Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

Ποκαφούλια


"Άησ'την γειτονιάν.
Εγιώ λαλώ σου, όποτ'ανοίξεις το φεντζάνιν του καφέ σου
εννά με βρίσκεις σταυροπόδιν στηγ γωνιά"


ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ


Απάντηση:

"Περιοδεύω σε φλιτζάνια, σε χέρια, σε τράπουλες,
(ακάλεστη)
Αναστατώνω τις προβλέψεις και παραπλανώ με τα αρχικά μου

Κι εκεί που φέρω ιγκόγνιτο μια αποτρόπαια ελπίδα,
κι εκεί που βρίσκω άξαφνα στα κατακάθια μια πατρίδα, '
έρχεσαι εσύ μέγα ποιητή,
με την καρέκλα σου γυρτή
ισορροπείς την πλάτη σου νωχελικά στον ξεφτισμένο τοίχο
και κοιτάμε μαζί
ένα μισό,
κίτρινο και μεγάλο,
ένα παλιό, τέρμινο
φεγγάρι".

8 σχόλια:

Λάζαρος είπε...

Α Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Ρ Γ Η Μ Α

Τζιαι εννοώ το! Μα τω Θεώ!

Έμεινα χάσκοντας...

Ηλιόδεντρον είπε...

Η ανάρτησή σου μάτωσε γλυκά την άχρωμη ώρα.


Με το μέγα ποιητή να κοιτάς το φεγγάρι... τον ποιητή εαυτό σου.

ρ-ί-τ-σ-α είπε...

πολύ όμορφο. απάντησες σαν ίσος προς ίσο



must be the parapente thing working for you.i got nada

dokisisofi είπε...

ποιον "ισος προς ίσον"ρε;
κόψετε τις μαλακίες

dokisisofi είπε...

Λάζαρε, ήσουν κι εσύ στο παραπέντε ψες μάλλον
πως πάει η δική σου περιοδεία;

Ηλιόδεντρον ο εαυτός μου κείται στον τίτλο

Ηλιόδεντρον είπε...

Γιατί;


[Να διευκρινήσω: στην πρώτη ανάγνωση του ποιήματός σου έμεινα με την εντύπωση πως μέγα ποιητή, ονόμαζες τον εαυτό σου. Όχι από έπαρση βέβαια αλλά για τη στιγμή που ο ποιητικός εαυτός κατακτά τον καθημερινό (δεν υπονοώ ότι ο καθημερινός δε δύναται να είναι και ποιητικός)σκοτεινιάζει τη λεγόμενη πραγματικότητα, και με λόγια, γραπτά ή εσωτερικά, συνομιλάτε κοιτώντας παρέα "ένα παλιό τέρμινο φεγγάρι".
Σε δεύτερη ανάγνωση κατάλαβα ότι εννοούσες το Μόντη -ποιητή που αγαπώ- όμως κι έτσι προτίμησα αντί να διορθώσω το σχόλιό μου, να σου το στείλω με την πρώτη εντύπωση.]

Επίτρεψέ μου Δοκησίσοφη να μου αρέσει αυτό που έγραψες.

dokisisofi είπε...

Μα δεν σου θύμωσα. Απλά σου επεσήμανα τον τίτλο.

Σας ευχαριστώ όλους

Ηλιόδεντρον είπε...

Δεν ένιωσα ότι μου θύμωσες.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου