Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα (συνέχεια)


"Κάποιες φορές η σχέση των ανθρώπων ξεχειλώνει τόσο πολύ που ακόμα και ένας καυγάς είναι ανούσιος και βαρετός. Βαριέσαι τόοοσο πολύ κάποιους ανθρώπους. Εντάξει, τους νοιάζεσαι, αλλά και πάλι τους βαριέσαι. Το ίδιο κι αυτοί βέβαια, όπως φαίνεται από την απεγνωσμένη μανία τους να πιαστούν απο κάπου αλλού. Είναι η φάση λίγο πριν το τέλος μιας σχέσης που είναι κλινικά νεκρή. Εσύ κάθεσαι, ξύνεις μαλθακά το γερμένο σου κεφάλι που κοιτάζει στο κενό και ακούς τις συζητήσεις τους με άλλους, διαπιστώνοντας πόσο πολύ τους βαριέσαι (ενώ υπο κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να ζηλεύεις). Ανιαρά θέματα, ανιαρά γελάκια, γελοίες στιγμιαίες αυτοεπιβεβαιώσεις και βεβιασμένες αδιαφορίες με στυλάκια χαζοχαρούμενα. Και εσύ απλά τους βλέπεις και βαριέσαι. Τους δίνεις εξιτήριο από τη ζωή σου και μένεις να απορείς τί στο καλό τους βρήκες"

Η Αννα σταμάτησε να γράφει και κοίταξε τα δάκτυλα της. Σαν αυτονομημένες μονάδες εκτέλεσης εργασιών που δεν επεμβαίνει η μια ποτέ στη δουλειά της άλλης. Αλήθεια, πως και γιατί δεν πατήθηκε ποτέ το ίδιο πλήκτρο από δύο δάκτυλα; Γιατί να μην γίνεται το ίδιο με τους ανθρώπους; Γιατί να μπερδεύονται τόσες διαδρομές, γιατί τόσα βαγόνια να συγκρούονται και ( αλοίμονο) να εκτροχιάζονται; Γιατί να μην υπάρχει και εδώ ένας συμπεφωνημένος αλληλοαποκλειστικός αυτοματισμός; (ίσως γιατί κλάνει το γατί)
Προεπισκόπηση; Μπα...Ετικέτες; Φτάνει πια με ετικέτες, ας καταλάβουν και τίποτα από μόνοι τους. Δημοσίευση; Δημοσίευση...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου