Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

Εξαιρετικά αφιερωμένο...

Έπρεπε να δουλέψω γι αυτό το ποστ. Να βρώ πληροφορίες, να κάνω έρευνα, να στήσω ένα καθωσπρέπει βιογραφικό, να βρω και τίποτα από το γιουτουμπ, να το φροντίσω καλά. Έλα όμως που δεν είμαι δημοσιογράφος και βαριέμαι (άσε που θα τα έκανα και χάλια) Εγώ το μόνο που ξέρω (και δεν καταλαβαίνω) είναι ότι..πεθύμησα την φάτσα και τη φωνή του Δημήτρη Αντρέου! Δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί να σου λείπει μια τηλεοπτική περσόνα, λες και πρόκειται για δικό σου άτομο. Είπαμε, χτες ήταν η μέρα της στέρησης.
Ήμουν στην κουζίνα, και σαν ελατήριο πετάχτηκα πάνω όταν άκουσα μια γνώριμη φωνή στην τηλεόραση. Έτρεξα: "μα εν ο Δημήτρης Αντρέου"; Πλησιάζω και ήταν ένας πάτερ στο συν -πλην. Κρίμα. Ειλικρινά, για ό, τι θέμα κι αν μιλούσε αυτός ο άνθρωπος, όποιο ρεπορτάζ κι αν έκανε, σε καθήλωνε. Ο τρόπος που κοιτούσε τον φακό, που έκανε παύσεις και χαμογελούσε με νόημα πριν πει κάτι, σου έδινε μια οικειότητα, σε έκανε να νιώθεις ότι μοιράζεσαι μαζί του το δικό του ανώτερο αισθητήριο. Ανθρωπιστής, δεν διέκοπτε ποτέ τους άλλους, έκανε εισαγωγές και κλεισίματα ποιητικά.. Τον απολάμβανα σε κάθε του λέξη κι ας διαφωνούσα κάποτε (κι όμως η στάση του εξέφραζε τη λαϊκή αίσθηση πολύ συχνά , εκλογικοποιημένη).
Δεν είχε τα χαραχτηριστικά μοντέλου και ούτε ήταν μετροσέξουαλ όπως κάποιοι ραγδαία ανερχόμενοι δημοσιογράφοι σήμερα. Είχε μια ασχήμια που σε γλύκαινε, σαν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Ας ακουστώ υπερβολική, αλλά αν στις βυζαντινές αγιογραφίες τα πάντα έχουν την σημειολογία τους ( μεγάλα μάτια:γιατί είδαν τον Θεό, μικρό στόμα:γιατί ήξεραν να σιωπούν κτλ) , ο Δημήτρης Αντρέου είχε μεγάλα αυτιά γιατί ήξερε την τέχνη του ακούειν. Άκουε προσεχτικά τον καθένα, δεν βιαζόταν να μιλήσει, εκτιμούσε τους πάντες.
Σας τα λέω αυτά και ειλικρινά τον φέρνω μπροστά μου με τους αγκώνες ακουμπισμένους στο τραπέζι , να γέρνει προς την κάμερα άφοβα( στάση που δεν είδα σε άλλο δημοσιογράφο), και να μου χαμογελά στο κλείσιμο. Αιωνία του η μνήμη....

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

"Δεν είχε τα χαραχτηριστικά μοντέλου και ούτε ήταν μετροσέξουαλ όπως κάποιοι ραγδαία ανερχόμενοι δημοσιογράφοι σήμερα..."

Molis ekataferes na trixoun ta kokkala tou.

Διάσπορος είπε...

Εν μακαρίτης? Εν το ήξερα. Εμεγάλωσα με τα ρεπορτάζ του, περίεργο που λαλείς 'βυζαντινός' γιατί ακριβώς θυμίζει ακρίταν ή ακόμα το Ξυλούρη συνδιάζω τους μές το μυαλό. Τα μμάθκια του ήταν κοντά κοντά -a sign of trustworthyness λαλούν οι χτέρνιοι. να σαι καλά που μας τον αθθυμησες τοτε.

ruth_less είπε...

Όμορφη αφιέρωση. Σωστά όσα είπες δοκι. Ήταν που τους πιο σοβαρούς δημοσιογράφους, αξιόπιστους και χωρίς περιττά φρου-φρου και αρώματα. Right to the point ότι έλεγε και πράγματι, Άκουγε τον συνομιλητή του... δεν το βρίσκεις σε πολλούς αυτό.

Μας λείπει, αλλά μάθαμε στις απουσίες και δεν το θυμόμαστε. Νάσαι καλά.

dokisisofi είπε...

Ανώνυμε δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα μετροσέξουαλ αγοράκια, κανένα απολύτως είναι χάρμα όταν σερβίρονται με ένα καλό κρασί. Σοβαρά τώρα για να μην έχουμε παρεξηγήσεις: δεν κρίνω τον επαγγελματισμό κανενός από την εμφάνισή του. ( εν εγίνηκα θεοφάνους ακόμα). Το είπα απλά (και το παίρνω πίσω αμα είναι) για να δείξω την απόκλιση του από τους υπολοίπους. Μαλακία μου.

Διάσπορε, έτσι λαλεί η φυσιογνωμική α; ε καλό εμένα να μεν με εμπιστεύκεσαι..

Ρουθλες, το ξέρω μπορεί τα κόκκαλα του να τρίζουν με το ποστ μου, όπως υποστηρίζει ο ανώνυμος αλλά καλύτερα να τρίζουν παρά να ξεχαστούν. Και ας σκεφτεί και κανένας να του αφιερώσει καμιά οδό. Απλή σκέψη...

dokisisofi είπε...

διέγραψα τα σχόλια μου τα πρώτα γιατί επήρα τζι άψα ενώ μπορεί όντως να τρίζουν με την έννοια ότι ο ίδιος πιθανόν να με έβρισκε ισοπεδωτική και άδικη για τους υπόλοιπους συναδέρφους του. Σεβαστον.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου