Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

ΓΚΟΟΥ ΟΝ ΜΠΕΪΜΠΙ

Και τώρα εγώ πρέπει να συμπεριφέρομαι λες και δεν έγινε τίποτα, να συνεχίζω να χαμογελώ στους "φίλους", να βρώ κάτι χιουμοριστικό να πω, να μην νομίσουν πως με ένοιαξε, να το παίξω ανώτερη και να μη δώσω σημασία στις κακεντρέχειες και στις συκοφαντίες όποιου βρήκε την ευκαιρία- δρυός πεσούσης- να μου μπήξει το μαχαίρι, να συνεχίσω να απαντώ αδιάφορα στα σχόλια, να βρώ ένα αδιάφορο ποστ και να μην αφήσω να νοηθεί ότι με πείραξε ο φασισμός του οποιουδήποτε. Να δείξω κατανόηση σε όλους και σε όλα, να μην τους αφήσω να καταλάβουν πόσο χλιαροί και επιφανειακοί είναι και εις πείσμαν όσων με θέλουν να έχω αυτοκτονήσει και τώρα πανηγυρίζουν, να συνεχίσω να ζω.
Κι εγώ να ακούω τον Μαχαιρίτσα να τρίζει στο τραγούδι του Καβαδία και να βλέπω το δρόμο να φεύγει, τη ζωή, το νόημα, την αγάπη ,τα πάντα, κάτω από τις ρόδες.

"Μα ο εαυτός μου μια βραδιά
εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα υψωθεί
θα σημαδέψει κι άφοβα τον φταίχτη θα χτυπήσει
"

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ

5 σχόλια:

ρίτσα-) είπε...

δεν πολυκατάλαβα τι έγινε.
πάντως δε χρειάζεται να βρεις αδιάφορα ποστ. ούτε να το παίξεις ανώτερη.

αν και εδώ δεν μπορούμε να φερόμαστε όπως πραγματικά θέλουμε, τότε που;

οι στίχοι συγκλονίζουν με.

μεν αυτοκτονήσεις, ένιξερω αν έσιει νόημα, έσιει πάντως αθρώπους.

dokisisofi είπε...

τέτοια χαρη δεν κάνω σε κανένα
ούτε στον εαυτό μου
Μείνε ήσυχη, θα συνεχίσω ανήσυχη

Neraida είπε...

Μην αφήνεις τίποτα αρνητικό να σε αγγίξει. Όχι να το αφήνεις και να το κρύβεις.

Βάλε ασπίδα να μην σε αγγίζει.

Ξέρω πως σου φαίνεται ότι μιλάω κινέζικα ( ναι, επεία τζιαι στην Κίνα μετά από τη Ρωσσία :-) ).

Αγνόα ότι δεν σου αρέσει.
Μην το πολεμάς. Το μεγαλώνεις, του δίνεις αξία.

Έλα, ένα νεραιδένιο μαξιλάρι, να ξαποστάσεις.

dokisisofi είπε...

Κάπου λέει ο Ράμφος ότι η αδιαφορία μετά από τις παροξυσμικές κρίσεις χειροτερεύει την ασθένειας με την πράξη της συγκάλυψης.
Αλλά τί προτείνεις ακριβώς; κορυβαντισμό;αυτομαστίγωμα; ξεγύμνωμα; μαζοχιστικές αναμοχλευσεις;΄πέστε μου, το κέρατο μου!

(συγνώμη τώρα είδα το μαξιλάρι)

Neraida είπε...

Προτείνω να δώσεις περισσότερη αγάπη και αξία στον εαυτό σου.

Να χαράξεις τη δική σου πορεία. Όλα αυτά που ΕΣΥ θες να κάνεις στη ζωή ΣΟΥ.

Και να τα Κάνεις.

Ως εκεί φτάνει η ευθύνη και η υποχρέωσή σου, σε αυτό τον κόσμο τον γυάλινο.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου