Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

Τα τείχη


Ακούμπησα τη φωτογραφική μου στην αμμουδιά και έτρεξα να προλάβω το κύμα που έβλεπα να κατεβαίνει ετοιμοθάνατο. Ένας πελώριος ταύρος, έτρεξε και μάσησε την φωτογραφική. Δεν πρόλαβα το κύμα και για την φωτογραφική ήταν ήδη αργά για να τρέξω. Είχαν ήδη εκπνεύσει και τα δύο.
Το σκυλάκι της πλατείας κολυμπούσε δίπλα μου και στην προσπάθεια του να με πλησιάσει, με πλήγωσε με τα νύχια των μπροστινών του ποδιών, που με πανικοβλημένες κινήσεις παλευαν να το κρατήσουν στην επιφάνεια και να το προωθήσουν μπροστά.
Μέσα στην θάλασσα κι ένα δερμάτινος μαύρος καναπές , ένα γραφείο, ένα πιάνο κι ένα κομοδίνο. Όλα να επιπλέουν, χωρίς ωστόσο να απομακρύονται το ένα από το άλλο. Ο Ι. με ρώτησε που είναι οι υπόλοιποι. Από το γραφείο η φωνή ενός διευθυντή, χωρίς πρόσωπο "Δεν έπρεπε να απομακρυνθείτε τόσο πολύ. Τώρα, δεν θα προλάβετε. Οι πόρτες θα κλείσουν όπου νά'ναι". Καβάλλησα το κομοδίνο και το βύθισα. Εβλεπα από μια γωνιά τον εαυτό μου σαν να αιωρείται στα κύματα και καμάρωνα. Πόσο όμορφος ήταν ο Ι. όταν με ρώτησε "αν είμαι καλά"! Πόσο ομορφαίνουν οι άνθρωποι, όταν αιωρήσαι και ουρείς στο συρτάρι ενός κομοδίνου!
Η ιδιαιτέρα με έσπρωξε σε μια σκάλα. "Δεν θα'σαι καλά που θα ανέβω σε μια οριζόντια σκάλα!" Ισορρόπησα στο πρώτο σκαλί και βούλιαξα στον πρώτο όροφο.Ένας μακρύς διάδρομος με φωνές να ακούγονται από παντού. "Τα κλειδιά τα έχεις;;" ακούγεται μια δυνατή από πίσω μου. "όχι!!!". "Βρες τον Ι. να στα δώσει, δεν θα προλάβεις το αεροπλάνο αν δεν βρείς τα κλειδιά. ". "Ι. Τα κλειδιάααααα..". Τα αα έγιναν μπουρμπουλήθρες. Μύριζε ψαρίλα παντού αλλά ο Ι. πουθενά.
Η μεταγωγική σκάλα που με εγκατέλειψε στον πρώτο όροφο, αντικατοπτριζόταν στον καθρέφτη του ταβανιού. Κοιτώντας προς τα πάνω, έβαλα με προσοχή το πόδι στο πρώτο βυθισμένο σκαλί. Βυθιζόμουνα σιγά σιγά, οι φωνές δυνάμωναν,και λίγο πριν πάρω την πιο δυνατή μου αναπνοή για να με φτάσει ως το γραφείο, τα κλειδιά φάνηκαν στην αριστερή άκρη του καθρέφτη. Άπλωσα το δεξί μου χέρι, και τα πήρα. Είχα όμως ήδη βυθιστεί. Εβαλα τα κλειδιά μέσα στο στηθόδεσμο και προωθήθηκα στο βάθος. Μπήκα σ'ένα τούνελ που με οδηγούσε στην είσοδο ενός αεροπλάνου. Η πόρτα όμως είχε ήδη κλείσει. Τίναξα τα νερά από πάνω μου και περιπλανιόμουν σε ένα τεράστιο αεροδρόμιο, μαζεύοντας από τις σχισμάδες του τσιμέντου, ολοκίτρινες μαργαρίτες. Όταν στέγνωσα, πήρα τα κλειδιά, τα δοκίμασα όλα ένα προς ένα, και μόλις το ένα και μοναδικό κατάφερε να αποκαλύψει τον αριστερό λοβό του εγκεφάλου, ξεκλειδώνοντας το αριστερό μου αυτί, τότε άκουσα την πιο υπέροχη μελωδία που υπήρξε. Ήταν όμως ήδη αργά. Είχε ήδη σκοτεινιάσει. Γέμισα τα κενά του κρανίου άσπρα πέταλα από τις μαργαρίτες, και προσπάθησα να τα κλείσω μέσα, όπως προσπαθούμε να κλείσουμε μια παραγεμισμένη βαλίτσα. Τα κατάφερα. Κλείδωσα, έβαλα τα κλειδιά κάτω από το χαλάκι, ξάπλωσα και περιμένω από τότε την σκάλα να έρθει να με πάρει από το μαύρο και έρημο αεροδρόμιο. Ας καθυστερήσει ακόμα λίγο μέχρι να μάθω το γιατί..

16 σχόλια:

Α. Βελισσάρης είπε...

...

dokisisofi είπε...

:/

ρ-ί-τ-σ-α είπε...

εν πολλά πελλό άρεσεν μου

εν ποτούτα που ελάλεν ο μπρετόν;

άτε καληνύχτα πάω να ππέσω

dokisisofi είπε...

Τεχνική του ονείρου! Μέσα είσαι!
Καληνύχτα φιλενάδα!

dokisisofi είπε...

Αύριο γράψε μας κάτι παρόμοιο, με αφορμή το όνειρο που θα έχεις δεί την προηγούμενη νύχτα!

ΔemΩΝ είπε...

Εγώ κατατρόμαξα με τα άσπρα πέταλα στο κρανίο!!!

Συνειρμός: Πέταλα - Πίτουρα= Τη χάσαμε τη Δόκη!

dokisisofi είπε...

ωραία, θωρε πάνω τωρά: Γιορ ιν κάντιτ κκάμερα!:PP

Demetris είπε...

cute pic!!

dokisisofi είπε...

είναι μια εικόνα με βαθύ νόημα...δεν γράφεις κάτι κι εσύ εξηγώντας το, πως το καταλαβαίνεις;Θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε πως ερμηνεύεται..

Ανώνυμος είπε...

"προωθήσουν μπροστά", γράφε: "ωθήσουν μπροστά".

(όταν μου δείχνουν τον κήπο, βλέπω και το δάκτυλο)

Φιλικά.

dokisisofi είπε...

Ανώνυμε χίλια ευχαριστώ, αλλά δεν θα το αλλάξω, θέλω το έτσι λάθος, δείχνει μιαν απουσία επιτήδευσης και ακριβολογίας που του πάει.
Θέλω σε να περνάς όμως και να μιυ βρίσκεις λάθη, αρέσκει μου να ασχολούνται μαζί μου.
( www.psonaradoki.com)

dokisisofi είπε...

;)

Ανώνυμος είπε...

εκαμες με τζαι ηπια εναν ποτηρι κρασιν μες τον πυρουλλον..
λ.π.

dokisisofi είπε...

εήβα σου ρε!
Εμέναν έμεινεν μου μια σταξιά ούζο χιώτικο, πάω να την σιονώσω μες στο στούπωμα, ίσια που να μου κάτσει μυρωθκια μες τα ρουθούνια...
άτε καλή νύχτα σας

Sike είπε...

όταν μέσα από μια μάτσα κλειδιά καταφέρνεις να βρεις αυτό που ξεκλειδώνει τη εν λόγω κλειδαριά, να μεν φοάσαι τίποτε, είσαι πολλά καλή.

το αντίστοιχο δικό μου είναι να προσπαθώ επειγόντως να πάρω τηλέφωνο τζιαι είτε να μεν παθκιούνται οι αριθμοί, είτε να παθκιέται ένας 2 φορές, να μεν κάμνει clear, μετά να ξεχάννω εγώ κανέναν αριθμό πίσω, τζιαι πάει έτσι (μετά δρώματος) ως το πρωί...

dokisisofi είπε...

Ανώνυμε;



ανώνυμε;

ανώνυμε;

εκείνο το "αναπνοή" δεν θα έπρεπε να ΄΄ηταν "εισπνοή";

τώρα που το ξαναδιαβάζω το αντιλήφθηκα....

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου