Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Το πεζουλούϊ

Είναι φορές που συγκινείσαι με το παραμικρό. Μια σκηνή σε μια ταινία, μια κουβέντα, ένα παράπονο, ένα τραγούδι, ένας φίλος απ'τα παλιά, μια φωτογραφία, μια σκέψη, μια στιγμή αυτογνωσίας είναι ικανά να σε λούσουν στο κλάμα. Ιδίως όταν είσαι γυναίκα.
Δεν είναι τόσο αυτολύπηση, δεν είναι πόνος, δεν είναι κάτι το τραγικό. Είναι κάτι το φυσικό, μια φυσική αναγκαιότητα.
Να σας φέρω ένα παράδειγμα. Εγώ απόψε βγήκα για βόλτα. Βράδυ. Παρότι φρόντιζα να ανεβαίνω στο πεζοδρόμιο, εντούτοις δυνατά φώτα με στράβωναν στα στενά δρομάκια από περίεργους οδηγούς που ήθελαν να εξετάσουν προσεκτικά τη φάτσα μου και το σουλούπι μου. Ήμουν σε θέση να διακρίνω ζώνες δροσερότητας στις περιοχές που σεργιανούσα και κανόνισα το περπάτημα μου με τρόπο, ώστε να μην με κόβει το παπούτσι στο ίδιο σημείο που με έκοψε χτες. Κίνηση στους δρόμους καμμία.
Έστριψα σε ένα δρομάκι και παραμέρισα το γιασεμί μιας καγκελόπορτας΄, το οποίο καιροφυλακτούσε να μπλεχτεί στα μαλλιά μου, στα μυαλά μου, στο δρόμο μου τέλοσπάντων ( τα γιασεμιά είναι πολύ ύπουλα, θα σας μιλήσω άλλη φορά εκτενώς για τις πλεκτάνες που σου στήνουν όταν δεν είσαι προσεκτικός). Και τότε, είδα απέναντί μου την ωραιότερη και συγκινητικότερη εικόνα της ημέρας (ακόμα και τώρα που σας μιλάω, νομίζω μύρισε το δωμάτιο γιασεμί).
Ένα ζευγαράκι, να κάθεται δίπλα-δίπλα, στο απέναντι πεζούλι. Ἐνα πολύ χαμηλό πεζούλι, κοντά σε ένα μαντρότοιχο που έκοβε τον αέρα στο αγόρι. Μα ήταν πολύ όμορφοι ρε παιδιά! Τί ωραίος αλήθεια ο έρωτας σε τέτοιες ηλικίες! Μαυρισμένα και τα δυο τους, ηλικίας πάνω κάτω 15 χρόνων. Η κοπέλα, με μακριά ολόϊσια καστανόξανθα μαλλιά, που προσπαθούσε μάταια να τα ρίξει΄πίσω στους ώμους, αδυνατούλα, με ένα ωραίο πλατύ χαμόγελο και μεγάλα μάτια, φορούσε ένα κοντό σορτσάκι και άσπρη φανέλα, με τα πόδια σε ένα χαλαρό οκλαδόν, αφού το πεζουλάκι ήταν υπερβολικά χαμηλό. Κοίταζε το αγόρι με σκυμμένοτο κεφάλι, γελώντας τρανταχτά, και το αγόρι, με επιμελώς ατημέλητα μαλλιά, με τις τούφες τους να γεμίζουν υπέροχες σκιές το πρόσωπό του, με μαύρα μάτια σαν κάρβουνα που γυάλιζαν στο σκοτάδι ( γιατί τα μαύρα να έχουν κατ'αποκλειστικότητα αυτή την ιδιότητα;), να πειράζει το κορίτσι με ένα περιπαιχτικό χαμόγελο που παλεύε να κρύψει τα δόντια, στην προσπάθεια του να φανεί "άντρας", με αυτοσυγκράτηση και συνάμα πειραχτήρι. Τα μακριά του πόδια του μαζεμένα στο στήθος του, με το άσπρο του παντελόνι να τονίζει τα γόνατα που στρογγύλευαν και αποκτούσαν όγκο. Στο ένα το χέρι κρατούσε κατι σαν ΄κλωνί γιασεμιού και το είχε ακουμπημένο στο αριστερό γόνατο. Το κορίτσι του έριχνε πετρούλες κι αυτός προσπαθούσε να τις χτυπήσει στον αέρα. Πότε-πότε, έγερνε πάνω της πειραχτικά και αυτή τον έσπρωχνε στον μαντρότοιχνο και τον στρίμωχνε, σε μια προσπάθεια να τον ακινητοποιήσει. Αυτός παρίστανε τον ανήμπορο και άφηνε τα χέρια και τους ώμους χαλαρά βγάζοντας τάχα κραυγές πόνου. Τα γέλια τους αντηχούσαν δυνατά στην νυχτερινή σιγαλιά. Τους είδα και χαμογέλασα. Καθένας θα το έκανε. Όμως δεν άργησε να έρθει πλημμυρίδα και άμπωτις. Όπως χαμογελούσα, δάκρυσα και έψαξα με το βλέμμα γύρω μου να βρώ κάποιον να του πω "κοίτα τί όμορφοι που είναι.." και να τους του δείξω. Ψυχή όμως στο δρόμο...
Έτσι κι εγώ ήρθα ξανά εδώ. Πείτε μου ρε παιδιά! Είδατε ωραιότερη εικόνα;

19 σχόλια:

Λάζαρος είπε...

Λλίον η Sarah McLachlan στο Angel, που παίζει στο 5.1 τωρά, λλίον το γιασεμί που ε[πλημ]μύρισε το δωμάτιο, παραπάνω η εικόνα που μου μετέφερες...εγαλήνεψα πολλά.

Μα πολλά...

Τζιαι χαμογελώ μόνος μου, εν πράμα;

: )

MARINOS είπε...

Φοβερή εικόνα!

Ολοζώντανη..

Επέτρεψέ μου να το πω: μου θύμισες στιγμές της δικής μου ζωής. Όταν μαθητής του Παγκυπρίου , αλλά και σαν στρατιώτης, είχα τα πρώτα μου "ραντεβού" στις γραφικές γειτονιές της παλιάς πόλης...

Ιδιαίτερα μετά το Πάσχα, η εντός των τειχών Λευκωσία έχει μια ξεχωριστή μαγεία... Όντως ο αέρας μυρίζει γιασεμί, και οι νύχτες είναι φωτεινές .. ρομαντικά φωτεινές ήθελα να πω...

Καλό σου βράδυ!

Διάσπορος είπε...

Ευχαριστώ για το ρουμπίνι.

Sike είπε...

ok, προφανώς μόνο εγώ ήταν να σκεφτώ "τσκ τσκ τσκ... ξέρει η μάνα της ότι εν μες τα στενοσόκκακα με τον κάθε μιτσή; να δούμε τι εκάμναν πριν να εμφανιστώ..."

πρέπει να δω τούντην νεολαία λλίο διαφορετικά λαλείς;

Ηλιόδεντρον είπε...

Εγώ εστιάζω στο πρόσωπο που παραμερίζει το γιασεμί και κοιτά.. και τα μάτια του γεμίζουν δάκρια.

dokisisofi είπε...

Σικέ
μόνο για την μιτσιά όλη τούτη η αντίδραση;

ΔemΩΝ είπε...

Έλεγε ένας άλλος φίλος: Οταν πέσουν σε κανένα ζευγάρι που ερωτοτροπεί, οι άντρες παίρνουν μάτι, οι γυναίκες συγκινούνται...

(Πάντως αυτή η μυρωδιά από γιασεμί ακόμα με τυλίγει κι έχει ώρα που το διάβασα)

Richie είπε...

Αναμνησεις τζιαι μυρωδκιες ερκουνται στον νουν μου.Εν ωραιον πραμαν να ξερεις οτι εσhει ακομα ετσι εικονες τζι ας μεν τες θωρεις.Εννεν μονον εμεις που αγαπουσαμεν ετσι.

Sike είπε...

έξερα ότι ήταν να μου το πείτε :Ρ
όσο νάναι, η μάνα του τζείνου εν νομίζω να ανησυχεί ιδιαίτερα :/
δυστυχώς.

dokisisofi είπε...

να ανησυχήσει για ποιό πράγμα;

dokisisofi είπε...

ηλιόδεντρον θυμάσαι την πλημμύρίδα της΄μνήμης στον Μόντη; Εσύ μας την έμαθες..:)

Triolouin είπε...

Πανέμορφη εικόνα και ολοζώντανη. Είδες το πεζουλουίν; Θυμίζει μου τα εφηβικά μου χρόνια! Καλό σαββατοκυρίακο γεμάτο κιάλλες όμορφες εικόνες.

dokisisofi είπε...

@ Λάζαρε και εγώ μόνη χαμογελούσα, και το δάκρυ που τρεμόπαιξε χωρίς να κυλήσει και εκείνο γαλήνη μου έφερε:)
@Μαρίνε, άτε πάλε με το "μαθητής παγκυπρίου"! Εντάξει, το εμπεδώσαμε! :PP
@ Σάηκ, κι εσύ κάτι ωραίο
(κάποιον ) θυμήθηκες αλλά μας έπαιξες την σκληρή και την ωμή ένεκα..βέρας :PP
@ Δέμων, αυτες οι μικρές λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά..
@ Τριολούιν, ευχαριστώ! Αν και η θεία, εκ κοκκίνης πλατείας ορμώμενη κατέφθασε το πρωί και μάλλον αυτή η συναισθηματική υπερευαισθησία θα μου περάσει ( γι'αυτό το μήνα) !!!
@ Διάσπορε, άνθρακας ο θησαυρός :P

Demetris είπε...

Αχ ρε Δόκη+Σοφή..

Πανέμορφες εικόνες είναι κρυμμένες παντού. Απλώς πρέπει να σταματούμε και να τις προσέχουμε.

dokisisofi είπε...

Κρίμα που δεν είχα φωτογραφική μαζί μου σήμερα...
Σήμερα είδα μια εικόνα πολύ δυνατή, κωμικοτραγική;τραγική;δεν ξέρω..Εξηγούμαι:Ήταν ένας παππούς, με το μπαστουνάκι, τα γυαλλάκια του, το καπέλλο του, το παντελόνι να φτάνει την τσέπη του πουκαμίσου του, να στέκεται μπροστά από μια τεράστια διαφημιστική αφισα, με μια να κατεβάζει το σλιπάκι της για να δούμε ότι τα κωλομέρια της δεν είχαν κυτταρίτιδα. Ήταν τόσο παράταιρο όλο, αντιθετικό, ανόμοιο, σχεδόν ποιητικό...

the Idiot Mouflon είπε...

Το γιασεμί μας πέθανε λίγο πριν τον πατέρα. Κάποτε νομίζω πως κάθεται ακόμη στη σκιά του.


Λεκτική επαλήθευση: burriers

papoutsosiko είπε...

ego eperpatousa mia fora ston pezodromo tis lemesou kalokaeraki, kimatakia , votsalakia poukato pou ta ksenodoxia tziai ida ena zevkaraki sto imifos pa sto pagoui agalitsa. pou ekontepsa akousa ton eksis romantiko dialogo
-me toses lires inta pou mou kamnis?
- kamno sou mian ... tzia ... alla oi dame giati eneshi topo na plinno to ...
egemosan tziai mena ta mathkia mou sior . thekkiou

dokisisofi είπε...

Idiot mouflon, σε πιστεύω...Μα την πίστη μου, σε πιστεύω..

papoutsosikon, αυτή είναι η διαφορά των δικών μας πεζουλιών, με τα παγκάκια της Λεμεσού :PP
Δύο διαφορετικοί κόσμοι.

Ανώνυμος είπε...

Πάντως τζαι γω το ίδιο με τη Σαικ ήταν να σκεφτώ! Αμαρτία εξομολοημένη..:)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου