Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Το πεζουλούϊ

Είναι φορές που συγκινείσαι με το παραμικρό. Μια σκηνή σε μια ταινία, μια κουβέντα, ένα παράπονο, ένα τραγούδι, ένας φίλος απ'τα παλιά, μια φωτογραφία, μια σκέψη, μια στιγμή αυτογνωσίας είναι ικανά να σε λούσουν στο κλάμα. Ιδίως όταν είσαι γυναίκα.
Δεν είναι τόσο αυτολύπηση, δεν είναι πόνος, δεν είναι κάτι το τραγικό. Είναι κάτι το φυσικό, μια φυσική αναγκαιότητα.
Να σας φέρω ένα παράδειγμα. Εγώ απόψε βγήκα για βόλτα. Βράδυ. Παρότι φρόντιζα να ανεβαίνω στο πεζοδρόμιο, εντούτοις δυνατά φώτα με στράβωναν στα στενά δρομάκια από περίεργους οδηγούς που ήθελαν να εξετάσουν προσεκτικά τη φάτσα μου και το σουλούπι μου. Ήμουν σε θέση να διακρίνω ζώνες δροσερότητας στις περιοχές που σεργιανούσα και κανόνισα το περπάτημα μου με τρόπο, ώστε να μην με κόβει το παπούτσι στο ίδιο σημείο που με έκοψε χτες. Κίνηση στους δρόμους καμμία.
Έστριψα σε ένα δρομάκι και παραμέρισα το γιασεμί μιας καγκελόπορτας΄, το οποίο καιροφυλακτούσε να μπλεχτεί στα μαλλιά μου, στα μυαλά μου, στο δρόμο μου τέλοσπάντων ( τα γιασεμιά είναι πολύ ύπουλα, θα σας μιλήσω άλλη φορά εκτενώς για τις πλεκτάνες που σου στήνουν όταν δεν είσαι προσεκτικός). Και τότε, είδα απέναντί μου την ωραιότερη και συγκινητικότερη εικόνα της ημέρας (ακόμα και τώρα που σας μιλάω, νομίζω μύρισε το δωμάτιο γιασεμί).
Ένα ζευγαράκι, να κάθεται δίπλα-δίπλα, στο απέναντι πεζούλι. Ἐνα πολύ χαμηλό πεζούλι, κοντά σε ένα μαντρότοιχο που έκοβε τον αέρα στο αγόρι. Μα ήταν πολύ όμορφοι ρε παιδιά! Τί ωραίος αλήθεια ο έρωτας σε τέτοιες ηλικίες! Μαυρισμένα και τα δυο τους, ηλικίας πάνω κάτω 15 χρόνων. Η κοπέλα, με μακριά ολόϊσια καστανόξανθα μαλλιά, που προσπαθούσε μάταια να τα ρίξει΄πίσω στους ώμους, αδυνατούλα, με ένα ωραίο πλατύ χαμόγελο και μεγάλα μάτια, φορούσε ένα κοντό σορτσάκι και άσπρη φανέλα, με τα πόδια σε ένα χαλαρό οκλαδόν, αφού το πεζουλάκι ήταν υπερβολικά χαμηλό. Κοίταζε το αγόρι με σκυμμένοτο κεφάλι, γελώντας τρανταχτά, και το αγόρι, με επιμελώς ατημέλητα μαλλιά, με τις τούφες τους να γεμίζουν υπέροχες σκιές το πρόσωπό του, με μαύρα μάτια σαν κάρβουνα που γυάλιζαν στο σκοτάδι ( γιατί τα μαύρα να έχουν κατ'αποκλειστικότητα αυτή την ιδιότητα;), να πειράζει το κορίτσι με ένα περιπαιχτικό χαμόγελο που παλεύε να κρύψει τα δόντια, στην προσπάθεια του να φανεί "άντρας", με αυτοσυγκράτηση και συνάμα πειραχτήρι. Τα μακριά του πόδια του μαζεμένα στο στήθος του, με το άσπρο του παντελόνι να τονίζει τα γόνατα που στρογγύλευαν και αποκτούσαν όγκο. Στο ένα το χέρι κρατούσε κατι σαν ΄κλωνί γιασεμιού και το είχε ακουμπημένο στο αριστερό γόνατο. Το κορίτσι του έριχνε πετρούλες κι αυτός προσπαθούσε να τις χτυπήσει στον αέρα. Πότε-πότε, έγερνε πάνω της πειραχτικά και αυτή τον έσπρωχνε στον μαντρότοιχνο και τον στρίμωχνε, σε μια προσπάθεια να τον ακινητοποιήσει. Αυτός παρίστανε τον ανήμπορο και άφηνε τα χέρια και τους ώμους χαλαρά βγάζοντας τάχα κραυγές πόνου. Τα γέλια τους αντηχούσαν δυνατά στην νυχτερινή σιγαλιά. Τους είδα και χαμογέλασα. Καθένας θα το έκανε. Όμως δεν άργησε να έρθει πλημμυρίδα και άμπωτις. Όπως χαμογελούσα, δάκρυσα και έψαξα με το βλέμμα γύρω μου να βρώ κάποιον να του πω "κοίτα τί όμορφοι που είναι.." και να τους του δείξω. Ψυχή όμως στο δρόμο...
Έτσι κι εγώ ήρθα ξανά εδώ. Πείτε μου ρε παιδιά! Είδατε ωραιότερη εικόνα;

Αμάν πιά....



Ό,τι μπορώ,
για σένα κάνω αυτό τον καιρό
και παριστάνω με λάθη σωρό
κάτι γερό
να κρατηθείς.

Ό,τι μπορείς
για μένα κάνε κι εσύ να χαρείς,
τα χρόνια πάνε κι ας μείνουμ' εμείς
λόγω καρδιάς,
λόγω τιμής.

Σ' όποιον αρέσουμε
για τους άλλους
δεν θα μπορέσουμε,

πώς να χωρέσουμε
τόσοι άνθρωποι στο κενό;

Σ' όποιον αρέσουμε
για τους άλλους
δεν θα μπορέσουμε,

πώς να συνδέσουμε,
περιθώρια κι ουρανό;

Ό,τι μπορώ
για σένα κάνω λες κι είμαι φτερό,
σ' αεροπλάνο στον κόσμο γυρνώ
κι ό,τι περνώ
μην το σκεφτείς.

Ό,τι μπορείς
για μένα κάνε, βραδιάζει νωρίς
κι αλλού κοιτάνε τα μάτια θαρρείς
λόγω σκιάς,

λόγω πληγής

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

Τα τείχη


Ακούμπησα τη φωτογραφική μου στην αμμουδιά και έτρεξα να προλάβω το κύμα που έβλεπα να κατεβαίνει ετοιμοθάνατο. Ένας πελώριος ταύρος, έτρεξε και μάσησε την φωτογραφική. Δεν πρόλαβα το κύμα και για την φωτογραφική ήταν ήδη αργά για να τρέξω. Είχαν ήδη εκπνεύσει και τα δύο.
Το σκυλάκι της πλατείας κολυμπούσε δίπλα μου και στην προσπάθεια του να με πλησιάσει, με πλήγωσε με τα νύχια των μπροστινών του ποδιών, που με πανικοβλημένες κινήσεις παλευαν να το κρατήσουν στην επιφάνεια και να το προωθήσουν μπροστά.
Μέσα στην θάλασσα κι ένα δερμάτινος μαύρος καναπές , ένα γραφείο, ένα πιάνο κι ένα κομοδίνο. Όλα να επιπλέουν, χωρίς ωστόσο να απομακρύονται το ένα από το άλλο. Ο Ι. με ρώτησε που είναι οι υπόλοιποι. Από το γραφείο η φωνή ενός διευθυντή, χωρίς πρόσωπο "Δεν έπρεπε να απομακρυνθείτε τόσο πολύ. Τώρα, δεν θα προλάβετε. Οι πόρτες θα κλείσουν όπου νά'ναι". Καβάλλησα το κομοδίνο και το βύθισα. Εβλεπα από μια γωνιά τον εαυτό μου σαν να αιωρείται στα κύματα και καμάρωνα. Πόσο όμορφος ήταν ο Ι. όταν με ρώτησε "αν είμαι καλά"! Πόσο ομορφαίνουν οι άνθρωποι, όταν αιωρήσαι και ουρείς στο συρτάρι ενός κομοδίνου!
Η ιδιαιτέρα με έσπρωξε σε μια σκάλα. "Δεν θα'σαι καλά που θα ανέβω σε μια οριζόντια σκάλα!" Ισορρόπησα στο πρώτο σκαλί και βούλιαξα στον πρώτο όροφο.Ένας μακρύς διάδρομος με φωνές να ακούγονται από παντού. "Τα κλειδιά τα έχεις;;" ακούγεται μια δυνατή από πίσω μου. "όχι!!!". "Βρες τον Ι. να στα δώσει, δεν θα προλάβεις το αεροπλάνο αν δεν βρείς τα κλειδιά. ". "Ι. Τα κλειδιάααααα..". Τα αα έγιναν μπουρμπουλήθρες. Μύριζε ψαρίλα παντού αλλά ο Ι. πουθενά.
Η μεταγωγική σκάλα που με εγκατέλειψε στον πρώτο όροφο, αντικατοπτριζόταν στον καθρέφτη του ταβανιού. Κοιτώντας προς τα πάνω, έβαλα με προσοχή το πόδι στο πρώτο βυθισμένο σκαλί. Βυθιζόμουνα σιγά σιγά, οι φωνές δυνάμωναν,και λίγο πριν πάρω την πιο δυνατή μου αναπνοή για να με φτάσει ως το γραφείο, τα κλειδιά φάνηκαν στην αριστερή άκρη του καθρέφτη. Άπλωσα το δεξί μου χέρι, και τα πήρα. Είχα όμως ήδη βυθιστεί. Εβαλα τα κλειδιά μέσα στο στηθόδεσμο και προωθήθηκα στο βάθος. Μπήκα σ'ένα τούνελ που με οδηγούσε στην είσοδο ενός αεροπλάνου. Η πόρτα όμως είχε ήδη κλείσει. Τίναξα τα νερά από πάνω μου και περιπλανιόμουν σε ένα τεράστιο αεροδρόμιο, μαζεύοντας από τις σχισμάδες του τσιμέντου, ολοκίτρινες μαργαρίτες. Όταν στέγνωσα, πήρα τα κλειδιά, τα δοκίμασα όλα ένα προς ένα, και μόλις το ένα και μοναδικό κατάφερε να αποκαλύψει τον αριστερό λοβό του εγκεφάλου, ξεκλειδώνοντας το αριστερό μου αυτί, τότε άκουσα την πιο υπέροχη μελωδία που υπήρξε. Ήταν όμως ήδη αργά. Είχε ήδη σκοτεινιάσει. Γέμισα τα κενά του κρανίου άσπρα πέταλα από τις μαργαρίτες, και προσπάθησα να τα κλείσω μέσα, όπως προσπαθούμε να κλείσουμε μια παραγεμισμένη βαλίτσα. Τα κατάφερα. Κλείδωσα, έβαλα τα κλειδιά κάτω από το χαλάκι, ξάπλωσα και περιμένω από τότε την σκάλα να έρθει να με πάρει από το μαύρο και έρημο αεροδρόμιο. Ας καθυστερήσει ακόμα λίγο μέχρι να μάθω το γιατί..

"Του θείου κλαυθμού σου βάθος"

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Ένα ωραίο τραγούδι του Μουστάκη

Αφιερωμένο στον Βελισσάρη, ως ανταπόδοση στη δική του αφιέρωση. Απλά.

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

Πράγματα του μύθου

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

"Πολυακουμπημένα οφθαλμικώς τοπία, χιλιοειπωμένες λέξεις, ανακυκλώμενο διοξείδιο σε κάθε αναπνοή"

Ένιωσε ότι της τέλειωνε το οξυγόνο. Θυμήθηκε τα διαδεχόμενα τοπία ,ιδωμένα από το παράθυρο του λεωφορείου. Τα πρόσωπα στα παράθυρα, οι αιτίες της δυστυχίας της, μαλάκες και μαλακισμένες που ακουμπούσαν την μιαρή τους ματιά στο ίδιο ακριβώς δέντρο, στο ίδιο ακριβώς θερισμένο χωράφι, στην ίδια μοναχική ελιά που την χαιρετούσε καμπούρα στο βάθος.
Ένα ταξίδι που κανονικά έπρεπε να την χαλαρώσει αλλά, τώρα την αναστάτωνε. Μια διαδρομή που έπρεπε να την ηρεμήσει, αλλά την εξόργιζε. Ένιωσε να μην αναπνέει. Επρεπε να πνίξει την μνήμη επειγόντως.

Αφησε το ποστ μισοτέλειωτο και ξεκίνησε να περιδιαβάζει μπλογκς αλλονών:


"Άσκηση που σας προτείνω για το σαββατοκύριακο. Πάρτε ένα πρόσωπο στην τύχη. Ένα άτομο που ξέρετε ( ή νομίζετε τέλοσπάντων). Προσπαθήστε να στήσετε το προφίλ του. Θα δείτ ότ..."

"Γιατί όλα τα κακά σε μένα; Γιατί να καπνίζουν στο διπλανό διαμέρισμα, γιατί να μην βρώ τα παπούτσια που μου άρεσαν στο νούμερο μου γιατ..."

"Αν μου ζητήσεις ποτέ αγάπη μου, να πέσω στις ράγες του τραίνου θα πεσ.."

Δεν έχουμε τραίνα στην Κύπρο ηλίθιε..Αη σιχτίρ και μ'αυτά τα κωλομπλογκ. Σκέτο ζάπιγκ η "περιήγηση". Τίποτα πια δεν την ευχαριστεί. Ασε που βρίσκει και κατινίστικη μεταξύ άλλων αυτή την "περιήγηση". Πλέον έγινε καθημερινότητα και πλέον, το ότι αποφάσισε να γράφει επώνυμα, έκανε την ενασχόληση της να μοιάζει ανιαρή κι αυτή. Η "Αννα" με το ρομαντικό μπλογκ, η Αννα με τα φιλοφρονητικά σχόλια, η Άννα με τις επετειακά επανερχόμενες κοινωνικοπολιτικά έγνοιες.

Από παιδί βαριόταν εύκολα με ότι καταπιανόταν. Επειδή η ζωή δεν την είχε ευνοήσει, έμαθε να λέει κατ'εξακολούθηση ψέματα. Δεν έπρεπε να μάθει κανείς ότι ήταν φτωχή, ορφανή και μισή Γερμανίδα. Ωστόσο, αυτή η ανάγκη της να είναι "αποδεκτή", αυτός ο αγώνας απόκρυψης και εξομοίωσης, την έκαναν, όταν ενηλικιώθηκε, να μισήσει ό, τι ήταν αποδεκτό από τους υπόλοιπους ως πρότυπο. Η άρνηση ωστόσο αυτή της γύρισε μπούμεραγκ. Αναγκάστηκε να σβήσει όπως όπως, με ιατροφαρμακευτικούς πυροσβεστήρες και ψυχιατρικούς πειραματισμούς και την τελευταία φλόγα ζωής μέσα της και ξεκίνησε να γράφει ρομαντικά ημερολογιάκια και να λέει ψέματα για την προσωπική της ζωή. Μια ευνουχισμένη επιστροφή στην παιδική και εφηβική της ηλικία.

"Τα στήθια μου γεμίζανε με οξυγόνο. Βλέπαμε από κοινού τα διαδεχόμενα τοπία από το παράθυρο του λεωφορείου. Τον ένιωθα δίπλα μου να αναπνέει και να θολώνει το τζάμι του. Να βλέπει μαζί μου το ίδιο δέντρο, το ίδιο ακριβώς θερισμένο χωράφι, την ίδια ελιά που καμάρωνε με τις άλλες παραλλήλως του αυτοκινητόδρομου. Ηρεμούσαμε και χαλαρώναμε μαζί, με τα χέρια και τις καρδιές μας μπλεγμένα.."


Με ξερατούς σβήνεται η μνήμη, λοιπόν; Με ξερατούς, λοιπόν..


( συνεχίζεται)

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Ποιητική γωνιά

Μετά τον Ηλία Κωσταντίνου, σειρά έχει ακόμα ένας ποιητής, ψευδώνυμος αυτή τη φορά, μπλογκεράς, με τσεκουράτους στίχους, όπως οι παρακάτω:


Οι Ερινύες προτιμούν όσους αδικούν σε μικρή κλίμακα

Έγιναν μου λεν πολλά
πράγματα να ντρέπεται κανείς και να πονά.
Και αφελώς ερώτησα: Κάνατε αποικίες;
Λαούς υποδουλώσατε; Όχι μου απάντησαν.
Τότε καλά κάνετε και ντρέπεστε



Κάποτε σύντροφοι θα χρειαστεί να απολογηθούμε

Κάθομαι μερικές φορές και συλλογιέμαι:
Άραγε ο κόσμος θα ήταν καλύτερος
αν δεν είχα παλέψει κι εγώ να τον αλλάξω;



(Ποιήματα "κλεμμένα" από το μπλογκ "Scipta Deamonica" του DemΩn, χωρίς την άδεια του ποιητή)





----

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

Εξ ίσου δάκτυλο -η σκέψη που άγγιξε- του ύπνου τέλος.
Έφερε φως -αργών κινήσεων την υψηλή επαφή- πάνω στο μεταίχμιο
διάπλατης κλωστής. Φαίνεται κίτρινη στο μαύρο φως
και πράσινη στον ηλιακό -είναι πολύχρωμη- τ' ουρανού παιδί
δεμένη ανεπαίσθητα στον δείκτη του χεριού: "α! ναι θυμάμαι"
που αναποδογύρισε, με μια σφενδόνα θηλυκή, το θεόρατο σύμπαν
και είναι πλατύ -σαν μια κλωστή- γεμάτο εφόδια -φανταστικός πηλός
λαλεί μύθος αρχέγονος- και σουπερμάρκετ στη σειρά -χαχά
χαχά να κουβαλείς, σα δούλος και πριγκήπισσα μαζί
την προσθήκη της ισότητας.
Κόψε στα δυο τον σύνδεσμο των παλαιών αγωνιστών -να πάρεις τα καλά:
την αντοχή, το όραμα, το θάρρος για ζωή στη σκέψη του θανάτου
τα τολμηρά τραγούδια που εσκαρώναν στα κρησφύγετα
για να περνά ευχάριστα η ώρα της αναμονής, πριν την επώδυνη σύγκρουση.

Ανάλογο τραγούδι προσπαθώ -μόνος μου (αλλιώτικο αν είμασταν μαζί)
να σκαρφιστώ -για να σταθώ- μόλις πριν- την τελευταία μας ήττα.




ΗΛΙΑΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



"Κυπριακές Ηθογραφίες", Λεμεσός 1991




..

ΘΕΡΙΣΤΕΣ

Ας μείνει η πραγμάτωση του ονείρου τελευταία
πρώτα να γίνει το μηδέν και ο κανένας δύσκολοι σύντροφοι
μαζί τους να περάσουμε τ' αόρατα ψέματα
για να δούμε προ του τέλους δεχτικά, την έλξη του κακού που μας δέρνει.

Σε περιμένω -νύχτα μέρα κι ανασαίνω
παράξενα κοντάκια γι' ακίνητα βούρλα
ήχους μυρωδάτους που δοξάζουν τη γλίνα.

Αν μελλοντικοί ιστορικοί αποφανθούν, ότι στην εποχή μας,
ο πλανήτης έγινες τεράστιος απόπατος και θρύψαλα στα οικόπεδα
θα έχουν λάθος.
Θα είναι οπωσδήποτε παιδιά των τωρινών βασανιστών του εδάφους
θα σκουπίζουν το λίπος από τα χείλη τους,
πάνω στις κεντημένες πετσέτες του παππού
θα έχουν κέρδος -απ' το χοντρό το έντερο του παρελθόντος
και θα κρύβονται καλλυντικά, κάτω απ' τη σκληρή επιφάνεια των λέξεων.
Θα είναι η καταγραφή της ιστορίας επίπονη -απάτη ευφυής
γιατί ως τότε (στο μέλλον που έρχεται) θα ξέρουν στα σίγουρα
ότι ζουν ακόμα οι έρωτες και χαίρονται, παρ' όλες τις αποβολές
κι ότι τα λόγια είναι ζωντανά -πουλιά μες στους πνεύμονες
και κρατούν σε δίσκο το κεφάλι που μιλά -τις υποσχέσεις τους.

Περιμένω να σκύψουμε, γράμμα σε κενό σώμα κλειστό, συνυπεύθυνοι όλοι
για την άνοστη φύση ενός κόσμου που εσυμφώνησε
να πάψει να παραμιλά.


ΗΛΙΑΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Κυπριακές Ηθογραφίες, Λεμεσός 1991)

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2009

Χωρίς παρεξήγηση...

Η Δοκησίσοφη δεν έχει όρεξη για επαφές, συναντήσεις και τα ρέστα. Η Δοκησίσοφη, περνά από το σέλοτεξ της, αναρτά κειμενάκια, καρφιτσώνοντάς τα με τις πινεζούλες της( καμιά φορά καταπίνει και καμμιά αφού τις έχει στο στόμα πρόχειρες), αλλάζει τα φόντα (νομίζω ότι αυτό το κίτρινο θα το κρατήσω), γράφει ότι της κατεβεί και όταν της τελειώσουν οι πινέζες, βγάζει τα παλιά και βάζει καινούργια.
Καμιά φορά, βάζει προς κοινή θέα βιντεάκια με τραγουδάκια που της αρέσουν, κυρίως για να τα έχει μαζεμένα σε μια ιστοσελίδα, έτσι ούτως ώστε, όταν είναι "κάπως",να μπαίνει και να τα ακούει όλα "καττάρι".
Της αρέσει της να κάνει διάλογο σαν ανταλλαγή τηλεγραφημάτων και ψάχνει τα όρια αυτών των συμβάσεων επικοινωνίας. Δεν έχει όρεξη να επεκτείνει τις γνωριμίες της και να κάνει άλλες φιλίες από αυτές που ήδη έχει. Δεν έχει όρεξη, και βαριέται να ξεκινήσει να γνωρίζει ανθρώπους από την αρχή ( τί κουραστικό Θεέ μου) και να τους εντάξει στην καθημερινότητα της. Της αρκούν αυτά που έχει.
Αρέσκεται στο να βοηθά και να προσφέρει, έστω κι αν πρόκειται απλά για ένα καλό λόγο, όπως εδώ. Όποιος χρειαστεί το οτιδήποτε με αυτές τις προδιαγραφές, οκ. Παραπάνω όχι. Μπορεί να είναι σύμπτωμα κομπλεξισμού, δειλίας, βαριεστημάρας. Αλλά έτσι θα μείνει. Το ότι έχει το ημέηλ είναι βέβαια ένα θέμα, αλλά το σίγουρο είναι ότι επικοινωνεί διαμέσω αυτού μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Θέλει να διαχωρίζει τις διάφορες σφαίρες και δεν επιτρέπει στην μια να παρεισφρύει στην άλλη.
Το πρόσωπο δεν σταματά να είναι πρόσωπο βέβαια. Και οι φιλίες, φιλίες, αλλά ιδιάζουσες. Είναι σαν μια στάση λεωφορείου, ένα καταφύγιο, μια γωνιά σ'ένα καφενείο, που βρίσκονται επι τακτικής βάσης άνθρωποι, μιλάνε, καμιά φορά απλά σωπαίνουν από κοινού, αλλά το πράγμα μένει εκεί χωρίς άλλες αξιώσεις. Ούτε κακίες, ούτε τίποτε.
Τα γράφω αυτά για να βάλω κάποια πράγματα στη θέση τους και γιατί ψες παρολίγο να τα κάνω θάλασσα και να παρασυρθώ στην ανία του καινούργιου και στην ανασφάλεια του βαρετού.

Υποκρισία ( μέρος Β)

Τί φωνάζετε κύριοι; Ποιά η διαφορά σας με τους Σουηδούς; Ο δείκτης προστασίας στο αντηλιακό;
Τα ίδια δεν ακούμε τόσα χρόνια και από σας; Από το δημοτικό τα παιδιά μαθαίνουν να ονοματίζουν ως αιτία της εισβολής το πραξικόπημα ( "δίδυμα εγκλήματα" και ιστορίες), εδώ και 5 χρόνια όσοι ψήφισαν όχι στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Αναν αποκαλούνται "απορριπτικοί", τα ΜΜΕ βαφτίζουν τις δικοινοτικές συνομιλίες, συνομιλίες για επίλυση του Κυπριακού, λες και η Τουρκία δεν είναι ανάγκη να δώσει λόγο, τώρα γιατί αντιδράτε;; Τι διαφορετικό είπαν οι Σουδοί;

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

Κοινωνικοποίηση ( ΜΕΡΟΣ Γ)



(23:17) [Terry] hi
(23:18) [Terry] where are you from ?
[doki] cyprus
[doki] u/
[doki] ?
(23:43) [Terry] germany
[doki] how is Germany tonight?
(23:44) [Terry] whats going on in cyprus
[doki] in Cyprus nothing is going on
(23:44) [Terry] in germany also
[doki] just like in my life
doki] what about u?
[doki] r u a man or a woman?
(23:45) [Terry] man
[doki] i think life is easiest for men
[doki] wow i am eating a vey delicious sandwitch
(23:47) [Terry] live is vor nothing easy
(23:47) [Terry] i am eating a pizza
[doki] look..the difference between u and me is that
[doki] u r eating that pizza without feeling guilty
[doki] that u might get fat i mean
[doki] ( to be honest i dont care..i just brought up an example)
[doki] how old r u?
(23:50) [Terry] 32
[doki] m2!!!
[doki] life is shit in 32 isnt it?
[doki] oups sorry
[doki] u r eating
[doki] how impolite of me:P
(doki) [Terry] no problem
(23:52) [Terrt] how is the weather in cyprus
[doki] hot as hell
[doki] u r welcome
(23:53) [Terry] by
[doki] bye


Ρε παιδιά, σας παρακαλώ! Πείτε μου! Τί πήγε λάθος σ'αυτή τη συζήτηση;;;;;





???????

Το πλαίσιο, το πλαίσιο...το πλαίσιο



"Ο μηχανισμός"


Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής
Και να γυρίσω δίσκο
Θα ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς
Πως έτσι δεν τη βρίσκω.

Τι θα κάνω ήτανε γραφτό
Θέλω δεν το θέλω, ότι τραγουδώ
Να το πουλώ να ζήσω
Όταν πάω στον παραγωγό
Πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό
Να του γυαλίσει, για να το πουλήσει
Να χει σαλέπι, για να σας αρέσει
Να έχει θέμα με έρωτα και αίμα
Να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια
Να σας καλοκαρδίσω
Για να σας γαλουχήσω.

Κι από χρέος συναδελφικό
Να χαμογελάω στο κοινό
Να του σαλεύω για να το μερεύω
Να του σφυρίζω να το νανουρίζω
Να το φουντώνω να το ξεφουσκώνω
Και στην κομμούνα να είμαι οπορτούνα
Για να σας εκτονώνω
Με πλαίσιο το νόμο.

Δουλειά σου είναι μούπανε να κρύβεις τα τρωτά
Των καθιερωμένων
Για να διατηρήσουμε τα οικονομικά
Των ευαρεστημένων.

Σιγουριά και δόξα τω θεώ
Τα καλά στον καπιταλισμό
Είναι πως έχει βίδα.

Άμα πιάσεις το μηχανισμό
Από τ αυτιά τον πιάνεις το λαγό
Τον Πελοπίδα τρως με μια τσιμπίδα
Στην Παρθενόπη χαρίζεις ένα τόπι
Και με τα χρόνια γυρνάς ες τα σαλόνια
Ξεχνάς ποια μάνα σε γένναε στο κλάμα
Και του εργάτη καβάλλησες την πλάτη.
Μα θε να πει Αμάν πια
Και πας ες τα κομμάτια
Και άει στα κομμάτια.


Μουσική-στίχοι:Νικόλας Άσιμος
(1978 Παράνομη κασέτα"Με το βαρέλι που για να βγεί το σπάει")

Τα καλά της πυράς


Θετική σκέψη λοιπόν. Λάβετε θέσεις:

α) Με την πυράν τα παγάκια λιώνουν πιο γρήγορα
β) Με τόσο ήλιο δεν σπαταλάς ηλεκτρικό για να ανάβεις φώτα και ιστορίες
γ) Πάς θάλασσα
δ) Πίνεις πολλά υγρά, κατουράς συνέχεια και φεύγουν οι τοξίνες
ε) Εν σε θωρεί κανένας περίεργα όταν τρως παγωτό στο δρόμο
στ) Κυκλοφορείς με παντόφλες
ζ) Έχεις δικαιολογία για να μην κάνεις γυμναστική
η) Το καλοκαίρι ξέρεις γιατί δεν βρέχει και αισθάνεσαι άνετα μ'αυτό
θ) αξιοποιείς την βεράντα σου λειτουργικά
ι) ο μεσημεριανός ύπνος είναι πιο βαθύς ( αν και ξυπνάς ιδρωμένος και μετά θες επειγόντως μπάνιο)
κ) Δεν είναι φοητσιάρικα και νεκρά όλα τις νύχτες
λ) ίντα άλλο;

αυτά

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Κλιματολογικό απαρτχαϊντ

"Η Λευκωσία σήμερα είχε 32% υγρασία, η Λεμεσός 89%, η Λάρνακα..κτλ" Ξέρετε τί με πειράζει ρε παιδιά; Με πειράζει που οι μετεωρολόγοι και οι συντακτες ειδήσεων απέκλεισαν τις κατεχόμενες πόλεις από τα δελτία καιρού. Θα μου πείς, δεν μπορούν να εγκαταστήσουν μηχανήματα και ιστορίες, αλλά, ας μας πουν ψέματα ρε παιδί μου, τόσα άλλα μας λένε! Ας μας παρουσιάζουν την Κύπρο ολόκληρη, να κολλούν ταπελίτσες με συννεφάκια, ήλιους, κυμματάκια και θερμοκρασίες, σε ολόκληρο τον χάρτη. Ας μας έλεγαν έτσι ρε παιδιά, για τη μαγκιά, για το γαμώτο, για το εσιέκκι: " Σήμερα στη Μόρφου έβρεξε, στην Κερύνεια είχε υγρασία, στο Λευκόνοικο έκαμεν πολλήν πυρά, στο Μπογάζιν εφύσαν ωραίον αερούϊ, στην Άσσιαν αύριο θα πέσει νοθκιά, στη Γιαλούσα πόψε θα πέσει η θερμοκρασία, στον Καραβάν σήμερα ήταν καλά αναλόγως, στην Τζυρκά σήμερα είσιεν μιαν δροσιούαν ζάχαρις, κτλ"...Δεν θα ήταν καλά; Εσείς, δεν το σκεφτήκατε ποτέ αυτό;
Αν μας ακούει κανένας στο ΡΙΚ, ας ψάξει στα αρχεία να μας βρει ένα δελτίο καιρού προ της εισβολής και να το ανεβάσει στο γιουτουμπ. Έτσι. Για ψυσικόν. Εν είμαι καλά πόψε.

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2009

ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ

Με την ατέλειωτη μετάδοση
των ονομάτων των πεσόντων και αγνοουμένων της τουρκικής
εισβολής
χάσαμε χτες βράδυ τη συνέχεια
του τηλεοπτικού σήριαλ που παρακολουθούμε


ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Αναγκαία επεξήγηση

Άντε, άνοιξα και το άλλο το παράθυρο, μήπως κάνει ρεύμα. Φτάνει με τις αφιερώσεις, ευχαρίστησα με τον τρόπο μου δυο-τρείς από τους λίγους, αλλά εκλεκτούς αναγνώστες αυτού του μπλογκ, με ό,τι ακριβότερο και παλαιότερο διαθέτει η κάβα μου. Θεοδωράκη δια στόματος Μίλβα. Τέτοιο ηδύποτο δεν νομίζω να σας κέρασε άλλος τελευταία...

Τι με έπιασε και μένα με τους διεθνώς διατελούντας, αθκιασερούς επισκέπτες μου, από Ιταλία, Γερμανία, Αγγλία, Αργεντινή, ΝΑΙ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ, Αυστραλία, ΝΑΙ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ, από Αμερική, ΝΑΙ ΑΜΕΡΙΚΗ, από Αφρική (εντάξει το παράχεσα τώρα). Έβαλα που λέτε αυτό το μαραφέτι που σου λέει από που εξορμούν τα δύσμοιρα όντα που αποφάσισαν να θέσουν σε κίνδυνο την διανοητική τους ακεραιότητα και να διαφθείρουν την ηθική τους υπόσταση( "η μπλογκόσφαιρα είναι πάνω απ'όλα ήθος" ΄που λέει και κάποιος, στον πάνω μαχαλά).

Αριθμούς δεν θα παραθέσω (μην με κράξει ο Μαρίνος), αλλά να σας πω ότι με ανησυχούν ιδιαίτερα η Λεμεσός που συρρέει αθρόα, και το κλάσιμο που τρώω από Λάρνακα, Πάφο και Αμμόχωστο. Τελικά αυτοί οι Λεμεσιανοί, θητεύοντας κάθε καλοκαίρι στην Λεμεσιανή υγρασία και άπνοια, έχουν περισσότερες μαζοχιστικές τάσεις. Εγώ πάντως, έχω προηγούμενα με την συγκεκριμένη πόλη και καθόλου δεν με ευχαριστεί, κύριοι Λεμεσιανοί και Λεμεσιανές, που έρχεστε έτσι ακάλεστοι. Ναι, ακάλεστοι! Παρακαλώ, από δω και μπρος, όποιος Λεμεσιανός θέλει να μπεί, να ενημερώνει ένα μήνα προηγουμένως. Οι Λεμεσιανές 20 μέρες τουλάχιστον. Τι το κάναμε εδώ, πλατεία ηρώων;

Οι δε Λευκωσιάτες, να κάνουν λιγότερο θόρυβο, και να μην μιλάνε μεταξύ τους. Ενημερώνω τους δύο Λαρνακείς εκ της πλατείας Μάντισον ορμώμενους, ότι, μπορεί να με έχουν ακούσει να τραγουδώ και κάποτε να σκαρώνω στιχάκια, αλλά όχι, εδώ δεν είναι το πανηγύρι του κατακλυσμού.

Οι φοιτητές/φοιτήτριες, σπουδάζοντες εις Βρεττανία μεριά, άπειρον χρόνον διαθέτοντες εις καντουνομέτρημαν και μπογκεροπεριπολίες, παρακαλούνται να πληρώνουν στα διόδια 5 ευρώ, για τα έξοδα συντήρησης του μπλογκ ( δεν εκατάλαβα, για να είστε Αγγλία θα πεί το φυσάτε το παραδάκι, τα 5 ψωροευρώ για τη συνδρομή μου σας πείραξαν; Ε καλά, θα μου περισσέψουν, αλλά ξοδεύω και πολλά στο βάψιμο, μην το ξεχνάτε αυτό)

Ποιός απέμεινε να διώξουμε; Α, έχουμε και ένα σεβαστό αριθμό ορμώμενους εξ Αθηνών, τους οποίους ενημερώνω ότι αναγκαστικά θα μάθουν κυπριακά σ'αυτό το μπλογκ, καθότι η ιδιοκτήτρια αρέσκεται στο να μεταφέρει διαλόγους που ακούει στην καθημερινότητα της αυτούσιους εδώ, μετά από έλεγχο γνησιότητας από ειδική επιτροπή αργοσχόλων λαφαζάνηδων ( ΕΑΛ). Παρακαλώ τον ΕΝΑ/ΜΙΑ και μοναδικό/ή επισκέπτη/ επισκέπτρια εκ Πάφου, να μας γράψει και κανένα σχόλιο ώστε να καταλάβουν οι εξ Ελλάδος την έννοια της λέξης λαφαζάνης.

Οι δε εκ "Κοκκινοχωρίων, Παραλιμνίων, ποτζεί" ( που λέει και η Ρίτσα), καλά κάνουν και δεν μας επισκέπτονται και κατεβαίνουν στον Ανευ Ορίων, καθώς είναι μαθημένοι στην πατατοφαγία προφανώς. Εδώ το κατάστημα, και για τους επόμενους 6 μήνες, θα αποφεύγει τους υδατάνθρακες, και καλά κάνουν να μας αποφεύγουν κι αυτοί (και τα άμυλα τους).

Οι απανταχού πρόσφυγες, ιδίως αν είναι και με την Ανόρθωση, έχουν την συμπάθεια μας και αν διαμένουν στη Λεμεσό, παρακαλώ να μην μπαίνουν από την ίδια είσοδο για να μην τους κακοχαραχτηρίζουμε.

Όσοι διαμένουν σε χωριά, σε μικρά σπίτια στα λειβάδια, παρακαλούνται να ρίχνουν τα ντόρτια τους αλλού και να μην βροντοχτυπούν τις χάντρες.

Παρακαλούνται όλοι να εισέρχονται ευπρεπώς ενδεδυμένοι και να μην φωνασκούν.

Ο τελευταίος να κλείσει και την πόρτα..

Σας ευχαριστώ

Δοκησίσοφη

Να μη θυμάσαι στις οκτώ

Άντε κι αυτό αφιερωμένο στην ψυχή που με διαβάζει από την Ιταλία.

Αρνηση...

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στους τακτικούς/ες, εκ Γερμανίας ορμώμενους επισκέπτες μου.


Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

Είναι μέρες που γίνεται τραχύς, άξεστος, ωμός, απότομος. Δεν επιβάλλει στα λόγια του την παραμικρή λογοκρισία. Τα ουσιαστικά γίνονται κατηγορούμενα και αυτός ένας αδέκαστος κριτής. Νιώθει μια διαβολεμένη ανάγκη να ορίσει τα πάντα, να τα ονοματίσει για να πάει παρακάτω. "Είναι επειδή είστε ηλίθιοι, γι'αυτό δεν καταλαβαίνετε" λέει στους μαθητές του, "τέτοια γριά, άχρηστη που είσαι που να μπορέσεις να βάλεις τα σκουπίδια στον κάδο" λέει στη γειτόνισσα, "αϊ σιχτίρ απο κει πέρα αγράμματε που θες να μου γίνεις και δημοσιογράφος, έπρεπε να σε είχα μαθητή μου και θα σου'λεγα" λέει κλείνοντας την τηλεόραση, "΄πολλές πουτάνες τελευταία, γέμισε ο τόπος, και μου παίρνουν και τη θέση που παρκάρω κάθε πρωϊ στη δουλειά", λέει ανάβοντας το τσιγάρο του την ώρα που περνάει από μπροστά του καμιά συνάδερφος. Άλλοτε πάλι, ψάχνει για ενόχους για την "κατάληξή" του. "Ο μαλάκας ο Κ. φταίει, αυτός μου την γνώρισε, αυτός επέμεινε να βγούμε μαζί εκείνο το βράδυ με την μαλακισμένη, κακή της ώρα εκεί που είναι", "η βλαμμμένη η μάνα μου φταίει που σπούδασα δάσκαλος, ήθελα να την κάνω και περήφανη την κομπλεξικιά", "ο πατέρας μου φταίει που είμαι κοντός", "ο παππούς μου φταίει που είμαι φαλακρός", και πάει λέγοντας. Για όλα φταίνε κάποιοι άλλοι. Στην περίπτωση της Π. όμως ποτέ δεν επέσυρε ευθύνες στην ίδια. Λες και η ο χαραχτήρας της, η συμπεριφορά της, η προδοσία της, να ήταν ένας βράχος σε κατολίσθηση και οι φίλοι του, οι εχθροί που του έκρυβαν τις προειδοποιητικές πινακίδες. Δεν την έκρινε ποτέ. Λες και του άξιζε αυτό που του έκανε. Ίσως και να του άξιζε. Είναι αλήθεια ότι πάντα οι άλλοι ήταν αυτοί που του έδειχναν αγάπη. Δεν κοπίασε ποτέ για να γίνει αποδεκτός. Όπως του εξήγησε κάποτε η Χομίνία, σύμφωνα με τον Έριχ Φρομ, τα παιδιά που μεγάλωσαν και με τους δύο γονείς σε ένα αρμονικό περιβάλλον, έμαθαν να δέχονται την αγάπη, τη στοργή, το ενδιαφέρον ως δεδομένα. Μαθαίνουν να δέχονται, να λαμβάνουν και να θεωρούν ότι πάντα τους αξίζει κάτι καλό ως φυσική αναγκαιότητα. Αντίθετα, η ανασφάλεια των παιδιών από μονογονεϊκές οικογένειες, τα κάνει να θυσιάζονται και να προσφέρουν την αγάπη περισσότερο, εκτιμώντας την περισσότερο όταν αυτή τους ανταποδίδεται. Γι'αυτό και στο μέλλον αυτοί οι άνθρωποι έχουν ως επι το πλείστον πετυχεμένους γάμους.
Ανάβει τον υπολογιστή και ψάχνει για τον αναπτήρα του. "που είναι ο γαμημένος, που τον έχω βάλει πάλι, το μαυροτσούκαλο μου τον έχασε πάλι, σιγά μην είχαν και στην πατρίδα της αναπτήρες, χαράμι τα 6 ευρά που της έδωσα, μου ήθελε και αύξηση". Κάτι τον πιέζει στον μηρό. "Παλιοσώβρακο, τι στο..." Ανασηκώνεται και βρίσκει τον αναπτήρα.
"Κύριε, εγκώ ννα πάω, τέλει τιποτε άλλο;"
"Να πας στο καλό. Θα σε πληρώσω αύριο"
"Τί ώρα έρτει;"
"Έλα πρωί να βάλεις και πλυντήριο"
"οκ, μπάη"'
"μμμ"


( συνεχίζεται)

Καληνύχτα




Στίχοι: Λάκης Παπαδόπουλος
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Παπαδόπουλος

Μη βάζεις το χέρι στο κλουβί
γιατί γορίλας είναι εκεί
Στα μάτια σε κοιτάζει, σου γελάει
μην τον πιστεύεις θα σε φάει

σου κάνει νόημα να περάσεις
έχει και κρεβάτι να ξαποστάσεις
Μη δίνεις βάση, άλλαξε στάση
το παίζει θύμα θα σε βιάσει

Ήρθε από χώρα μακρυνή
ξέρει και αριθμητική
φοράει κοντομάνικα, έχει και μια μάνικα
τι άλλο θέλει στη ζωή

Έλα γοριλάκι
Πήδα το μαντράκι
Πιάσε με απ' το χέρι
Πάρε μ' αγκαλιά

Έχω βαρεθεί να δίνω εξηγήσεις
και να τρέχω στον ψυχίατρο για λύσεις
να πνίγομαι σ' αυτό τον κόσμο το βλαμμένο
κι εσύ να μ' έχεις παραπεταμένο

Έδώ που μένεις είναι ζούγκλα
πολιτισμένη μα κακούργα
γι' αυτό λοιπόν κι εγώ, τρέχω στο κλουβί
σ΄ αυτό το άβγαλτο παιδί

Έλα γοριλάκι
Πήδα το μαντράκι
Πιάσε με απ' το χέρι
Πάρε μ' αγκαλιά

Έλα γοριλάκι
Πήδα το μαντράκι
Σβήσε με τη μάνικα
όλη τη φωτιά

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2009

Η περιρρέουσα

Η μπογκεργειτονιά συνεχίζει ακάθεκτη την ζωή της. Η Ρίτσα παραπονιέται (δικαίως) γιατί πήγε θέατρο και δεν την άφησαν να μπει ως πλεονάζουσα, ο Μαρίνος γιορτάζει, αλλά δεν το φωνάζει και διαφημίζει ένα φίλο του που θα κάνει την πρώτη του συναυλία, ο Βελισσάρης κοιτάει το παράθυρο και ανασημασιοδοτεί τον όρο "επανάσταση", η Σάηκ έκανε καινούργια σύνδεση και χαϊδεύει την κοιλίτσα της, παρακολουθώντας τον χάσπα να σφουγγαρίζει, η Ηλιόδεντρον έβαλε τα ποστ της προσάναμμα και έκλεισε πάλι τα παράθυρα, ο Διάσπορος αφού σχολίασε την τελευταία ταινία που είδε, μας μυεί στην ατμόσφαιρα πριν από μια συναυλία, η Τουήτη θυμάται πως πέρασε στην Αγγλία και ετοιμάζεται για καινούργιες εξετάσεις, ο Τρελοκούνελος κάνει πλάκες με κολλάζ σε φωτογραφίες, η Ζωή αναμετρά τις θυσίες και σφίγγει τις γροθιές, ο Κούνουπος περιμένει την φορτωτική και κοιτάζει οκλαδόν τους γυμνούς τοίχους , ο Λάζαρος φτιάχνει κόσμους επιχειρώντας μια απεγνωσμένη απόδραση, οι Φουκούβιοι προσπαθούν να περιβάλουν με μυστήριο την πρωτεύουσα και να την κάνουν ενδιαφέρουσα, ο Μενέλαος πλάθει σενάρια, η Νεραϊδα ακούει μουσική, η Δρακούνα βλέπει βιντεάκια, η Ρουθλες φεύγει για διακοπές, οι πάντες βρίσκονται εν κινήσει. Οι πάντες, εκτός από εμένα. Μουντά και άχρωμα, άπρακτα και βαρετά, συνεχίζω τον βηματισμό μου κι αυτό το θέρος. Μ'αρέσω όμως ρε παιδιά, γιατι να σας το κρύψω;Μ'αρέσω. Τέλος.

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009

ν(ο)ημα;


Καμιά φορά ο συγχρονισμός ( άλλως τάημιγκ) κάποιων συμβάντων μου δημιουργεί άλλοτε μεταφυσικούς (καθοδηγούμενες άνωθεν συμπτώσεις), άλλοτε συνωμοσιολογικούς συνειρμούς
( εκμεταλλευόμενες συγκυρίες άπό τους κάτωθεν). Καμιά από τις δύο προσεγγίσεις δεν είναι ίσως άξια λόγου. Πολύ πιθανόν. Αλλά η πτώση αυτού του αεροπλάνου στο Ιραν εμένα μου φάνηκε κάπως. Από τόσες χώρες, το εξεγερθέν Ιράν βρήκε να χάσει αεροσκάφος; Η αεροπορική τραγωδία ως μέσο κατευνασμού; Αποπροσανατολισμού; Η παράνοιας δικής μου που τα βλέπω έτσι; ( πιστέψτε με ότι κυκλοφορούν κι άλλοι με τέτοιου είδους παράνοιας:η συνωμοσιολογία είναι κι αυτή σύμπτωμα της εποχής μας. Με την τεχνολογία των μεταγωγικών να πρεσβευεί έναν παρακρατικό πυρήνα εξουσίας καθώς απ'αυτήν εξαρτούνται οι ζωές τόσων ανθρώπων).

Και αυτή η γρίπη βρε παιδιά...εκεί που μετρούσαμε τις μαζικές απολύσεις από αυτοκινητοβιομηχανίες εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, τώρα μετράμε τους θανάσιμα συναχωμένους. Θάνατος και αρρώστια, θρήνος και φόβος και τα πάντα υποχωρούν μπροστά στην φθαρτότητα των γήινων σωμάτων μας, και στο επώδυνο των απωλειών αγαπημένων μας προσώπων. Ο αποπροσανατολισμός είναι αναπόφευκτος όταν τα ΜΜΕ μας κατακλύζουν με τρομοκρατικές σχεδόν αναφορές στην εξάπλωση του ιού, λες και πρόκειται για έναν νέο Αττίλα. Η φρασεολογία πολεμική, η αγωνία και η αβεβαιότητα, τα ζητούμενα.

Μήπως είμαι υπερβολική; Μήπως δεν πρόκειται για υπερβολές;
Μήπως είμαι παρανοϊκή; Μήπως πρόκειται για συμπτώσεις;

Πολύ πιθανόν....

Τώρα τί πρέπει να κάνω;Να τρέχω πανικόβλητη; Να απολυμάνω το πληκτρολόγιο; Να εξομολογηθώ; Να γράψω την διαθήκη μου; Πείτε μου τί πρέπει να κάνω για να φανώ αντάξια του πανικού που σπέρνουν τα ΜΜΕ για τη νέα κρίση! Θέλω να είμαι φυσιολογική ρε παιδιά! Να πανικοβληθλω κι εγώ επιτέλους!

Πως να ζητήσετε άτοκο δάνειο



-Εν ηρέμησα τελευταία;
-Ναι, είσαι ήρεμη. Πώς κι έτσι;
-Μεγαλώνω, μάμμα...









....

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

Ποκαφούλια


"Άησ'την γειτονιάν.
Εγιώ λαλώ σου, όποτ'ανοίξεις το φεντζάνιν του καφέ σου
εννά με βρίσκεις σταυροπόδιν στηγ γωνιά"


ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ


Απάντηση:

"Περιοδεύω σε φλιτζάνια, σε χέρια, σε τράπουλες,
(ακάλεστη)
Αναστατώνω τις προβλέψεις και παραπλανώ με τα αρχικά μου

Κι εκεί που φέρω ιγκόγνιτο μια αποτρόπαια ελπίδα,
κι εκεί που βρίσκω άξαφνα στα κατακάθια μια πατρίδα, '
έρχεσαι εσύ μέγα ποιητή,
με την καρέκλα σου γυρτή
ισορροπείς την πλάτη σου νωχελικά στον ξεφτισμένο τοίχο
και κοιτάμε μαζί
ένα μισό,
κίτρινο και μεγάλο,
ένα παλιό, τέρμινο
φεγγάρι".

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

(δεν θέλω να βάλω τίτλο)

Σκούπυ ντου

-Συγνώμη, μπόρεις να φύεις τον ψωρόσιηλλο που δαμαί;Το μωρόν φοάται!( εν εγιώ που εσιέστηκα δλδ αλλά τέλοσπάντων)
-Σόρρυ μι νο σπικ γκρικ ( ούτε εσύ αλλα αυτό είναι άλλη υπόθεση)
-Ττέηκ δε ντογκ αγουέη( μαλακισμένη)
- μι ...ούτε ίγκλις ( ωχ είπα πελλάρα)
- ............( αλόπως εν τουρκού, να σκάσω άμπα τζιαι πει με το κόμμαν εθνικιστή)
-.............( ευτυχώς εν επήρε χαπάρι)

( χαμογελάστε, χέρια ψηλά, "είναι μια ηλιόλουστη μέρα σήμερα"κτλ, τελειώστε με το φιλέτο σας)

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009

Uncomfortable silences

~

Πως θα λεγόταν( πάνω-κάτω) ο παραπάνω διάλογος στα κυπριακά:

"-Γαμώτο τούντο μιλκσέηκ εν παίζεται
-Είπα σου το
-Είπες μου το μα πάλε, εν παίζεται γαμώτο!
-.............
-..........
-εν σου φακκά;
-ποιό;
- το δύσπυρο ζίλικουρτι....Γιατί πρέπει να καταπίνουμε ράδιο, για να μεν νιώθουμεν άβολα;
- Ενι ξέρω..Καλή ερώτηση πάντως..
-Που δαμαί να καταλάβεις αν ήβρες έναν πλάσμα του χαϊρκού...άμαν σκάζεις τζιαι λλίον μαζίν του...Άμαν είναι σε θέση να φκάλει μαζί σου ζίλικουρτι-...."

"Μηχανή του χρόνου"

Ναι, κάποια τραγούδια δεν έρχονται μόνα στο μυαλό..Έρχονται με συνοδεία άλλων αναμνήσεων από την εποχή, άλλων εικόνων καλύτερα...Άλλων εικόνων του εαυτού μας βασικά, των εφηβικών του συγκινήσεων και ονειροπολημάτων. (;;άτσωσ)



"Σου γράφω για να δω αν με θυμάσαι
τις νύχτες που η ομίχλη σε τυλίγει σιωπηλή
Σου γράφω για να μάθω όταν κοιμάσαι
αν το καυτό του Ιούλιου σε πνίγει το φιλί

Τα χείλη μου πετρώσαν στʼ όνομά σου
δεν πρόλαβα ποτέ να τραγουδήσω τρυφερά
Τα χάδια που λατρεύαν τʼ άγγιγμά σου
δεν πρόλαβα στο γέλιο σου να ζήσω μια φορά

Δε θέλω να λυπάσαι, δε θα παραπονεθώ
που ήτανε γραφτό μου πριν σε μάθω να χαθώ

Στ' ορκίζομαι στον άγιο πικρό λεμονανθό
την άνοιξη κοντά σου και πάλι θα βρεθώ
Στ' ορκίζομαι στον άγιο πικρό λεμονανθό
την άνοιξη στη γη μας ξανά θʼ αναστηθώ

Οι φίλοι μας θα ʼρθουν που ξεχαστήκαν
θα ʼρθουν για να γιορτάσουνε μαζί μας και να πουν
Χαρά σʼ όλο τον κόσμο, δεν χαθήκαν
αυτά που οι καρδιές μας κι οι ψυχές μας αγαπούν

Δε θέλω να λυπάσαι, δε θα παραπονεθώ
που ήτανε γραφτό μου πριν σε μάθω να χαθώ

Στ' ορκίζομαι στον άγιο πικρό λεμονανθό
την άνοιξη κοντά σου και πάλι θα βρεθώ
Στ' ορκίζομαι στον άγιο πικρό λεμονανθό
την άνοιξη στη γη μας ξανά θʼ αναστηθώ

Στ'ορκίζομαι στον άγιο πικρό λεμονανθό
στ' ορκίζομαι...στην Κύπρο ξανά θʼ αναστηθώ"

Λεωνίδας Μαλένης

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009

Ένα κι ένα κάνουν δύο


Ακούγοντας τους βο(υ)λευτές στις ειδήσεις απόψε να υποστηρίζουν με στημένο, δήθεν φανατισμό την μια ή την άλλη άποψη, σχετικά με την απαγόρευση του καπνίσματος (με την ομολογία Ολγκατς δεν είδα κανένα να δείξει τόσο θυμό) , άκουσα ποικίλα επιχειρήματα. Λέω λοιπόν να γενικεύσω τη λογική του ακόλουθου πολύ ενδιαφέροντος επιχειρήματος:"το κράτος δεν μπορεί να ελέγχει το πως θα διαθέσει ο πολίτης την υγεία του".
Τηρουμένων λοιπόν των αναλογιών, έχουμε και λέμε:


-Το κράτος δεν έχει το δικαίωμα να ελέγχει αν οι πολίτες επιλέγουν να ρισκάρουν την υγεία τους
-Η μη χρησιμοποίηση ζώνης ασφαλείας είναι μια επιλογή των πολιτών να ρισκάρουν την υγεία τους

άρα..

-Το κράτος ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΦΟΡΟΥΝ ΖΩΝΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ


ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΤΙΜΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΜΗ ΧΡΗΣΗ ΖΩΝΗΣ. ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ! ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

Mala Vida

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

ΡΕ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΩΝΑΖΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ; ΜΑΣ ΤΑ ΠΡΗΞΑΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ ΣΑΣ,ΤΑ ΣΥΚΩΤΙΑ ΣΑΣ, ΤΟΥΣ ΛΑΙΜΟΥΣ ΣΑΣ, ΤΑ ΒΛΑΝΤΖΙΑ ΤΖΙΑΙ ΤΑ ΣΙΝΤΖΕΡΚΑ ΣΑΣ!! ΤΟΥΣ ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΛΑΓΟΥ, ΤΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΣ ΤΖΙΑΙ ΤΗΣ ΤΖΙΚΛΑΣ ΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΗΚΑΤΕ ΠΟΤΕ;;; ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΤΕ ΒΟΛΤΑ ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΙΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΦΕΔΑΚΙ ΣΑΣ ΧΑΛΑΡΑ, ΕΙΔΑΤΕ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΕΡΔΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΠΕΡΔΙΚΟΠΟΥΛΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ ΕΙΝΑΙ;ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΤΡΕΧΟΥΝ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΦΑΙΡΕΣ;ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΑΠΟΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΦΟΥ ΚΤΥΠΗΘΟΥΝ;
ΦΩΝΑΖΕΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΤΕ, ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ ΟΜΩΣ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΩΝΑΞΕΙ; ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΒΑ ΑΠΟ ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΠΛΟΚΑΜΠΙΝΑ ΓΕΜΑΤΑ ΝΕΚΡΑ ΠΟΥΛΙΑ; ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΑ ΣΚΥΛΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΜΕΝΑ ΟΛΟΧΡΟΝΑ ΣΕ ΚΛΟΥΒΙΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΟΤΑΝ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΤΙ "ΔΕΝ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΥΠΑ";ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΑΙΜΑ;ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΒΙΑ;ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ; ΦΟΒΑΣΤΕ ΜΗΠΩΣ ΧΑΣΕΤΕ ΨΗΦΟΥΣ, ΚΑΙ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΚΑΚΟ ΨΟΦΟ;
ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ

Κοινωνικοποίηση-Μέρος Β'


Ευχαριστώ που με δικαίωσες.
Ευχαριστώ που μου απέδειξες ότι είχα δίκιο από την αρχή.
Ευχαριστώ που με κάνεις να μην βαφτίζω πια ως «κακία» και «επιφύλαξη» την ενσιγκτώδη κίνηση μου να αποφεύγω ανθρώπους σαν εσένα.
Σ’ευχαριστώ που με άφησες να το ανακαλύψω μόνη μου, παρέχοντας σου ευκαιρίες και ποντάροντας στο αντίθετο αυτού που φοβόμουνα.
Σ'ευχαριστώ που τα έκανες θάλασσα και τα σκάτωσες τόσο φωναχτά.
Από δώ και μπρός θα έχω εμπιστοσύνη στην κρίση μου και στα συναισθήματα μου.
Θα σταματήσω να ενοχοποιώ την απαρέσκεια μου στη γελοιότητα σου.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου