Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

Είναι μέρες που γίνεται τραχύς, άξεστος, ωμός, απότομος. Δεν επιβάλλει στα λόγια του την παραμικρή λογοκρισία. Τα ουσιαστικά γίνονται κατηγορούμενα και αυτός ένας αδέκαστος κριτής. Νιώθει μια διαβολεμένη ανάγκη να ορίσει τα πάντα, να τα ονοματίσει για να πάει παρακάτω. "Είναι επειδή είστε ηλίθιοι, γι'αυτό δεν καταλαβαίνετε" λέει στους μαθητές του, "τέτοια γριά, άχρηστη που είσαι που να μπορέσεις να βάλεις τα σκουπίδια στον κάδο" λέει στη γειτόνισσα, "αϊ σιχτίρ απο κει πέρα αγράμματε που θες να μου γίνεις και δημοσιογράφος, έπρεπε να σε είχα μαθητή μου και θα σου'λεγα" λέει κλείνοντας την τηλεόραση, "΄πολλές πουτάνες τελευταία, γέμισε ο τόπος, και μου παίρνουν και τη θέση που παρκάρω κάθε πρωϊ στη δουλειά", λέει ανάβοντας το τσιγάρο του την ώρα που περνάει από μπροστά του καμιά συνάδερφος. Άλλοτε πάλι, ψάχνει για ενόχους για την "κατάληξή" του. "Ο μαλάκας ο Κ. φταίει, αυτός μου την γνώρισε, αυτός επέμεινε να βγούμε μαζί εκείνο το βράδυ με την μαλακισμένη, κακή της ώρα εκεί που είναι", "η βλαμμμένη η μάνα μου φταίει που σπούδασα δάσκαλος, ήθελα να την κάνω και περήφανη την κομπλεξικιά", "ο πατέρας μου φταίει που είμαι κοντός", "ο παππούς μου φταίει που είμαι φαλακρός", και πάει λέγοντας. Για όλα φταίνε κάποιοι άλλοι. Στην περίπτωση της Π. όμως ποτέ δεν επέσυρε ευθύνες στην ίδια. Λες και η ο χαραχτήρας της, η συμπεριφορά της, η προδοσία της, να ήταν ένας βράχος σε κατολίσθηση και οι φίλοι του, οι εχθροί που του έκρυβαν τις προειδοποιητικές πινακίδες. Δεν την έκρινε ποτέ. Λες και του άξιζε αυτό που του έκανε. Ίσως και να του άξιζε. Είναι αλήθεια ότι πάντα οι άλλοι ήταν αυτοί που του έδειχναν αγάπη. Δεν κοπίασε ποτέ για να γίνει αποδεκτός. Όπως του εξήγησε κάποτε η Χομίνία, σύμφωνα με τον Έριχ Φρομ, τα παιδιά που μεγάλωσαν και με τους δύο γονείς σε ένα αρμονικό περιβάλλον, έμαθαν να δέχονται την αγάπη, τη στοργή, το ενδιαφέρον ως δεδομένα. Μαθαίνουν να δέχονται, να λαμβάνουν και να θεωρούν ότι πάντα τους αξίζει κάτι καλό ως φυσική αναγκαιότητα. Αντίθετα, η ανασφάλεια των παιδιών από μονογονεϊκές οικογένειες, τα κάνει να θυσιάζονται και να προσφέρουν την αγάπη περισσότερο, εκτιμώντας την περισσότερο όταν αυτή τους ανταποδίδεται. Γι'αυτό και στο μέλλον αυτοί οι άνθρωποι έχουν ως επι το πλείστον πετυχεμένους γάμους.
Ανάβει τον υπολογιστή και ψάχνει για τον αναπτήρα του. "που είναι ο γαμημένος, που τον έχω βάλει πάλι, το μαυροτσούκαλο μου τον έχασε πάλι, σιγά μην είχαν και στην πατρίδα της αναπτήρες, χαράμι τα 6 ευρά που της έδωσα, μου ήθελε και αύξηση". Κάτι τον πιέζει στον μηρό. "Παλιοσώβρακο, τι στο..." Ανασηκώνεται και βρίσκει τον αναπτήρα.
"Κύριε, εγκώ ννα πάω, τέλει τιποτε άλλο;"
"Να πας στο καλό. Θα σε πληρώσω αύριο"
"Τί ώρα έρτει;"
"Έλα πρωί να βάλεις και πλυντήριο"
"οκ, μπάη"'
"μμμ"


( συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου