σκηνικά. Λοιπόν εγώ θα μιλώ, εσύ ρίξε μια ματιά στο χώρο να δούμε τί μπορεί να γίνει ώστε η παράσταση να γίνει όσο το λιγότερο φαντασμαγορική)

Λοιπόν, επειδή είστε και τιμώμενοι, μπορείτε να καθίσετε στις μπροστά θέσεις, νούσιμα και σοβαρά. Θα παρακαλούσα τον Λάκη να αφαιρέσει το Ταϋλανδέζικο καπέλο του ( Λάκη μην διαμαρτύρεσαι, δεν σημαίνει ότι επειδή δεν κάθεται κανείς πίσω, πρέπει εσύ να παριστάνεις το αμπαζουρ). Ο Π.Κ. να βρεί κάτι καλό από τον Σολωμό ή τον Κάλβο για να μας απαγγείλει, εκτός κι αν προτιμά να κλείσουμε με τον εθνικό ύμνο ( έχουμε τον ίδιο άλλωστε). Λάζαρε σε παρακαλώ μην καθυστερείς στην πόρτα, αυτή η αναποφασιστικότητα και η τάση φυγής σου, μου προκαλούν ανασφάλεια και τρακ. Πέρασε μέσα, επιτέλους, σε λίγο ξεκινάμε! Ο Σκόντε να σταματήσει να ζητά σκόντο στην τιμή του εισιτηρίου( ναι, μόνο εσένα θα σε χρεώσουμε εισιτήριο και η αιτία είναι ότι σνόμπαρες το μπουφέ στο βάθος) Να σταματήσει επίσης να ψάχνει κάτι "καλό" για να φωτογραφίσει. (Θα πάθουμε σαν την Μέρκελ με το ντεκολτέ στο τέλος). Λοιπόν. Θεωρώ δεδομένο ότι έχετε απενεργοποιήσει τα κινητά. Η παράσταση θα έχει δύο δικά της μουσικά διαλείμματα δεν χρειάζεται τα δικά σας. Λάζαρε μην κάθεσαι γαλαρία με τον Λάκη πίσω. Ελάτε μπροστά. Ελάτε μπροστά, είπα. Ωραία. Λάκη, θα το εκτιμούσα αν κατέβαζες τα χέρια από το κεφάλι. Ναι, ναι.. Κοίτα:δεν΄θα έχουμε τις ίδιες ιστορίες, είπα ότι θέλω να συμπεριφέρεστε λες και το θέατρο να ήταν γεμάτο. Π.Κ σταματήστε να γελάτε. Σκόντε κι εσύ. Λάκη, ελπίζω να καταλαβαίνεις. Λάζαρε, μπορείς να κάτσεις κάτω σε παρακαλώ; Όχι, δεν έχει θεωρεία, ούτε έξοδο κινδύνου. Τί; έβαλες στο σακουλάκι το μπέηκον να το δώσεις σε κανένα σκυλάκι; Μα δεν σας είπα;Δεν έχω το ημέηλ του ποιμενικού, δεν τον κάλεσα! χαχαχαχα τώρα θυμήθηκα την σκηνή με το μπέηκον στο σακουλάκι, ...."ας γκουτ ας ιτ γκετς"! Σωστά;..Ναι, ναι ωραία ταινία! Την είδατε όλοι; Χαίρομαι. Θα έχουμε αφιέρωμα στον Τζακ Νίκολσον προσεχώς. Ιδίως τώρα που το έσκασα από την φωλιά του κούκου, έπονται πολλά ωραία.
Εντάξει, εντάξει, στο θέμα μου. Λοιπόν.

ΗΣΥΧΙΑ! ΤΩΡΑ ΜΙΛΩ ΕΓΩ!!!
Δώστε μου μόνο μισό λεπτό να πάω να πιο λίγο νερό, γιατί με την γλωσσοδιάρροια δίψασα. Μην φύγει κανείς!!!!

(συνεχίζεται)

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2009

Βρε, βρε ,βρε...


Καλώς τους! Εμείς κι εμείς από δώ και εμπρός. Δεν ξέρω αν κάνετε γούστο να με διαβάζετε, κάνω όμως γούστο να σας διαβάζω εγώ και σας επέλεξα από τον υπόλοιπο συρφετό για να δικαιούστε να μπαίνετε όποτε θέλετε. Έχω μπόλικο νερό στο ψυγείο και πορτοκαλάδες, παγάκια, γάλα, καφέ και μπισκοτάκια με γεύση φράουλα, μπανάνα και σοκολάτα. Είχε και με πορτοκάλι αλλά τα έφαγα. Είστε 7 όλοι κι όλοι. Ο Λάκης, η Ηλιόδεντρον, ο Λάζαρος, η Νέρη, ο π.Καποδίστριας, ο Σκόντε, ο Δέμων.

Σ'ευχαριστώ Λάκη για τα ωραία διηγήματα σου και συγνώμη αν κάποτε οι κριτικές μου ήταν αψυχολόγητες.
Σ'ευχαριστώ Ηλιόδεντρον για την υποστήριξη σου και για την ευαισθησία σου που έρχεται πάντα μαζί σου σαν την περισπωμένη του αγαπώ.
Σ'ευχαριστώ Λάζαρε για ό,τι μοιραστήκαμε στα ποστ που έγραφες και στα τραγούδια που ανταλλάξαμε.
Σ'ευχαριστώ Νέρη για τα αβοκάτο :))
Σ'ευχαριστώ π. Καποδίστρια για τα ποστ σας που μας ταξιδεύουν στο Ιόνιο και στον πολιτισμό του και για τα ποιήματα σας. Σ'ευχαριστώ που τόσα χρόνια, τόσα μπλογκ, ΄δεν με ξεχνάτε και με ειδοποιείς για ποστ που κρίνεις πως θα με ενδιέφεραν. ( από τον καιρό που μπλέχτηκα με τα κυπριακά ιστολόγια αμύνομαι συνεχώς σε επιθέσεις και δεν έχω χρόνο να περιηγηθώ στα παλιά λημέρια όπως άλλοτε..)
Σ'ευχαριστω Σκόντε που με κάνεις και γελώ με τα κολλάζ σου.
Σ'ευχαριστώ Δέμωνα για τα ποιήματα σου και την υποστήριξη σου στου Διάσπορου όταν κανείς άλλος δεν αντέδρασε στις επιθέσεις των ανωνύμων.

Από δώ και μπρός θα είμαι πιο άνετη και δεν θα προσέχω καθόλου. Σας έχω βαφτίσει αδέρφια μου και αν δεν το επιθυμείτε μπορείτε απλά να καταχραστείτε της εμπιστοσύνης μου. Μπορεί να το κάνω και φέησμπουκ εδώ μέσα και να βάζω και φωτογραφίες και σελίδες πραγματικού ημερολογίου.

Η τουαλέτα είναι στον διάδρομο, πρώτη πόρτα δεξιά.
Από το μπαλκόνι φυσάει ωραίο αεράκι. Τασάκια θα βρείτε στο σύνθετο.

Καλωσορίσατε!!! :))))))))

Αιγιαλούσης επίσκεψις

Κυριάκου Χαραλαμπίδη


«[…] Ήθελα το ποίημα τούτο να ηχήσει ως μία καταγγελία για τη συνεχιζόμενη καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, για την αδικία που γίνεται μπροστά στα μάτια τού
κόσμου, στο φως της ημέρας. Αναρωτιέμαι ωστόσο συχνά, μήπως αυτό είναι παράφωνο
και παράκαιρο: Να μιλάς σε μια γλώσσα, το περιεχόμενο της οποίας άλλοι θεωρούν παρωχημένο. Να επιμένεις στη μνήμη, την ώρα που οι άλλοι θεωρούν
ότι γκρεμίζεις τις γέφυρες επικοινωνίας. Να επιποθείς την πατρίδα σου, να τη στήνεις
εμπρός σου, ως όραμα και ως θάμβος, την ώρα που οι άλλοι μιλάνε για τετελεσμένα
και «πραγματικότητες».
Η παραμυθία σου αυτή λογίζεται ως παράκαιρη, γιατί δεν
αποσβένει το κακό που βρήκε το νησί και αφήνει τα πράματα να καταλαγιάσουν.

Θα επιχειρήσω μιαν απάντηση όσο γίνεται απλή: Ο άνθρωπος, όλοι το ξέρουμε,
«είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο»(Σεφέρης). Όμως αυτό δεν καθορίζει και την ουσία,
του, απλώς χαράσσει τα βιολογικά όριά του. Αλίμονο αν μέναμε σ’ αυτά –τέκνα μονάχα
της φθοράς! Η αληθινή φύση του ανθρώπου είναι να αίρεται πάνω από την «αφύσικη»
φθαρτότητα, χάρη στη δύναμη του πνεύματός του. Το θηκάρι του πνεύματος είναι η
μνήμη, η μόνη πατρίδα της ψυχής του ανθρώπου –χωρίς αυτήν αυτός δεν εννοείται.
Όταν λοιπόν επιμένουμε στη μνήμη, τον άνθρωπο υπερασπιζόμαστε και την ουσία του.Κι είναι μαζί μας χορηγός η πίστη, οπού δεν έχει άλλο προορισμό από την ανίχνευση και προβολή των ευγενών στοιχείων τής ύπαρξης.

Τελικά είναι ζήτημα ευαισθησίας. Το ν’ αγαπάς την πατρίδα σου σωστά (ή να καλλιεργείς, όπως γράφω αλλού, «την επιστήμη τής αγάπης για την πατρίδα») απορρέει από τις εσωτερικές σου ρυθμίσεις, δηλαδή το βαθμό ευαισθησίας σου. Όντως αυτή
αποτελεί την πρώτη ύλη της μνήμης και συναιρείται με τη διαπίστωση ότι «το ευγενέστερο στοιχείο μας είναι το τρέμισμα της ψυχής μας» (Γκαίτε), η άκρα δηλαδή
ευαισθησία. Μιλώντας συνεχώς για τη μνήμη, είναι ωσάν να στήνουμε βωμό στην ίδια τη Μνημοσύνη, την πολύτεκνη θεά, μητέρα των εννέα Μουσών. Αυτήν που γεννάει
τις τέχνες, τα γράμματα, την επιστήμη, τον πολιτισμό, τα στοιχεία εκείνα που καταξιώνουν τον άνθρωπο. Και πρέπει να τον θεωρούμε καθώς του αξίζει, κατακυρωμένον ως ύπαρξη, με όλη την πολυπτυχία του. Εάν αφαιρέσεις τη μνήμη του,
αμαυρώνεις τη δόξα του και μειώνεις το κύρος του.

Ας το θέσουμε αλλιώς, αγγίζοντας επί τον τύπον των ήλων: Πώς θα συνομιλήσεις με τον
άλλον, σα θα ‘χεις απομείνει χωρίς πρόσωπο; Μια σωστή «επαναπροσέγγιση» δεν θα έπρεπε ν’ αποκλείσει θεμελιακά στοιχεία του ανθρώπου, με συντελεστή αναγνώρισης
την ίδια τη μνήμη. Πόσο μάλλον στην περίπτωση τής Κύπρου, όπου η συνομιλία γίνεται ουσιαστικά μεταξύ ψευδοκρατιδίου από τη μια και μνήμης από την άλλη.

[…[ Γιατί αν αφαιρέσεις το υπόστρωμα και κολοβώσεις την ανθρώπινη αξία, το μόνο που μπορείς να επιτύχεις είναι μια ανάπηρη συμβίωση κατά συνθήκην. Η λύση βρίσκεται στη «φοβερά προστασία» της παραδοχής: ν’ αποδεχτείς ανομήματα επτασφράγιστα. Πράξη λυτρωτική και για τους δυο σας. Πρώτα ο παθός δε θα έχει λόγο ν’ αποκρύβει
-από φόβο κι αδυναμία- τη μόνη περιουσία της ψυχής του. Και συ, από την άλλη, θα έχεις ξεπληρώσει το μερίδιο της ενοχής σου, ομολογώντας εκείνο που τού όφειλες.
Αυτό θα πει σωστή συνομιλία: αποδοχή (καθ’ ομολογίαν) –κι επομένως αναίρεση –
των αδικημάτων για να ζήσετε πλέον μαζί εν αληθεία.
Κοντολογίς σ’ αληθινή
κοινωνία.

[…] Όταν αναμέσον των ανθρώπων ο πονηρός εναποθέτει δαίμων σπέρματα διχασμού,
είναι η σειρά των τέκνων της Μνημοσύνης να εξεγερθούν. Είναι η στιγμή ν’ απαιτήσουν
τα απαράγραπτα δικαιώματα της ουτοπίας. Και να υπενθυμίσουν –άλλωστε ο Σωκράτης
είπε τη γνώση «ανάμνηση» -ότι ο άνθρωπος αληθινά γνωρίζει τον εαυτό του με το διάδημα της μνήμης, αυτή τον ποιεί βασιλέα. Ώστε η απάλειψη της μνήμης μαρτυρεί
τους στενόκαρδους, που δεν μπορούν να κοιτάξουν τον άλλο καταπρόσωπο. Άμποτε
να είχαν και οι δύο το σθένος να ειπούν: Αυτά που γίνηκαν είναι καταχωρισμένα βαθιά
μέσα στη μνήμη, που πολιτογραφεί τον πόνο του ανθρώπου. Δεν παραγράφονται ως
πόνος, ανήκουν στο κοινό ταμείο των λαών. Και τούτο μας ενώνει, κρατώντας ο καθένας
το αναλογούν από τη μνήμη του, ως αναγκαίο και πολύτιμο συστατικό της ύπαρξής του.

[…] «


Αιγιαλούσης επίσκεψις ( απόσπασμα)

"Δεν είδα, η αλήθεια, τα παιδιά μου
αλλ' άκουσα στο ράδιον τη φωνή τους.
Γλυκότερο δεν άκουσα μες στη ζωή μου ήχο,
που ο κάλλιος θα τον ζήλευε βιολάρης.
....

Δυο μέρες πριν να φύγουμε ήρτε
εκείνος
που θα στρογγυλοκάθονταν στο σπίτι.
Γυρεύει το κλειδί. Του λέω: "Εγώ κλειδί δεν έχω και δεν έχει το χωριό μας.
Εμείς ξεκλείδωτα είχαμε τα σπίτια
γιατί κανένας δεν καταδεχόταν
να μπει στου άλλου την αυλή".

Δεν είπε τίποτα, έφυγε, ξανάρτε την άλλη μέρα. Του είπα:"Έλα πιάσε τούτο το πιάτο, φώναξε το σκύλο
να του το δώσεις να σε συνηθίσει,
για να μην κλαίει το κτηνόν μας όταν θά 'χουμε φύγει". Το έπιασε,
του φώναξε, όμως ο σκύλος τού 'δειξε τα δόντια.

Χαμαί το πιάτο. Κίνησε να φύγει.
Του λέω:"Μία χάρην από εσένα,
έπαρε ως αύριον 'πομονήν στ'ανάθεμα να πάμεν κι ύστερα νά 'ρτεις νά 'μπεις μες στο σπίτι".
Δεν είπε τίποτε και γύρισε να φύγει
της Ιοκάστης παίρνοντας μαζί του τη σιωπή.

Την άλλη μέρα έδεσα τον σκύλο
να μην μας ακλουθά, το πλάσμαν του Θεού.
Του έβαλα φαί, νερό κι εμπήκαμε
ο άντρας μου κι εγώ στο φορτηγό.

Στο δρόμο που πηαίναμεν ελάλουν
έχει δυόμιση χρόνους να τους δω
τους τρεις παλίκαρούς μου. Ήμουν ήρεμη.
Άμα εφτάσαμε κοντά στο Λήδρα Πάλας,
δυο-τρεις ειρηνευτές εσκαρφαλώσαν
να κατεβάσουσιν τα πράματά μας. Στη βιασύνη, χωρίς περίσκεψη, επετάξαν μου τες γλάστρες
και μου τες εσπάσαν ανυπεράσπιστες.

Δεν άντεξα κι όσα είχα μαζεμένα
ψιχάδια τ' ουρανού και της θαλάσσου
τ' αφήκα να μουσκέψουνε το χώμα."



( ευχαριστώ για την αντιγραφή των αποσπασμάτων την Ηλιόδεντρον. Την ευχαριστώ όμως και για πολλά άλλα, κυρίως όμως που με έκανε να εντρυφήσω συστηματικά στην ποίηση του Κυριάκου Χαραλαμπίδη και να συνειδητοποιήσω πόσο μεγάλος ποιητής είναι)

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009

Ανοιχτή έκκληση







"Η μπλογκόσφαιρα σε διεθνές επίπεδο έχει να δώσει δείγματα κινητοποιήσεων που θα ζήλευαν ακόμα και οργανωμένα κόμματα.
Η πιο μεγαλειώδης παρέμβαση των μπλόγκερς στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα ήταν η μαζική υποστήριξη τους προς τον Μπάρακ Ομπάμα στις πρόσφατες εκλογές στις ΗΠΑ.
Σε πάρα πολλές χώρες πολλοί κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες βρίσκουν σημαντικό στήριγμα από τους μπλόγκερς".

Λεξηπένητας, "Δοκησισοφίες και εμπάθειες".

Ωραία λοιπόν! Γιατί δεν διεξάγετε μέσα από τα μπλογκς και το πολυμπλογκ σας μια εκστρατεία ώστε να δικαστεί η Τουρκία για όλα αυτά τα εγκλήματα που ένα μετά το άλλο αποκαλύπτονται και σοκάρουν το παγκόσμιο; Ανάπηρα παιδιά να εκτελούνται, αιχμάλωτοι να εκτελούνται εν ψυχρώ και να ρίχνονται σε πηγάδια, και άλλα τόσα που θα αποκαλυφθούν στην πορεία; Εικόνες που αποκλείεται να μην προκαλούν και σε σας αποτροπιασμό.
Με αυτή την ανάρτηση, απευθύνω λοιπόν έκκληση στους "μάστρους" της μπλογκόσφαιρας να διεξαγάγουν "πετίσιον" ώστε να δικαστεί η Τουρκία για όλα αυτά τα εγκλήματα. Τους προκαλώ να μας πείσουν ότι όντως οι μπλογκερς ΄μπορούν να παρέχουν στήριγμα στους πολιτίκούς και κοινωνικούς αγώνες και να έχουν "μεγαλειώδη παρέμβαση". Ιδού πεδίον δόξης λοιπόν. Χωρίς καμιά εμπάθεια, χωρίς καμιά ειρωνία, από το ταπεινό μου βάθρο, ζητώ από εσάς που έχετε την οργανωτική δύναμη και την πείρα, να ξεκινήσετε μια τέτοια εκστρατεία, ώστε να έχει και η κυπριακή η μπλογκόσφαιρα "δείγματα κινητοποιήσεων που θα τα ζήλευαν οργανωμένα κόμματα". Πιστεύω ότι αν ενωθούμε κάτι θα καταφέρουμε.

( αν αποδεχτείτε την έκκληση μου, δεν έχω πρόβλημα να διαγράψω την ανάρτηση ώστε να δοθεί στην προσπάθεια η εντύπωση της συλλογικότητας και της ομαδικότητας και να μην προσωποποιήσουν μερικοί την πρωτοβουλία αυτή).

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2009

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2009

Μνήμη πεσόντων-Μνήμη ηρώων



Εικόνες που προκαλούν κάθε χρόνο τον ίδιο πόνο, την ίδια οργή, το ίδια αίσθημα της αδικίας να φουντώνει στα στήθη. Εικόνες που πολλοί επιλέγουν στρουθοκαμηλιστικά να παραγράφουν,να ξεχνούν, παρέχοντας άφεση αμαρτιών στους ενόχους ώστε "να πανε παρακάτω". Τα δυο παλλικάρια μάτωσαν με τη θυσία τους τις καρδιές μας, με τον θάνατο τους να μην προκαλεί παρα οργή και αγανάκτηση, με τα φιλμάκια της δολοφονίας τους να αποτυπώνουν το βάρβαρο, το στυγνό, το αιμοβόρο πρόσωπο των δραστών. Το ότι ακόμα οι ένοχοι δεν έχουν συλληφθεί, το ότι τόσο αυτοί οι φόνοι "εν καιρὠ ειρήνης" όσο και οι άλλοι άτυχων εθνοφρουρών που πυροβολήθηκαν στην σκοπιά τους από Τούρκους απέναντι, ξεχνιούνται μετά το πέρας των ομιλιών στα μνημόσυνα, είναι ενδεικτικό των τρόπων χειρισμού των εθνικών μας θεμάτων. Είναι ενδεικτικό επίσης της "καλής θέλησης" των Τούρκων και της ανοχής των Τουρκοκυπρίων. Ο στρατός κατοχής ακμαίος χωρίς πρόθεση να φύγει και χωρίς λόγο να μένει, οι γκρίζοι λύκοι σε επιφυλακή, έτοιμοι για παρόμοια, όπως απέδειξαν οι πετροβολισμοί σε πρόσφατες διαδηλώσεις, το ψευδοκράτος και η τουρκική κυβέρνηση απρόθυμοι να συλλάβουν τους ενόχους και αδιάφοροι για οποιεσδήποτε αποφάσεις δικαστηρίων και εμείς ψάχνουμε τα δεφτέρια της ιστορίας ( και όχι μόνο) για να βρούμε περιστατικά χρόνια πίσω που να "αποδεικνύουν" ότι "τζιαι μεις εκάμαμε", καραμέλα που πιπιλά με περισπούδαστο ύφος, κάθε μικροαστός που θέλει να λέγεται προοδευτικός και κομματικά νομιμόφρων. Ασελγώντας στη ΄μνήμη των νεκρών, των άοπλων νεκρών, αδυνατώντας να σταθούν και να κοιτάξουν κατάματά ένα σύγχρονο γεγονός και να το κατανοήσουν, πλάθουν φίλους και εχθρούς, προδότες και φασίστες, διχάζουν και αυτομαστιγώνονται με τύψεις θύτη, και η σημαία της Τουρκίας να καγχάζει από το απέναντι βουνό. Η σημαία μιας ΞΕΝΗΣ χώρας που κατέλαβε μια άλλη με τη βία. Η σημαία μιας ΞΕΝΗΣ χώρας που βεβηλώνει τα χώματα μας και κάθε αίσθηση διεθνούς δικαίου. ΜΙΑΣ ΞΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

Το διαγραφέν σχόλιο μου στου Διάσπορου



ΠΡΟΤΟΥ ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΣΩ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ, ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΑΦΟΥ ΜΕ ΔΙΕΣΥΡΕ ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΛΑΣΠΟΛΟΓΗΣΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΟΥ, ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ ΜΕ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΟΤΙ "Τα πόστ έσβυσα τα όι για πάρτη σου/μουτσούνα σου, απείλησεν με ένας ανώνυμος με σχόλιο ότι εννα βλάψει την οικογένειαν μου κλπ" ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΡΙ ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΚΩΝ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ, ΨΕΜΑΤΑ! ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ! ΑΦΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΖΗΜΙΑ ΤΟΥ, ΑΦΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΓΩ ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ, ΚΙ ΑΦΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΟΥΡΕΛΙ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟΤΕ ΘΥΜΗΘΗΚΕ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΤΟΥ ΦΤΑΙΝΕ ΑΛΛΟΙ!!!!! ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΕΙ ΤΟΣΟ ΩΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΗ!!!!

Και ιδού το σχόλιο μου, που τον είχε φέρει εξαρχής σε τόσο δύσκολη θέση και το διέγραψε, αφήνοντας να νοηθεί ότι τον είχα βρίσει:

"Συγνώμη που διακόπτω αλλά επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω:

α) δεν αφιέρωσα ποτέ κανένα ποστ στο διάσπορο.

β) δεν του είπα ποτέ να αφαιρέσει κάποιο δικό του.

γ) δεν του είπα ποτέ να σταματήσει να γράφει.

δ) ΄΄ημουν από τους πρώτους που τον στήριξαν στα πρώτα του βήματα και τον διάβαζα τακτικότατα, γράφοντας θετικότατα σχόλια.

ε) Καταλαβαίνω την ανάγκη επιβεβαίωσης που έχουν μερικοί που θέλουν κανακέματα στο κάθε τους βήμα, αλλά παρά να κηρύσσει επιστρατευση, καλύτερο θα ήταν να απαντήσει στα σχόλια που τον αφορούν εκεί που γράφονται.

Να μη σας διακόπτω όμως, παρακαλώ συνεχίστε.."



Τώρα γιατί ένα τέτοιο σχόλιο μου διαγράφηκε:τα συμπεράσματα δικά σας.

Το σίγουρο είναι ότι θα μπορούσα κι άλλα να πώ, αλλά δεν αξίζει.΄Αφού η αλήθεια δεν είναι το ζητούμενο εκεί μέσα ΜΑΚΡΙΑ. Δεν αξίζει. Όπως φάνηκε και με τη διαγραφή του σχολίου, καθόλου μα καθόλου...


( ΑΤΕ ΤΩΡΑ..είχα τόσα να σας πω αυτές τις μέρες και έμεινα εδώ σταματημένη να υπερασπίζομαι μόνη μου τον τσαλαπατημένο εαυτό μου ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΠΟΙΑΝΟΥ)


Το παρακάτω παρέπεσε στον μετριασμό και σας παρατίθεται αυτούσιο, με καποια σχόλια δικά μου. Γράφτηκε από τον Διάσπορο και περιέχει για ακόμη μια φορά την παραδοχή του ότι δεν είμαι εγώ η αιτία που διέγραψε το ποστ και ουτε λασπολογικη ανάρτηση του έκανα. Γινεται αναφορά και στο ιστορικό της διαμάχης που θα ενδιέφερε την κουτσομπολίστικη μεσημεριανή ζώνη:

"ΥΓ

Σβύννω σου τα σχόλια στο μπλόγκ μου πουδαμέ τζιαι να πάει γιατί δέν
είσαι welcome εφκήκες που τα όρια του ανεχτού. Έν έσιει σχέση τί
γράφεις.

Τί είναι αυτό που με βγάζει από τα όρια του αποδεκτού τότε αφού δεν είναι αυτά που γράφω;Η γραμματοσειρά;

Σβύννω τα γιατί εφέρτηκες σάν μούλα ξαπόλυτη.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΠΟΛΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΣΑΣ.

Εγώ εξητίμασα
σε???

ΜΠΑ

Στα καλά καθούμενα όπως είμαστε φίλοι τζιαι 'υποστηρίζεις' με
συνέχεια, στέλλεις μου εκθειαστικά ήμεηλ για τη μουσική μου κλπ κλπ,
αποκαλείς 'ναό του πνεύματος' το μπλόγκ μου (ποιός γλύφει!!!!)

ΤΟ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΠΟΤΕ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ. ΜΗΠΩΣ ΜΕ ΣΥΓΧΎΖΕΙΣ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ; ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΗΛ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΦΟΡΟΥΣΑΝ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ. ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΥΣΩ ΤΗΝ ΑΡΕΣΚΕΙΑ ΜΟΥ ΓΙ'ΑΥΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΕΝΟΣ ΚΑΥΓΑ.

άτε μέν
αρκέψω τα κόπυ πέηστ ρε να γινούμεν ρεζίλιν,

ΤΖΙΑΛΛΟΝ;;

ξαφνικά είμαι ο χειρότερος
άθρωπος τζιαι βρίζεις με, ώς τζιαι συμπεράσματα έφκαλες που έβαλα
μουσική τζιαι τάχα έν μου εγράψαν σχόλια άκου ο άρρωστος νούς τί
σκέφτεται!!!

ΤΣ, ΤΣ, ΤΣ...ΕΝΩ ΕΣΥ; ΤΕΡΑΣ ΑΒΡΟΤΗΤΑΣ!

Ρέ αμπάλατη

ΞΑΝΑΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ( ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΖΕΙΣ)

αφού το έστειλα το κομμάτι σε εκατόν πλάσματα
εννα μου ξαναγράφουν που το μπλόγκ? Έβαλα το για τους ανώνυμους τζιαι
τζιήνους που έν μου γράφουν ποττέ δκιάολε που εννα μου προσβάλεις τη
μουσική μου.

ΧΑ?? ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΘΕΜΑ ΜΙΛΟΥΜΕΝ ΑΚΡΙΒΩΣ?



Τζιαι μέν μου παίζεις την πάπιαν

"ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙΣ" ΟΧΙ ΠΑΙΖΕΙΣ. ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ, ΔΕΝ ΠΑΙΖΩ ΟΥΤΕ ΠΑΠΙΕΣ..ΟΥΤΕ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ

τζιαι να γυρεύκεις δήθεν οτι σε
λασπολογώ (μάνα μου σε!)
οτι έγραψα οτι μου είπες να κλείσω ή να
διαγράψω. Πού το έγραψα τούτο?? Είπα οτι μου είπες να κλείσω ή να
διαγράψω το πόστ? Πού??

ΑΥΤΟ ΑΦΗΣΕΣ ΝΑ ΝΟΗΘΕΙ ΣΤΟ ΠΟΣΤ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΛΟΓΚΕΡΟΥ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΕΛΗΞΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΣΤ ΚΑΙ ΤΟΥς ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΚΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΟΤΙ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ( ΚΑΠΟΙΟΝ Α. ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΥΤΗ Η ΤΑΚΤΙΚΗ,ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΘΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΤΣΑΛΙΜΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΣΙ...ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟ Ο "ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΜΟΥΤΣΟΥΝΟΥΣ" ΟΤΙ Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΗΝΑΣ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΩΝ)

Έσβυσα τα πόστ μου γιατί έν χρειάζεται να
ξημαρίζω τες σκέψεις μου πάς σε αθρώπους που με απειλούν (την ασφάλειαν
της οικογένειας μου!!!!) (ο ανώνυμος) ή άλλους που με ξητιμάζουν
(γενίτσαρος!!!!!!!!!!!!) (εσύ το είπες τούτο) (χαμολιός) (κλπ κλπ)
τζιαι έσβυσα το γιατί εννα σωπάσω, επέτυχεν ο σκοπός (σας)


ΜΑΣ???? ΠΟΙΟΥΣ ΜΑΣ???? ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΑΡΙ ΠΑΛΕ;; ΜΗΠΩΣ ΠΑΣΧΕΙΣ ΑΠΟ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΚΑΤΑΔΙΩΞΗΣ;; ΓΙΑ ΞΙΠΑΛΑΡΕ ΛΛΙΟ..

Εννα κάτσω να αδειάζω τες λεπτές μου στιγμές τζιαι να μου στέλλεις
ήμεηλ οτι είμαι ρουφκιάνος γλοιώδης τύπος γενίτσαρος.


Ντάξει δοκησισοφη που χρησιμοποιάς εκφοβιστικά επίθετα που ελαλούσαν
τους 'προδότες' ντάξει εννα σσιωπήσω. Καλά.


ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΝΑ ΣΙΩΠΗΣΕΙΣ;; ΑΝ ΗΤΑΝ ΟΠΟΤΕ ΜΕ ΒΡΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΩ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΟΥΣΑ 3 ΦΟΡΕΣ ΑΛΛΑ 100Ο003 ( ΞΕΡΩ ΤΙ ΛΕΩ, ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΕΠΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΒΑΣΗΣ ΕΔΩ ΚΑΙ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ..ΤΑ ΞΕΡΕΙΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΟΥ ΤΑ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΗΡΙΞΕΣ ΤΟΤΕ ΕΙΣΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΝΑ ΒΑΛΩ ΜΕΤΡΙΑΣΜΟ)

Θα κάμνω τα ρουφκιανιλλίκια μου μόνος μου σπίτι μου, έν χρειάζεται να
γράφω σώψυχα τζιαι να με βρίζει μιά δοκησιφοφή γαούρα.


ΩΩΩ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΣΜΗΤΙΚΟ. ΕΙΠΑΜΕ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΖΕΙΣ. ΠΑΡΕΠΙΠΤΟΝΤΩς ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΜΙΛΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΜΑΘΕΣ ( ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΛΟΓΩ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟΥ ΜΑΛΛΟΝ) . ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΩ. ΨΑΞΕ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΛΗΜΜΑ ΣΤΟ ΛΕΞΙΚΟ. Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΒΟΗΘΑ ΠΟΛΥ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ (ΓΕΝΙΚΑ ΜΙΛΩ)


Ά. Πέ μου, αμέσως μετά που μου έγραψες εψές το υβριστικό ήμεηλ (τζιαι
το ήμεηλ σε κάποιον που 'διασύρω') σε ποιόν απευθύνεσουν με το πόστ σου
Μικροί Άνθρωποι?

ΟΧΙ ΣΕ ΣΕΝΑ. ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ. ΑΝ ΕΙΔΕΣ ΝΑ ΚΑΦΘΡΕΦΤΙΖΕΣΑΙ ΣΤΗΡΙΞΕ ΜΟΥ ΤΟ. ΜΙΛΟΥΣΑ ΓΙΑ ΦΙΛΟΥΣ. ΕΔΩ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚΙΓΚ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΙΛΟΙ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΑΡΡΩΣΤΗ ΝΑ ΘΕΩΡΩ ΦΙΛΟΥΣ...ΨΕΥΔΩΝΥΜΑ ΧΑΧΑΧΑΧΑ ΖΖΖΖΖΖΖ....

Μα νομίζεις τρώμεν κόνναρα ρέ? Αλλού τα παιχνιδάκια
σου.

ΞΕΡΩ ΕΓΩ ΤΙ ΤΡΩΕΙΣ; ΚΑΤΙ ΣΥΚΑ ΣΤΟ ΣΟΥΒΛΙ ΜΕ ΤΡΙΜΜΑΝ ΑΚΟΥΣΑ, ΚΑΤΙ ΣΟΓΙΕΣ ΚΑΤΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...ΤΑ ΚΟΝΝΑΡΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ;;


Σά δέ ντρέπεσε ρέ!! Μα νομίζεις έσιεις να κάμεις με κανένα βλάκαν??
Σιγά μέν μου φκείς τζιαι θύμαν τωρά....

ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ. ΜΕ ΑΙ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΕ ΕΙΠΕ ΒΛΑΚΑ. ΤΟΥΝΑΝΤΙΟΝ.

Ξέρω τί θα γινεί. Εννα αφρίσεις, έσιεις τζιαι που έσιεις anger
management issues έν θα ελέγχεις τα νεύρα σου εννα γράψεις του κόσμου
τες πελλάρες, ολόκληρα πόστ θα γράψεις για να αποδείξεις τούτον τζιαι
το άλλον.


ΠΟΥ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ; ΕΙΔΕΣ ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΦΑΣΗ;ΞΕΡΕΙΣ ΜΕ; ΕΝΙΞΕΡΩ ΤΙ ΛΑΛΕΙΣ ΑΛΛΑ Η ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΑΚ ΝΙΚΟΛΣΟΝ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΕΝ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ. ΕΣΕΝΑΝ; Η ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ; ΜΠΑ..ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΗ, ΕΣΥ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΕΙΣΑΙ.

Μα ποιός σε ακούει.

Ε ΝΑΙ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΤΔΕΦΙΣΕΣ ΚΑΘΕ ΙΧΝΟΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΣΥΣΤΟΛΕΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΣΟΥ, ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙ; ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΑΙΟ..

Κάποτε που εννα ηρεμίσεις εννα αναλογηθείς τί έγινε τζιαι τί έχασες.
Άσε τωρά που εννα αντιδράσεις αππωμένα τζιαι αμυντικά. Ποννα κάτσει το
νέφος εννα σκεφτείς καλά.


ΗΡΕΜΗΣΕΙΣ. ΜΕ Η. ΕΓΩ ΣΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΟΣΑ ΕΙΠΕΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΞΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΠΟΣΥΡΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΣΤ "ΤΟ ΔΙΑΓΡΑΦΕΝ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟΥ ΔΙΑΣΠΟΡΟΥ". ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΕΣΜΕΥΟΜΑΙ.


YΓ 2


Τζιαι μέν έρκεσαι να μου γράφεις.

ΟΚ.

Βαρκούμαι να βάλω μετριασμόν.

Ε ΑΦΟΥ ΒΑΡΚΕΣΑΙ..( ΕΓΩ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΣΟ ΒΑΡΚΟΥΜΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΦΚΑΛΩ)

Επάτησα
τον όρκο μου να μέ σβυννω σχόλια,

ΣΒΗΝΩ. ΜΕ Η.

αλλά μετριασμό έν θα βάλω.

ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙΣ.

Αφιερωμένο..


Ο Αύγουστος δεν είναι μόνο μήνας των απωλειών, μήνας της ραστώνης, μήνας την νωχελικής διάθεσης και των διακοπών. Ό Αύγουστος για μένα είναι ο μήνας τον οποίο σημαδεύουν με την γέννησή τους, πέντε πρόσωπα που αγαπώ. Ήδη ευχήθηκα στο τσακ στα δύο και απομένουν τα άλλα τρία. Κάθε χρόνο οι ευχές αλλάζουν, δεν κατάλαβα ακόμα αν χάνουν από βαρύτητα λόγω τυπικότητας ή αν καταργούν την τελευταία γιατί αποκτούν περισσότερο νόημα. Το σίγουρο είναι ότι νιώθω κάθε χρόνο περισσότερη ανασφάλεια όταν κληθώ να πω από κοντά τις ευχές μου. Νιώθω πλέον, τόσο πολύτιμη την ύπαρξη τους, αισθάνομαι τόση ευγνωμοσύνη, έστω κι με μερικά απ'αυτά τα πρόσωπα οι δρόμοι μας έχουν χωρίσει.

Η μια μου φίλη ξέρω ότι με διαβάζει. Δεν μου το έχει πει ποτέ αλλά το ξέρω. Κάθε που θα δεχτώ επίθεση, κάθε που θα με διασύρουν, θα με πάρει τηλέφωνο για να ρωτήσει τί κάνω ( καθώς τώρα μένει μακριά). Έχει χρησιμοποιήσει αρκετές φορές τον υπολογιστή μου για τις ανάγκες της εργασίας της και βρήκα μια φορά ανοιγμένο το έγγραφο "Στης κατάρας τα έγκατα", ενώ μια φορά δεν είχα προλάβει να βγάλω το "Παραμεθόρια κι οριακά΄" από οικοσελίδα. Ντράπηκα να το συζητήσω μαζί της, καθώς οι καταστάσεις που βίωνα δεν ήταν "απείρου κάλλους", τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, τα ψέματα και οι ανυπόστατες κατηγορίες ήταν εξαιρετικά ταπεινωτικές (καλή ώρα) και φάνηκε κι αυτή διακριτική, όπως νιώθει κάποιος που ανοίξει άθελα του το ημερολόγιο σου. Απο τότε νιώθω μια ασφάλεια. Ότι ένας άνθρωπος δικός μου με διαβάζει, ένας άνθρωπος που ξέρει ποιά είμαι και δεν περιμένει από τον άλφα ή τον βήτα να του στήσουνε προφίλ. Συζητήσαμε εδώ πολλές φορές για τη διάσταση ψευδωνυμίας-ύπαρξης, προσώπου-προσωπείου και η οντολογική διάσταση αυτού του είδους της επικοινωνίας μας απασχόλησε στο βαθμό, που αναπτύσσει μια κάποιου είδους ψυχοπαθολογία εκδήλωσης απωθημένων κακοτήτων και μικροτήτων. Και από αυτά άλλο τίποτα τελευταία. Με έχουν κουράσει πραγματικά. Σημασία όμως έχει να γειώνουμε τα σύρματα μας, να μην μας οδηγεί η κακία αυτή σε ηλεκτροπληξία. Και αυτή η γείωση είναι μια ειδοποιός λειτουργία των φίλων μας.

Τηλεφωνηθήκαμε απόψε και στο ενδιάμεσο των ευχών και μιας αμήχανης πληροφόρησης των τελευταίων νέων, μεσολάβησαν κάποια κενά, κάποιες σιωπές, σαν ένας μαγνητικά φορτισμένος χώρος στον οποίο εκπέμπονται και λαμβάνονται SOS. Ήξερε, ήξερα, όπως κατάλαβα ότι δεν ήταν κι αυτή καλά, πως πάλι μελαγχόλησε, πως δεν παλεύει τα υπαρξιακά της και το γεγονός ότι ζει ακόμα με τους γονείς της. Από πίσω ακουγόταν φασαρία, αλλά ένα μονολεκτικό όχι, μάτωσε την ερώτηση μου "αν ήταν καλά". Σε τέτοιες περιπτώσεις, είτε κάνεις ερωτήσεις συγκεκριμένες, είτε, αν καταλάβεις ότι δεν παίρνει τον συνομιλητή σου να απαντήσει, μιλάς γενικά και λες μπαρούφες, γενικολογίες και συμβουλές. Αυτή την φορά, το "μπες msn αύριο" ήταν ικανό για να δώσει τέλος στις συμβουλές που κι οι δυο σιχαινόμαστε, ιδίως όταν τις δίνω εγώ.

Στην εκπνοή λοιπόν του καλοκαιριού, νιώθω ευγνωμοσύνη και συνάμα αμηχανία. Αγάπη και συνάμα ανησυχία. Που κάθε χρόνο βαθαίνουν, γίνονται όλο μάτια, χάνουν από φλυαρία, κωδικοποιούν την απογοήτευση και το ενδιαφέρον, ανακαλύπτουν καινούργιες συχνότητες, συμπάσχουν και κρίνονται. Το κάθε κύτταρο μου γεμίζει θλίψη κάθε που θα εντοπίσω συγγενικά στοιχεία της δικής μου ιδιοσυγκρασίας σε αγαπημένα μου πρόσωπα. Γεμίζει θλίψη όταν διαπιστώσω πως στεναχωριούνται κι αυτά για μένα, πως βράζουμε στο ίδιο καζάνι, πως κάθε τρύπημα με την πηρούνα για να δουν αν ψηθήκαμε, αν διαλυθήκαμε εντελώς, επιφέρει άνάλογο τσίμπημα στην καρδιά, χαστουκίζει την αφέλεια και την ευκολοπιστία μας δυνατότερα. Όμως οι Αύγουστοι που ήρθαν και θα έρθουν θα με επαναφέρουν με το ηλεκτροσόκ των αμήχανων ευχών, στο γειωμένο παρόν της απουσίας και της αγάπης.

Χρόνια σου πολλά φιλενάδα:)

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

μικροί άνθρωποι


Μου κάνει εντύπωση πόσο εύκολα "αππώνουνται" κάποιοι άνθρωποι. Φτάνει μόνο να τους δώσει κάποιος λίγη σημασία, να τους χαϊδεψει τα αυτιά και του συγχωρούν τα πάντα, προδώνουντας φίλους με μια μονοκονδυλιά, φτύνοντας ακόμα και το γάλα που βύζαξαν. Και πόσο εύκολα οι ματαιόδοξοι κλωτσάνε τους φίλους τους, αυτούς που πραγματικά νοιάζονται, απλά και μόνο επειδή τους λένε ωμή την αλήθεια. Αλήθεια πόσο εύκολα πιανόμαστε όλοι κοροϊδα κάποτε! Κι αυτοί που ξεγελιούνται κι εμείς που πιστέψαμε ότι άξιζαν! Αλλά πόσο μικροί είναι αλήθεια αυτοί που παλεύουν να μας διασύρουν και να στρέψουν τους φίλους μας εναντίον μας, προσφέροντας τους ωραία λόγια, "ανωτερότητες", συκοφαντώντας μας με τρόπο και τακτική, χωρίς να περιπίπτουν στις δικές μας άγαρμπες εκφράσεις και διατυπώσεις, στα δικά μας υστερικά "πρόσεχε". Όλα όμως είναι μια λυδία λίθος αδέρφια μου. Μην στεναχωριέστε. Εκεί είναι που θα φανεί αυτός που αξίζει, ο αληθινός και εκεί και ο φυσανέμης, ο ψωνάρας, ο άχρηστος, ο βλάκας. Εκεί θα είσαι σε θέση να διακρίνεις αυτούς που πνίγουν στον κομπλεξισμό της ανάγκης επιβεβαίωσης οτιδήποτε αληθινό, και τους άλλους τους μάγκες που δεν καταλαβαίνουν από κανακέματα. Εκεί θα νιώσετε οίκτο γι'αυτούς υπακούουν σε κάποιους που τους αισθάνονται ανώτερους γιατί το κάνουν κάποιοι άλλοι, και με μια μνημειώδη ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ, γίνονται υποχείρια τους. Αστεία ανθρωπάκια μηδαμινά και ανούσια. Αυτό είναι. ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.

Όλα παίρνουν την τροπή που έπρεπε να πάρουν. Όλα μα όλα.

Ζωοφιλία


"Ζωόφιλος", δεν είναι αυτός:

α) που ακρωτηριάζει ουρές και αυτιά από τα σκυλιά του "για να είναι όμορφα"
β) που αγοράζει μόνο σκυλιά ράτσες και κλωτσάει τα αδέσποτα και τα διασταυρωμένα
γ) που έχει τα κατοικίδια του κλεισμένα σε κλουβιά ολόχρονα, ή δεμένα με ένα "απανθρωπο"λουρί.
δ) που τα εγκαταλείπει στο κυνήγι όταν δεν του κάνουν
ε) αυτός που πάει κυνήγι
στ) αυτός που στειρώνει το σκυλί ή το γατί του του προτού τεκνοποιήσουν έστω για μια φορά
ζ) αυτός που τηλεφωνά στην αστυνομία για να καταγγείλει όσα σκυλιά περιτριγυρίζουν την σκυλίτσα του ( τα σκυλιά αυτά μετά, "συλλαμβάνονται", στέλνονται σε καταφύγια, δεινοπαθούν διψασμένα και νηστικά κάτω από τσίγκους στον ήλιο και μετά θανατώνονται)
η) αγαπάει μόνο τα δικά του κατοικίδια και μισεί αυτά των αλλονών

Και μεις οι τρείς στον καφενέ...

Είμαστε καταδικασμένοι σε έναν μοιρολατρικό τοπικισμό με συμπτώματα αυτισμού. Ειλικρινά, αισθάνομαι ότι η Κύπρος συνιστά στην ουσία μια νησίδα ιθαγενών στη Μεσόγειο, οι οποίοι δεν έχουν διάθεση να ενδιαφερθούν πέραν από τα περιορισμένα σύνορά τους. Ανοίγεις την τηλεόραση και το μόνο που σου μένει είναι οι εθιμοτυπικές συνομιλίες για το Κυπριακό, οι διορισμοί στους ημικρατικούς και οι μάππες. Προσπερνάμε γρήγορα ότι έχει να κάνει με τον έξω κόσμο, εκτός γι αν πρόκειται για εξεζητητημένες επιδείξεις μόδας. Ο τρόπος με τον οποίο αφιερώνουν τα δελτία "διεθνής ειδήσεις" μοιάζει με αυτόν διαφημιστικού τρέηλερ μπασκλασάτης ταινίας. Πως καταφέρνουν και συμπυκνώνουν τις διεθνείς ειδήσεις σε 30 δευτερόλεπτα, ενώ για τους ημικρατικούς και τις μάππες αναλώνουν 20 λεπτά, είναι να απορεί κανείς.

Πάλι καλά που υπάρχουν και τα μπλογκς. Με μεγάλη μου έκπληξη, διάβασα σήμερα το πρωί σ'ένα ελληνικό μπλογκ ( http://taxalia.blogspot.com/2009/08/blog-post_6050.html) ότι το Σάββατο (1/08),"εξοργισμένοι μουσουλμάνοι σε ένα χωριό του δυτικού Πακιστάν, στο χωριό Γκότζρα, περίπου 160 χλμ δυτικά της Λαχόρης, σκότωσαν 6 χριστιανούς και τραυμάτισαν ακόμα 12, ενώ πυρπόλησαν 40 σπίτια και μία εκκλησία, επειδή, όπως υποστηρίζουν, τα θύματα βεβήλωσαν τοΚοράνι. Όπως μάλιστα δήλωσε ο υπουργός της χώρας, "οι νεκροί είναι όλοι τους χριστιανοί. Μου είπαν ότι κάηκαν ζωντανοί». Μάλιστα. Το ίδιο Σάββατο που εμείς απολαμβάναμε την κυπριακή θάλασσα, κάποιοι άνθρωποι, μαρτυρούσαν υπό τα στίφη φανατικών μουσουλμάνων. Κανένας δεν αντέδρασε, ούτε δόθηκε δημοσιότητα στο γεγονός.

Την ίδια στιγμή,στη χώρα μας, ένα μετά το άλλο τα μουσουλμανικά τεμένη της ελεύθερης Κύπρου, λειτουργούν και πάλι και παρέχουν υπηρεσίες στους Πακιστανούς μετανάστες που ζουν εδώ. Την ίδια μάλιστα στιγμή που στη χώρα τους οι αδερφοί μας χριστιανοί σφαγιάζονται και καίγονται ζωντανοί. Αυτό πάλι πώς σας ακούγεται;
Δεν εισηγούμαι το ότιδήποτε. Απλα προβληματίζομαι. Σαφώς και η ανεκτικότητα και η ανεξιθρησκεία είναι δείγματα πολιτισμού. Αλλά θα είναι καλό να ξέρουμε κι από που κρατά οι σκούφια των επωφελουμένων των "υπηρεσιών μας" και σε ποιές εκδηλώσεις φανατισμού αυτοί μπορεί ενδεχομένως να οδηγηθούν.΄Να γνωρίζουμε τα ελατήρια των πράξεων τους, την κοσμοθεωρία τους, τα κριτήρια αποτίμησης και αντιμετώπισης του κόσμου, είτε αυτά είναι θρησκευτικά, είτε εθνικά, είτε άλλα. Και ας μιλήσουμε και μαζί τους καμιά φορά. Εγώ θυμάμαι που ένας Πακιστανός μου είχε πεί ότι η Κύπρος "είναι κομμάτι της "Οθωμανικής αυτοκρατόρίας" και ότι ως τέτοια, ΄" είναι τουρκική". Αλλά θα μου πείς..αυτό μπορεί να το λένε και δικοί μας στο τσακίρ επαναπροσεγγιστικό κέφι.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι ακόμα και σήμερα, οι Χριστιανοί συνεχίζουν να μαρτυρούν για την
πίστη τους είτε μαύροι, είτε λευκοί, είτε Πακιστανοί, είτε Αλβανοί..και το αγιολόγιο συνεχίζεται και θα συνεχίζεται... Η ανεξιθρησκεία αφορά όλους τους υπόλοιπους.
Εμείς μπορούμε απλά να δούμε τη μάππα μας, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί ωρύονται για τους Ημικρατικούς και να αλλάξουμε το βράδυ ήσυχοι πλευρό, ελπίζοντας ότι το κυπριακό θα λυθεί όπου να'σαι. Τί μας νοιάζει βρε αδερφέ, τί γίνεται στον έξω κόσμο...Δε βαριέσαι..

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

Μόλις μπήκε στο σπίτι, έτρεξε κλαίγοντας στο υπνοδωμάτιο του. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο μικρός Νίκος, αποκοιμιότανε στο κρεβάτι μπρούμυτα μετά από ένα κλάμα γεμάτο παράπονο. Αυτό το μεσημέρι όμως τα τζιτζίκια έξω του τράξηβαν την προσοχή. Ρούφηξε την μύτη του και πλησίασε το παράθυρο, προσπαθώντας να καταλάβει που στο καλό κρύβονταν..Ακούραστοι οι τζίτζικες φέτος..Πέρσι θυμάμαι, δεν μας είχαν τιμήσει με την φασαρία τους. Ο θείος έλεγε είναι εξαιτίας των κεραιών που μας κυκλώνουν από παντού. Ότι τα κύματα που εκπέμπουν είναι η αιτία. Μάλιστα στην τηλεόραση έλεγαν κάποιοι ειδικοί ότι η εξάλειψη του είδους των μελισσών εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών, θα έχει τραγικά αποτελέσματα στη φύση. Η εξάλειψη των τζιτζικιών, δεν θα είχε καμιά συνέπεια στον πλανήτη, άραγε; Η εξάλειψη των κατσαρίδων στο μπάνιο εξαιτίας των υστερικών επιδρομών της μαμάς του με κατσαριδοκτόνα;
Κάτω στο δρόμο, είδε τον μπαμπά του να καπνίζει ακουμπημένος στην δεξιά πόρτα του αυτοκινήτου. Δεν μιλούσε στο κινητό. Ήταν σκυφτός και πότε πότε πίεζε το μέτωπό του με τη γροθιά του.
"Μπαμπάααααααααα" του φώναξε´ Αυτός χωρίς να γυρίσει να τον κοιτάξει, έσβησε το τσιγάρο πατώντας το στο έδαφος και ξεκίνησε να κατευθύνεται στο σπίτι. Ο Νίκος έτρεξε κι αυτός να τον συναντήσει στο σαλόνι. Ένα σκυλί ακούστηκε να γαυγίζει από το μπαλκόνι της Χομίνίας. Ο Νίκος όμως το είχε ήδη ξεχάσει.

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

Καλά είμαι..εσύ;

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2009

Ελάτε, είστε τόσο γελοίοι άλλωστε...

Τα ίδια Παντελάκη μου..

Το παρακάτω αναρτήθηκε πέρσι, σ'αυτό εδώ το μπλογκ ( 26/8/2008)

"Άντε, κι άλλο καλοκαίρι πέρασε με απενταρίες και μιζέριες...Το άλλο όμως! Αχ το άλλο! Θα πηγαίνω συνέχεια θάλασσα και εκδρομές στα βουνά! Θα με νανουρίζει η θάλασσα! Θα ξυπνώ κάτω απ΄τα πεύκα! Δε θα είμαι μόνη κι άραχνη! Θα έχω τέλεια παρέα! Θα με αντιπαθούν τα κουνούπια! Η θερμοκρασία δε θα υπερβαίνει τους 30 βαθμούς!Θα έχω λεφτά! Θα αδυνατίσω! Θα έχω αυτοκίνητο με κλιματισμό! Δε θα είμαι μίζερη! Θα γνωρίσω τον έρωτα της ζωής μου! Θα πάω ταξίδια! Θα νοσταλγώ τον Αύγουστο ήδη απ'τον Σεπτέμβρη! θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα"

ΕΣΙΕΣΑΜΕΝ ΤΖΙΑΙ ΕΦΑΑΜΕΝ



(Τελικά μερικά πράγματα, όπως το κυπριακό κι εγώ, έχουν την στασιμότητα για δεύτερη τους φύση..σταθερές αξίες..)






..

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009



Ο Ακρίτας είμαι, Χάροντα,
δεν περνώ με τα χρόνια.
Μ' άγγιξες και δε μ' ένοιωσες
στα μαρμαρένια αλώνια;

Ειμ' εγώ η ακατάλυτη
ψυχή των Σαλαμίνων.
Στην Εφτάλοφην έφερα
το σπαθί των Ελλήνων.

Δε χάνομαι στα Τάρταρα,
μονάχα ξαποσταίνω.
Στη ζωή ξαναφαίνομαι
και λαούς ανασταίνω!


Κωστής Παλαμάς

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου