Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

Έχεις πρόβλημα;



"Κάνε όνειρα, βάζε στόχους", "κάνε όνειρα, βάζε στόχους", συνέχεια ακούω αυτή την ατάκα τελευταία... Το ένα, το άλλο, μην τυχόν και μείνει κανείς στην αφάνεια, μην τυχόν και δεν πετύχει κάτι, μην τυχόν και πεθάνει πριν πεθάνει. Σας είχα υποσχεθεί ένα τέτοιο ποστ, θυμάστε; Σας είχα πει ότι κάποτε θα με απασχολούσε ο "φασισμός του να έχεις υπόθεση". Σήμερα είναι η κατάλληλη μέρα. Κρυφοπυρά, ψευτομουντός ο ουρανός, ηλιοφάνειες εδώ κι εκεί να παίζουν κυνηγητό με σκιές και σύννεφα.
Ούτε αισιόδοξη σήμερα, ούτε απαισιόδοξη. Σαν μια μαγιάτικη μέρα. Σαν μια μπαγιάτικη μέρα καλύτερα.

Είναι γεγονός ότι η στοχοπροσήλωση και η οργάνωση έχουν "γλυτώσει" πολλούς ανθρώπους από τον εαυτό τους, από την καταθλιψη, από την αφάνεια, από την Αφάνεια, από το Παλιομέτοχο, από το Ζακάκι, από το Καϊμακλί, από τις Αρόδες. (Καλά σοβαρεύομαι κύριε δικαστά). Μηχανικές κινήσεις, προδιαγραφόμενα όνειρα με συλλογικά κατασκευασμένα καλούπια, "επιτυχίες" εδώ, "επιτυχίες" εκεί, "επιτυχίες"΄παντού. Όλοι έχουν στόχους. Κυκλοφορούμε εν μέσω διασταυρωμένων στόχων, εν μέσω βελών, που συχνά το ένα βρίσκει το άλλο και κοιτάζονται αμήχανα ή τρώνε τα σκουφιά τους. "Πάντα ήθελα να...". "Το όνειρό μου είναι να...." "οπα, νιναναϊ, να..". Επαγγελματικές, προσωπικές, κοινωνικές αυτοεπιβεβαιώσεις. Σπαρμένες παντού, σε κάθε καινιούργιο ζευγάρι μάτια που συναντάς. Μείζονες καταθλίψεις όταν ο πήχυς μπήκε ψηλά, μείζονες καταθλίψεις όταν ξεμείνεις με μόνο τον εαυτό σου να κοιτά απ'το παράθυρο.

Εγώ ξέρω ότι όταν έχεις ένα ταλέντο, μια κλίση, μια ικανότητα, μια "αξία"( μισώ τον συναλλακτικό αυτό όρο και τον χρησιμοποιώ παντελώς καταχρηστικά), ο ίδιος σου ο εαυτός θα σε κατευθύνει ασυνείδητα προς καλλιέργεια του με όχημα το πάθος. Όταν αγαπάς κάτι, δεν το αγαπάς γιατί έκανες συνεδρία με τον εαυτό σου και έτσι αποφάσισες. Απλά αγαπάς. Αυτοσυνείδηση, ένσικτο, πάθος, τύχη, αγάπη, ελευθερία. ΑΡΚΟΥΝ! Η "πίστη στον εαυτό σου" που ακούμε συχνά ως έκφραση, οδηγεί στον πιο επικίνδυνο ανθρωποβόρο εγωϊσμό και σε τραγικά για την κοινωνία συμπλέγματα και συμπεριφορές. Η αγάπη συγκατοικεί με την ταπείνωση, δεν συγκατοικεί με τον εγωϊσμό. Σε όσες επιτυχίες κι αν σε έχει οδηγήσει ο τελευταίος, δεν είσαι παρά ένα κύμβαλο αλαλάζον. ΝΤΟΪΙΙΙΙΙΙΙΙΙΓΚ!


Με πολλή αγάπη, από τη "μούχλα του περιθωρίου", η θε(ί)α σας η Δοκησίσοφη!

14 σχόλια:

Neraida είπε...

Λοιπόν,
Αγγίζεις "Φλέγων" θέμα και προσπαθώ να βρω οπτική γωνιά που να μεν κρούζει τόσο για να του τζιήσω.

Αρχίζω με ένα καθαρά υποθετικό σενάριο:

Πες, ότι έχω ταλέντο να ζωγραφίζω. Καλλιεργώ το ταλέντο μου, μαθαίνω τους τρόπους, παθιάζομαι να γεμώνω με πογιές, τα σιέρκα, τα ρούχα, τα μαλλιά μου.

Εν έχω τίποτα άλλο στη ζωή μου τζιαι αφοσιώνουμε.

Πες ότι είμαι γυναίκα. Σε κάποια στιγμή της ζωής μου, πιάνω κάπου δουλειά ( για να τα φκάλω πέρα ), παντρεύκουμε, κάμνω τζιαί κανένα δκυο κοπελλούθκια.

Η μέρα έσιει 24 ώρες μόνον. Άμα πρέπει να πάω δουλειάν, να μαειρέψω, να απλώσω ρούχα, να ξισκατήσω τα κοπελλούθκια ( αν τύχει τζιαι εν μιτσιά ) κτλ κτλ

εεε... ΠΟΤΕ ΕΝΝΑ ζωγραφίσωωωωω;

Παθιάζομαι ΝΑΙ
Ερωτεύκουμαι τες πογιές ΝΑΙ
Θέλω να κλειστώ μιαν εβδομάδα τζιαι να μεν κάμνω τίποτε άλλον.

Είναι αρκετό; Βγαίνει αποτέλεσμα έτσι;

( συνεχίζω στο επόμενο ποστ )

Neraida είπε...

Συνεχίζω...

Η ζωή ευτυχώς ή δυστυχώς είναι πρακτική υπόθεση. Για μένα τείνει προς το δυστυχώς μιας και θα προτειμούσα να ζω σε ένα άυλο νεραιδόκοσμο.

Ο σκοπός που μπαίνουν στόχοι δεν είναι για να βγούμε από την αφάνεια ή για να γίνουμε κάποιοι ή κάτι.

Ένα μέσο, όργανο, εργαλείο ( όπως τον κάουραν του υδραυλικού ) είναι ο στόχος για να μας βοηθήσει να βάλουμε σε πρακτικό επίπεδο όλα όσα έχουμε στη σκέψη και στα συναισθήματά μας. Να δούμε αν είναι εφικτά και όχι και να τα πραγματοποιήσουμε ( αν αποφασίσουμε ).

Αυτοπραγμάτωση.

Λέξη που για μένα σημαίνει την μέγιστη ελευθερία. Επειδή όλα όσα έχω μέσα μου μπορώ να τα κάνω Ζωή!

Προσωπικά, ΘΕΛΩ να τα κάνω ζωή... είτε μέσα από οργάνωση , είτε μέσα από αυθορμητισμό. Δεν έχει και τόση σημασία.

Αν ήμουν η κοπέλα του πιο πάνω παραδείγματος, θα τολμούσα να οργανωθώ για να κάνω αυτό που αγαπώ παρά να το αφήσω στην τύχη, αν βρω χρόνο.....

Neraida είπε...

Ξαναδιαβάζοντας τις σκέψεις σου, λες ότι άμα αγαπάς κάτι, το κάνεις.

Άμα αγαπάς πολλά πράγματα όμως, τότε χρειάζεται λίγη προσπάθεια ακόμη.

υ.γ. ξέρω , επέλλανα σε :-)

Κουνούπι είπε...

κάποιες παρόμοιες σκέψεις για τον εγωκεντρισμό και τους στόχους που θέτουμε σ' αυτό το παλιό πόστ:

http://kounoupin.blogspot.com/2009/03/blog-post_04.html

dokisisofi είπε...

Νεραίδα μου σου συστήνω ανεπιφύλακτα να δείς το "What dreams may come" και να κάνεις 10 ποστ με τις εντυπώσεις σου.
Όταν αγαπάς κάτι/κάποιον, βάζεις χρώμα και στην κόλαση και τον βγάζεις έξω.
Κουνούπιν, πάω τωρά να το δώ και θα σου απαντήσω εκεί.

Neraida είπε...

Θα ψάξω να το βρω dokisisofi.

Μια απορία: Αν είσαι διατεθημένη να πας στην κόλαση και να την βάψεις με χρώμα ( πράγμα που δεν ξέρω τι σημαίνει )

Γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι θετικό;

Εννοώ να πάρεις απόφαση ότι θες κάτι και να προσπαθήσεις για το καλύτερό του;

Δεν μιλώ για καλούπια, ούτε για περιορισμό.

Ξέρεις, η διαίσθησή μου λέει ότι έννεν η οργάνωση που σε ενοχλεί. Αλλά ο σκοπός το να γινόμαστε καλύτεροι και καλύτεροι.

Μίλησες για φασισμό.

Δεν υπάρχει φασισμός.
Υπάρχουμε εμείς οι κάποιοι οι τελειομανείς, σπαστικοί, που εν ησυχάζουμεν ποττέ τζιαι ψάχνουμεν τρόπους να γινούμεν καλλύτεροι. Έτσι! Χωρίς κανέναν λόγον παρά την εμμονή μας.

Και υπάρχουν κι άλλοι που δεν γουστάρουν. Ζουν αυθόρμητα, απλά, ευτυχισμένα, παθιασμένα.

Έτσι, είναι! Ο καθένας επιλέγει.

Απλά, τούτα ούλλα περί στόχων, μεν τα ακούεις. Κλείνε τα αυτιά σου. Τούτα λαλούν τα για εμάς με τις εμμονές. Όπως εμείς κλείουμεν τα αυτιά μας σε πράγματα που δεν μας ενδιαφέρουν.

papoutsosiko είπε...

ma giati en mporo na exo parapano epiloges sto galop? thelo na valo omorfos tziai vlakas . o kalliteros sindiasmos.tropopiato se parakalo.thekkiou

Neraida είπε...

Άρεσεν μου το θέμα σου γιατί εμπίμπτει μέσα στα ενδιαφέροντα μου.

Νιώθω όμως ότι δεν το τεκμηρίωσες.
Δεν στηρίζεις την άποψή σου.

Θά θελα να το δω!

Ή σε ποστ ή σε επόμενο άρθρο.

Το να λες ότι ξέρεις ότι άμα παθιάζεσαι είσαι ικανή να κάνεις τα πάντα δεν είναι αρκετό.

Απλά επειδή ΕΣΥ έχεις μέσα σου το ΠΑΘΟΣ να κάνεις τα πάντα. Είναι το δικό σου ταλέντο.

Εγώ δεν το έχω.

Άρα πέρα από το συναίσθημα και το πάθος, χρειάζομαι παραδείγματα ή κάποιες γνώσεις στις οποίες στηρίζεις την άποψή σου. Μιλώ καθαρά σαν αναγνώστης.


Τώρα ξανά για το θέμα της κόλασης, δέχομαι ότι υπάρχει το "μαύρο", το σέβομαι, δεν θα το χρωμάτιζα για κανέναν λόγο.

Αν κάποιος που αγαπώ επιλέξει την κόλαση, τότε απλά γυρίζω την πλάτη και φεύγω. Με ολοκάθαρη τη συνείδησή μου.

dokisisofi είπε...

Νεραϊδα μου τί καλά να περιβαλλόμουν στη δουλειά μου, με άτομα με όρεξη για κουβέντα σαν εσένα! Οι΄ψαγμένοι και φλύαροι είναι είδος προς εξαφάνιση. Αλλά τι να κάνουμε. ( οι κόλαση μας είναι οι άλλοι καμιά φορά, αλλά τις περισσότερες φορές εμείς).
Τώρα, αυτό με την οργάνωση, αναφέρομαι στην αμοραλιστική προσπάθεια κάποιου με ανίερους στόχους, να τους πετύχει με κάθε τίμημα. Να ορίζει ο ίδιος όπως θέλει την έννοια "ολοκληρώνομαι ως άτομο"και να πατά επί πτωμάτων για να τα καταφέρει.
Το πάθος καλή μου είναι σύμφυτο με την έφεση, την κλίση, το ταλέντο και όχι μόνο με την αρέσκεια σε κάτι. Όταν σου αρέσει κάτι και τα κατεφέρνεις είσαι αχόρταγος, δεν αρκείσαι, είσαι εκεί, αλλά όχι γιατί έκατσες και τα ζύγισες, αλλά επειδή δεν μειοδότησες στον ίδιο σου τον εαυτό. Αλλά δεν είναι ανάγκη να ψαχνόμαστε συνέχεια. Ας σταματήσουμε να είμαστε τόσο σχολαστικοί και αγχώδεις. Το πάθος δεν έχει να κάνει με την μανία, αλλά με την ηδονή. Και η ηδονή της ύπαρξης δεν έχει να κάνει μόνο με την αυτοεπιβεβαίωση καμιά φορά η σύνθλιψη , το να πέφτεις σε τοίχους, να τρως τα μούτρα σου, σε βαθαίνει σε κάνει άνθρωπο που είναι σε θέση να συμ-παθήσει.
Δεν ξέρω αν σε κάλυψα...

Παπουτσόσυκε, να μεν ψηφίσεις! Η αδιαφορία είναι πολιτική στάση που λέει και η ρίτσα!
( παρεπιπτόντως αν είσαι βλάκας δεν θα καταλάβεις ποτέ ότι είσαι όμορφος, θα κλαίγεσαι όπως κάνουν οι περισσότεροι όμορφοι/ες, και θα είσαι πάλι στην δική μας κατηγορία. ΝΤΑΑΑΑΑ)

Neraida είπε...

dokisisofi,
ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια :-)
Θα τα εντάξω μέσα στους λόγους του "Γιατί είμαι σπάνια" :-)

Θα ξαναδιαβάσω αύριο ( που δεν θα νυστάζω ) το τελευταίο ποστ σου και θα σχολιάσω ( φυσικά :-) ).

Προς το παρόν θα πω ότι χαίρομαι που σου αρέσει η φλυαρία μου.
Εν πειράζει που εν είμαστε συναδέλφοι. Τα λέμε από εδώ και το ίδιο είναι.

Απλά να σου πω πληροφοριακά ότι, όταν πριν λίγες μέρες αποφάσισα να ασχοληθώ με το blogging, ρώτησα ένα φίλο μου: Έσιει κανένα blog που ενναν του γούστου μου.

Τζιαι απαντά μου: Ώρες ώρες οι κουβέντες σου, εν σαν της dokisisofis. Μιλάς για ένναν θέμα τζιαι πετάσσει σου έναν σχόλιο τζιαι Ποτέ δεν ξέρεις Ακριβώς ΤΙ εννοεί :-)

Ε, πόψε εκατάλαβα ότι τελικά εδώκαμεν της αυτοανάλυσης μες τα αυτιά τζιαι οι θκυό μας :-P

Καληνύχτα!
Όνειρα γλυκά σαν σοκολάτα!

dokisisofi είπε...

Έτσι α;
Τέλοσπάντων, φορτώθηκα κάπως στη δουλειά σήμερα, γι'αυτό το έφερα σαν παράδειγμα, και είναι εδω που ερχόμαστε στα περι αυτοσκοπών κτλ Ένα επάγγελμα δεν είναι αυτοσκοπός και δεν είναι ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ απο μέσο βιοπορισμού. Δεν αντέχω να ακούω μητέρες εφήβων να μουρμουρούν για το μέλλον των παιδιών τους και να εννοούν μόνο τις σπουδές, τη δουλειά, την οικογένεια. Κάτι που για κάποιον είναι στόχος για κάποιον άλλο συμβιβασμός, για κάποιον άλλο αναγκαίο κακό. Αλλά όταν η στοχοπροσήλωση σου στερεί τη φαντασία, και σε περιορίζει τότε κάτι δεν πάει καλά. Τοτε πρέπει να πάψεις να απολυτοποιείς καταστάσεις και να τις αποφορτίζεις από το όποιο νόημα. Άλλο διαπροσωπικές σχέσεις, άλλο επάγγελμα. Πολλές φορές ο εργασιακός χώρος δεν σε αναπτύσσει ως προσωπικότητα προς το καλύτερο. Και είναι ειρωνικό ότι κάποιοι τον θέτουν ως στόχο. Δόξα τω Θεώ έχω τρείς δοκιμασμένες φλύαρες φιλενάδες, που μου ξεκαθαρίζουν την διάσταση των δύο πεδίων. Πάλι καλά!
Όσο για το φίλο σου, νομίζω εκατάλαβα ποιος μπλογκεράς ένει, αλλά να του πεις το καλοτζαίριν ήμουν σε περίεργη φάση γιατί εφιμώναν με. Και αναγκάστηκα να πουλήσω τρέλλα όσο, όσο.
Καληνύχτα..
Όσο για την αυτοανάλυση, εγώ απόψε σκεφτόμουν τον όρο, "αυτοφονία"
( δική μου λέξη)..σκέφτου το τζιαι έλα να μου πεις τί νομίζεις...

Neraida είπε...

doki, μετά από τόσες ημέρες που άφησα τη λέξη να περιπλανηθεί στο υποσυνείδητό μου..... δεν έχω ερμηνεία της λέξης "αυτοφονία".

dokisisofi είπε...

Όταν η αυτοκτονία σου είναι εκτέλεση επιθυμίας άλλων, ή όταν σκοτώνεις΄οτιδήποτε ξένο μέσα σου.
΄
Να σου πω...Γιατί δε μου δημοσιεύεις τα σχόλια στο μπλογκ σου;

Neraida είπε...

Sorry για την καθυστέρηση στα σχόλια.

Είμαι λίγο σαδίστρια κάποτε αχχαχααχα

(από λάθος έβαλα μετριασμό , άστα να πάνε! )

Γι αυτό δεν βρήκα ερμηνεία της λέξης.

Με επιθυμία άλλων το πολύ να εκτελέσω μεταφορές :-)

Και οτιδήποτε είναι μέσα μας, είναι δικό μας. Έστω κι αν χρειαστεί να του κάνουμε μετάλλαξη για να το εντάξουμε στο σύστημα μας.

Αλλιώς η φύση είναι τόσο έξυπνη που οτιδήποτε ξένο το απορρίπτει από μόνη της.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου