Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

"Γκλόμπαλ Γουόρμιγκ"

Κλείνουμε τα φώτα. (Σάμπως και τα είχαμε και ποτέ ανοιχτά;)Μια ζωή πλάθουμε το φως με τα σκοτάδια, άλλα βλέπουμε, άλλα καταλαβαίνουμε, άλλα απορρίπτουμε άλλα νιώθουμε, άλλα λέμε, άλλα, άλλα, άλλα...Και από που κι ως που έχουμε το ίδιο φως; Από που κι ως που βλέπουμε το ίδιο φως;Κι από που κι ως που ο πρώτος πληθυντικός; Κι από που κι ως που γουόρμιγκ; Μια ζωή εισπράττω ψύχρα, μια ζωή αυταπατώμαι ότι πρόκειται περί ζέστης, μια ζωή βγαίνω στον κόσμο σας με τα κοντομάνικά κι επιστρέφω στο σπίτι μου με πνευμονία.

Κλείνω τα φώτα, κλείνω τα νιώθω, τα θέλω, τα μπορώ, κλείνω τα πάντα μπροστά στη θέα ενός δικτατορικού είναι. Που ξενερώνει, διατάζει, ανοίγει τα φώτα, με τρομάζει..
Επιμένει να με αντιπροσωπεύει, επιμένουν να συνομιλούν μαζί του, να το απορρίπτουν και επιτρέπουν σ'αυτό να με εκθέτει. Κατεβάζω τους διακόπτες και μετράω τα ροχαλητά. Έχετε ποτέ ακούσει όνειρα να ροχαλίζουν; Δεν υπάρχει πια εικόνα, υπάρχει ένα κενό ένα σκοτάδι που διαμαρτύρεται. Σαν ξωτικά δεμένα χειροπόδαρα και φιμωμένα σ’΄ένα βαθύ πηγάδι. Πάντα λέω να μην τα ταϊζω, να μην τους μιλώ, να μην τους δίνω νερό, αλλά πάντα τα αφήνω ζωντανά για να με βασανίζουν. Δεν τα βλέπω. Έχω μια καταπακτή στο κέντρο του σπιτιού και τα κρατάω ζωντανά με την προϋπόθεση να μην μιλούν. Τελευταία ροχαλίζουν και με ταράζουν. Οι υπόλοιποι με κοιτάζουν περίεργα και γελούν. Δεν ξέρω για ποιό λόγο ντρέπομαι. Επειδή έχω όνειρα, επειδή τα έχω κλειδαμπαρωμένα, ή επειδή ροχαλίζουν;

Κάποτε κατεβαίνω και προσπαθώ να τους εξηγήσω γιατί πρέπει να πεθάνουν. Σαν παπάς στην τελευταία εξομολόγηση ενός μελλοθάνατου. Αυτά αρνούνται πεισματικά να με κοιτάξουν. Τα ρωτώ: "Έχετε κάτι να πείτε; Καταλαβαίνετε φαντάζομαι ότι η μεταφυσική τελεολογία που μας κατευθύνει είναι αυτή που όρισε για μας αυτή την κατάντια" Όταν τα λέω αυτά, ένα συγκεκριμένο, το πιο παλιό, ρεύεται δυνατά και με κλωτσάει. Ένα άλλο, το νεαρότερο, με ρωτά ποιά είμαι και τί θέλω και τους ανάβω τα φώτα στα καλά του καθουμένου.

Δεν ξέρω τί να τους απαντήσω.

11 σχόλια:

MARINOS είπε...

Μου θύμισες τον "Ζογκλερ με τα πορτοκάλια", του Τάσου Λειβαδίτη...

Καλή σου συνέχεια

Aceras Anthropophorum είπε...

Να πκιάχεις έναν στην τύχη τζιαι να το πραγματοποιήσεις. Εν ο καλλύττερος τρόπος να το σκοτώσεις. Πρόσεχε όμως διότι αυτού του είδους η εκτέλεση εν επικίνδυνη. Κάμνει το σκοτωμένο να γεννά 300 άλλα. Όπως "... τριγύρου του πετάσσουνται, τρακόσια παραπούλια" που ελάλεν κάποτε κάποιος άλλος.

Αυτόν το μπλόγκ αρέσκει μου. Πρόσεχε το.

dokisisofi είπε...

Τούτον που έχω υπόψιν μου (που κλωτσά) εν πολλά χρόνια δεμένο μέσα στα σκοτεινά, μουθκιασμένο και παραμελημένο. Βήμα δεν θα μπορεί να κάμει. Άσε που δεν θα αντέξει το φως. Γιατί το φως "είναι μια νέα τυραννία"όπως λέει πάλι κάποιος άλλος.
Προσπαθώ..

dokisisofi είπε...

Μαρίνε, δεν το ήξερα το ποίημα, το βρήκα και είναι υπέροχο. Ευχαριστώ.
Μου άρεσε που είδες τα όνειρα ως μνήμες και σκάλες και πορτοκάλια στα χέρια ενός ισορροπούντα ζογκλέρ. Στην περίπτωση μου όμως εσαπήσαν τα πορτοκάλια και ο ζογκλέρ έδωκεν κάτω..

ρίτσα είπε...

πολλά ωραίό.
η εικόνα κάτι από απόκοσμο χάρυ πόττερ μου θύμισε, τα φυτά μανδραγόρας που μιλούσαν.

dokisisofi είπε...

ρίτσα όσο πας και περισσότερο με πείθεις ότι είσαι.. τραγικά μιτσιά :PPP

ρίτσα είπε...

26.
να σας ζήσω

τελικά τι είμαι, μιτσιά ή μεγάλη;

dokisisofi είπε...

Α δεν ξέρω, εγώ είμαι...(γκούχου, γκούχου) 22 αλλά Χάρι Ποτερ δεν έχω διαβάσει:PPP

Διάσπορος είπε...

Δοκισισοφη

Έσιεις ΕΤΣΙ (αννοίω τα σιέρκα πλαθκιά) ψυσιήν. Εμίλησεν μου η καταπαχτή, το πηγάδιν, οι συνομιλίες.

dokisisofi είπε...

τζιαι συ ΈΤΣΙ (κάμνω διάταση με τα χέρια ψηλά)
χμμμ ωραία τεντωνόμαστε μέσα στα μπλογκς δεν νομίζεις;

ρίτσα είπε...

Η εικόνα πάντως εν που την ταινία που μου έμεινε, ένα βιβλίο του που μου φέραν εβαρήθηκα να το θκιαβάσω

εν μου αρέσκει. τωρά εμεγάλωσα νεαρά;

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου