Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

πο(Σπαστικά) πράγματα ( μερος τέλος εποχής)


σε μένα

α) που συμβιβάζομαι με οτι πιο ανιαρό κυκλοφορεί
β)που έχω γίνει ότι πιο ανιαρό κυκλοφορεί
γ) δεν έχω την τόλμη να θέσω τέρμα σ'αυτήν την παρωδία και επιμένω να ξυπνώ κάθε πρωί
δ) που επιμένω να ονειρεύομαι
ε) που επιμένω να πιστεύω ότι όλοι είναι σαν εμένα και την παθαίνω συνεχώς
στ) που δεν έχω συνηθίσει ακόμα την αχαριστία τους
ζ) που τελευταία μου έρχεται εμετός στη θέα όσων θα ήταν καλύτερα να αγνοώ
η) που η υπόλοιπη μου ζωή θα είναι τέτοια και χειρότερη
θ) που βρίσκω κάθε μέρα και περισσότερες αλήθειες σε όσα μου έχουν πει κατα καιρούς ανώνυμοι και όχι μόνο
ι) που γράφω τέτοιες μ.....ς ενώ θα έπρεπε να επιστρέψω στη δουλειά μου.
κ) που της παρακμής μου δεν προηγήθηκε ακμή.
λ) που βαριέμαι βαριέμαι βαριέμαι

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Γρίπη των χοίρων UPDATED

Ε, μια ζωή να μας πρήζουν για την συμβατότητα των ιστών και την ομοιότητα των ανθρωπίνων οργάνων με αυτά των χοίρων, ώστε να μας δικαιολογήσουν τις διαγενετικές συζεύξεις με σκοπό την αντιμετώπιση ασθενειών... Ε ΑΣ ΤΗΝ ΛΟΥΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥΤΗ ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΩ ΠΩΣ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ! ( μην μου χαμηλώνετε τα σομπρέρος κύριοι Θεοί παρακαλώ...ξέρετε καλά ότι οι μεταλλάξεις και τα πειράματα δεν είναι παίξε γέλασε...)
Ένα νόμο της προκοπής για τα μεταλλαγμένα ( απαγόρευσης παραγωγής και διάθεσης....΄καλά εδώ η αναγραφη ότι πρόκειται για μεταλλαγμένα στάθηκε το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου) δεν αξιωθήκαμε να δούμε (μέχρι φέτος που αθυμήθηκεν η ρκα να βάλει ρομανίσι)..Ρε τόσος χαμός για τη σχέση κρεαταλεύρων στις τροφές των τρελλών αγελάδων, τόσα κακά, τίποτε...΄

Διαβάζοντας ψες το ποστ της σάηκ, συνειδητοποίησα ότι οι όροι άνθρωπος-ζώο, επιδημία-πανδημία ανασημασιοδοτούνται. Με ποιό τρόπο;

Καταρχήν έχουμε μια νόσο των ζώων να προσβάλλει ανθρώπους. Και από την άλλη έχουμε το ασυλλόγιστο και καταστροφικό κήδος των βιομηχανοεπιστημόνων να αυξήσουν την παραγωγή ( τροφές που παχαίνουν τα ζώα ευκολότερα με μεταλλαγμένα σκευάσματα) να προκαλούν αυτές τις ασθένειες των ζώων. Η (παρα)φύση εκδικείται, φέρνοντας ανθρώπους και χοίρους στην ίδια μοίρα. Και οι χοίροι, εκδικούνται επίσης γιατί δεν είναι ελευθεροι να μετακινούνται με λεωφορεία, αεροπλάνα και να βόσκουν ελεύθεροι στις σιχαμερές λάσπες του "πολιτισμού"μας. ( καλα εδώ το παράχεσα,όκ). Ανθρωπος-ζώο, σημειώσατε χ. Ισοπαλία.

Μια ασθένεια, φέρνει την ισότητα ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους και στην περίπτωση των "πανδημιών", την ισότητα των ανθρώπων κάθε φυλής. Αυτό το ξέραμε. Αυτό που δεν αναρωτηθήκαμε, είναι ότι πλέον, στον όρο πανδημία, έχουμε να συνυπολογίσουμε και τους συγκατοίκους μας στη γη απο καταβολής κόσμου, στους οποίους συμπεριφερόμασταν ανέκαθεν σκληρά και απάνθρωπα ( σε άλλο ποστ θα γελάσουμε και με τους όρους "ανθρωπισμός"-"απάνθρωπο").

Τόσους αιώνες πριν, για χολέρες, για λέπρες , για μαύρους θανάτους ακούγαμε, αλλά το ζωϊκό βασίλειο για πρωτη φορά μπαίνει με τόσο θριαμβευτικό τρόπο στο προσκήνιο. Παλαιότερα, δεν μας αναφερόταν ΄πόσα κατοικίδια αγνόησαν τον κίνδυνο και πέθαναν αγκαλιά με τα αφεντικά τους, αγνοώντας τα "μέτρα πρόληψης". Καλά, ούτε και τώρα... Ως συνήγορος των ζώων στην μπλογκόσφαιρα (τελούσα και η ίδια είδος προς εξαφάνιση) ενίσταμαι! ( οκ , κόφκω το..)Απλά τώρα, τα πράγματα έχουν αλλάξει από άλλη άποψη:

Προσέξατε, αγαπητά μου παιδιά ,(χαχα..ποιον σας θυμίζω), ότι δεν χρησιμοποιείται πλέον ο όρος επιδημία αλλά οι όροι "νόσος" και "ιός". Ξεκινώντας με το σκάνδαλο των τοξινών ( με τον μακροπρόθεσμο καρκίνο να εκπροσωπεί την επερχόμενη "νόσο"), ήρθαμε μετα αντιμέτωποι μετά με τις τρελλές αγελάδες ( ποστ χοκ έργκο πρόπτερ χόκ;) με τον όρο "νόσος" να χρησιμοποιείται για πρώτη φορά, αφορώντας τόσο ανθρώπους όσο και ζώα ( και πάλι αιτία ήταν ο άνθρωπος και η σύσταση των τροφών των "μεθοριακών" "αυτιστικών"και μανιοκαταθλιπτικών -ΣΥΜΠΑΣΧΟΥΣΩΝ- αγελάδων με τα προβλήματα ισορροπίας και πονοκεφάλων). Κι όμως, η ισότητα δεν κρατάει για πολύ, αφού μετα, για τον ιό της άτυπης πνευμονίας, (που ήταν κι αυτός αποτέλεσμα επιστημονικών ακροβασιών και πειραμάτων), δεν μάθαμε ποτέ αν μεταδιδόταν στα ζώα. Καλά, όσον αφορά τον πανικό που είχαν σκορπίσει τότε και οι "φακέλλοι πίγκο "με τον ( εργαστηριακά κατασκευασμένο)άνθρακα, φυσικό να μην αναφέρονται τα ζώα, αφού τα περισσότερα΄δεν είναι παραλήπτες επιστολών. ( ξέρω όμως κάτι ΖΩΑ που είναι και αποστολείς και παραλήπτες κάποιων ωραιότατων εμπαθών επιστολών για τις οποίες θα σας μιλήσω άλλη φορά).

Που μείναμε; Α ναι, μετά, έχουμε τις ιδιαίτερα συμπαθείς σ'αυτο το μπλογκ κοτούλες, αλλά και όλα τα πουλερικά, που τις ρίχνει στό στρώμα μια θανατηφόρα γρίππη ( πριν να τους ρίξει η λεπίδα του σφαγείου το άλλο θανατηφόρο χτύπημα-η ποινή τους ήταν κομμένη). "Η νόσος των πουλερικών" λοιπών. Περάσαμε στα πτηνά. Κυνηγοί όλου του κόσμου γ****ε! Πολύ την χάρηκα αυτή την εξέλιξη με τους κυνηγούς να φοβούνται για πρώτη φορά και τα πουλιά να ξεθαρρεύουν και να πετούν ανέμελα.Επιστρέφοντας στον όρο "νόσος" παρατηρούμε ότι παλι έχουμε να κάνουμε με ένα συνυπολογιστικό όρο, αλλά αυτή τη φορά, η νόσος μοιάζει με βόμβα διασποράς. Ενώ πριν είχαμε να κάνουμε με υπέρβαρες αγελάδες ΄κλεισμένες σε φάρμες, σε απόσταση αναπνοής η μια με την άλλη, ακίνητες και περιορισμένες, μην τυχόν και χάσουν κανένα κιλό και χάσει ο παραγωγός λεφτά, χωρίς τη δυνατότητα να ταξιδέψουν ινγκόγνιτο ( ωραία παράσταση άκουσα, αυτή τη βδομάδα θα πάω να τη δώ) , αυτή τη φορά, έχουμε πετούμενα! Η δαμόκλεια σπάθη επικρέμαται επι των κεφαλών μας, με το χέσιμο των πουλιών στην κουρία μας, να φαντάζει θανατική ποινή!

Μετά η νόσος ανθρωπων και ζώων, αποκτά πολιτική χροιά μια και το παράνομο εμπόριο με τα κατεχόμενα, βάζει τα αγαθιάρικα αμνοερίφια μας κάτω από λεπίδα. Γενοκτονία κανονική! Πανικός, τρόμος,φρίκη αποτροπιασμός. Αυτή ήταν η "τρομώδης νόσος" που φτούρισε ιδιαίτερα στη νήσο των αγ(ρ)ίων.

Και τώρα οι χοίροι! Πλέον, δεν έχουμε το σκάνδαλο των τοξινών, όπου απλά έπρεπε να αποφεύγεις να καταναλώνεις τους τετράποδους συγκατοίκους μας και τα παράγωγά τους και να μην έρχεσαι μόνο σε επαφή με τα περιττώματα τους, όπως μας έλεγαν για τη νόσο των πτηνών (ποτέ δεν κατάλαβα, πως και γιατί κάποιος θα ήθελε να αγγίξει με γυμνά χέρια τσιλλαρκές, αλλά εν πάσει περιπτώσει). Τώρα, πρέπει να κρατάς απόσταση ασφαλείας από τους δίποδους συγκατοίκους σου! Χαχαχα, (σαρδόνιος γέλωτας), όλες οι αναίτιες προκαταλήψεις απέναντι στους φορείς του έητζ ( που μας έκαναν να τους φοβόμαστε και να πιστεύουμε ότι ο συναγελασμός μαζί τους ΄΄ηταν κολλητικός-ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ), πληρώνονται τώρα ακριβά. Ναι! Αν για τον ιό του έητς, η μόνη πρόληψη είναι η αποφυγή σεξουαλικής επαφής, τώρα, με την νόσο των χοίρων, κολλητική είναι και η αναπνοή και το άγγιγμα και (φευ) το φτέρνισμα άνευ χαρτομαντηλίου! Δεν παίρνουν μόνο τα ζώα την εκδίκηση τους αλλά και οι άνθρωποι λοιπον! Όλοι όσοι αφήνονταν σε Σπιναλόγκες να πεθάνουν, όσοι εγκαταλείπονταν στην μέση του πουθενά μακριά από τις πόλεις αβοήθητοι, όλοι μα όλοι. Και όπως΄είπα, μόνο αγαθά σκυλάκια και γατούλες αγνοούσαν τον κίνδυνο και έδιναν αγάπη (πιθανόν και άλλα "ζώα"δεν γνωρίζουμε)

Ολινόλ (αααααατσ):Μπορεί η νόσος των χοίρων ( χεχε, πήγα να πω η χοίρος των νόσων, όπως πέρσι που παρήγγειλα μια πίτα χοίρο γυρινό), να πρόκειται για πανικό απλά μεταδιδόμενο από το άνοιγμα της τηλεόρασης. Μπορεί να είναι μια προσπάθεια να εξαφανίσουν το συμπαθητικό ζώο από προσώπου γης γιατί συνωμοτεί με τους εξωγήινους εναντίον μας, μπορεί να είναι το κουδούνι του κινδύνου για την επιπολαιότητα και την επικινδυνότητα των γρήγορων ρυθμών παραγωγής και την προσπάθεια κέρδους, μπορεί να σημαίνει την κρίση στην επιστημονική εξειδίκευση (όπως είπα στην αρχή), μπορεί να έχει έρθει το τέλος της "νεκροφαγίας" τουτέστιν την κρεατοφαγίας, μπορεί απλά να πρόκειται για φάρσα.
Το σίγουρο είναι ότι επέρχεται η ισότης! ( το σίγουρο είναι ότι το θέμα με κούρασε και κλείνω εδώ με ένα τραγουδάκι:"Είιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιμαι ένα γουρουνάαααααααααααακι :ΔΙΚΟ ΣΑΣ!)

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

I need some sleep

πο(Σπαστικά) πράγματα (μερος ΕΧΑΣΑ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ)

στο σπίτι

1) Να βρίσκεις κάτι συνέχεια μπροστά σου, μόνο όταν δεν το ψάχνεις
2) να χάνεται το ταίρι των καλτσών στο πλυντήριο
3) να χάνεται το δικό σου ταίρι και να σου αφήνει δώρο το πλυντήριο
4) το πλυντήριο να έχει περισσότερο ενδιαφέρον από την τηλεόραση.
5) να ξεμείνεις από ντιβιντιά και να πρέπει επειγόντως να δεις ταινία...και η τηλεόραση να μην έχει τίποτε απολύτως
6) να χάνονται όλα τα τασάκια όταν τα χρειάζεσαι
7) να χτυπά το τηλέφωνο όταν είσαι στο αποχωρητήριο
8) να χάσεις το κινητό και να είναι αφόρτιστο εντελώς
9)την ώρα που θα πεί την πιο σημαντική ατάκα ο ηθοποιός στην τηλεόραση, να περνά μοτόρα και να μην ακούσεις.
10) να περνά μοτόρα έξω από το σπίτι σου
11)να περνούν μοτόρες έξω από το σπίτι σου
12) να απλώσεις τα ρούχα και ο γείτονας (πάλε) να ψήνει σουβλάκια από απέναντι
13) να απλώνεις τα ρούχα και ο γείτονας να ψήνει ψάρκα που σσιηλοβρωμούν στα κάρβουνα
14) να έχεις γείτονες
15) να είσαι στη φάση να σε πάρει ο ύπνος και μέχρι να σηκωθείς να βρείς το κοντρολ να κλέισεις την τηλεόραση, να σου περάσει η όρεξη.
16) να πέσει το ξυπνητήρι κάτω από το κρεβάτι και να χτυπά σαν δαιμονισμένο.
17) να σου λείψουν οι σοκολάτες, τα τσιγάρα, το νερό
18) να κοιμάσαι στον καναπέ και να είναι το σπίτι στο μαύρο του το χάλι και να έχεις επισκέψεις
19) οι μαξιλάρες του καναπέ να μην χωρούν πολλά πράγματα πουκάτω.
20) να λείπουν κουμπιά που τις πυζάμες σου και τα μαλλιά σου να είναι σε φάση ηλεκτροσόκ.
21) παρόλα αυτά ο επισκέπτης να μην είναι διακριτικός και να φύγει
22) να πρέπει τζιαι να τζεράσεις
23) η μόνη πότσα νερό που έμεινεν ναν τζείνη που έπινες που μέσα
24) να αποφασίσεις να του βάλεις που την φουντάνα αλλά να είναι η μέρα που σας το κόβουν.
25) να βάλεις νερό από τον βραστήρα και να είναι γεμάτο άλατα.
26) να ΄του βάλεις το νερό τζιαι να πιει μια σταγόνα. ( ε μεν πιεις τίπτε ολαν να το πιω ύστερα εγώ!-το ίδιο ισχύει και για τον καφέ)
27) το ερμάρι σου να είναι γεμάτο με ρούχα που δεν σου κάνουν πια
28) να επιμένεις να τα υπολογίζεις ως επιλογές και να τρως χρόνο να τα δοκιμάζεις.
29) να σε ξυπνά η σπαστική μελωδία του κινητού (όποια μελωδία πει να μπει σε ήχο κινητού γίνεται αμέσως σπαστική)
30) να έκαναν λάθος νούμερο
ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ!

Κυριακή, 26 Απριλίου 2009

Υπέροχο..



.............................

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009

Κραχ απόγνωσης



Καμιά φορά, σκοτώνοντας χρόνο στο youtube, κοιτώντας άσκοπα βιντεάκια, πέφτεις πάνω σε βίντεο σαν αυτά που σου δίνουν μπουνιά στο στομάχι και σε φέρνουν στα συγκαλά σου. Σαν συνέχεια μιας κουβέντας που είχα σε ένα κυπριακό μπλογκ, όπου μεταξύ σοβαρού και αστείου μου είπαν "οι μαρξιστές είμαστε υλιστές και ξέρουμε να απολαμβάνουμε τα υλικά αγαθά" (!!)και "τις διακοπούλες μας θα πάμε και τα λεφτά μας θα φάμέ όσο είναι φρέσκα", αφιερώνω το παραπάνω βίντεο, που δείχνει ότι τα πράγματα και η φιλοσοφία τους δεν είναι ακριβώς έτσι... Σκοπός δεν είναι μόνο να περάσω τύψεις την απάθειά μας, αλλά να δείξω ποιο σύστημα συντηρούμε με την ανοχή μας, δίνοντας εκατομμύρια απο τα κρατικά ταμεία σε τράπεζες, χωρίς αποφασιστικά βήματα για μείωση της ανεργίας.
Αλλά πρέπει όλοι να κάνουμε τα παρακάτω μέτρα καθημερινή συνήθεια, πέραν των κινητοποιήσεων και των διαδηλώσεων που έχουν κι αυτές τον λόγο τους:
Επιχειρήσεις που απολύουν με τέτοιο τρόπο το προσωπικό τους και δεν τους πληρώνουν άδειες και αποζημιώσεις να τις μποϋκοτάρουμε.
Να μην πατούμε το πόδι μας σε πολυθενικές επιχειρήσεις που με τον αθέμιτο ανταγωνισμό τους απειλούν την τοπική οικονομία και καταστρατηγούν τις συμβάσεις εργασίας με τα εξαντλητικά τους ωράρια.
Να συνεισφέρουμε οικονομικά σε οργανώσεις που σκοπό έχουν την βελτίωση της ζωής σε χώρες όπου κυριαρχεί η πείνα και η δυστυχία.
Να μαθαίνουμε τα παιδιά μας να προσφέρουν στον συνάνθρωπο και να μην τα νοιάζει μόνο η δική τους πρόσκαιρη, υπερκαταναλωτική ευτυχία.
Να νοιαζόμαστε για τους γύρω μας και τις ανάγκες τους.
Να μην λέμε μόνο ότι είμαστε Χριστιανοί, αλλά να το αποδεικνύουμε και στην καθημερινή μας πρακτική.

Αλλά μια και θίξαμε το πρόβλημα της ανεργίας, παρόλο που είμαι άσχετη και δεν είμαι πολιτικός για να ξέρω τις διαδικασίες που απαιτούνται, θα μπορούσα να προτείνω 1-2 μέτρα για απάμβλυνση της ανεργίας εκ μέρους του κράτους:
-Δημιουργία δίκτύου συγκοινωνιών σε αστικό και υπεραστικό επίπεδο που θα έχει ως αποτέλεσμα την εργοδότηση οδηγών λεωφορείων παγκύπρια.
-Διορισμός αποφοίτων πολιτικών επιστημών, κοινωνιολογίας και ψυχολογίας στα λύκεια. ( για τα μαθήματα πολιτικής αγωγής, κοινωνιολογίας και ψυχολογίας αντίστοιχα).
-Εργοδότηση γυμναστών στα δημοτικά σχολεία.
-Και μια και μιλάμε για σχολεία, με τα τελευταία φαινόμενα βανδαλισμών καλός θα ήταν και ο διορισμός παιδονόμων ( η φυλάκων αν προτιμάτε).
- Όσον αφορά τον μακρύ κατάλογο διοριστέων, άνεργων επιστημόνων, στα σχολεία, καλό θα ήταν να καθιερωθούν επιτέλους εξετάσεις και να καταργηθεί ο κατάλογος.
-Επίσης να αποκλειστούν οι διορισμένοι καθηγητές από τα Κρατικά Ινστιτούτα Επιμόρφωσης και να προτιμούνται αδιόριστοι. Οι τελευταίοι, να καλούνται επίσης για προϋπηρεσιακή κατάτιση προτού διοριστούν. ( εφόσον πληρώνονται για την παρακολούθηση).
-Να επεκταθεί ο θεσμός των επιμορφωτικών μαθημάτων και να δικαιούνται να διδάξουν και απόφοιτοι γυμνασίων αν έχουν ιδιαίτερες επιδόσεις σε κάποιο τομέα (π.χ κηπουρική, διακοσμητική, κτλ). Να γίνονται τρεις φορές τη βδομάδα και όχι μία και να πληρώνονται οι διδάσκοντες ικανοποιητικά. Να μπορούν να παρακολουθήσουν και παιδιά κάτω των 16 χρόνων ώστε να δημιουργούνται περισσότερες τάξεις.
- Να λειτουργήσει ο θεσμός του δικηγόρου του πολίτη, έστω σε ημιεπιχορηγημένη-ημιεθελοντική βάση για όσους δεν έχουν λεφτά για μια απλή νομική συμβουλη.

Αυτά βάζει το απλοϊκό μου μυαλό, όσον αφορά τους τρόπους με τους οποίους η κυβέρνηση θα μπορούσε να έχει λιγότερους άνεργους. Εσείς που έχετε παραπάνω μυαλό σκεφτείτε κι άλλους. Το κράτος έχει λεφτά ( το απέδειξε δίνοντας τόσα εκατομύρια στις τράπεζες για "ενίσχυση της ρευστότητας"). Κι αν δεν έχει, έχει η Ευρώπη. Ιδέες χρειάζονται και θέληση. Για να μην τα τινάξουμε τα μυαλά μας ομαδικώς.

Falling apart...



Τότε το τραγουδούσαμε, τώρα το ζούμε.

..."Έξοχα"...

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

25/4/2008, (γουηθ νόου χαρντ φίλιγκς)


Σκέφτομαι να εγκαινιάσω επετειακά ποστ. «Τέτοια μέρα πέρσι», «τέτοια μέρα πριν 2 χρόνια» κτλ..Και να αφορούν γεγονότα-διαλόγους που αφορούν αυτό εδώ το μπλογκ σε μια από τις οβιδιακές του μεταμορφώσεις. Ποιός σας είπε ότι δεν θέλει και το μπλογκ μου την ιστορία του;Και ιστορία και επετείους και παρελάσεις και παραστάσεις και αναθεωρήσεις και επανεγγραφές.

Πέρσι λοιπόν, στις 25 Απριλίου 2008, ( αφού είναι πέρσι 2008 θα ήταν, τί θα ήταν 1245;), είχα την τιμητική μου. Αν νομίζετε ότι έχω το μόνο μπλογκ που έκανε αφιέρωμα σε κύπριους μπλογκερς πλανάστε. Για μένα πέρσι στήθηκε ειδικά ένα μπλογκ από την/τον άγνωστο έκτοτε κάφρο, με ένα και μοναδικό ποστ που αφορούσε την αφεντιά μου. Παίρνω λοιπόν σε ένα άσχετο ποστ ( ξέρετε από αυτά με «σώψυχα που αποδεικνύουν ότι χάνω») το εξής σχόλιο:

«Ο/Η kafros άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Τί έπεται...":

hi there!
mou epitrepeis na se satirisw sto istologio mou?
elpizw na min exeis provlima, dioti to gelio kanei kalo stin zwi

( Ανάρτηση από τον/τη kafros στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 25 Απρίλιος 2008 3:15 μμ)

Όπερ και εγένετο. Και μην νομίσετε ότι επρόκειτο για μετριοπαθή σάτιρα όπως την δική μου αλλά για σκληρή μειωτική λίβελλο, που καθόλου δεν αφορούσε ούτε το προφίλ μου ως μπλόγκερ ούτε ως σχολιογράφο. Απλά ήθελε να με παρουσιάσει ότι μιμούμουν άλλους μπλόγκερς και ότι ήμουν μια γυναικούλα που ζάλιζα τον αντρούλη μου ότι ήθελα κι εγώ μπλογκ ( βάλανε και φωτο μια γκομενάρα να κάθεται πλάτη στην άκρη του κρεβατιού και να διαπρέπει στην κρεβατομουρμούρα) . Βασικά, ήθελε να τονίσει ότι ήμουν γυναίκα, και ότι ως γυναίκα δεν είμαι σοβαρή. Κλασικά συμπλέγματα.. Μάλιστα ο συγγραφέας, γύριζε τα μπλογκς και άφηνε διαφημίσεις «ελάτε στο www.foto-kafros.blogspot.com να δείτε τί έγραψα για την δοκησίσοφη».


Μετά από πέντε ώρες το είχε έτοιμο και με ειδοποίησε:

«Ο/Η kafros άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "."..ένα μάταιο πρόσωπο, σαν εμένα"":

τσέκαρε το ιστολόγιο. είσαι το πρωτο θυμα μου. χαμογελα όμως. θα πιάσω κι αλλους στα χέρια μου!
[και θα τους ταράξω χειρότερα από σένα]
no hard feelings, right?
πάντως αν εχις προβλημα δικεουσαι να το πεις

www.foto-kafros.blogspot.com

( Ανάρτηση από τον/τη kafros στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 25 Απρίλιος 2008 8:59 μμ)

Εγώ, παρότι Μεγάλη Παρασκευή θυμάμαι πέρσι τέτοια μέρα, δεν ήμουν στις μαύρες μου, μπήκα στο μπλογκ ευχαρίστησα, σχολίασα, μίλησα για τους λόγους που γράφω και ευχήθηκα καλή συνέχεια. (καμία σχέση με τις αντιδράσεις και τις υπαρξιακές κρίσεις όσων η «πένα»μου περιέλαβε στα δικά μου αφιερώματα). Το εγχείρημα του/της κάφρου ( που υπαρκτική του συνθήκη είναι η παρουσία μου εδώ, δεν θα τον δείτε να έχει γράψει αλλού σχόλιο, και στο άλλο του μπλογκ κανείς δεν μπαινει), απέτυχε.

Εντωμεταξύ, όσοι συχνάζουν στα μέρη μου θα έχουν προσέξει ότι τις λίγες φορές που κάνει την εμφάνιση του ο κάφρος εδώ, κατα διαβολική σύμπτωση κατεβαίνουν και οι :zatoichi, και pafos_power με σχόλια γεμάτα ποιότητα και αβρότητα.
Έτσι, όταν το ποστ εψήνετουν, ο πάφος-παουερ, ανυπόμονος μπροστά στο γκάζι , πέρασε από εδώ για να περάσει η ώρα και μας αμόλησε και μία. Είχα θυμάμαι αναρτήσει μια βδομάδα πιο πριν, ένα κεφάλαιο από το βιβλίο «Θα σου μάθω εγώ τρόπους παλιόπαιδο» που έγραφε για τις πορδές. Και το αφιέρωσα σε όλους τους ανώνυμους, γιατί όπως έγραφε στο βιβλίο, η ανωνυμία μιας πορδής σε ΄ένα δημόσιο χώρο δημιουργεί ένα κλίμα όλο καχυποψία. Αλλά έλα που όπως έχω πεί χτες στο ποστ μου, κάποιοι που δεν έχουν χιούμορ και δεν συλλαμβάνουν την λέξη αυτοσαρκασμός, θεώρησαν α) ότι το κείμενο ήταν δικό μου και ότι β) αφορούσε πορδές. Έκτοτε, όποτε ήθελαν να με μειώσουν μου το θύμιζαν ( εν τωμέταξύ είναι φοβερό βιβλίο, ξεκαρδιστικό, το αγόρασα πριν 5 χρόνια και το έχω κι αυτό στο ηρεμιστικό ράφι).
Έτσι λοιπον, παρόλο που το ποστ μου αφορούσε μια αναδημοσίευση του ποιήματος του Νερούδα «Ο σκύλος μου πέθανε», o pafos_power , μου γράφει:
Ο/Η pafos_power άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "."..ένα μάταιο πρόσωπο, σαν εμένα"":

arkepsamen ta piimata meta ta arthra me tous portous?»

Και κανονικά εμείς έπρεπε να ξεκαρδιστούμε και η μαμά του να καμαρώσει περήφανη για το τι κόζικο μωρόν έφκαλε.
Εγώ τί να απαντήσω; Τους απαντώ και τους δύο ( γιορτές ημέρες που ήταν καλή ώρα) :
I love you too folks
(Ανάρτηση από τον/τη dokisisofi στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 25 Απρίλιος 2008 10:42»)

Τελοσπάντων, ξημερώνει Μεγάλο Σάββατο, Κυριακή του Πάσχα, Δευτέρα του Πάσχα, Τρίτη, εγώ παραμελώ να μπω στο ίντερνετ. Όταν ξαναμπαίνω και πάω να τσεκάρω τί μου απάντησε στο μπλογκ του/της.....το μπλογκ δεν ήταν εκεί! Το διέγραψε! Φωτιά και μπούρμπερη!


Γράφω λοιπόν κι εγώ ένα ποστ με τίτλο «Blogg επιταγών» (με δύο g ναι , έτσι νόμιζα πως γραφόταν) και αναφέρομαι στην ανταλλακτική αξία που μπορεί να έχει ένα μπλογκ ( και σήμερα δικαιώνομαι, βλέποντας πόσοι μπλογκερς απέκτησαν στήλες σε εφημερίδες) αλλά και στο μίσος που μπορεί να κρύβει η εμπάθεια στα μπλογκς μιας χρήσης όπως της Κάφρου (απο ένα σημείο και μετά δεν αντιδρούσε στο κόρη που εξαπέλυσα αναγνωριστικά μια και το ρε ειναι γιούνισεξ οπότε την κατοχύρωσε ως θήλυ) , η οποία, μόλις έβγαλε το φαρμάκι της, το διέγραψε γιατί δεν ήθελε μάλλον την απάντηση μου απο κάτω. Παίρνω λοιπόν ως απάντηση:

/Η kafros άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Blogg επιταγών":

Δεν κατέβασα το μπλογκ. Το άλλαξα. Μπες να το δεις.
Το μόνο που κατέβασα ήταν το αφιέρωμα σ' εσένα, επειδή σε πείραξε. κάνεις όμως την έξυπνη και λες πως δεν σε πείραξε.
και με νευρίασες.
λες τούντα φιλοσοφικά σου, που ξέρεις πως είναι του κώλου.
αφού λοιπόν δεν σε πείραξε, ετοιμάσου και για δεύτερο αφιέρωμα σε λίγες ώρες
(Ανάρτηση από τον/τη kafros στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 4 Μάϊος 2008 3:26 μμ)

Και μιλάμε, με τόση μανία περίμενε να απαντήσω, που δεν μου βάζει το σχόλιο μόνο στο συγκεκριμένο ποστ αλλά το κολλά και στο επόμενο ποστ, που αφορούσε ένα όνειρο που είδα μέρα μεσημέρι αφού έφαγα βαριά για μεσημεριανό ( η Σταλαματία θα το θυμάται, είναι εκείνο με τις μπάλες ποδοσφαίρου στο δέντρο, την πιρόγα στην Μακαρίου, την διανομή φυλλαδίων με τη λέξη «Προλάβετε»και την επιβίβαση στο τραίνο εκ του παραθύρου με το φλιτζανάκι στον αφαλό)

Διαβάζω λοιπόν για δεύτερη φορά το ίδιο σχόλιο και στο άλλο μου ποστ:

Ο/Η kafros άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

Δεν κατέβασα το μπλογκ. Το άλλαξα. Μπες να το δεις.
Το μόνο που κατέβασα ήταν το αφιέρωμα σ' εσένα, επειδή σε πείραξε. κάνεις όμως την έξυπνη και λες πως δεν σε πείραξε.
και με νευρίασες.
λες τούντα φιλοσοφικά σου, που ξέρεις πως είναι του κώλου.
αφού λοιπόν δεν σε πείραξε, ετοιμάσου και για δεύτερο αφιέρωμα σε λίγες ώρες
(Ανάρτηση από τον/τη kafros στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 4 Μάϊος 2008 3:2)

Ουφ Παναϊα μου πρέπει να της απαντήσω τζιόλας . Τζιαι έχω μιαν όρεξη...Εν πελλόν το άτομο, έκαμε τζιαι δέυτερο μπλογκ σε μια μέρα σε άλλη διεύθυνση.... άτε τωρά που θέλει σημασία τί να πώ; Χμμμ.....:

Ο/Η dokisisofi άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

ποιός σου είπε ότι με πείραξε κόρη?
χαίρομαι που πάλι ασχολείσαι μαζί μου. Έλεγες θα ασχλιόσοουν και με άλλους αλλά εγώ έχω παραπάνω ψουμίν προφανώς.
:)))
(Ανάρτηση από τον/τη dokisisofi στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 4 Μάϊος 2008 4:24)

Άτε ας μεν πουλήσω τόσην ανωτερότητα, ας της γράψω τζιαι τίποτε παραπάνω ( είναι «της»και όχι «του»αφού στο προφίλ κάτι έγραφε για τον άντρα της που την ανέχεται και ότι τις αρέσει ότι παίζει το ράδιο και οι βιντεοκασέτες με τσόντες, ίσως να κατάλαβα και λάθος να ήταν αυτός ο άντρας...πφφ χέστηκα). Άτε τώρα, τί να γράψω..κάτσε να ξαναδιαβάσω την μαλακία που έγραψε για σχόλιο...Χμμ είναι και ανορθόγραφη.... Άτε δοκησίσοφη τα ποϊνάρκα πάνω τζιαι έμπα στα λύματα:

Ο/Η dokisisofi άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

και παρεπιπτόντως το ποστ "με τις φιλοσοφίες του κόλου" όπως τις αποκαλείς, αφότου διέγραψες το δικό σου ποστ με το "αφιέρωμα". Με πείραξε γιατί κατάλαβα ότι δεν επρόκειτο για καλόβουλη σάτιρα, αφού αν ήταν έτσι δε θα αφαιρούσες ολόκληρο ποστ με σκοπό να διαγράψεις το σχόλιο μου.
Παρεπιπτόντως, χαίρομαι που διορθώνεις τα ορθογραφικά λάθη του "αντρός" σου, ή αυτός τα δικά σου (ποιός ξέρει). Εκείνο το "αν εχις προβλημα δικεουσαι να το πεις" που μυ γράψατε έχει αφήσει εποχή. Και όχι μόνο από άποψη ορθογραφίας....
ατουταλέερ»


ΤΑΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΚΑΙ ΕΔΩ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΑΤΑΚΑ ΠΟΛΛΩΝ ΚΥΠΡΑΙΩΝ, ΌΠΩΣ ΣΑΣ ΕΓΡΑΨΑ ΚΑΙ ΧΤΕΣ :

Ο/Η kafros άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

get a life
και γρήγορα μάλιστα.
παρέτα για λίγο τον υπολογιστή σου (κάθεσαι από πάνω του 16 ώρες την ημέρα) και βρες άντρα, διότι αυτό πρέπει να είναι το πραγματικό σου πρόβλημα.
Εγώ έγραψα ιστορία με τα ορθογραφικά λάθη, εσύ με όσα γράφεις κάθε μέρα.

Αν ήθελα να σβήσω μόνο το σχόλιο σου, θα μπορούσα να το κάνω χωρίς να σβήσω το άρθρο.
μην είσαι μωρό σου είπα. σκέφτου λογικά.
αποφάσισε τελικά, αν σε πείραξε ή όχι.
ή άλλαξε δουλειά.
(Ανάρτηση από τον/τη kafros στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 4 Μάϊος 2008 5:37)

Το άλλαξε δουλειά που κολλά; ( όντως η δουλειά μου πέρσι με φόρτωνε άγχος, αλλά δεν έτυχε να γράψω τίποτα) Καλά μιλάμε τούτον το "ξέρω ποιος είσαι, που δουλεύεις, θα σε θάψω"το βλέπω από πολλούς Μα καλα όλοι έχετε τα μέσα με τη συτα ή όλοι είστε κρυφοί αστυνομικοί;Ή μήπως σύρνουν όφκερες;Τέλοσπάντων.. εμπήκαμε στα σκατά που εμπήκαμε, άτε κάτσε κάμε διάλογο:

Ο/Η dokisisofi άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

Χαχαχα... δεν είσαι μόνο κάφρος αλλά και αθεράπευτα κυπραία (με την κακή έννοια την χωρκάτικη) αν πιστεύεις ότι όσοι ασχολούνται με το μπλογκιγκ είναι αγάμητοι σίγκολς. Και 16 και 26 και 106 ώρες θα κάτσω. Γούστο μου! Θα μου κάμεις κουμάντο κούκλα μου?
Αρκετή σημασία σου εδώκαμε ρε κακιασμένον όρνεο και μάθε ότι δεν κρύβονται όλες πίσω από έναν άντρα για να αποκτούν αξία.
Και παρεπιπτόντως εδωμέσα είμαστε και αρρωστάκια και with no life (θοου κύριε) και γουστάρουμε. Αν δε μας γουστάρεις και κυρίως εμένα όπως διατυμπανίζεις παντού, ΞΟΥΤ!
(όχι πως δε σε θέλουμε αλλά για να μη σου χαλάμε τη διάθεση πούλλα μου).

Προτού την κάνεις όμως, πες μας ρε κοπελιά πως ορίζεις τον άνθρωπο που έχει "life". Είμαι περίεργη. Έκαμα και ειδική ψηφοφορία.

Τρώει σου ώρες το αφιέρωμα για την πάρτι μου έννεν? Ελπίζω να πλήρώνεσαι όβερταϊμ)

οτιρλαντα
(Ανάρτηση από τον/τη dokisisofi στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 4 Μάϊος 2008 7:07)



Ξαφνικά μου την βιδώνει και γράφω ξανα ένα απόσπασμα από το κείμενο μου «Blogg επιταγών» το οποίο δεν διάβασε όπως φαίνεται αλλά έψαχνε στο τέλος να δεί που λέει «ανάρτηση σχολίου»:

Ο/Η dokisisofi άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

Kleinw me ena apospasma apo ti filosofia tou kolou (opws tin apokaleis) i opoia tairiazei ganti me tin periptwsh soy/sas:


"Το να μη δέχεσαι κριτική και να μην ακούς τον άλλο, παρα μόνο να ετοιμάζεις στο μυαλό σου την απάντηση που ταιριάζει, αλλα και να οργανώνεις τρόπους εκδίκησης ώστε να τον ταπεινώσεις και να αναπαυθείς στη θέα του εξευτελισμού του, είναι κι αυτό σύμπτωμα της αβύσσου που προανέφερα.

Το θέμα είναι να επιτρέψεις στο στόμιο της βρωμερής καταπακτής να φυτρώσουν λουλούδια, που παρότι ποτισμένα με το βοθρόνερο της κακίας σου, εντούτοις με την φαιδρότητά τους, το γέλιο που προκαλούν, να κοιτάξουν κατάματα την άβυσσο και να την ξεσκεπάσουν χωρίς συμπλέγματα. Και τότε αυτή μένει εκτεθειμένη με ένα αμήχανο χαμόγελο."

Tounta louloudia theloun xioumor na trafoun omws kai ap'afto den exeis akoma. Pistevw se sena omws. Eilikrina. Kai btw, to blogg me to post gia ta moutra moy pou itan to www.foto-kafros.blogspot.com, to diegrapses.
Afto pou exeis twra(http://cyber-laughing.blogspot.com/)einai allou papa evaggelio.
Pelli mporei na eimai, toson palavi omws oi.»



ΠΟΙΟΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ, ΠΟΙΟΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ;Μα αγάπες μου είναι δυνατόν ο Μενέλαος να μείνει αμέτοχος;Λείπει ο Μάρτης από την Σαρακοστή;Σηκώνεται λοιπόν και μας λέει τα δικά του :

Ο/Η Μενέλαος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

Δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ'ανέβει στο κρεβάτι. Καήκανε τα δήθεν κοριτσάκια με τα μεγάλα σαλόνια και βρήκανε τους χορευτές τους. Σου πηδάνε τον άντρα στον κώλο καλή μου? Έχω πιο μεγάλα αρχίδια από εσένα. Πηδάνε τον κάφρο σου και τον κοιτάζεις κατάματα. Ούτε το σαλόνι θα μου προεκτείνεις πλέμπα του δρόμου. Σε φύτεψαν στο χώμα οι συνδυασμοί. Είμαστε από άλλους κόσμους κοινωνικό κατακάθι! Σας κάψανε οι κώδικες και η αριστοκρατία σκουπίδια!
(Ανάρτηση από τον/τη Μενέλαος στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 4 Μάϊος 2008 7:58)


Χαχαχα...η κάφρος παίρνει έναν αυτοσαρκασμό μου σχετικά με την αναζήτηση ζωής στις τάπες των τσίπιτος και το θέμα μιας αλληγορίας για τους ανώνυμους κλανιάρηδες του διαδικτύου, με μειώνει ( συζητήσαμε με την sike το φαινόμενο τούτο) και στη θέα του Μενέλα ενθουσιάζεται, νομίζει ότι βρήκε σύμμαχο σοβαρό, ( όπως νόμισε και ο Μακάριος όταν συνάντησε για πρώτη φορά τον Καντάφι) :

Ο/Η kafros άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

έβρε ζωή στα τσίπιτος και στα άρθρα για τους πόρτους!
είσαι δήθεν και της πλάκας (και του κώλου)
χώστης τα ρε μενέλαε αρχηγέ!
(Ανάρτηση από τον/τη kafros στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 4 Μάϊος 2008 11:16 μμ)

Μετά από δύο λεπτά παίρνει φόρα, διαβάζει το ήδη δημοσιευμένο σχόλιο της και συμπληρώνει:

Ο/Η kafros άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

αν κρίνω από τα σχόλια που σου αφήνουν, πρέπει να σε θεωρούν και λίγο παλαβή.
ο καθένας κρίνεται από αυτά που γράφει.
ξαναδές τα σχόλια που σου γράφουν.
γιατί όλοι ασχολούνται μαζί σου;
επειδή είσαι έξυπνη;
αουφίντερζεν!
(Ανάρτηση από τον/τη kafros στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 4 Μάϊος 2008 11:18 μμ)

Χαχα...όχι δεν τελείωσε! Μετά από 10 λεπτά επανέρχεται να πεί τζι άλλα:

Ο/Η kafros άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

και κάτι άλλο δοκησί-πελλη.
τα ψηφιακά σου όνειρα παν του κώλου, αν δεν το κατάλαβες.
(Ανάρτηση από τον/τη kafros στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 4 Μάϊος 2008 11:31 μμ)



Ο Μενέλαος όμως της τα χαλά λίγο:

Η Μενέλαος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

κάφρε μάλλον κάτι δεν κατάλαβες καλά! απευθύνομαι σε σένα και στο διαλογό σας. φάε σκατά τώρα και άσε με ήσυχο!
(Ανάρτηση από τον/τη Μενέλαος στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 4 Μάϊος 2008 11:55)



Χαχαχα, όπως λέμε και στην Κύπρο «με πελλόν πειράξεις, με πελλός σε πειράξει»
Μετά από 3 ώρες και 39 λεπτά (μετα τα μεσάνυχτα φυσικά) επανέρχεται ( έχει χάσει τον ύπνο της μάλλον δεν μπορεί να κοιμηθεί, όλη τη μέρα την βγάει στο μπλογκ μου). Θυμάται μιαν καλαμαριστέ βρισιά ( σου λέει ο Μενέλαος εν καλαμαράς αν του πω εσιέξιξι εν θα πάρει είδηση) και την γράφει. Γουάο! Έχει και ομοιοκαταληξία!

Ο/Η kafros άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

Μενέλαε παππού...

...τον παίρνεις που και που;
(Ανάρτηση από τον/τη kafros στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 5 Μάϊος 2008 3:34 μμ)

Και επειδή δεν είχα όρεξη να επιτηρώ το μπουρδέλο που θα ακολουθούσε ( έχετε νομίζω πείραν του τί εστί Μενέλαος) με τον Μενέλαο να βρίζει, της διαγράφω το σχόλιο και πάω για ύπνο. (κακώς πολύ κακώς, έπρεπε να τον ξαπολύσω πάνω της...τέσπα..)

Την άλλη μέρα το πρωϊ, σηκώνεται η κοράσα μας να δεί τα κατορθώματα της παρελθούσης νυκτός. Μενέλαε παππού; Τίποτα...Που και πού; Πουθενά....Μα τί γίνεται; Διαμαρτύρεται:

Ο/Η kafros άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ":

Θέλω να μάθω γιατί έσβησες το σχόλιό μου για τον μενέλαο. Γιατί δεν έσβησες και το δικό του που λέει"φάε σκατά τώρα και άσε με ήσυχο!", αν σε πείραξε η αθυρόστομη γλώσσα;

Είσαι μεγάλη κουφάλα τελικά μωρή δοκησί-πελλη



( Ανάρτηση από τον/τη kafros στο Παραμεθόρια κι οριακά τη 5 Μάϊος 2008 10:27 μμ)


Ναι μάλλον είμαι...αλλά υπάρχουν και μεγαλύτερες από εμένα........

Άτε από χρόνου με υγεία...



Υ.Γ. ( για να εξηγούμαστε, δεν ήξερα την ύπαρξη της κάφρου προτού φτιάξει ένα μπλογκ ειδικά για μένα....Αλλά εμένα με έχουν ψυχολογήσει οι πάντες, κάποιος ας ψυχολογήσει και αυτό το άτομο...εγώ απλά το ονομάζω τοξικό)

Cry me a river




Δεν θέλω να σκέφτομαι τί θα συνέβαινε αν η Susan Boyle διαγωνιζόταν σε ταλεντ-σόου στην Ελλάδα...

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Get serious!

Γκετ ε λάϊφ: τουτέστιν:παντρέφτου, κάμε κοπελλούθκια, τρώε σε ακριβά ρεστοράν, κόβε βόλτες στο μολ, ΄ψώνιζε τακτικά και κανόνιζε τις διακοπές σου από το Πάσχα.

Στην Κύπρο σήμερα, αν δεν είσαι παντρεμένος/η και δεν σέρνεις ροκόλους στο κατόπιν με ψευτοθυμωθκιάρικο και αγχωμένο ( για τα βάρη της οικογενείας) ύφος, είσαι απλά ένας αθκιασερός/η.Έτυχε να ακούσω να μιλάνε για μια ανύπαντρη εργασιομανή συνάδερφο, κάπως προχωρημένης ηλικίας, και να λένε με ένα υπεροπτικό ύφος "ατε κόρη μου γκετ ε λάηφ, εν έχω άλλη δουλειά ενόμισες"(πίσω της το λέγανε, μπροστά της, την χέζονται φυσικά)Κάτι τσόλια του κερατά που αν δεν φούσκωναν και δεν ξεφούσκωναν κάθε διετία δεν θα γινόταν αισθητή η παρουσία τους. Ξέρεις..απ αυτές που και καλά σιωπούν, παριστάνουν τις αγαθούλες και όταν μείνουν μόνες με της ιδίας ολκής, ξεκατινίζουν και θάβουν τους υπολοίπους. Λες να το είπαν για να το ακούσω κι εγώ; Γιατί κι εγώ μάλλον ανήκω στην ίδια κατηγορία γι αυτές. Τέλοσπαντων, ας μην ήταν σε ενδιαφέρουσα η μία τζιαι έσαζα σου τες.
Άλλες φορές μάλιστα που προγραμματίζω κάτι, ακούω από τις έγγαμες φίλες μου " εσύ εν έσιεις παιθκιά καλά την έσιεις, μακάρι να εμπόρηα τζιαι εγώ". Ένα είδος χαιρέκακης, αυτοεπιβεβαιωτικής μιζέριας. Έτσι το ονομάζω. Αλλες φορές πάλι που διατυπώνω την ιδέα να κάνω μεταπτυχιακό "ε, εσύ είσαι αθκιασερή, εγώ που...με 2 μωρά". Ναι μωρή κατίγκω γιατί αν δεν τα είχες θα πήγαινες ας πούμε. Ξέχασες που σου έκανα τις εργασίες στο πανεπιστήμιο, που πάθαινες κρίσεις πανικού πριν απο κάθε εξέταση, και που με έπαιρνες τηλέφωνο στις τέσσερις τα χαράματα κλαίγοντας.(ενόμιζα τζιαι εγώ ότι επέθανεν κανένας τζιαι επιάναν με οι ταχυπαλμίες) Κατα τα άλλα θες και να μου συνεχίσεις. Λες και είναι κούρα ομορφιάς οι σπουδές να κάθεσαι να σου απλώνουν αγγούρια στη μούρη. Και μιλάμε ότι έχω εκατόν πράγματα στο κεφάλι μου αυτή την περίοδο αλλά ....ό, τι και να κάνω ανήκω στην κατηγορία των αθκιασερών. Δηλαδή μια γυναίκα αν δεν καθαρίζει σκατά και δεν ετοιμάζει γάλατα και κρέμες καθημερινά είναι ένα άχρηστο πλάσμα πάνω στη γη.

Μου κάνει όμως εντύπωση που δεν λένε το ίδιο για τους άντρες. "Εργένης" σου λέει, "ψαγμένος", "ασχολείται με άλλα πιο σοβαρά πράγματα". Αυτός δεν είναι αθκιασερός βέβαια... Μια γυναίκα όμως δεν γίνεται να ασχολείται μόνο με την καριέρα της!

Τελικά, καλα λέω ότι οι μεγαλύτεροι μισογυνιστές είναι γένους θηλυκού!

πο (Σπαστικά πράγματα)

στα μπλογκς

1) να αυτοσαρκάζεσαι και οι άλλοι να επαναλαμβάνουν μειωτικά τα όσα αυτοσαρκαστικά παραδέχτηκες ( φίλε είπα το πρώτη, είμαι πιο έξυπνη)
2) να θεωρούν ρεζιλίκκι οτιδήποτε ξεφεύγει της καθωσπρεπίστηκης ανάγκης τους να μην προκαλούν ( πχ. να θεωρούν μια σελίδα ενός χιουμοριστικού ημερολογιακού μονολόγου σένα μπλογκ, ώς τα "ρεζίλικα σώψυχα που αποδεικνύουν ότι εν πάει καλα το άτομο"..)
3) αντί να κάνουν διάλογο να προσπαθούν να σε κατεδαφίσουν ως προσωπικότητα.
4) να διαγράφουν σχόλια σου χωρίς να έχεις βρίσει κανέναν.
5) να μπαίνουν καθημερινά στο μπλογκ σου και να σου λένε οτι είσαι ένα τίποτα και να πας να απαυτωθείς ( αφού είμαι αυτά που λέτε γιατί μιαν την άλλη είστε δαμέ;φταίω που σας κλειδώνω απέξω;)
6) να κάνουν ποστ εκθειάζοντας την επισκεψιμότητα των χώρων τους λες και πρόκειται για τηλεοπτική σειρά που ζητά διαφημίσεις
7) να εκτονώνουν απωθημένες συμπεριφορές με μια αναίτια επιθετικότητα,
8) να εκλαμβάνουν το ιντερνετ σαν μια μετεξέλιξη της τηλεφωνικής φάρσας
9) να σου στέλλουν μέηλ ζητώντας σου να τους πεις ποιος/α είσαι
10) να σε εκβιάζουν ότι θα δημοσιεύσουν ημεηλ που ανταλλάξατε και αποκαλύπτουν προσωπικές πληροφορίες.
11) να απαιτούν να κλείσεις το μπλογκ εκβιάζοντας σε παντοιοτρόπως
12) να σε εκβιάζουν συναισθηματικά με αυτοκατάργηση γιατί έκανες χιούμορ
13) να κάνουν την αυτοκατάργηση τους πράξη και να σου τα φορτώνουν κυκλοφορώντας ως ανώνυμοι
14) να μην έχουν χιούμορ
15) να τους διαβάζεις
16) να γράφεις και σχόλια
17) να απαντούν χωρίς να απαντούν
18) να συνεχίζεις να τους δίνεις ευκαιρίες
19) κάθε τέλος μηνός να έρχεται ο λογαριασμός
20) να διαπιστώνεις ότι για όλα τούτα πληρώνεις κιόλας

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

"Λαμπρά"..

Το ιστολόγιο παραθέτει το παρακάτω ντοκουμέντο που θα ήταν καλό να περιληφθεί ως πηγή εποχής στα νέα αναθεωρημένα βιβλία ιστορίας:

«Αριθμ. 86/40

Διοικητήριον Λευκωσίας

Τη 21.3.1940

Προς τον Γραμματέα
Του Προοδευτικού Ομίλου Π.Ζώδιας.

Αναφορικώς προς την υπό ημερομηνίαν αίτησίν σας δι’ης ζητείτε άδειαν όπως την 24ην Μαρτίου, 1940, και ώραν 10ην π.μ, δοθή διάλεξις εις το οίκημα του Προοδευτικού Ομίλου Πάνω Ζώδιας υπό του κ. Κ. Μόντη με θέμα « Η Νεοελληνική Ποίησις», λαμβάνω την τιμήν να πληροφορήσω υμάς ότι τοιαύτη άδεια δεν είναι δυνατόν να σας παραχωρηθεί.
U. Greening
Διοικητής»
( πρώτη δημοσίευση:περ. «Υλαντρον», Μαϊος 2002)

Το παρελθόν ξέρει να μιλά κι από μόνο του, αν το αφήσουμε ασχολίαστο και χωρίς να παριστάνουμε τους δικηγόρους και τους δικαστές. Γι'αυτό και δεν θα σχολιάσω τίποτα περί του ντοκουμέντου.

Κυριακή, 19 Απριλίου 2009

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Σάββατο, 18 Απριλίου 2009

Ιωάννου το ανάγνωσμα..

Της Ταφής και το Πάθους ( ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ)
Είμαι ένας διχασμένος, ταλαιπωρημένος απ’αυτό, άνθρωπος, κάτι ανάμεσα πιστού και απίστου. Δεν πηγαίνω ποτέ στην εκκλησία, όχι πως την μισώ –κάθε άλλο-, αλλά δεν έχω τον καιρό, την έχω βγάλει από το πρόγραμμά μου, και οτιδήποτε ξεμάθεις, δεν χωράει πια. Κάποτε πήγαινα ταχτικά σ’αυτήν, όταν ήμουνα παιδί ή έφηβος. Πήγαινα από δική μου ευχαρίστηση, όχι μονάχα γιατί μου το λέγανε, κι ένιωθα φίνα και ωραία. Δεν ξέρω αν πίστευα ή αν δεν πίστευα, δεν ένιωθα την πίστη, όσο για την απιστία, θα ήταν αστείο να την ένιωθα τον καιρό εκείνο. Πάντως, τη νύχτα παρέλυα από το φόβο μου, σκεφτόμενος πως μπορούσε να εμφανιστεί κανένας λαμπυριστός άγιος μες το σκοτάδι.

Τους αγίους τους φανταζόμουν, φυσικά, με τη μορφή που τους απέδιδαν οι εικόνες που κοιτούσα. Πηγαίναμε, κυρίως, στην Αχειροποίητο, αλλά και στην Αγιά Σοφιά Θεσσαλονίκης. Δεν μπορούσαμε να υποφέρουμε τις μικρές εκκλησίες, όπου δεν είσαι ποτέ μοναχός. Οι μεγάλες βυζαντινές εκκλησίες, με τις διαρρυθμίσεις τους, έχουν την ιδιότητα να σου πρσφέρουν ατομικό χώρο. Και φυσικά σου προσφέρουν καλύτερους ψαλτάδες, καλύτερους παπάδες, καλύτερη αντήχηση, ενίοτε και φωτισμό. Στην Αγιά Σοφιά ας πούμε, μπορείς να πετύχεις τον χώρο που θέλεις. Πίσω απ’τις κολόνες, τους πεσσούς, ανάμεσα στις κολόνες, μπροστά απ’αυτές ή μέσα στα παρεκκλήσια ή βαθιά στα σκοτεινά στασίδια της περισυλλογής και του βύθους.

Σ’αυτές τις δύο εκκλησίες, Αχειροποίητο κι Αγιά Σοφιά, οι γνήσιες βυζαντινές εικόνες είναι ελάχιστες, εκτός, βέβαια, από τα ψηφιδωτά της Αγιάς Σοφιάς, που δεν είναι και λίγα. Παντού όμως υπάρχουν εικόνες βυζαντινότροπες. Α, ν αι! Μια γνήσια ακόμα εικόνα-ίσως όχι βυζαντινή μα γνήσια- είναι αυτή που βρίσκεται στην Αχειροποίητο, στο νάρθηκα της, η Παναγία η Ρευματοκρατόρισσα, φερμένη από την αρχαία οικογενειακή μας κοιτίδα, τη Ραιδεστό. Είμαι ικανός να σφάξω ιδιοχείρως το υποκείμενο εκείνο που θα τολμούσε να την πειράξει.

Λέγω ότι τους αγίους τους φανταζόμουν μικρός να μου εμφανίζονται με τη βυζαντινή τους μορφή. Και αυτή, για τα αγνά ακόμη μάτια, είναι οπωσδήποτε φοβερή, στεγνή και άσχημη, μαυρισμένο δέρμα και κόκαλα, γενειάδες, κουρέλια, πρόσωπα άτεγκτα με τον πικρό λόγο στα χείλη. Άλλο το θέμα αν παραδεχόμαστε τη ζωγραφική αυτή για την καλλιτεχνική δύναμή τους• η βυζαντινή ζωγραφική αποδίδει απαράμιλλα την αγιότητα, αυτήν την με κάθε κακοπάθεια αποκτημένη, τον θρίαμβο των αφύσικων θελήσεων της ψυχής και των θρησκευτικών επιταγών στο ταλαίπωρο σαρκίο. Κι ακόμα, το θρίαμβο της σάρκας απέναντι στο μαχαίρι, στο λάδι το καυτό, στο αναμμένο σίδερο, στο νερό, στην παγωνιά, στο κρέμασμα, στο σούβλισμα. Αυτή ήταν για αιώνες η ζωή και η τύχη των μαζών στην Ανατολή και αυτά αποδίδει η ζωγραφική της• όχι μονάχα τη χριστιανική αγιότητα, αλλά την αγιότητα. Το παιδί, όμως αυτά τα βλέπει και τα φοβάται πάρα πολύ.

Όταν μας βομβαρδίζανε, μέσα στα υπόγεια κρυμμένοι, τα οποία δεν παρείχαν φυσικά καμιά ασφάλεια παρά ξεγέλασμα μόνο, λέγαμε γονατιστοί προσευχές. Ο καθένας τη δική του, μην προσέχοντας και μην αρκούμενος στην προσευχή του πλαϊνού. Λέγαμε, φυσικά, προσευχές τυποποιημένες, δηλαδή, «πάτερ ημών», «Κύριε ελέησον», « Μέγαν εύρατο εν τοις κινδίνοις» « Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής και των φτωχών υπερασπιστής» ,
«Τη υπερμάχω» , « Παναγία Παρθένα, σώσον ημάς», και όλα αυτά γρήγορα, χωρίς ανάσα, σε πεζό λόγο βέβαια, για να μην μείνει κανένα κενό, να σχηματίζεται συνεχής προστατευτική ομπρέλα από πάνω μας, ιδίως τη στιγμή που τα εχθρικά αεροπλάνα βρίσκονταν απάνω μας και σφυρίζανε οι μπόμπες κι έσπαζαν μπρος στα μούτρα μας οι φεγγίτες και τα υπόγεια παράθυρα, μπάζοντας μέσα όλα τα χώματα του δρόμου ή και του σπιτιού μας. Κανείς πια δεν ήξερε τι έλεγε τότε.

Απ’ αυτά κι απ’αυτά βγάζω το συμπέρασμα ότι πίστευα, με τον τρόπο μου και το παιδικό μυαλό μου, και λυπάμαι που θα το πω, αλλά αναζητώ καμιά φορά έντονα τις στιγμές-ναι, τις στιγμές!- εκείνες.

Από τον καιρό όμως που μέσα στην Κατοχή έμπλεξα, με έμπλεξαν μάλλον, με τη μέθοδο των συσσιτίων, σε κάτι απαίσιες θρησκευτικές οργανώσεις, όπου όλα ήταν μαραμένα και στυγμά και όπου σε σειρές μαθημάτων αποδείκνυαν τα πάντα, ακόμα και τον ίδιο το Θεό, άρχισα να κρυώνω με τη θρησκεία. Εκεί συναπάντησα και ορισμένα από τα απαισιότερα, αντιπαθέστρερα προσώπατα, όχι μεγάλους μόνο αλλά και της ηλικίας μου, που ακομα τους έχω στην κεφαλή. Όλοι αυτοί περιφρονούσαν το Βυζάντιο, τη βυζαντινή μουσική και ζωγραφική, αλλά και τη διανόηση. Τα έβρισκαν όλα αυτά πολύ απλοϊκά, εύκολες λύσεις μέσα από την πρόθυμη πίστη. Αυτοί λάτρευαν τις χορωδίες και τους ηδυπαθείς Χριστούς, τις υπερβολές μιας θεολογικής συλλογιστικής, που έμπαζε το δυτικό καλογερισμό μέσα στην καθημερινή ζωή των ατόμων.

Δεν είχα θρησκευτική αναλαμπή ξανά, μου τη μάραναν. Και δεν προσευχήθηκα ξανά, δεν κατέφυγα στις τυπικές προσευχές μας• όχι γιατί δεν χρειάστηκε έκτοτε-χρειάστηκε και παραχρειάστηκε-, αλλά γιατί είχα αναγουλιάσει από τις ατέλειωτες και δήθεν « αυτοσχέδιες» προσευχές όλων εκείνων.

Τώρα πιο πολύ μελετώ, όταν μπορώ, τα κιτάπια της Ορθοδοξίας, τα επίσημα βιβλία της και ιδίως τα λαϊκά, καλογερίστικα κείμενά της. Οι άνθρωποι αυτοί θα μπορούσαν να γράψουν, αν έγραφαν καταλεπτώς, αριστουργήματα, αλλά συνήθως ακολουθούν τα τυποποιημένα πρότυπά τους.

Όπως και πολλοί άλλοι, έχω ονειρευτεί κι εγώ να γινόμουν ένας μοναχός, ένας καλόγερος, αλά να ζω εντελώς με τον δικό μου τρόπο. Και μόλις πάρω τη σύνταξή μου, θα το κάμω. Κι αυτό δεν απέχει πολύ. Έχω σκοπό να μαζέψω όλες τις μέρες και μερούλες, όλα τα ράκη των ημερών και των χρόνων, αποδώ κι αποκεί, υπηρεσίες στο στρατό, προϋπηρεσίες σε ιδρύματα, ακόμα και ώρες, αν είναι δυνατό, και, μόλις πατήσω την πρώτη-πρώτη συντάξιμη μέρα, θα τρέξω μακριά προτροπάδην. Για να μονάσω, φυσικά, όχι σε μοναστήρια και τα παρόμοια- δεν μπορώ να βλέπω μπροστά μου παμπόνηρους ηγούμενους και δεσποτάδες-, αλλά να μονάσω στο σπίτι μου, βλέποντας μονάχα όποιον εγώ θέλω, αρκεί, βέβαια, να το θέλει κι εκείνος.

Και θα είναι βυζαντινή, κατανυκτική, η ατμόσφαιρα μέσα στο κατάκλειστο σπίτι. Και θα περνάει ο καιρός προσεγγίζοντας. Και δεν θα εξέρχεσαι, για να βλέπεις τις αλλαγές και να σε ματώνουν. Να βλέπεις την ανατέλλουσα ή απαστράπτουσα ζωή και να συντρίβεσαι από τις συγκρίσεις. Θα αποφεύγεις τους πειρασμούς.

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια. Ούτε να ενταχθώ, ούτε να ξεδιαλύνω, ούτε φανατικός να γίνω σε τίποτε. Ποθώ πάντα εκείνο το πρώτο άφημα, την εισαγωγή μέσα σ’αυτό τον κόσμο με την ψυχή κι όχι με το μυαλό μου. Δεν μ’ενδιαφέρουν οι λογικές αποδείξεις-καμιά λογική απόδειξη. Κανένα επιχείρημα από τους χώρους των παπαδίστικων χειρονομιών και των μυαλών που φοβούνται τα κενά των κατασκευών τους. Το μόνο που μ’ενδιαφέρει είναι αυτό που ακολουθούν, και όσο το ακολουθούν, οι ψυχές των πολλών απλών ανθρώπων.

Και δεν τα λέω αυτά για τα σκάνδαλα των παπάδων, που όλα τα πιστεύω χωρίς δισταγμό, μ’αφήνουν ολότελα αδιάφορο. Όπως, άλλωστε, και τους πολλούς. Δεν είναι καλύτεροι αυτοί που τους επικρίνουν ούτε είναι καλύτεροι εκείνοι που σκανδαλίζονται, Με ποιούς, άλλωστε, τα κάνουν οι παπάδες; Ούτε κι εγώ είμαι καλύτερός τους.


Ο Επιτάφιος μου αρέσει πολύ, περισσότερο μπορώ να πώ, κι απ’την Ανάσταση. Θέλω να υπάρχει μεγάλη παιδική χορωδία, εφηβική μάλλον και μεικτή. Οι φωνές των κοριτσιών είναι πολύ συγκινητικές για τα εγκώμια. Αλλά θέλω να είναι και μια μπάντα, με όλους εκείνους τους ταπεινούς ανθρώπους, που δεν προσδοκούν πια μισθούς και γαλόνια. Και να παίζει πένθιμα εμβατήρια. Και να είναι ακόμα η κουστωδία, αποδώ κι αποκεί, και οι προϊστάμενοι του Ναού οριζοντίως, οι Σαδδουκκαίοικαι Φαρισαίοι με τα χρυσά τους και τα διαμαντικά τους, οι Πόντιοι Πιλάτοι με τα καθαρά χέρια τους, οι Κυρηναίοι και οι Ιωσήφιδες, κλειστοί στον εαυτό τους, οι Μαγδαληνές και οι Κασιανές, οι Δαιμονισμένοι, οι Εγχειρισμένοι, οι Ακρωτηριασμένοι από πάθος για την αλήθεια τους, κι από πίσω το ποτάμι του λαού συνεπαρμένο, περπατώντας σ’αυτούς τους ίδιους δρόμους που διέρχεται τη μέρα εκατό φορές αλά που τώρα σαν να τους πρωτοβλέπει, και να κουβεντιάζει, να κουβεντιάζουν και λιγάκι, όπως κάνουν στις κηδείες φίλων και γνωστών, μην έχοντας, μη θέλοντας να έχουν, συναίσθηση για το τι επιτελείται εκείνη τη στιγμή• κι εγώ να συνοδοιπορώ απ’το πεζοδρόμιο, καθώς ποτέ μου δεν χωρώ μέσα στην κοίτη τους, και να διέρχονται από το μυαλό μου όλοι οι Επιτάφιοι που έχω ακολουθήσει σχεδόν κλεφτά κατά καιρούς σε εκκλησίες διάφορες ανα το πανελλήνιο: Αχειροποίητος, Αγία Σοφία, Παναγία Χαλκέων, Λαγουδιανή, Μονή Βλατάδων με τον Καλογερόπουλο, Παναγούδα, Άγιος Μηνάς, ο εξερχόμενος το απόγευμα, Προφήτης Ηλίας, Αγία Αικατερίνη, Δώδεκα Αποστόλοι οι εν Βαρδαρίω, Άγιος Δημήτριος ο εν τω Σταδίω, Άγιος Γεώργιος ο αποδιωγμένος εκ της Ροτόντας, Άγιος Κωσταντίνος εν των Ιπποδρομίω, απ’όπου εγένετο και η κηδεία Ζήσου του Χαρατσάρη, Άγιος Κωσταντίνος ο εν των Στρατοπέδω, φια τους φίλους του Στρατιώτου, Άγιος Βαρδάριος, ο εν Βρδαρίω.

Και ακόμα:
‘Αγιοι Ταξιάρχες Αθηνών, Άγιοι Απόστολοι οι εν τοις Αρχαίοις, Άγιος Φίλιπποας ο εν Δημοπρατηρίω, Άγιος Βασίλειος, ο της ενορίας μου, άγιος άγνωστός μου ο εν των Βασιλικώ κήπω, Κοίμησις Θεοτόκου Μοναστηρακίου, Άγιος Κωνσταντίνος, ο εν Ομονοία, γνωστός μου αυτός. Άγιος Γεώργιος Κερατσινίου.

Και ακόμα:
Καστρί Κυνουρίας μέσα στα μονοπάτια και στις βραγιές, Βεγγάζη Λιβύης μαζί με τους Συρορθόδοξους ψέλνοντας, Κασσάνδρα Χαλκιδικής με το φως των κεριών της μέλισσας, Φοίνικας Θεσσαλονίκης με τη φτωχολογιά και τους τσιγγάνους παραδέρνοντας. Και ακόμα ναός Στρατοπέδου « Παύλος Μελάς» , αίθουσα στρατώνος διασκευασμένη, τότε που υπηρετούσα εκεί πέρα.

Ω Θεέ μου, Θεέ μου δεν πρόκειται ποτέ να χορτάσω το μυστήριο. Δεν πρόκειται ποτέ να βαρεθώ να σε κηδεύω.

Γιώργος Ιωάννου
Εφ. « Πρωινή, 5/4/1980
( περιληφθέν στο: «Κοιτάσματα» , εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1990)

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

Μουρμουρκόν, ρε μουρμουρκόν...

Δεν θέλω ούτε να το παίξω φιλοροκόλα, ούτε πελλή και θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αλλά εβαρέθηκα να ακούω τούντο μίζερο παραλήρημα για τους "πελλομιτσιούς", που με "ποιο δικαίωμα ξαπολούν τα πλέηστέησιον τζιαι φκαίνουν έξω να κάμνουν πελλάρες", "γιατί να μεν κάθουνται να θωρούν τηλεόραση τζιαι αντιθέτως παίζουν με καζούθκια, λαμπρατζιές και τα ρέστα". Μερικοί μάλιστα το παίρνουν πιο μακριά και ζητούν κατάργηση εθίμων και ωσαν άλλοι "ουδεπόποτες"ζητούν τάξη και ηθική παντού και πάταξη του "κακού".
"Γιατί οι μιτσιοί να πιστεύκουν σε σημαίες και πατρίδες;";"Γιατί ο νέοι να τηρούν έθιμα"; Στο πυρ το εξώτερον παραύτα! "Γιατί οι νέοι να γελούν";"Γιατί να αππώνουνται";"Γιατί να αναπνέουν" ; γιατί , γιατί, γιατί, γιατί....μας τα έχουν πρήξει ειλικρινά, έχω βαρεθεί να τους ακούω να επιμένουν στη μιζέρια τους. Διαφωνώ τζι εγώ με τα καζούθκια αλλά έννεν τούτον το θέμα. Το θέμα είναι ότι φταίουν τους τα ρούχα τους:φταίουν τους οι "ήμο" γιατί εν καταθλιπτικοί, νευριάζουν με τους "αλήτες" γιατί μαζεύκουνται παρέες τζιαι κάμνουν παναϋρκα, σχίζουν τα ιμάτια τους αν τα παιθκιά τους παν μοναχοί, λαλούν τους ανήθικους αν θέλουν σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο σχολείο, καταριούνται τους αν αφαιρέσουν μια τουρκική σημαία που κανένα φυλάκιο.. Που την μιαν φωνάζουν για το ότι οι μιτσιοί εν αποβλακωμένοι μπροστά που το ιντερνετ, που την άλλην άμαν πουν να φκουν έξω, φωνάζουν την αστυνομία. Αλλά κατα τα άλλα χειροκροτούν τις "συσσωρευμένες οργές" άλλων μιτσιών σε άλλη χώρα (έπρεπε να είχαμε τα περσινα δεκεμβριανά στην Κύπρο, να δώ πως θα αντιδρούσαν)
Αυτοί οι άνθρωποι δεν υπήρξαν ποτέ νέοι; ποτέ μα ποτέ;( εγώ σας λαλώ εκάμναν παραπάνω πελλάρες). Και μένα με ενοχλεί η φάση, και σαφώς καταδικάζω οτιδήποτε απειλεί την ασφάλεια του οποιουδήποτε, αλλά από την άλλη σέβομαι την ανάγκη του καθένα να έχει ωραίες αναμνήσεις στις αποσκευές του, καθώς ακολουθεί ένα πολύ ανιαρό, βαρετό και μούρμουρο ενήλικο μέλλον.

Εξαιρετικά αφιερωμένο...

Έπρεπε να δουλέψω γι αυτό το ποστ. Να βρώ πληροφορίες, να κάνω έρευνα, να στήσω ένα καθωσπρέπει βιογραφικό, να βρω και τίποτα από το γιουτουμπ, να το φροντίσω καλά. Έλα όμως που δεν είμαι δημοσιογράφος και βαριέμαι (άσε που θα τα έκανα και χάλια) Εγώ το μόνο που ξέρω (και δεν καταλαβαίνω) είναι ότι..πεθύμησα την φάτσα και τη φωνή του Δημήτρη Αντρέου! Δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί να σου λείπει μια τηλεοπτική περσόνα, λες και πρόκειται για δικό σου άτομο. Είπαμε, χτες ήταν η μέρα της στέρησης.
Ήμουν στην κουζίνα, και σαν ελατήριο πετάχτηκα πάνω όταν άκουσα μια γνώριμη φωνή στην τηλεόραση. Έτρεξα: "μα εν ο Δημήτρης Αντρέου"; Πλησιάζω και ήταν ένας πάτερ στο συν -πλην. Κρίμα. Ειλικρινά, για ό, τι θέμα κι αν μιλούσε αυτός ο άνθρωπος, όποιο ρεπορτάζ κι αν έκανε, σε καθήλωνε. Ο τρόπος που κοιτούσε τον φακό, που έκανε παύσεις και χαμογελούσε με νόημα πριν πει κάτι, σου έδινε μια οικειότητα, σε έκανε να νιώθεις ότι μοιράζεσαι μαζί του το δικό του ανώτερο αισθητήριο. Ανθρωπιστής, δεν διέκοπτε ποτέ τους άλλους, έκανε εισαγωγές και κλεισίματα ποιητικά.. Τον απολάμβανα σε κάθε του λέξη κι ας διαφωνούσα κάποτε (κι όμως η στάση του εξέφραζε τη λαϊκή αίσθηση πολύ συχνά , εκλογικοποιημένη).
Δεν είχε τα χαραχτηριστικά μοντέλου και ούτε ήταν μετροσέξουαλ όπως κάποιοι ραγδαία ανερχόμενοι δημοσιογράφοι σήμερα. Είχε μια ασχήμια που σε γλύκαινε, σαν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Ας ακουστώ υπερβολική, αλλά αν στις βυζαντινές αγιογραφίες τα πάντα έχουν την σημειολογία τους ( μεγάλα μάτια:γιατί είδαν τον Θεό, μικρό στόμα:γιατί ήξεραν να σιωπούν κτλ) , ο Δημήτρης Αντρέου είχε μεγάλα αυτιά γιατί ήξερε την τέχνη του ακούειν. Άκουε προσεχτικά τον καθένα, δεν βιαζόταν να μιλήσει, εκτιμούσε τους πάντες.
Σας τα λέω αυτά και ειλικρινά τον φέρνω μπροστά μου με τους αγκώνες ακουμπισμένους στο τραπέζι , να γέρνει προς την κάμερα άφοβα( στάση που δεν είδα σε άλλο δημοσιογράφο), και να μου χαμογελά στο κλείσιμο. Αιωνία του η μνήμη....

Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

Μιζέρια μάγκνα

Θα είμαι λίγο μακάβρια απόψε.Γενικά δεν είμαι καλά αυτό τον καιρό και ιδίως σήμερα. Μου λείπουν αρκετοί άνθρωποι, οι οποίοι, άλλοι σκορπίστηκαν στα 4 σημεία του ορίζοντα, άλλοι "πήδηξαν τον φράχτη" για πάντα. Ο θάνατος μου στέρησε από νωρίς πολλούς ανθρώπους τους οποίους αγαπούσα, και στους οποίους δεν πρόλαβα να τους το πώ. Η συναίσθηση της ματαιότητας των πάντων και του φευγαλέου της ζωής, μου εντυπώθηκε σε πολύ τρυφερή ηλικία και αυτό με έκανε να σκέφτομαι μεταφυσικά και πνευματικά. Το Χριστολογικό σχήμα σωτηρίας που μου παρείχε η εκκλησία, στο θέμα του θανάτου, νοηματοδοτούσε μεν, δεν ανακούφιζε πολύ δε. Αλλά ήταν η σανίδα την οποία το μυαλό και κυρίως η καρδιά, χρησιμοποιούσαν για να βγουν στη στεριά μετά από κάθε πένθος. Η εφηβική μου ηλικία, βυθισμένη στα μαύρα μέσα και έξω, η φοιτητική μου ζωή, γεμάτη σπασμωδικά ξεσπάσματα απωθημένων....Το αίσθημα αυτό της απώλειας με έκανε πιο είρωνα, να μην απολυτοποιώ αυτή τη ζωή, να μπορώ να γελώ με τα άγχη των υπολοίπων. Με έκανε όμως και μηδενίστρια, και δεν μπορώ να εξηγήσω πως με αντέξαν τόσα χρόνια οι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού φίλοι μου. Σιχαίνομαι τα λούσα, τα ψώνια, είμαι μίζερη, τσιγκούνα για μένα και ανοιχτοχέρα για άλλους ( δεν μπορώ να το εξηγήσω), δυσκολεύομαι να πετάξω ρούχα και παπούτσια αν δεν διαλυθούν εντελώς ( έχω ακόμα ρούχα από....το 1996 και παπούτσια από το 2002, τα οποία φορώ ακόμα). Μπορεί να με δείτε να πάω στη δουλειά με φόρμες, μπορεί να με δείτε να πάω και με φουστάνι και τακουνάκι ( γελοία και στις δύο περιπτώσεις). Το ομολογώ και το παραδέχομαι. Δεν με νοιάζει. Πολλοί με θεωρούν λεσβία, άλλοι καθυστερημένη, άλλη τρελλή, άλλοι διανοούμενη, ενώ δεν ήταν και λίγοι που με ρώτησαν αν εκθέτω τα έργα μου σε γκαλερύ (λες και οι ζωγράφοι έχουν την ταπέλλα του κακοντυμένου). Κουρεύομαι με τρόπο που να μην χρειάζεται να χτενίζομαι παρα μόνο όταν εξέλθω του μπάνιου ( στην καλύτερη περίπτωση). Αποφεύγω τους καθρέφτες και πολλές φορές τρόμαξα μέχρι θανάτου όταν με είδα μέσα, έχοντας ξεχάσει ότι πρόκειται περί καθρέφτη. Πολλοί φίλοι μου φέρνουν φωτοτυπίες με δίαιτες και οι συγγενείς μου κάνουν δώρα συνήθως ρούχα. Για να εξηγούμαι, το θέμα δεν είναι οικονομικό. Το θέμα είναι ότι δεν το θεωρώ θέμα και αν ασχολούμαι τώρα είναι για σκοπούς αυτογνωσίας.
Δεν με απασχολεί ν'αρέσω και κάποιες κρίσεις ανασφάλειας που είχα, μου τις διέλυσε μια ψυχή (καλή του ώρα εκεί που είναι) με τα λόγια: "μου αρέσει αυτό το ότι να'ναι σου".
Απόψε μου λείπουν πολλοί. Πλησιάζουν και γιορτές, τα πάντα γύρω ανθισμένα και ο Χριστός μέλλεται να σταυρωθεί. Η ζωή εν τάφω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια στη ζωή από τον θάνατο. Καμιά φορά βλέπω τη Λευκωσία να σφύζει απο κίνηση, και όπως τους παρακολουθώ σκέφτομαι ότι σε 100 χρόνια από τώρα όλοι θα είμαστε κάτω από τη γη, βορά σκωλήκων. Και το ζευγαράκι που περπατά αγκαλιασμένο, και ο γέρος που απλώνει στον ήλιο, και ο ταξιτζής που βρίζει τον οδηγό λεωφορείου από δίπλα, και οι σριλανκέζοι που περπατούν παρέα και περιεργάζονται το καινούργιο τους κινητό χαχανίζοντας. Όλοι μα όλοι. Και ο ανώνυμος που με βρίζει, και ο διάσπορος, και ο μενέλαος, όλοι, όλοι...Δεν ξέρω αν αυτό το κείμενο υπάρχει εδώ ύστερα από 100 χρόνια. Αλλά αν τύχει και υπάρχει ακόμα, θέλω να πώ στον (μελλοντικό) αναγνώστη, ότι η ζωή εν έτει 2009 είναι απαίσια, τίποτα το ωραίο δεν υπάρχει, είμαι πολύ δυστυχισμένη, δεν αντέχω άλλο που ζω και καλύτερα που πέθανα. Αν θέλει, και αν υπάρχουν ακόμα παξιμάδια και πουλιά το 2109, ας λουβίσει ένα στο δρόμο να φάει κανένα περιστέρι ή κανένας στρούθος στην μνήμη μου. Αν υπάρχουν ακόμα ποτήρια, ας βουτήξει το παξιμάδι προηγουμένως, για να δροσιστεί η καρτούλλα τους.

Εν είμαι καλά πόψε. Είπα σας το.....

πο (Σπαστικά) πράγματα (Γ)

ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

1) Να σηκώνεσαι άγριο χάραμα, να ετοιμάζεσαι σε χρόνο ντε τε, αλλά την τελευταία στιγμή να συφταστείς με αποτέλεσμα πάλε να δώκεις μέσα στην κίνηση.
2) Να αργήσεις και την ώρα που παρκάρεις στη δουλειά να δώκεις πάνω στον διευθυντή ή στον ρουφιάνο του.
3) Να τρομοκρατηθείς χωρίς να σκεφτείς ότι για να παρκάρετε την ίδια ώρα σημαίνει ότι τζιαι τζείνος άρκησε.
4) Να μην έχεις όρεξη για κουβέντα και να σου μιλούν όλοι.
5) Να έχεις όρεξη για κουβέντα και να μη σου μιλά κανένας.


ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ

1) Στους δρόμους, να έχεις στα δεξιά μια (ξερόπαστη) ξανθή και στα αριστερά έναν φουσκωτό.
2) Να προσπαθεί ο ένας να δεί τον άλλο και να βρίσκουν πάνω σου.
3) Να σε πιάνει το ρεύμα μόλις πάς να πιαστείς (γιατί έχασες την ισορροπία σου).
4) Να μεν ξέρεις να χειρίζεσαι το κωλομηχάνημα με αποτέλεσμα να το φέρεις σούζα.
5) Ο γυμναστής να γελά και να καρφώνεσαι ότι δεν έχεις ορειβατικές ικανότητες αλλά απλά είσαι άσχετος/η


( ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ)

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Αρχή σοφίας, μπλογκεράδων επίσκεψης (συνέχεια)

Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια...Συνεχίζω με την δειγματική παρουσίαση των κύπριων μπλόγκερς. Οποιαδήποτε σύμπτωση με τα πραγματικά τους χαραχτηριστικά είναι τυχαία. Σκοπός μου δεν είναι η αλήθεια αλλά η έκθεση των εντυπώσεων μου που είναι εξ ορισμού υποκειμενικές. (κάνω όλη αυτή την εισαγωγή για να μην έχουμε τις γνωστές παραξηγήσεις).
Αν δεν έχετε χιούμορ, καλύτερα φύγετε από αυτό το μπλογκ ( μη σας πώ και από την Κύπρο, καθώς η τελευταία διαφορετικά δεν υποφέρεται).


Aceras Anthropoforum


Ο Ακέρας ευδοκιμεί σε καφκάλλες και είναι σπάνιο φυτό με κυπριακές ρίζες. Τολμά και σχολιάζει σε "επικηρυγμένα" μπλογκς (σαν το παρόν), και παρόλη τη ξηρασία έχει πάντα ένα καλό λόγο να πεί. Ανθίζει ενίοτε με παραμύθια και ιστορίες. Υπερασπιστής αδυνάτων, ανθρώπων και φυτών, ξέρει να εκτιμά όσα βρίσκονται στο περιθώριο αλλά όταν τον πιάσουν τα πολιτικά και τα οικολογικά του, τα άρθρα του είναι απροσπέλαστα στους μη κατέχοντας. Ομολογώ ότι στις αρχές νόμιζα πως το ψευδώνυμο του σήμαινε ότι είχε υπολογιστή acer και ότι θεωρούσε το μπλογκ του ενα forum ανθρώπων. Τελικά επρόκειτο για φυτό ονόματι " Aceras anthropoforum".

Αδαής.

Κατα κόσμον Λάκης Φουρουκλάς.Αυτοεξόριστος λογοτέχνης που διαμένει στην Τσαιγκ Μαϊ Έχει μπλογκς και ως επώνυμος και ως ψευδώνυμος. Έχει επίσης μπλογκ αφιερωμένο στα προβλήματα του Αφρικάνικου κόσμου και στην κουλτούρα τους. Το πρώτο κυπριακό μπλογκ στο οποίο πάτησα το πόδι μου, ακολουθώντας κάποιο λινκ. Ομολογώ ότι κάποια διηγήματα του δεν μου άρεσαν στις αρχές και του το είπα με ίσως άκομψο τρόπο.Κάποια άλλα του όμως είναι εξαιρετικά. Μανιώδης φωτογράφος με εμμονή στις αγορές της Τσιαγκ-Μαϊ. Αγαπημένη του φράση " Μέρα-καλή".

Ανευ- Ορίων

Ο μουασίλης της κυπριακής μπλογκόσφαιρας. Προτού αποκτήσει δικό του μπλογκ (στο οποίο μετρά αριθμητικά τις αναρτήσεις λες και πρόκειται να πληρωθεί για κάθε μια απ'αυτές) είχε διατελέσει μανιώδης σχολιογράφος (αντίθετα από την ρόουζ που εν μια νυκτί έγινε και μπλογκερού και μανιώδης σχολιογράφος). Τον "πρωτοσυνάντησα" στο μπλογκ της δασκαλούας, όταν΄το μπλογκ μου είχε τον τίτλο " Παραμεθόρια κι οριακά". Μου την βγήκε με το "Άνευ Ορίων" που του έμεινε. Συνηθίζει να χτυπά κάρτα μετά από κάθε το σχόλιο γι'αυτό και θα δείτε να σημειώνει την ημερομηνία, την ώρα, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα κάτω από κάθε σχόλιο. Εξαιρετικά ενοχλητικός και ακαταπόνητος φορέας της κυβερνητικής προπαγάνδας με ένα εξαντλητικό ωράριο. Είρωνας, ακούραστος και προφανώς με πολύ ελεύθερο χρόνο. Συνοδεύεται ενίοτε από τους Μιχάλη και Κυριάκο, παρόλο που μπορεί και μόνος τους να παίξει σε όλες τις θέσεις. Αγαπημένη του φράση "η συμπαθέστατη κατά τα άλλα Δοκησίσοφη".

Απόστολος

΄Επιμελητής ύλης του "ες γην εναλίαν" και απόστολος στην πατριδοκαπηλεία. Θεωρεί ότι όλοι οι εθνικόφρονες είναι κρυφοσοσιαλιστές και στενάζει για το ότι οι αριστεροί δεν είναι αριστεροί όσο θα έπρεπε. Στο μπλογκ του θα δείτε φωτογραφίες του Λυσσαρίδη και του Τσε Γκεβάρα καρρέ-καρρέ, και έχει για έμβλημά του την σημαία των Φιλικών. Σβήνει σχόλια της υπογράφουσας, κυρίως όταν είναι ευγενική. Ειδικεύεται στην ανάρτηση άρθρων από τον Φιλελεύθερο. Καλύτερα μην τον ρωτάτε επί του θέματος γιατί, πέρα από την ανάρτηση δεν ξέρει και κάτι να απαντήσει. Αντιθέτως οι σχολιαστές του μπλογκ του στήνουν τοίχο μπροστά από την εστία του, καλύπτοντας τα αχαμνά τους με την ανωνυμία. Συνήθεις περσόνες κρούσης, η zatoichi και πλήθος ανώνυμοι. Αγαπημένη του φράση:
"όπως είπε ο Λυσσαρίδης"


Δασκαλούα

Ένα πολύ καλό μπλογκ με θέματα εκπαιδευτικά, προσωπικά, μουσικά και άλλα, αλλά αλλά " closed for the season". Η ιδιοκτήτρια του το έκλεισε για αδιευκρίνιστους λόγους. Υπάρχει ως μουσειακό έκθεμα, με τις τελευταίες ευχαριστίες της στους συμφάγοντας μετ'αυτής οψαρίων εις τινά παραλιακή, μάλλον της Λεμεσού. Τελευταία ανήρτησε έναν απολογητικό λόγο για την μέχρι τώρα μπλόγκιγκ πορεία της λέγοντας " εν επήρα τζιαι το μπλόγκιγκ ποττέ στα σοβαρά, με την έννοια του να θωρώ τζιαι να ξαναθωρώ το κείμενο πριν να το ανεβάσω στο ίντερνετ". Μάλλον κάποιος της την είπε,ή θέλει να κάνει ακαδημαϊκή καριέρα και τώρα θα τα περνά όλα από ψιλό κοσκίνισμα. (Νομίζω η στάση της tubemap στο προτελευταίο της ποστ, θα βοηθούσε την δασκαλούα να αποενοχοποιήσει την ενασχόλησή της με το μπλόγκιγκ). Αγαπημένη της φράση : "He who can't do, teaches".

Δρακούνα
Η βασίλισσα της πρόκλησης. Ξέρει να προκαλεί με αναρτήσεις κοροϊδευτικές και αποκαλεί όσους αντιδρούν ανεγκέφαλους. Συνήθως όμως (όπως και ο Απόστολος) δεν απαντά η ίδια αλλά οι πολυπληθείς θαυμαστές της. Διαπρέπει σε ποστ με αφορμή εθνικές επετείους, κηδείες και άλλα επίκαιρα, αποκαθηλώνοντας τους πρωταγωνιστές. Επιδέξια είρωνας, αμολά φοβερές ατάκες και πολύ συχνά αυτοσαρκάζεται για τον καινούργιο της ρόλο ως μητέρα επιμένοντας να μην την βλέπουμε απλά ως τέτοια. Μας υπενθυμίζει συχνά τα πτυχία της και επιλέγει αυτό λέμε στα κυπριακά "κοντροβέρσιαλ" θέματα υιοθετώντας ακραίες θέσεις που προκαλούν ακόμα πιο ακραία σχόλια. Προς τιμήν της δεν έχει διαγράψει ποτέ κανένα. Τελευταία διακρίνεται και ως δημιουργός βίντεο στο youtube και συγγραφέας νουβέλων γεμάτες από "τεχνικές λεπτομέρειες" που μόνο μια νεόπλουτη Λευκωσιάτισσα ξέρει σε βάθος. Αγαπημένες της φράσεις: όσες είναι γραμμένες στα αγγλικά.


Διάσπορος.

Καλά αλφαβητικά έπρεπε να είναι πιο πάνω αλλά όπως θα έλεγε κι ο ίδιος σε άπταιστην κυπριακήν "λέηντις φέρστ" . Μια νησίδα δροσιάς (άλλος έχει το όνομα και άλλος την χάρη) στην κυπριακή μπλογκόσφαιρα. Προτού δημιουργήσει ποστ, διετέλεσε κι αυτός σχολιογράφος με καυστικά σχόλια επί της κυπριακής νοοτροπίας με τη ματιά ενός ανθρώπου της διασποράς. Μουσικός το επάγγελμα και ερασιτέχνης ποιητής με την αισθησιακή έννοια, διερμηνεύει τον γύρω του κόσμο με χιούμορ, ευαισθησία και λυρισμό. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η συνομιλία των δύο κουλτούρων, κυπριακής και αμερικάνικης στις αναρτήσεις του και η φυσιολατρεία του. Δεν έχει αναστολές να χώσει μια γαλοπούλα ελεύθερας βοσκής στο φούρνο με τα "πόθκια ισιαπάνω". Γράφει σε μια κάπως απηρχαιωμένη κυπριακή διάλεκτο αλλά δεν δέχεται να του κάνουν αρνητικές κριτικές σε οτιδήποτε γράφει. Ίσως και να μην είναι και αναγκαίο αφού πολλά τα παραδέχεται κι ο ίδιος (αλλά συνεχίζει να έχει αλλεργία όταν του τα τονίζουν άλλοι-όπως οι περισσότεροι από εμάς). Αυτό δεν οφείλεται σε εγωϊσμό αλλά σ'έναν ιδιόμορφο παλιμπαιδισμό. Παρ'όλα αυτά δεν παει από του να είναι ευχάριστος και αξιαγάπητος. Και όταν το λέει αυτό μια Δοκησίσοφη, σημαίνει ότι..το έχει το x-factor...mmm?Αγαπημένη του φράση " να'σαι καλά!"

Δρ.Psychia

Που την θυμήθηκα τωρά τούτην? Τέλοσπάντων, γιορτινές μέρες είναι ας πούμε καμιά καλή κουβέντα. Παρόλο τον αυτοσαρκασμό του ψευδωνύμου, όπως και αυτού της sike, το κοριτσάκι είναι μια χαρά κοριτσάκι. Καμία σχέση με ψυχοπαθείς. Και άμα λεμε καμία, Καμία. Μακριά από μας με μετριασμό αποκλεισμένοι. Πρόκειται για 25 χρονη ψυχίατρο αποφοιτήσασα απο τον προσφιλή (μαζί με την Βουλγαρία και την Αγγλία) φοιτητικό προορισμό των Κυπραίων, την Ουγγαρία. Η πρώτη που διέγνωσε από ποια ψυχασθένεια πάσχει η δοκησίσοφη. Αρέσκεται σε προσωπικές (ανιαρές) ιστορίες με ην ίδια πρωταγωνίστρια στην οποία παλεύει να δώσει ένα χολιγουντιανό προφίλ τύπου
"Bridget Jones'diary", μη παραλείποντας να εκθειάζει...τα προσόντα της, τα οποία εκθιάζουν και άπειροι θαυμαστές. Παρόλο το χιούμορ των ποστ ενοχλείται φοβερά όταν οι σχολιαστές επιχειρούν το ίδιο και τους αποκλείει με μετριασμό. Σιχαίνεται τους χοντρούς και τις χοντρές και σκέφτεται να εισηγηθεί ψυχασθένεια που να σχετίζεται με την παχυσαρκία. Παρόλες τις σπουδές της, ακόμα να της πεί κάποιος ότι ένας στοιχειώδης κανόνας της δημοκρατίας, απαιτεί όταν μιλάς για κάποιον και του αφιερώνεις και δύο ποστ, τον βγάζεις από τον μετριασμό για να πεί την γνώμη του. Αγαπημένη της φράση " η psychia τότε"


ελατοχελίδονο

Αργόσχολος φοιτητής της Αγγλίας. Γράφει ποστ μόνο όταν έχει εξετάσεις. Τα καλοκαίρια, όταν έχει πανσέληνο, ακούει κανάλι 6.

Εντελέχεια

Εκ Πάφου ορμώμενη, λακωνική και περιεκτική στις αναρτήσεις. Βασικό στοιχείο οι εικόνες, γύρω από τις οποίες περιστρέφεται συχνά και το θέμα. Τελευταία είτε στερείται έμπνευσης είτε απλά έχει καλύτερα πράγματα να κάνει. Μάλλον πρόκειται περί ατόμου που βαριέται εύκολα και γι αυτό την κατανοούμε απόλυτα. Μα απόλυτα.


Ζαππατίστας


Το "πνεύμα της αναρχίας" στην κυπριακή μπλογκόσφαιρα. Ελλαδίτης, διετέλεσε φοιτητής του Πανεπιστημίου Κύπρου, το οποίο κατάφερε να τον απαλλαχτεί δίνοντας του πτυχίο το καλοκαίρι. Τα ποστ του σατυρίζουν την επικαιρότητα, ή διεκτραγωδούν τις εμπειρίες που είχε στην Κύπρο. Απρόβλεπτη η θεματολογία του : ένα ποστ με πολιτικές αναλύσεις, μπορεί και να ακολουθήσει ένα ποστ με τους στίχους του αγαπημένου του τραγουδιού.


Ηλιόδεντρον


Ποιητικό μπλογκ με ιδιοκτήτρια μια φευγαλέα παρουσία, εκ Λεμεσού ορμώμενη, που όπως διακριτικά εμφανίζεται, έτσι διακριτικά εξαφανίζεται. Ένα μπλογκ με συνέπεια στο ύφος και στη θεματολογία. Διετέλεσε επισκέπτρια παλαιών μπλογκς όταν η γράφουσα ήταν σε καλύτερες φάσεις. Ξέρει να υπερασπίζεται και να τιμά φασματικές έστω φιλίες και ποιητικές συγγένειες. Αγαπημένη φράση: "θέλω να ξέρεις".

Idiot mouflon

Μινιμαλιστικό μπλογκ απ'΄ολες τις απόψεις. Παρότι ο ιδιοκτήτης παλεύει να διαμορφώσει το προφίλ του αναρχικού και του χαλαρού, έκανε ολόκληρη εκστρατεία, κλαιγόμενος δεξιά αλλά κυρίως αριστερά, για το χάλι στο "τσαρδί" του από την "τρελλή την δοκησίσοφη, την ψυχοπαθολογία της οποίας δεν θέλει να ενθαρρύνει δίνοντας της το δικαίωμα να κάνει πλάκα (που ξανακούστηκε)". Στην εκστρατεία συμμετείχε φιλικά και ο Λεξιπένητας, φορώντας ένα πλακάτ με το σύνθημα "Ναι στα Dokisisofi-free blogs"
(το "Ναι" ήταν από προηγούμενη αποτυχεμένη εκστρατεία και το κράτησαν) .Αποδελτιώνει σχόλια της δοκησίσοφης από το μπλογκ του Αντίχρηστου και γυρίζει διάφορα μπλογκς κολλώντας τα ξεκομμένα από την διεύθυνση, μην τυχόν και τον κατηγορήσει κανένας ότι απολαμβάνει να διαβάζει το μπλογκ ενός "πρωτοφλώρου". Γενικά έχει ανασφάλειες και εμμονές αλλά έχει φοβερό γούστο στη μουσική αυτό είναι αλήθεια. Επίσης, παίζει με τις λεξούλες και τις χρωματίζει θεωρώντας τις αναρτήσεις του ως τα μουροχαβλικά γκράφφιτυ ενός σαραντάρη. Μια φορά κάθε τόσο γράφει και κάτι θεωρητικό και φευγάτο που το πογιατίζει με μανία. Αγαπημένη του φράση "το τσαρδί μου"

Κυριάκος
Μπλογκ στο οποίο δεσπόζουν βιντεάκια από το youtube και σκίτσα (αν και μετά τον θάνατο του τέως προέδρου, ο ιδιοκτήτης του ιστολογίου κατέληξε χωρίς εχθρό και παραμέλησε το ιστολόγιο του). Καλύτερα μην τον ρωτάτε ούτε αυτόν σχετικά με το περιεχόμενο των διαλέξεων που ανεβάζει. Δεν έχει ιδέα. Τώρα γιατί ασχολείται;Απορίας άξιον. Αποφεύγει τα κείμενα, διαπρέπει όμως ενίοτε ως σχολιογράφος στα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη με προσβλητικά σχόλια. Το παίζει άθεος αλλά το βρίσκει δύσκολο να απαλλαγεί από την μεταφυσική μιας καθοδηγούσας αρχής. (με άλλα λόγια δεν ξέρει τί του γίνεται). Πιστεύει ακράδαντα ότι η αγάπη προς τα ζώα συνεπάγεται..μισανθρωπισμό (όπως ευθαρσώς δήλωσε σ'αυτό εδώ το μπλογκ) Τελευταία μαστίζεται και από άλλες συνωμοσιολογικές εμμονές που αφορούν διπλές ταυτότητες σχολιογράφων και μπλογκεράδων. (θεωρεί ότι..δοκησίσοφη και Μενέλαος είναι ένα και το αυτό!!!!!) Αισθάνεται ότι υπάρχει μόνο ως κολαούζος και γι αυτό θα τον δείτε να παίζει τον ρόλο του συνηγόρου άλλων μπλογκς σε σημείο που να έχει άποψη ακόμα και για τα λινς του κάθε μπλογκ. Περίεργη φάση υπαρξιακής ανασφάλειας και ψευδοφιλοσοφικής επιδειξιομανίας.
Αγαπημένη φράση "καλά λένε τελικά ότι.."

Κακομούτσουνος


Παρόλο τον τίτλο του μπλογκ και το μότο του , εντούτοις το ψάξιμο του ιδιοκτήτη μένει μέχρι εκεί. Από τα πιο ανιαρά και ανάλατα μπλογκς στην κυπριακή μπλογκόσφαιρα. Μάλλον διευθύνεται από βαριεστημένο μεσήλικα δημόσιο υπάλληλο εκ Λεμεσού ορμώμενο εκτοπισθέντα από την Αμμόχωστο.Οι αναρτήσεις του είναι μινιμαλιστικές, περιορισμένες, σαν κοπάνα από αγγαρεία που καταλήγει να είναι κι αυτή αγγαρεία. Εξ ου και η εικασία μου ότι πρόκειται περί δημοσίου υπαλλήλου. Έχει τις ίδιες ανάγκες του "συνανήκειν" (κομματικού και όποιου άλλου παρέχει ασφάλεια) με τον Κυριάκο γι'αυτό και φροντίζει να είναι συνεπής στην συνμπλογκική νομιμοφροσύνη μέ την συναντίληψη περί των κοινών εχθρών. Εννοεί τα σχόλια που του γράφουν στο μπλογκ σαν φιλοφρονητικές επισκέψεις με σοκολατάκια, γι'αυτό και ερωτήσεις να του θέσουν και προκλήσεις να του κάνουν, απαντά σε όλους συλλήβδην, με το βαριεστημένο "σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλια". Μάλλον η αφυπηρέτηση αργεί.



Και το κέφι χάνω ( μετονομασθέν σε "ΗΣΥΧΙΑ! ΤΩΡΑ ΜΙΛΩ ΕΓΩ"

Πιλοτικό πρόγραμμα του υπουργείου παιδείας με στόχο την ειρηνική συμβίωση Δοκησίσοφης, Μενέλαου και άλλων τινών τσιλαρκών (ελληνοκύπριων κτλ). Οι δύο επικρατέστεροι τίτλοι ήταν "μπείτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώσετε" και ο παρόντας. Ο πρώτος απορρίφθηκε μήπως κινηθούν νομικά οι σκύλοι για δυσφήμιση. Το μπλογκ είναι μια απόπειρα δοκιμασμού των ορίων ανοχής της διαφορετικότητας και της υπομονής της ιδιοκτήτριας (βέβαια κάποιοι εκλαμβάνουν το μπλογκ ως οίκο ανοχής και ξερνούν ότι τους κατέβει δίνοντας στην μοναξιά τους μια απεγνωσμένη διέξοδο-σύμπτωμα το οποίο καταγράφεται και αρχειοθετείται).Επιχειρείται καλλιέργεια της (κατα)κριτικής σκέψης και του δια(βολο)λογου. Δεν λείπουν τα κουϊζ και οι ελευθερες επιλογές στις (προκαθορισμένες) απαντήσεις. (τελευταία γίνεται διαβούλευση να δικαιούστε πέραν της μιας επιλογής στις ψηφοφορίες). Γίνεται προσπάθεια τα θέματα να είναι πιασάρικα και επίκαιρα ώστε ξεγελούν κόσμο και να τον παγιδεύουν στα γρανάζια μιας δοκησίσοφης προπαγάνδας βλακείας. Εντούτοις,το (ψευδο)μπλογκ παραμένει στον πάτο της κυπριακής μπλογκόσφαιρας γιατί απλα..ασχολείται μ αυτήν!



ΛεξιπένηταςΟ μπιγκ μπράδερ της κυπριακής μπλογκόσφαιρας. Γνωρίζει την ύπαρξη παντός κυπριακού ιστολογίου εν τη γενέσει του, ή καλύτερα εν τη συλλήψει του. Τελευταία γίνεται προσπάθεια το μπλογκ του να παρέχει καφέ και αποχωρητήριο σε όσους κατουριούνται από τον φόβο τους όταν ο ιδιοκτήτης επιβάλλει ενίοτε μετριασμό ( όπως επέβαλε και στην γράφουσα όταν τόλμησε να του βρίσει τον Κυριάκο και να ΄πεί την άποψή της σε θέματα πολιτικά. Είχε τότε οργανώσει εκστρατεία με τίτλο "γίνε κι εσύ ένα δοκήσίσοφη-φρη μπλογκ, μπορείς" ). Δεν διακρίνεται για την ποιότητα των αναρτήσεων του, καθότι βαριεστημένος μεσήλικας με μόνα θέματα του ιστολογίου την πολιτική και την οικογένεια του, αλλά το μπλογκ του είναι ο πιο ενημερωμένος οδηγός "διασκέδασης" όσων αθκιασερών (της γραφούσης συμπεριλαμβανομένης) επιθυμούν να δώκουν τον γυρόν τους στα κυπριακά μπλογκεροσόκκακα. Συνηθίζει να στέλνει κολακευτικά ημέηλ σε νεοφώτιστους μπλογκεράδες και να διατηρεί καλές σχέσεις με όλους. Παλιά επιδιδόταν σε πετίσιονς με θέματα από την απαγόρευση του κυνηγιού μέχρι την απαγόρευση της εθνικιστικής πολιτικής του ΡΙΚ. Είχε τότε γίνει και διάσημος με το πραγματικό του όνομα, ενώ αρθρογραφούσε και σε εβδομαδιαία εφημερίδα(προτού αυτή βγεί προεκλογικά ανοιχτά υπερ του Κασουλίδη). Τελευταία φαίνεται να επανακάμπτει από την αφωνία των τελευταίων μηνών με άρθρα που κινούνται κάπου μεταξύ αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης και συμπολιτευόμενης αντιπολίτευσης. Αλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Μαρίνος

Το πιο σκληρά εργαζόμενο παιδί της κυπριακή μπλογκόσφαιρας. Με θέματα έμπνευσης ανεξάντλητα και ποικίλα, θα διέπρεπε ως δημοσιογράφος σε ενημερωτικά μαγκαζίνο ( και σε καζίνο δεν θα έλεγα όχι), καθώς είναι πάντα στην επικαιρότητα και μας ενημερώνει εμάς τους αχάπαρους. Από τους λίγους που μπλογκάρουν με το πραγματικό τους όνομα, και από τους λίγους που το όνομα αυτό είναι γνωστό. Έχει την τάση να γράφει σαν έφηβος που μιλά σαν μεγάλος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι σοβαρός. Τα ποστ του έχουν μια συνέπεια εκφραστική είτε γράφει για το κυπριακό είτε για μια νέα μάρκα κινητού. Ουδέτερη να την πω; Πάντως στα σχόλια γίνεται περισσότερο διαχυτικός, σε αντίθεση με τα ποστ που νομίζεις ότι τα εκφωνεί με το «καταπια-μπαστούνι» στυλ των εκφωνητών ειδήσεων. Είναι ευγενικός και σέβεται όλες τις απόψεις , παρόλο που κατα τη γνώμη μου, τα κακεντρεχή ανώνυμα σχόλια που τον προσβάλουν ως άτομο, έπρεπε είτε να τα διαγράφει είτε να μην απαντά. (κάτι λεβεντομαλάκιδες που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία και κρίνουν εξευτελιστικά τις επιλογές της προσωπικής ζωής των μπλογκεράδων-όταν μάλιστα το θέμα συζήτησης είναι άλλο). Σίγουρο πάντως ότι η παρουσία του μπλογκ του δίνει μια ποιότητα στο σκηνικό, και παρόλο που τελευταία τον ανακάλυψα, είμαι φανατική αναγνώστρια -μέχρι να το βαρεθώ τζιαι τούτο). Αγαπημένη του φράση «πραγματικά»

Κυριακή, 12 Απριλίου 2009

ΤΗΣ ΞΗΡΑΝΘΕΙΣΗΣ ΣΥΚΗΣ

Αρχή της Αγίας Βδομάδας. Κυριακή των Βαϊων. Ακολουθία του Νυμφίου. Πήγα να δώ τον ανεξίκακο, τον αδικημένο και ταπεινωμένο Χριστό, να βγαίνει από το μισοσκόταδο, περιφρονημένος με το ακάνθινο στεφάνι στο κεφάλι. Πάντα συγκινούμουν με τη θεατρικότητα και τη δραματικότητα αυτής της σκηνής, με την ψυχολογία του τύπου "έλα ψυχή μου, πες μας τί σου εκάμαν, έλα σε μας που σε αγαπούμε, που σε καταλαβαίνουμε, τους πονεμένους, άφηστους κακούς να τους δικάσει η κακία τους, έλα πε μας τον πόνο σου, έλα να κλάψουμε όλοι μαζί,να ξαλαφρώσεις, να τα τραγουδήσουμε τα βάσανά σου, και μείς δεν τραβήξαμε λίγα".. Οι αδικημένοι, οι βασανισμένοι, οι από παντός λοιδορούμενοι, λιτανευαν στο σκοτάδι των αιώνων μαζί με την εικόνα.

Με το βιβλιαράκι μου παραμάσχαλα, χώθηκα πίσω από μια κολόνα, λες και δεν σταμάτησα ποτέ να είμαι δέκα χρόνων, τότε, που με την πλισέ μου τη φουστίτσα και το άσπρο χοντρό καλσόν, πήγαινα στις ακολουθίες και χαιρόμουν που εντόπιζα αυτά που ψαλλόντουσαν με την πρώτη (ήμουν ένα έξυπνο και καλό μωρό-άμαν ήθελα).

Δεν νομίζω να έρχεται ένας Έλληνας σε βιωματικότερη επαφή με την αρχαία ελληνική γλώσσα παρά στην εκκλησία.Πραγματικά, πάντα λυπόμουν όσους δεν αξιώθηκαν να βγάλουν κλασικό και στέκονται σαν αγάλματα στην εκκλησία χωρίς να καταλαβαίνουν τί ακούνε. Και με το ενιαίο σήμερα, όπως έγιναν τα πράγματα ,οι μαθητές παραγκωνίζουν τα αρχαία προς όφελος κυρίως των μαθηματικών και της πληροφορικής που μονοπωλούν στις επιλογές. Βέβαια θα μου πείς, καμιά θεωρούμε πιο ιερό κάτι που δεν καταλαβαίνουμε. Όταν κάτι το ακούς σαν "άμπρα κατάμπρα" νομίζεις ότι είναι κάτι σπουδαίο έστω κι αν σημαίνει "μ΄'αρέσουν οι πατάτες". Τελοσπάντων, με άλλο μάτι, μετά από χρόνια παρακολούθησα από το βιβλιαράκι μου τα λόγια. Ένιωσα απίστευτα ευνοημένη που δεν είχα καμιά απολύτως άγνωστη λέξη και όλα μου ήταν τόσο εύκολα.

Η μικρή δοκησίσοφη δίπλα μου, μου χαμογελάει και μου δείχνει που είμαστε. "Μα καλά πως με πάχυνες έτσι" μου λέει στο αυτί. "γιατί τα έβαψες τα μαλλιά μου; είσαι τέλεια παλαβή; τζείντην κοτζιάκαρη που τζοιμάται είδες την...χεχεχε.. εν μοιάζει με τον ράμπο αν εφορούσεν μαντήλα;τάραξε την καρέκλα να ξυπνήσει να κάμουμε χάζι" "Κόρη σοβαρεύτου! Κάτι τέθκια έκαμνες τζιαι τιμωρά με ο Θεός τωρά. Ατε να δώ! γύρισε μπροστά σου! τζιαι κάτσε καλά, κλείσε τα πόθκια σου, μεν κάθεσαι σαν τον αρσενικό" "Μα φορώ την κιλότα της γυμναστικής πάνω που το κλατσόν για να μεν φαίνεται το βρακούι μου! Τζιαι εν πλαθκια τζιαι η φούστα μου, βάλλω την έτσι" "κόρη σταμάτα! εν θέμα ευσέβειας του χώρου!" "τζιαι στο σχολείο έτσι κάμνω." "Ξέρεις το ότι τωρά στα σχολεία φορούν φορμούες;" "Α Παναϊα μου! τυχεροί! τζιαι εν φωνάζουν οι δασκάλοι;εν σε στέλλουν στο διευθυντή?" "όχι! τζιαι να σου πώ για να νιώσεις καλύτερα για τον μελλοντικό σου εαυτό, όταν ήμουν στο λύκειο εκάμναμεν απεργίες για να φορουμε παντελονια στο λύκειο τζιαι να μεν μελανιάζουν οι ζάμπες μας που την κρυάδα τζιαι να σχίζονται τα καλσόν στις παλιοκαρέκλες." "εβάλαν σας αποβολή;" "ναι αλλά....τα καταφέραμε! την επόμενη χρονιά καθιερώθηκαν τα παντελόνια...βέβαια εμείς είχαμε ήδη αποφοιτήσει" "δηλαδή θα κάνω εγώ αγώνα για τα παντελόνια και θα τα φορούν οι επόμενοι;" "μικρή μου δοκησίσοφη, έτσι είναι οι αγώνες, και οι ήρωες στα πεδία των μαχών με αυτό το σκεπτικό σκοτώνονται, για τους άλλους. Γι'αυτό ονομάζονταί ήρωες" "Δηλαδή θα γίνω ηρωϊδα" "όχι ακριβώς γιατί εγώ απλά ήθελα να χάνω μάθημα. Αλλά όταν βλέπω μαθήτριες με παντελόνια θέλω να τους φωνάξω και να τους πώ ότι εγώ και οι συμμαθητές μου είμαστε η αιτία για κάτι που τώρα θεωρούν δεδομένο" "σιώπα λλίον να ακούσουμε...μα θα γινώ και τόσο μούρμουρη;" "φοβάμαι πως ναι" " και τόσο άσχημη;" "δυστυχώς..μη με ρωτήσεις τίποτε άλλο γιατί θα βάλω τα κλάματα..αν και τώρα που σε θωρώ, δείχνεις για το που οδεύεις, είσαι ένα άσχημο παιδάκι" "πε μου τουλάχιστον για τους φίλους και τις φίλες μου, θα είμαστε για πάντα μαζί; εννα με ερωτευτεί ο.." "κόρη! αντράπου! είμαστε σε εκκλησία..ειλικρινά δεν θέλεις να μάθεις για όλους τούτους τί μεγαλομαλάκες και κατίνες έγιναν...." "να μεν τους κάμνω παρέα λαλείς;" "αν με ρωτάς όη...ούτε να βγαίνεις από το σπίτι....να μην σε θυμάται κανένας από πουθενά, να μην αγαπήσεις κανένα, να μην πεις σε κανένα τα μυστικά σου, να μην παίζεις ως αργά, να γίνεις λιγότερο αγοροκόριτσο, να γράφεις σε μπλοκάκι τις σκέψεις σου και σε λίγα χρόνια θα έχεις μια τηλεορασούλα με κουμπιά που θα τις δημοσιεύεις και θα γίνεσαι ρεζίλι και εσύ θα νομίζεις ότι κάτι έκανες" "αν τα κάμω τούτα, εν θα καταλήξω έτσι;" "θα καταλήξεις αλλά δεν θα έχεις τίποτα ωραίο να θυμάσαι κι αυτό θα κάνει τα πράγματα ευκολότερα... η μοναξιά θα είναι μια φυσική αναγκαιότητα... καλή μου μικρή μου δοκησίσοφη, πόσο σε λυπάμαι...όσο σκέφτομαι τί θα ακολουθήσει.." "θα γίνω αρχαιολόγος τελικά;""σσσσσ...σιώπα! κοίτα το βιβλιαράκι σου"
"ξέρεις κάτι;" "τί" "αγαπώ σε όπως τζι αν έγινες!" "τζι εγώ μωρό μου, όπως κι αν ήσουν" "Φίλες;" "Φίλες" "Αύριον όμως να φέρεις το σκαμνούιν σου γιατί το δικό μου θα μου το σπάσεις" "οκ" .

Κυριακή των Βαϊων 2009. Πρόσχωμεν..

(πο) Σπαστικά πράγματα (Β)

ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

1) Να τα έχεις μπήξεις όλα στην τσάντα που δίνεις για μέσα (για να έχεις ελευθερία στα χέρια) και στο τέλος να φορτώνεσαι σαν το γαδούρι με τσάντες από το ντούτη φρη.
2) που πρέπει να πάρεις κάτι για πεσκέσι ντε και καλά και εσύ να τσιγκουνεφκεσαι
3)όπως βουράς οι μπουκάλες στη τσάντα να κουτουλλά η μια στην άλλη.
4) να σχιστεί το χερι στην τσάντα τζιαι να τες κρατάς μπροστά σου "ετοιμομέθυστος".
5) που για να δείξεις το διαβατήριο να πρέπει να τα ξαπολήσεις ούλλα χαμαί.
6) να σιονοστούν.
7) να σου πιάσει άλλος το ντουλαπάκι στο αεροπλάνο και τη θέση στο παράθυρο.
8) να μεν του πείς τίποτε
9) να πιάεις τη θέση άλλου στο παράθυρο και κατα τη διάρκεια του ταξιδιού να σε πιάσει συχνοουρία.
10) να μεν σε φορεί να μπαίνεις τζιαι να φκαίνεις.
11) να μεν φκαίνει ο άλλος/η έξω για να φκείς.
12) να κρατά τζιαι μωρό
13) το μωρό να κλαίει συνέχεια
14) όταν το παίρνει ο ύπνος να σε παίρνει και σένα.
15) να χάσεις το φαϊ γιατί τζοιμάσαι.
16) το μωρό να σιέσει πάνω του
17) οι πίσω και οι μπροστά να μεν σκάζουν
18) να φκάλεις τα παπούτσια σου γιατί επρηστήκαν τα πόδια σου αλλά να νεκατσιάς να πατήσεις χαμέ με τις κλάτσες.
19) να μεν μπορείς να σκύψεις για να βρεις ταπαπούτσια που τρυπώθηκαν κάτω που την καρέκλα του μπροστινού.
20) Η καρέκλα του μπροστινού να είναι γυρμένη.
21) Να του μιλάς τζιαι να μεν σου πολοάται.
22) να απλώσεις τα πόθκια σου να τα τραβήσεις σιγά σιγά αλλά να ξεχάσεις προηγουμένως να ποκλειδώσεις την ζωνη.
21) να πιαστεί η μέση σου που το τέντωμα
22) τα παπούτσια σου (όταν καταφέρεις αισίως να τα φέρεις "δαττεμέρου") να έχουν ράμματα.
23) να δικλήσεις με απόγνωση στην τηλεορασούα τζιαι να δείχνει...."μίστερ Μπιν"
24) και όμως ούλλοι να θωρούν εσένα.

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

(πο)Σπαστικά πράγματα

Ναι, το ξέρω. Έχω την τάση να αφήνω πράγματα στη μέση. Στη μέση η μπλογκερνουβέλα μου: " Στης κατάρας τα έγκατα", στη μέση και το αφιέρωμα στους κύπριους μπλόγκερς, στη μέση και η μετάφραση των "Μικρών ανέκφραστων ζώων" του Γουάλας (για να μη μιλήσω για τα μπλογκς που διέγραψα εν μια νυκτί). Γενικά πιστεύω ότι οι πολλές αρχινισμένες δουλειές είναι τα σωσίβια κίνητρα ώστε να μην απογοητευόμαστε και να μην ξεμείνουμε ποτέ από έμπνευση (κι εγώ μια τεμπέλα με ικανότητα στις έξυπνοβλακίστικες απαντήσεις).Όπως λέει και ο Ακέρας, ο καλύτερος τρόπος να σκοτώσεις ένα όνειρο είναι να το πραγματοποιήσεις (άσχετο).

Μάλλον δεν θα γίνω ποτέ από τους ανθρώπους της γρήγορης μονοκονδυλιάς. Τουτέστιν σαν τους ανθρώπους εκείνους που διαγράφουν τους επιτελεσθέντες τους στόχους σε ημερολόγια,εντός των προβλεπόμενων χρονοδιαγραμμάτων, με μια απέραντη ηδονή στο τράβηγμα της γραμμής. Θα μου πεις, αυτό στο τέλος θα γίνει. Και τις μεταφράσεις θα τελειώσω, και το αφιέρωμα θα το τελειώσω και την μπλογκερνουβέλα επίσης. Τουλάχιστον όμως θα τα "ποσκολήσω" που λέμε κυπριστί. Αλήθεια, τί μαγεία κρύβει η κυπριακή διάλεκτος! ποσκολιώ=καθυστερώ, ποσκολιούμαι= περνώ χαλαρά, ωραία. Χεχε, ωραία δισημία! Και δεν νομίζω να υπάρχει διαφορά στις δύο σημασίες εν τέλει. (Κάποιος φωτισμένος αν θέλει να μας φωτίσει για την ετυμολογία της λέξης. Μήπως από το : από-σχολά(ν)ω"; Όντως μόλις σχολάσεις θέλεις να κάνεις κάτι χρονοβόρο, χαλαρό και ανούσιο : π.χ να δεις τηλεόραση, ή να κοιτάς για 5 λεπτά το φωτεινό βάθος του ψυγείου)

Τέλοσπάντων, στο θέμα μας ( μια μέρα θα κάνω και αφιέρωμα στο πόσο φασιστικό είναι να έχεις "θέμα" και "υπόθεση").Νομίζω είναι ανεδαφικό να πεις ότι μόνο πέντε πράματα σε νευριάζουν στη ζωή.Παρότι έχω πολλά αρχινισμένα πράγματα για να κάνω
σ'αυτό το μπλογκ, λέω να εγκαινιάσω άλλη μια σειρά ποστ που να σκιαγραφούν τις πιο εκνευριστικές περιστάσεις της καθημερινότητας μου. Ξεκινώ με τις πρώτες δύο.
(Οποιαδήποτε σύμπτωση με την δική σας καθημερινότητα δεν είναι καθόλου τυχαία και πρόκειται περι απλής ανίας).


Πέντε πράματα που με νευριάζουν

ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ

α) Στα ρέστα να σου βάλλουν τα κέρματα πάνω στα χαρτονομίσματα τζιαι να αγωνίζεσαι σαν τον σερβιτόρο με τα 5 πιάτα στο μπράτσο να μη σου πέσει ούτε ένα σεντ.
β) να σου πέφτει το δίευρο κάτω από τον πάγκο του περιπτέρου.
γ) να σου γελούν στα ρέστα
δ) να το καταλάβεις ύστερα
ε) να ξεχάσεις να αγοράσεις τσιπς.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

α) το μπροστά αυτοκίνητο να οδηγάει στον κύριο δρόμο με 70 χιλιόμετρα την ώρα, και όπως το προσπερνάς να πιάνει τα 120.
β) να σου παίζει πουρούν ο 5 σειρές πιο πίσω γιατί δεν έφυγες αμέσως μόλις άναψε κόκκινο.
γ) να γίνεται της μουρλής με τις λωρίδες στους κυκλικούς κόμβους.
δ) να σε περιμένει κάποιος να τον πλησιάσεις εντελώς για να σου κόψει το δρόμο.
ε) Όσοι δεν αισθάνονται την ανάγκη να νέψουν για το αν θα στρίψουν. ( μάλλον νομίζουν ότι όλοι θεωρούν φυσικό ότι θα στρίψουν, όπως το θεωρούν οι ίδιοι).

(ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ)

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Μάλιστα..


Μια από τις ηδονές του δρόμου είναι να προσπεράσεις κάποιο αυτοκίνητο (κυρίως πιο ακριβό από το δικό σου), να μπεις μπροστά του, και στα φανάρια εσύ να προλάβεις το πράσινο κι αυτό όχι. Ψες λοιπόν:
α) Πέρασα στο τσακ το πορτοκαλί. Με ένα λέshiκο γελούι, κοίταξα από το καθρεφτάκι και βλέπω τον ( πολύ) από πίσω να περνά με κόκκινο. " " Αχα...ωραίος τούτος..."
β)Πιάνω αριστερα και τον αφήνω να περάσει από δεξιά να δω τζιαι ίντα καπνό φουμάρει.
γ) Σκοτώνεται, αλλα δεν. Ρίφκω που 100 σε 80. Σφίγγεται..
δ) Στο τέλος τα καταφέρνει.Επιτελους με προσπερνά. Έκανα την καλή μου πράξη.
ε) Μπαίνει μπροστά μου.
στ)Στην πολλή ώρα βαριέμαι και τον προσπερνώ αναπτύσσοντας ταχύτητα με ένα αίσθημα λυτρωτικό και ανακουφιστικό. Τα ρουθούνια του αυτοκινήτου μου ανοίγουν και πάλι.
ζ) με σταματά η αστυνομία και πληρώνω τα μαλλοκέφαλα μου.
η) ο άλλος πάει στον προορισμό του απερίσπαστος.


Συμπεράσματα

1)Δεν μου αρέσκουν οι πελλοί σαν εμένα, αλλά οι λλίον παραπάνω.
2) Συνήθως η παραπάνω κρίση είναι μια απατηλή και μόνο πρώτη εντύπωση.
3)Έχω την τάση στις αρχές να παίζω την παλαβούα και να διευκολύνω τον άλλο, κάνοντάς τον επίτηδες ΚΑΙ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ να νομίζει ότι κάποιος είναι.
4)Μόλις κάνω το παραπάνω ο άλλος νομίζει ότι είναι σπουδαίος και μπαίνει μπροστά μου με ακόμη ευτελείς επιδόσεις στα πάντα.
5) Εγώ ακολουθώ σαν την παλαβή που πίσω, προσπαθώντας να μην του την μπήξω στον κώλο όταν αυξομειώνει ταχύτητα χωρίς λόγο, γιατί βασικά είναι ηλίθιος.
5) Δεν αντέχω σ'αυτήν την κατάσταση και πολύ χρόνο και την κάνω από νωρίς.
6) Κι όμως πάντα εγώ την πληρώνω στο τέλος
7) ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΝΑ ΣΑΣΩ ΤΟ ΡΑΔΙΟ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

"Κι άλλο της Κύπρου" ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ

Όλα τα φταις, τα φταις εσύ,
άκου μου τώρα τί σου λέω,
τρελλό, παράξενο νησί,
που ξέκοψες απ'το Αιγαίο,
πούπες πως πέφτατε πολλά
σ'έναν μικρούλη μαχαλά
κι έτσι ασυλλόγιστα μια μέρα
ξεκίνησες για παραπέρα
και γι΄άλλες γειτονιές μπαρκάρεις
να γίνεις δήθεν κανακάρης.

Κώστας Μόντης ("Και τότε εν εναλίη Κύπρο" 1974)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου