Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα


Το’ βλεπε, το ξανάβλεπε. Κι αν είναι κανένας επιτήδειος; Κι αν είναι καμιά παρέα που θέλει να σπάσει πλάκα; «Τι θες μωρή περαιτέρω επαφές και αηδίες. Όταν το βλέπεις ως υποκατάστατο, θα πεί ότι αποκήρυξες το ανθρώπινο και προσωπικό και παίζεις με τα όρια του απρόσωπου» . Πήρε να κοιτάζει ξανά τον αριθμό όπως τον έγραψε βιαστικά πίσω από έναν σκισμένο φάκελο. Αργά, αργά τον σχημάτισε στο κινητό. Επιλογές: Κλήση; Ή αποθήκευση; « Αντιλαμβάνεσαι νομίζω ότι από τη στιγμή που θα πάρεις τηλέφωνο, ακολουθεί ο φασισμός της επαφής, της δεσμεύσης. Του κοινότοπου, του συμβατικού, του φυσιολογικού. Χάνεται η ψυχοπαθολογία της άρρωστης διαδικτυακής επικοινωνίας, χάνεται το παιχνίδι και η διέξοδος. Σκέψου λιγάκι τι σε οδήγησε εδώ. Έχεις όρεξη και για άλλες πραγματικές απορρίψεις; Δεν είναι καλύτερα να σε απορρίπτουν γι’ αυτό που είσαι πραγματικά και όχι γι’ αυτό που φαίνεσαι» .\Πολλές φορές είχε κάνει αυτή τη σκέψη. Ότι δηλαδή, η ανωνυμία, παίζοντας με το απωθημένο επιθυμημένο, με τα όρια της ελευθερίας, του κλεφτού και του άρρωστου, είχε περισσότερο εαυτό από την επωνυμία. Την φόβιζε αυτή η διάσταση ώρες-ώρες και οσμιζόταν την σχιζοφρένεια να την πλησιάζει. Αποθήκευση. Όνομα; « Όνομα» ;
Αντρέας. Δεν ήξερε και κανέναν με αυτό το όνομα, θα έμπαινε και πρώτη θέση. Ναι αλλά πρέπει να ξεχωρίζει από το υπαρκτό του υπόλοιπου επωνυμαριού στη μνήμη του κινητού. « Μου. Αντρέας ΜΟΥ» Η κτητική αυτή αντωνυμία δεν σήμαινε τίποτα άλλο από το ότι το πρόσωπο αυτό ήταν πολίτης της κοσμάρας της, πολιτογραφημένος στη σφαίρα του φανταστικού. Του δικού της φανταστικού. Του δικού της πραγματικού.

Δεν ήξερε τι τον είχε πιάσει και έδωσε το τηλέφωνο του εκείνη τη νύχτα. Γούσταρε να βρίσει δια ζώσης, να εκτονωθεί σε μια άγνωστη που θα αντιπροσώπευε Εκείνη. Εκείνη, εκείνη, που του έριξε την αυτοπεποίηθηση και του έκοψε τα φτερά. Που τον χρησιμοποίησε και έπαιξε μαζί του και μετά τον παράτησε. Να πάει δουλειά σαν ζόμπι, να φυτοζωεί και να χτυπιέται μ’έναν υπολογιστή κι ένα σύρμα σ’ένα δωμάτιο γεμάτο καπνούς και αναμνήσεις. Να μιλάει επί τακτικής βάσης επί παντός επιστητού. Αυτός. Που εδώ και ένα χρόνο δεν μπορεί μισή κουβέντα να αρθρώσει, που γκαζάρει τα βράδια σε αδειανούς δρόμους, που βρίσκεται τόσο κοντά στην πιο σκοτεινή απελπισία. Δεν μπορεί να καταλάβει που την βρίσκει τόση όρεξη μπροστά από ένα πληκτρολόγιο. Ξεκίνησε να ακούει φανατικά μουσική μαθαίνοντας την παραμικρή λεπτομέρεια που μπορεί να αφορά ένα τραγούδι. Γνώριζε τους φόβους και τις αγωνίες μιας άγνωστης γυναίκας , μιας άρρωστης γυναίκας για την οποία γνώριζε τόσες λεπτομέρειες για την προσωπική ζωή, που πολλές φορές είχε πιστεί ότι απλά είχε να κάνει με μια μυθομανή. « Και τώρα τι κατάλαβες καημένε; Αφού δεν έχεις όρεξη εσύ για τέτοια, να δούμε φλυαρία στην άλλη γραμμή κι εσύ να βαριέσαι, να θέλεις να φωνάξεις, να βρίσεις, να το κλείσεις. Καλύτερα. Να κοπεί μια και καλή.» .

Εκλεισε την πόρτα πίσω της, πέταξε τη τσάντα με το παντελόνι στον καναπέ και έβγαλε τα παπούτσια. Άνοιξε μηχανικά τον υπολογιστή και πήρε να ακούει το τραγούδι που το είχε στείλει ψες. Τελικά, ένας άνθρωπος είναι σαν ένα τραγούδι. Έχει συνθέτη, στιχουργό, και εκτελείται από διάφορους. Καλά-κακά, εκτελείται. Τον πιάνουν στο στόμα τους, τον τσαλακώνουν, τον υπερεκτιμούν, τον καταστρέφουν, τον διαιωνίζουν. Τώρα γνώριζε τον στιχουργό. Τα μέτρα του συνθέτη. Σφυγμομετρούσε τις παύσεις που οδηγούσαν επαναλαμβανόμενες στον ρυθμό και στη μελωδία. Διάβαζε τις παρτιτούρες ενός αγνώστου. Κντουπ. Καινούργιο μήνυμα.

Hominus: den me pires tilefono pses
Hominia: itan anagki?
Hominus: kserw gw? Tora giati mou milas?
Hominia: akouses to mp3 pou sou esteila?
Hominus: miso
( τι μου έστειλε πάλι; Τι θέλει πάλι; Πάω για κατούρημα)
Hominia: ok
(κακως μπήκα σήμερα, θα ξεκινήσει ανάκριση και δεν έχω όρεξη να παραδεχτώ ανασφάλειες. Άστον εκεί, Θα βγώ και αν ξαναμπώ ποτέ θα του πω έπεσε η σύνδεση)

« Παρακαλώ» « Ναι γεια σας, ο Αντρέας» « Μάλιστα» « Ναι ,έχουμε βρεί το κινητό της γυναίκας σας, το ξέχασε στο κατάστημά μας χτες μάλλον» Παύση. « Συγνώμη;» . Αναψοκοκκίνησε. Ώστε τον ήθελε ακόμα! Τι κι αν ακυρώθηκε ο γάμος στο παρατσακ, τι κι αν εφυγε με τον άλλο, αυτή τον είχε καταχωρημένο ως τον « άντρα της» ! « Πού βρίσκεστε; έρχομαι τώρα» .

« Μα καλά το πιστεύεις ότι αυτή βρήκε άντρα; Επρεπε να τον ακούσεις! .. Κάτσε μη σχολάσεις, είμαι περίεργη να δώ ποιος βρέθηκε να την πάρει» .
« Κανένα μπάζο θα είναι κι αυτός. Τι τα ψάχνεις; Κακώς του είπες να περάσει σήμερα. Εγώ θέλω να σχολάσω. Θα περάσει ο Μάριος να με πάρει» . « Ε, κάτσε ρε να σπάσουμε πλάκα…» .

Δεν πειράζει που δεν βρήκε χώρο να παρκάρει. Δεν πειράζει που πήγε να πατήσει εκείνη την ηλίθια που της πέφτανε τα πραγματα από τη τσάντα και έσκυβε να τα πάει. Ας τον μουντζώνει όσο θέλει. Αναπνέει βαθιά. Βάζει το πουκάμισο στο παντελόνι που βγήκε καθώς έστριψε τόσο απότομα για να αποφύγει την ηλίθια.
« Γειά σας. Ήρθα για το κινητό»
« Μα καλά είσαι τόσο γαϊδούρι; Είσαι στραβός; Ποιος σου έδωσε την άδεια και..»
« Άσε με κυρά μου. Και μην σπρώχνεις. Εδώ το έχετε;»
Οι πωλήτριες κοιτάζουν απορημένες η μια την άλλη. « Ορίστε κυρία το κινητό σας» .
Γουρλώνει τα μάτια του στο κενό και κοιτάει μια την ηλίθια, μια την πόρτα:« Εμένα να με συγχωρείτε, πάρκαρα βιαστικά και θα με γράψουν» λέει και φεύγει τρέχοντας.
« Συγχωρεμένος, συγχωρεμένος» απαντάει η ηλίθια ειρωνικά. «Ευχαριστώ που μου το κρατήσατε κορίτσια. Αφηρημάδα και με μένα που με δέρνει! Γεια χαρα!!». Βγαίνει έξω, βάζει τα μαύρα της γυαλία και κοιτάει τα μηνύματα.

Οι πωλήτριες κοιτάζουν η μιά την άλλη:« Κατάλαβες τώρα τι έγινε;»
« Ναι, ήρθε ο Μάριος. Τα λέμε αύριο φιλενάδα!»


Hominia : Ela ekei eisai? Den mporeis na fantasteis ti kontepsa na pathw simera!
Hominia: hellooooo……
Hominia: Den mporeis na fantasteis posi paranoia kikloforei…pou les….

Hominus is offline.


( συνεχίζεται;)

10 σχόλια:

ρίτσα- είπε...

αρεσεν μου αρεσεν μου, άρεσεν μου και το θέμα

όμως σε κάποια φάση μπερδεύτηκα ως προς το γινόταν

reader's advice: πιο ξεκάθαρα που αλλάζουν οι σκηνές, ποιος σκέφτεται τι

dokisisofi είπε...

εχεις δίκιο
ίσως να έβαζα περιγραφές

dokisisofi είπε...

( παρεπιπτόντως η πρώτη μου έμπνευση, MOY ήρθε με μια δημοσκόπηση στο μπλογκ σου και η δεύτερη με ένα ημέηλ σχετικά με το ποιον πρέπει να βάλουμε στη μνήμη για να καλέσουν ην κέης οφ ιμέρτζενση. )

ρίτσα- είπε...

αρέσκει μου τούτη η διασύνδεση μες τα μπλογκ, τούτον το πάρε δώσε που κάμνει expand τες ιδέες. μα και γω τα περισσότερα πολλς σκέφτομαι τα μετά που θκιαβάζω κάτι στα μπλογκ

Μενελαος είπε...

Να βλέπει όλος ο κόσμος τι σας κάνουν οι καθηγητές!!

Μενελαος είπε...

Τουτέστιν αγάπη μου, τουτέστιν!!

Ανώνυμος είπε...

αν εσιεις την πλοκη ηδη στον νουν σου οκ...εν να εν ενδιαφερον [οπως το θωρω τωρα, σαν αναγνωστης, το κειμενο σαν να φλερταρει με την "τυχαια" συγκλιση 2 διαδρομων..που παιζουν, μεχρι στιγμης, με το "τηλεφωνο" σαν το σημειο συνδεσης/συνειδητης πραξης που συνεχιζει τις πιθανοτητες του τυχαιου/τυχαιας συναντησης των παραλληλων διαδρομων/μονοπαθκιων]..
τζαι σαν να "μπλεκουνται" οι εστιασεις στους χαρακτηρες/αφηγησεις [ακομα τζαι στον χρονο] στο τελος του αποσπασματος οξα εν η ιδεα μου; εφανηκεν μου να μοιαζει με γληορο μονταζ οπου αλλασσουν οι εστιασεις -" ασ τον.." "τα μαυρα της.."
αλλα μπορει να εν τζαι αλλη διαδρομη/εισοδος που εν θωρω ακομα..

αν ομως εν να διαμορφωνεται η "ιστορια/πλοκη" οπως την γραφεις, τοτε νομιζω οτι ο αρσενικος χαρακτηρας περιοριζει σου τες επιλογες αφηγηματικης περιπλανησης στο δασος του απροσμενου..
αν εν κολλημενος με μιαν τυπισσα τζαι βουρα να συναει τα φετιχ της [το "τηλεφωνο/κινητο", ιντα που εσιει μεσα..], τοτε στην καλλιτερη περιπτωση εν να σου φκει λυρικος εραστης [κατα τον κουντερα] η στην πιο καθημερινη του φαση οιδοιποδεια αναζητηση ασφαλειας/επιβεβαιωσης..

η τυπισσα σου εν πιο ανοικτη..

μπορει να περασει τζαι τζηνος καμιαν μεταμορφωση..οξα επερασεν την ηδη [με βαση την αμφιλεγομενη αναφορα στα προσωπα προς το τελος];..η μπορει να παιξει τζαι αλλος [ενας καποιος μαριος ας πουμε] σαν αλτερ-ego;..
οι επιλογες που διας πουπανω παιζουν με ετσι παραλλαγες..

λ.π.

dokisisofi είπε...

είσαι πολλά καλός
βοηθά τζιαι ο τίτλος βέβαια αλλά κοίτα λίγο τα ψευδώνυμα αλλά και την φωτογραφία που έβαλα.
παίζω λλίον με την πολυτροπικότητα αλλα και πολυγλωσσικά με τη γλωσσα των υπολογιστών και τις συμβάσεις τους. Ποιά εν η πραγματικότητα; πόσες υπάρχουν;όταν περνάμε σε άλλη πραγματικότητα περνάμε σε εναλλακτικές προσωπικότητες;Ποιά ανάγκη κρύβεται;ποιά κραυγή απωθείται; πού οδηγεί ο επικοινωνιακός ψυχαναγκασμός του΄απρόσωπου "τσατ";Ποιούς δαίμονες έχει να παλέψει ο καθένας και πως απαλοίφεται το παρελθόν στη συζήτηση;
εν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά και οι ήρωες μου εν συγγραφείς, ΄συνθέτες...εγιώ ερμηνεύκω τους, είμαι μια εκτέλεση. Και αντίστροφα.
Λαβύρινθος. Η Ρίτσα επεσήμανε τζιαι τη διασταση της γραφης ως διασενδεόμενη εν εξελίξει και πολυσυλλεκτική. Δεν ξέρω αν κάμνω τον ψύλλο κάμηλο, αλλά τούντη στιγμή το χάος΄μιτσοκαμμά μου.
Εννα μείνω να τελειώσει η δημοσκόπηση, τζιαι θα δώ τί θα κάμω. Η αντρική φιγούρα δεν είναι καθόλου επίπεδη, έχει βάθος και αυτοσυνείδηση. Απωθημένο συναισθηματισμό. Άστο πάνω μου να δείς πως θα κάνω τον ένα προβολέα του άλλου. Καληνύχτα.

Ανώνυμος είπε...

οκ..
τωρα θωρω τζαι κατι διαδρομες ποτζει οντως..
"...εγιώ ερμηνεύκω τους, είμαι μια εκτέλεση. Και αντίστροφα.
Λαβύρινθος."
εισαι πολλα καλη επισης..:)
τζαι ειμαι περιεργος να δω..
με το πασο σου..
καλη σου νυχτα

dokisisofi είπε...

άηστο πάνω μου

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου